Ελενίτ

by Βίκυ Τσελεπίδου

Ένας άντρας κλείνεται στο ψυγείο, μια γριά τεμαχίζει τον νεκρό γιο της, συναντήσεις στα σκαλιά της εκκλησίας, στην κουζίνα, στο γραφείο, στον αέρα, στον καναπέ κάτω από δυο φεγγάρια.Στέγες από ελενίτ. Μουρμουριστά ένα πομάκικο νανούρισμα, τέρμα το ράδιο. Οι χάρτες αλλάζουν προσανατολισμό, η γύφτισσα σηκώνει τη φούστα της και τρέχει, ξεσηκώνονται οι μέλισσες στα θυμάρια, οι ρόδες γλιστράνε από τον δρόμο, μέτρημα, κάτι λείπει, μέτρημα, κάτι περισσεύει, μασουλάει την τσίχλα της, πνίγεται με την μπουκιά του, ντάνες χαρτιά, υπογραφές, ό,τι τους έδωσαν να κουβαλάνε κι ό,τι οι ίδιοι ετοιμάζονται να παραδώσουν στους επόμενους.
Η σιωπή από κάτω.
Είκοσι πέντε διηγήματα κάτω από το χαλί, το βάρος του
χρόνου, η αιτία, η συνέπεια, η μάταιη αναζήτηση της μεταξύ
τους συνάφειας, η σάρκα, η παρακαταθήκη μας.
Οι ήρωες εγκλωβίζονται στον λαβύρινθο που μόνοι τους
κατασκευάζουν, άλλοι αναζητούν τη διαφυγή τους κι άλλοι όχι.
Περίπλοκοι δεσμοί που μπλέκονται μεταξύ τους. Η λύση του
γόρδιου δεσμού με το μαχαίρι.
Ο συνεχής αγώνας για ισορροπία και ξαφνικά η κλοτσιά
στην καρδάρα.
Όλο το γάλα χύνεται. Κιχ, τα ένστικτα ξέρουν.

Genres: Literature

101 pages, Paperback

First published October 1, 2014

About the author

Γεννήθηκε στην Καβάλα το 1975. Σπούδασε Νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και Επικοινωνία στο London Guildhall University. Τα τελευταία χρόνια ζει στην Ξάνθη, όπου εργάζεται ως συμβολαιογράφος.

Reviews

[Elina · Rating 3 out of 5]

Τα 3 στεράκια είναι κυρίως για την χρήση της γλώσσας που είναι πράγματι εξαιρετική. Σαν διηγήματα δεν με άγγιξαν όμως καθόλου. Έχουν με ιδιότυπη νοηματική εσωστρέφεια που κατά τη γνώμη μου δεν συμπεριλαμβάνουν τον αναγνώστη αλλά αποτυπώνουν την ανάγκη της συγγραφέως να καταγράψει με τις ιστορίες της κάποια βιώματα, εμπειρίες από τρίτους ή και σκεψεις της. Μπορεί και να το αδικώ όμως...ίσως δώσω μια ακόμα ευκαιρία στο μέλλον να το ξαναδιαβάσω..

[Κατερίνα Μαλακατέ · Rating 4 out of 5]

http://diavazontas.blogspot.gr/2016/0...
Μικρές και πολύ μικρές ιστορίες περιλαμβάνονται στο λιανό- αλλά εξαιρετικά καλαίσθητο- βιβλιαράκι των εκδόσεων Νεφέλη, Ελενίτ. Ιστορίες που μπορείς αν θέλεις να τις διαβάσεις όλες μαζί, σε μια ανάγνωση, αλλά μετά οπωσδήποτε θα ζητήσεις να ξαναγυρίσεις σε αυτές.

Η Τσελεπίδου γράφει το είδος του διηγήματος που αγαπώ, χτίζει την ιστορία της με μαστοριά, κι ύστερα με μια ξαφνική ανατροπή σου εξηγεί τι είναι αυτό που έχει σημασία. Ο λόγος της είναι μετρημένος και σωστός, αλλά όχι εξεζητημένος. Δεν γράφει για άσκηση γραφής, δεν αναζητά την τελειότητα του τρόπου γιατί δεν το έχει ανάγκη, έχει ιστορία να πει.

Κάποιοι θα έλεγαν πως η συγγραφέας ώρες ώρες ολισθαίνει προς το γκροτέσκο, οι ήρωες της είναι απλοί και καθημερινοί, μέχρι να τεμαχίσουν τον νεκρό γιό τους, να αρχίσουν να χτυπούν και να φωνάζουν, να αποκαλυφθεί πόσο σε κακοποιούν, μέχρι να

Με όποιον κι αν πας, μικρούλα μου, το σπέρμα στο παπάκι σου θα είναι του μπαμπάκα

Η αγία ελληνική οικογένεια, η επαρχία με την μυστικοπάθεια και την κρυψίνοια της, οι γυναίκες,-μάνες, κόρες, αδελφές-, πρωταγωνιστούν. Οι σχέσεις των ανθρώπων- ειδικά αυτών που θα έπρεπε να είναι κοντά ο ένας με τον άλλο- κακοφορμίζουν κάτω από το Ελενίτ. Το ελενίτ ήταν κάποτε η βασική στέγη στην ελληνική επαρχία, τώρα έχει εγκαταλειφθεί γιατί είναι καρκινογόνο. Έτσι έρχεται κι τρόμος στα διηγήματα, με καθυστέρηση. Μετά την συνειδητοποίηση πως η ανθρώπινη φύση είναι άγρια. Και εκδικητική.

"Μπάμπουσκα", της είπαν την επόμενη μέρα τα παιδιά, "ο γιος σου δεν είναι πια στο χιόνι", κι εκείνη διάβασε τα χείλη τους και είπε: "Θα τον πήραν τα πουλιά".
"Το τσεκούρι του βρήκαμε μόνο. Θέλεις να στο φέρουμε, μπάμπου, εδώ, να το έχεις να τον θυμάσαι;" και η γρια απάντησε "Όχι".

Απόλαυσα την συλλογή, την χάρηκα πραγματικά. Είναι ίσως από τις λίγες της εγχώριας παραγωγής που θα άξιζε να μεταφραστεί και να φτάσει κι αλλού. Γιατί η Βικυ Τσελεπίδου, αν και αυτό είναι το πρωτόλειό της, μοιάζει ήδη συγγραφέας φτασμένη.

[mar · Rating 3 out of 5]

Δυσκολεύομαι να βρω λόγια για να δικαιολογήσω την αξιολόγησή μου. Παρόλο που το κονσεπτ φάνηκε σαν κάτι το οποίο θα με ενδιέφερε, βρέθηκα απογοητευμένη να κοιτάω τις τελευταίες σελίδες και να σκέφτομαι: "Μα γιατί δεν μου άρεσε τόσο όσο πίστευα;" Ακόμα δεν μπορώ να βρω την απάντηση. Η χρήση της γλώσσας είναι άψογη μα κάτι λείπει από αυτή, κάτι το οποίο θα απογείωνε το βιβλίο σαν σύνολο. Οι ίδιες οι ιστορίες ήταν hit or miss, όπως συμβαίνει και στις περισσότερες ανθολογίες τέτοιου είδους, με κάποιες να είναι άκρως αδιάφορες και άλλες τόσο ενδιαφέρουσες ώστε να μην μπορώ να πάρω τα μάτια μου από τις σελίδες (και δυστυχώς τέτοιες περιπτώσεις ήταν λίγες)

[Xenia Germeni · Rating 4 out of 5]

Καθε λεξη και γραμμη χτυπημα και δυνατη γροθια. Η Τσελεπιδου ουτε παιζει ουτε χασκογελαει χτυπαει εκει που πρεπει να καθε λεξη της. Οι πιο σκληρες ιστοριες που διαβασα ποτε και θα μπορουσαν να ειχαν βγει απο τις σελιδες αστυνομικου δελτιου, αλλα με καμια αισθητικη κλειδαροτρυπας. Δεν σε αφηνει να παρεις ανασα καθως ολος ο κοσμος που περιγραφει η Τσελεπιδου ειναι πολυ κοντινος και οχι εξωπραγματικος. Δεν τολμας να κλαψεις ουτε να λυπηθεις. Θες ομως να ξηλωσεις για να διωξεις το κακο που ειναι κρυβεται στη διπλανη πορτα..ΥΓ! Προσοχη εχει βια και σκληροτητα. Μην τρομαξεις! Αλλωστε η πραγματικοτητα σε τρομαζει πιο πολυ!

[Katrin · Rating 4 out of 5]

Στιγμιότυπα της καθημερινής ζωής που μας δίνουν μια γερή γροθιά στο στομάχι. Με καθαρογραμμένο, επιτηδευμένα άμεσο και ευφυώς περιεκτικό λόγο, μεταδίδεται ακαριαία ένα απλό συναίσθημα στην ψυχή του αναγνώστη. Ένα συναίσθημα βαθύ, οικείο που προκύπτει κυνικά ως δεδομένο της καθημερινότητας του κόσμου του Ελενίτ, αλλά που για τον κόσμο του αναγνώστη, δηλαδή τον ίδιο κόσμο υπό άλλη οπτική και νοητική διάσταση, είναι σύνθετο, δύσπεπτο, αποκρουστικό. Ο Μπαμπούλας περιγράφεται περίτεχνα με εικόνες που μας ανακατεύουν και μας κάνουν να θέλουμε να ουρλιάξουμε. Όμως, τελικά, μετά το αρχικό σοκ, ξαναβρίσκουμε σιγά-σιγά την αναπνοή μας. Η γλυκόπικρη απλότητα και η διάχυτη αθωότητα που διαπνέει την περιγραφή, ξορκίζει τον Μπαμπούλα. Η γραφή του βιβλίου απαλύνει ως οξυγόνο την οδύνη που μας προκαλεί η περιγραφή του. Κι έτσι, μας αναζωογονεί την σκέψη.

[ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΚΟΥΒΕΡΗΣ · Rating 5 out of 5]

Εθιστική γραφή. Διαλέγεις: ή διαβάζεις ένα διήγημα τη μέρα και περνάς ένα μήνα παρέα με το βιβλίο, ή τα καταβροχθίζεις όλα με τη μία. Δύσκολα δε θα παρασυρθείς στη δεύτερη επιλογή.

[Thodoris Zarglis · Rating 5 out of 5]

Το ελενίτ (σαν υλικό) είναι κυματοειδείς πλάκες αμιαντοτσιμέντου. Ο αμίαντος είναι ένα ινώδες μετάλλευμα, σκληρό και ανθεκτικό στις υψηλές θερμοκρασίες, απρόσβλητο από όξινα και αλκαλικά χημικά διαλύματα. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες καρκινογένεσης. Η χρήση του έχει πλέον απαγορευτεί πλήρως στην Ελλάδα και σε πολλές άλλες χώρες.

Το «Ελενίτ» σαν έργο, είναι ένα επίσης «απαγορευμένο» βιβλίο καθώς αν το αντικαταστήσετε με τις φράση «αγία ελληνική οικογένεια» και «η επαρχία με την μυστικοπάθεια της» στην παραπάνω περιγραφή θα καταλάβετε πολλά. Είναι μια μεγαλειώδης αλληγορία. Αλλά όπως κάθε μύθος και αλληγορία, είναι όλα βγαλμένα από την ζωή.

Όπως διάβασα σε ένα άρθρο:
«Το ελενίτ ήταν κάποτε η βασική στέγη στην ελληνική επαρχία, τώρα έχει εγκαταλειφθεί γιατί αποδείχτηκε καρκινογόνο. Έτσι έρχεται κι ο τρόμος στα διηγήματα, με καθυστέρηση. Μετά την συνειδητοποίηση πως η ανθρώπινη φύση είναι άγρια. Και εκδικητική»
(https://diavazontas.blogspot.com/2016...)

Και προσθέτω εγώ: μετά την συνειδητοποίηση ότι όλοι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν «τέρατα», γιατί είναι και αυτό μια πλευρά της φύσης μας.

Διαβάζοντας τα διηγήματα της Βίκυς Τσελεπίδου στο «Ελενίτ», ένιωσα σαν να μπορούσα να διαβάσω έντεχνη μουσική. Το ίδιο συναίσθημα μου είχε προκαλέσει και η Αλεξάνδρα Κ με το «Πως φιλιούνται οι αχινοί». Η γραπτή τους μελωδία κρύβει μέσα ρυθμούς και μηνύματα που τα καλύπτει μια στέγη ελενίτ. Ακούγεται οξύμωρο αλλά ήταν τόσο απολαυστικά μακάβριο. Τα περιστέρια της Τσελεπίδου κουρνιάζουν στην τρύπα του ελενίτ και οι άνθρωποι από κάτω του, σαπίζουν και μουχλιάζουν. Γιατί δεν είμαστε μόνο «καλοί». Το σπίτι χτίστηκε. Ώρα να γκρεμιστεί.

5/5⭐️

Μπορείτε να βρείτε τις κριτικές μου και περισσότερο βιβλιοφιλικό περιεχόμενο στο: @vivliofagizein

[Evanthis Gogoulis · Rating 4 out of 5]

3,5 αστέρια, αλλά αφού δεν μας παρέχει τη δυνατότητα το goodreads, το μισό πάει υπέρ του συγγραφέα.

Μ' άρεσε το βιβλιαράκι, με έβγαλε κι από ένα αναγνωστικό μπλοκ στο οποίο είχα πέσει. Ήταν αναμενόμενο να μην έχουν όλες οι ιστορίες την ίδια δύναμη και αξία, αλλά μου αρκεί ότι βρήκα τουλάχιστον πέντε πολύ δυνατές, που σίγουρα θα με κάνουν να τις σκεφτώ και πολύ καιρό αργότερα.

«Ο Πέτρος» (για την πραγματική ιστορία του συγγραφέα Πέτρου Κουτσιαμπασάκου, που έφυγε πρόωρα απ' τη ζωή), οι «Λιωμένες Φράουλες», το «79ο Σκαλοπάτι», το «Ξερό Ψωμί» και «Η Διαδρομή της Χελώνας» με άγγιξαν περισσότερο. Σε αρκετές περιπτώσεις αντιλαμβάνεσαι ότι η συγγραφέας έχει μεταφέρει δικά της βιώματα στο χαρτί.

Χωρίς να το θεωρώ σούπερ γουάου αριστούργημα, το προτείνω σε όσους ενδιαφέρονται να ανακαλύψουν νέους Έλληνες συγγραφείας. Πιστεύω θα παρακινήσει κι άλλους αναγνώστες να αναζητήσουν και τα υπόλοιπα έργα της Βίκυς Τσελεπίδου (εγώ ήδη το έχω υπ' όψιν).

[Angelo IG · Rating 3 out of 5]

Χαίρομαι πολύ που έπεσε στα χέρια μου αυτή η μικρή συλλογή διηγημάτων. Η συγγραφέας χειρίζεται άψογα τον λόγο και έχει κάτι αρκετά προσωπικό στο στυλ της γραφής της. Κάποιες ιστορίες ήταν ενδιαφέρουσες, το κακό είναι όμως ότι βρήκα τις περισσότερες χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση, με αρκετά απλοϊκές ιδέες. Πάντως σε σημεία υπάρχουν πολύ δυνατές φράσεις, κάτι που γενικά εκτιμώ και μου αρέσει. Δεν ξέρω αν το αδικώ με τα 3 αστέρια, καταλαβαίνω όμως ότι η συγγραφέας μπορεί πολύ περισσότερα - και ελπίζω αυτά να τα βρω στο μυθιστόρημά της "ο μεγάλος σκύλος" το οποίο σκοπεύω να διαβάσω το συντομότερο (η περίληψη του συγκεκριμένου βιβλίου μού έχει κινήσει πολύ το ενδιαφέρον)

[Stauros Kallinikas · Rating 4 out of 5]

7,5

[Daphne Zanni · Rating 4 out of 5]

♡

[Dimi Stef · Rating 4 out of 5]

Μια συλλογή και μια δημιουργός που έσκασαν από το πουθενά και έκαναν την έκπληξη. Τι και αν οι χαρακτήρες είναι λίγο ξεπερασμένοι, τι και αν οι ιστορίες είναι λίγο από άλλη εποχή, τι και αν τα νοήματα και τα συναισθήματα θα κρίνονταν παρωχημένα από πολλούς, η γραφή είναι άμεση, σαρωτική, άκρως ελκυστική, απλά εξαιρετική. Αυτές οι κρυφές ματιές σε μια ξεπερασμένη ελληνική επαρχία (είναι άραγε όντως ξεπερασμένη;) εμφανίζονται τόσο όμορφα μέσα από έναν εξαιρετικό λόγο.