Wampir z Osielska

by Krzysztof Drozdowski

Czasem trzeba przedrzeć się przez mroki zła, by ujrzeć światło prawdy.

Bydgoszcz, połowa lat 60. W lesie na obrzeżach jednego z osiedli zostają znalezione zwłoki kobiety. Śledczy ruszają w teren, lecz im więcej pytań zadają, tym wyraźniej czują, że błądzą pozbawieni technik, które dziś wydają się oczywiste. Gdy dziewięć miesięcy później ginie kolejna kobieta, miasto zaczyna żyć jednym słowem: „Wampir”.

Rozpoczyna się nerwowe polowanie na sprawcę. Pojawiają się mylne tropy, sensacyjne zeznania i podejrzany, który zdaje się idealnie pasować do profilu mordercy. W tle krąży postać „Bogacza” — mężczyzny epatującego w lokalach plikiem banknotów, jakby szukał ofiary lub próbował coś udowodnić. Każdy dzień bez przełomu podsyca strach, szczególnie wśród kobiet. „Wampir z Osielska” to nie tylko historia zbrodni, lecz także obraz realiów śledztwa w PRL: presji, błędów i mozolnego zbierania okruchów prawdy z protokołów, wizji lokalnych oraz relacji świadków. Finał rozgrywa się na sali sądowej: proces, wyrok i zamknięcie sprawy, która na lata zapisała się w pamięci regionu.

To książka dla czytelników szukających w true crime nie sensacji, lecz odpowiedzi: jak rodzi się zło i w jaki sposób państwo próbuje je uchwycić nawet wtedy, gdy wciąż brakuje pewników

336 pages, Paperback

Published January 1, 2026

Reviews

[Agnieszka]

Czy zastanawialiście się kiedyś, jak blisko nas mogą dziać się rzeczy, o których wolelibyśmy nigdy nie wiedzieć? A jeśli już je poznamy: czy jesteśmy w stanie o nich zapomnieć?
🩶 Jako fanka true crime od dawna, ale dotąd znająca ten świat głównie z podcastów, nie spodziewałam się, że książka może wywołać we mnie aż tyle emocji. To było moje pierwsze spotkanie z tym gatunkiem w formie czytanej i już wiem, że zdecydowanie nie ostatnie.
🩶 “Wampir z Osielska” to nie jest książka, która „po prostu opowiada” - ona wciąga Cię w środek śledztwa, zmusza do analizowania, łączenia faktów, zadawania sobie pytań. I co najważniejsze - wszystko jest tu podane w sposób niesamowicie jasny, uporządkowany i przystępny.
🩶 Ogromnym atutem jest styl autora. Prosty, konkretny, bez zbędnych upiększeń, a mimo to (a może właśnie dlatego) uderzający jeszcze mocniej. Nie ma tu taniej sensacji ani sztucznego podkręcania emocji. Jest prawda. Surowa, momentami brutalna, ale autentyczna do bólu.
🩶 Czytając zeznania, opisy miejsc zbrodni, przebieg śledztwa miałam momentami wrażenie, jakbym była tam obok. Jakbym obserwowała to wszystko z bliska. I właśnie to sprawiło, że mimo uciążliwego tematu, weszłam w ten świat bardzo łatwo, bo realność zdarzeń biła z każdej przeczytanej strony.
🩶 Na ogromny plus zasługują też dodatki - zdjęcia, szkice, materiały z miejsca zbrodni. To nie są tylko „wstawki”, ale elementy, które jeszcze bardziej pogłębiają odbiór i sprawiają, że ta historia staje się jeszcze bardziej namacalna.
🩶 Bardzo doceniam też sam proces powstawania tej książki. Autor sam wspomina, że dotarcie do materiałów i akt sprawy nie było łatwe i że nie udało się za pierwszym razem. A jednak się nie poddał. I to widać. Widać w tej dokładności, w dbałości o szczegóły, w tym, jak spójnie i rzetelnie została przedstawiona cała historia.
🩶 Sama sprawa Stefana Rachubińskiego jest przerażająca, ale to, co uderzyło mnie najmocniej, to kontrast. Z jednej strony człowiek, który funkcjonował w społeczeństwie, miał rodzinę, był „zwyczajny”. Z drugiej mamy przedstawione rzeczy, których dopuścił się w ukryciu. I to właśnie ta dwoistość zostawia w głowie największy niepokój. Bo uświadamia coś jeszcze bardziej niepokojącego, a mianowicie, że takie osoby mogą żyć tuż obok nas. Mijać nas na ulicy. Funkcjonować wśród ludzi, nie wzbudzając żadnych podejrzeń. I to jest chyba najbardziej przerażające w tej historii.
✨ Dla mnie: 10/10

🩶 I mówię to jako osoba, która dopiero zaczyna swoją przygodę z true crime, ale jeśli ten gatunek wygląda właśnie tak, to wiem jedno: przepadłam.
🩶Ta książka była dla mnie czymś więcej niż tylko historią. To było doświadczenie - momentami trudne, momentami szokujące, ale jednocześnie niesamowicie wciągające.
🩶 I chyba najbardziej przerażające jest to, że takie historie wydarzyły się naprawdę, oraz że czasem zło ma twarz zupełnie zwyczajnego człowieka.

[Add_my_books]

To nie jest pierwsza historia o seryjnym mordercy jaką czytałam i może dlatego jestem zawiedziona. Czegoś mi tu brakowało. Jakiejś takiej wnikliwości, szukania głębiej, a nie tylko przepisywania treści akt. Niewiele można było dowiedzieć się o rodzicach zabójcy co akurat przy zabójstwach z motywem seksualnym jest zazwyczaj kluczowe by zrozumieć dlaczego ktoś zaczął zabijać. Autor książki nie szukał, po prostu przepisał to co dostał z akt sprawy. Szkoda.

[lidia ꕤ]

i really adore when a true crime book is not written in a way that's supposed to hold this eerie atmosphere around it but in just facts, files, proof etc way. amazing

[Crimelpoint]

Jakoś tak bez szału. Choć lubię tę tematykę, to książka jakoś mocno nie przypadła mi do gustu. Czegoś mi tutaj po prostu brakowało.