Eshte nje nder romanet qe edhe pse daton si krijimtari e viteve '50 mbetet shume e fresket dhe dashur per lexuesin. Shkrimtari ka ruajtur si "relike" ate menyre te shkruari te asaj kohe, pa bere shtesa apo rifinitura qe do ta largonin nga koha kur eshte shkruar dhe nuk do tingellonte si origjinale. E veçanta e vepres eshte se edhe pse i takon kohes se sistemit socialist, vepra ka shume pavaresi dhe e shmang "rrezikun" per te rene ne gracken e shabllonizmit dhe te nje letersie te politizuar. "Ndoshta rastesisht," thote shkrimtari me modesti, - ky roman iu shmang ideologjizimeve te asaj kohe, ndaj edhe u "perndoq" si nje liber qe s'i permbushte kriteret e moralit komunist, ku konfliktet zgjidheshin nga partia apo organizatat e masave dhe personazhi pozitiv dilte triumfues". Romani i qendron te vertetes dhe eshte pikerisht kjo qe e ka ruajtur vepren e Jorgaqit deri ne ditet tone si nje roman shume terheqes dhe me nje tematike qe nuk njeh moshe.
Nje histori mjaft e kendshme.Edhe pse ngjarjet ndodhin ne vitet 50' tematikat e trajtuara jane aktuale dhe ne ditet e sotme.
Mimoza nje studente qe sa mbaron gjimnazin pedagogjik vendos te shkoje mesuese ne fshat sepse "keshtu e kerkon atdheu"; bashke me shoqet e saj shenon emrin per te sherbyer kudo qe te jete e nevojshme, por zgjedhjen e saj nuk e pranon mamaja e saj e cila arrin te nxjerre nje raport mjekesor per te justifikuar qendrimin e saj ne Tirane.