Οι καλλιτέχνες ξέρεις δεν βλέπουν τον κόσμο όπως ο υπόλοιπος κόσμος. Θα μου πεις πώς το ξέρω. Κάπου το διάβασα. Εγώ δεν είμαι καλλιτέχνης. Μόνο να διαβάζω ξέρω και να μεταδίδω γνώσεις. Μια παραφωνία ήμουνα κι εγώ στον τόπο των Κανόνων. Είχα αρχίσει να χαμογελάω αινιγματικά. Σαν την Τζοκόντα. Είχα καταλάβει την αντίστροφη μέτρηση που ερχόταν. Πόσος καιρός μου έμενε ακόμη να μείνω εκεί; Η ζωή μου επιφύλασσε όμως μια μεγάλη έκπληξη πριν φύγω.
Ο γάμος της Εργίνας Γαλανού έληξε με πολύ τραυματικό τρόπο. Από τότε κλείστηκε στον εαυτό της, αλλά έκανε και μια φίλη. Η Μαρίνα είναι μικρότερή της και της Εργίνας της αρέσει να τη συμβουλεύει σα μεγάλη αδερφή. Όταν η "μικρή" της την καλεί να την ακολουθήσει στο χωριό της, αφού δεν έχει τίποτα να τη δεσμεύει στην Αθήνα, εκείνη δέχεται. Στην αρχή όλα πάνε καλά. Η Εργίνα προσφέρει εθελοντικά στο κοινωνικό φροντιστήριο και τηρεί τους αυστηρούς κανόνες του χωριού. Κάποτε, όμως, γνωρίζει τον Νίκο, πατέρα της αγαπημένης της μαθήτριας, κι ανακαλύπτει εκ νέου συναισθήματα που είχε βάλει στην άκρη. Και κάπως έτσι η ζωή στην ελληνική επαρχία αρχίζει να γίνεται πολύ ασφυκτική. Η Εργίνα γίνεται μέρος ενός τριγώνου κι η σχέση της με τη Μαρίνα αλλάζει. Αργά ή γρήγορα παίρνει την απόφαση να φύγει απ' το χωριό, αλλά το ταξίδι της δεν τελειώνει εκεί. Το βιβλίο είναι ένα κοινωνικό-αισθηματικό μυθιστόρημα που μου άρεσε πολύ, παρόλο που δεν επιλέγω συχνά αυτό το είδος. Μικρά κεφάλαια, πολύ ωραία γραφή και μια υπέροχη προσωπική πορεία στις εποχές της ζωής. Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα.