Philippa Perry, author of How to Stay Sane, is a psychotherapist and writer who has written pieces for The Guardian, The Observer, Time Out, and Healthy Living magazine and has a column in Psychologies Magazine. In 2010, she wrote the graphic novel Couch Fiction, in an attempt to demystify psychotherapy. She lives in London and Sussex with her husband, the artist Grayson Perry, and enjoys gardening, cooking, parties, walking, tweeting, and watching telly.
Dit was voor een debuut echt geen gek begin, maar ik heb betere cosy crimes gelezen. Philippa Perry is een bekende auteur van (populair)wetenschappelijke boeken en heeft nu voor het eerst een fictieboek geschreven. De stijl van haar populair wetenschappelijk werk zie je duidelijk terug in dit boek. Alleen voelt het nu een beetje misplaatst. Het cosy crime-plot zit best leuk in elkaar, maar de psychotherapeutische uitleg of psychologische verklaring van gedrag van personages voelt nu wat gekunsteld. Soms had ik het idee: o, er moet ook even wat in over..., waardoor het bijna belerend overkomt. Dat werd nog wat versterkt doordat in het verhaal Philippa's eigen non-fictieboek wordt aangeraden. Sommigen vinden het misschien een grappige easter egg, voor mij was het net iets te dik erbovenop. Maar dat kan natuurlijk ook gewoon een smaakdingetje zijn.
Jammer, want het gegeven is absoluut origineel: een psychotherapeut met een cliënt die dood gaat op de dag dat hij een afspraak bij haar heeft, waarvan de politie het direct op zelfmoord gooit en de psychotherapeut (Pat Philips) daar niet zo zeker van is. De sfeer in het stadje is leuk neergezet, de personages zijn origineel en goed op de grens van iets uitvergroot maar niet karikaturaal. Uiteraard gaat Pat zelf op zoek naar wie het gedaan heeft, samen met haar goede vriend Prichard. Een interessant, dynamisch duo dat lekker de ruimte krijgt in het boek. Dat vond ik erg tof gedaan!
Verder kabbelt het boek vooral. En hoewel dat met cosy crime op zich ook wel mag, miste ik soms nu net een beetje de vaart. Prichard en Pat hinkten lang op twee benen qua verdachten, waardoor het boek niet echt richting koos. Dat is prima voor het begin, maar duurde me net wat te lang. Het bleef een boek dat makkelijk aan de kant te leggen is.
Qua schrijfstijl kun je wel echt merken dat Philippa Perry al meer boeken geschreven heeft. De woordkeus is lekker afwisselend, de zinnen en alinea's lopen lekker door en ze heeft een duidelijke verstelstem gevonden voor haar personages. Ze schrijft beeldend en brengt het dorpje Westlinke echt tot leven. Ik kreeg helemaal zin om the seven sisters te gaan bezoeken; lekker tussen de zuid-koreaanse k-popfans haha ;)
Kortom: echt geen gek debuut, maar less is more was naar mijn mening van toepassing geweest. Iets meer focus op het fictieverhaal en iets meer vaart daarin had prima ten koste mogen gaan van een aantal psychologische uitlegalinea's.
Pat woont op het Engelse platteland nadat ze Londen en haar oude job heeft achtergelaten. Ze probeert een rustiger leven op te bouwen en werkt nu als therapeute. Wanneer een van haar cliënten vlak bij haar huis zelfmoord pleegt, voelt ze meteen dat er meer achter zit. Samen met haar buurman Prichard begint ze haar eigen onderzoek.
De kracht zit vooral in de sfeer, de personages en de subtiele humor. Tijdens het lezen had ik regelmatig het gevoel dat ik midden in Fawlty Towers zat. Die droge Britse humor, de soms wat excentrieke personages zorgen voor veel grappige momenten zonder ooit overdreven te worden.
Perry heeft met Pat een wel heel apart hoofdpersonage neergezet. Ze is geen typische detective die alles meteen doorheeft of zelfverzekerd elk mysterie oplost. Pat observeert vooral, denkt veel na en twijfelt regelmatig aan zichzelf. Ze analyseert kleine details, probeert mensen te begrijpen en legt subtiele verbanden.
Ook de setting op het Engelse platteland draagt enorm bij aan de sfeer van het boek. Iedereen lijkt elkaar te kennen, maar tegelijk hangt er rond bijna elk personage wel iets mysterieus. Je hebt voortdurend het gevoel dat iedereen iets achterhoudt, wat ervoor zorgt dat je blijft twijfelen over wie je wel of niet kunt vertrouwen.
Er gaat veel aandacht naar de omgeving en de uitwerking van de personages. Daardoor voelt het boek soms wat traag en zijn er momenten waarop het uitnodigt om bepaalde stukken eerder diagonaal te lezen. Toch stoorde mij dat niet echt, omdat die rustige opbouw net past bij de sfeer van het verhaal. Bovendien heb ik genoten van Perry’s schrijfstijl. Je merkt duidelijk haar achtergrond als psychotherapeut: subtiel verwerkt ze inzichten en kleine levenslessen in het verhaal waar je als lezer zelf ook iets aan hebt.
Kort samengevat: een gezellige, originele detective vol Britse charme, humor en psychologische scherpte met Pat & Prichard als schitterend middelpunt!
Ik vond deze cosy crime, met de eigenzinnige Pat, echt heerlijk om te lezen. Ja, het kabbelt allemaal een beetje voort en echt spannend wordt het niet, maar de personages vond ik om te smullen. De mopperende, op het eerste oog wat stugge Pat, die veel meer laagjes blijkt te hebben dan je in eerste instantie denkt. Haar buurman Prichard, gepensioneerd eigenaar van een transportbedrijf, die zich helemaal op het koken gestort heeft. Haar andere buren, die er bijzondere praktijken op na houden. En zo zijn er nog wel een paar. Stuk voor stuk met veel humor beschreven. Philippa Perry is zelf psychotherapeute, en af en toe heeft ze de neiging om psychologische uitgangspunten iets te veel te beschrijven. Maar het past allemaal nog goed in het verhaal en ik vond dat juist het verhaal wat eigens geven. Van mij mag Pat nog best een paar mysteries oplossen, dan ben ik zeker weer van de partij!