Róża

by Anna Rybakiewicz

Opowieść o miłości, która nie powinna się wydarzyć, o sekretach, które mogą zrujnować życie, i o nadziei, że nawet to, co utracone, można odzyskać.

W 1943 roku Tadeusz zostaje wywieziony na roboty przymusowe. Trafia do słynnej szkółki róż, gdzie z niechęcią podejmuje pracę u niemieckich właścicieli. Wśród nich jest młoda Niemka – Alma Rose. Ich pierwsze spotkania pełne są chłodu i uprzedzeń… aż do chwili, gdy wśród kwitnących krzewów, z dala od frontu, rodzi się uczucie, które może kosztować ich życie.

W 2003 roku umierająca żona wyznaje Tadeuszowi sekret, który burzy fundamenty jego powojennego życia. To, co przez lata uważał za prawdę, okazuje się kłamstwem. Wracają wspomnienia, a wraz z nimi pytanie: Czy mógł wybrać inaczej?

432 pages, Paperback

First published May 20, 2026

Reviews

[Jola (czytanienaplatanie) · Rating 5 out of 5]

Mam do róż szczególny sentyment, bo przez wiele lat w moje imieniny, babcia przynosiła mi zerwaną w ogrodzie różę. Pachniała zachwycająco i wiedziałam, że jest dana z miłością.

Róże mają również wyjątkowe znaczenie dla bohaterów najnowszej powieści Anny Rybakiewicz, na co wskazuje jej tytuł „Róża”. Dla niektórych są pasją, wręcz całym życiem, dla innych jedyną nicią wiążącą ich z przeszłością. Dla mnie równie wyjątkowa stała się ta poruszająca, w moim odczuciu najlepsza powieść autorki, która trafiła wprost do mojego czytelniczego serca.

„Dwie pary. Dwie historie. Jedno miejsce pełne róż.”

Autorka cudownie splata ze sobą dwie linie czasowe, tworząc opowieść równie piękną, co skomplikowaną. Z jednej strony przenosimy się w mroczne czasy II wojny światowej. Poznajemy młodego Tadeusza, który ze złamanym sercem trafia na roboty przymusowe do Niemiec. Los rzuca go pod dach rodziny z mazurskimi korzeniami, w której to młodziutka Alma Rose musi trzymać wszystko w ryzach, podczas gdy jej ojciec, lekkoduch i marzyciel, bez reszty zatraca się w swojej jedynej pasji, pielęgnowaniu ukochanych róż.

Początkowa wrogość i zrozumiały antyniemiecki dystans Tadeusza z czasem zaczynają topnieć, a on sam zaczyna patrzeć na drugiego człowieka „przez pryzmat zachowań, a nie wpojonych uprzedzeń”. To właśnie na tym trudnym, wojennym gruncie kiełkuje zakazane uczucie. Uczucie, które od samego początku zmuszone jest walczyć z brutalną rzeczywistością, oczekiwaniami innych i powojennymi podziałami, wydającymi się przeszkodą nie do pokonania.

Z drugiej strony wracamy do współczesności. Sędziwy już wdowiec Tadeusz, po śmierci żony, mierzy się z tajemnicą sprzed lat, która rzuca nowe światło na całe jego dotychczasowe życie. W prowadzeniu hotelu i wspaniałej szkółki różanej pomaga mu Lena, młoda kobieta z niezwykle trudnym bagażem doświadczeń, która w Różanym Zakątku odnalazła sens życia. Spokojna codzienność dziewczyny znów staje jednak na głowie, gdy Tadeusz postanawia przekazać stery w firmie nowemu zarządcy, Martinowi.

Czy to najlepsza powieść autorki? Dla mnie tak. Zakochałam się w niej absolutnie! Zachwyciła mnie nie tylko fabułą, w której tajemnice kładą się cieniem na całym życiu, a trudne wybory łamią serce, ale również bohaterami, tak nieidealnymi jak my. Popełniającymi błędy, szukającymi prawdy o sobie samych, ale i pragnącymi miłości, która czasem potrzebuje odpowiedniego gruntu, żeby rozkwitnąć. To też piękna, słodko-gorzka historia o tym, że czasem największe dobro spotyka nas ze strony tych, po których najmniej byśmy się tego spodziewali.

Ta historia jest dla mnie zupełnie jak tamte róże, które babcia wręczała mi z uśmiechem. Ofiarowana czytelnikowi z niezwykłą czułością i pachnąca najczystszą miłością, która na długo zostaje w sercu.

[Mozaika Literacka · Rating 5 out of 5]

Podróż przesiąknięta żywymi emocjami. Nasycona wonią niespełnionych uczuć oraz intensywnym aromatem róży, przepiękna, intymna i angażująca, z pewnością niepowtarzalna. Taka, którą pamięta się jeszcze długo po zakończeniu lektury. Z jednej strony nieobliczalna rzeczywistość wojny - męska zazdrość, przymusowe wygnanie, egzystencjalna pustka i wreszcie niemiecka, jakże przy tym malownicza szkółka róż, która oszałamia swoją swoistością, ciszą i kameralnością, niespodziewanie stając się tłem dla gwałtownej i jednocześnie zakazanej, wręcz niebezpiecznej namiętności. Z drugiej czas współczesny i wyznanie prawdy, które uruchamia splot poruszających wspomnień, przywołując szanse pochowane w kurzu powojennych lat. Anna Rybakiewicz zdaje się być mistrzynią autentycznych wzruszeń, tworzy bowiem swoje kreacje z niebywałą wrażliwością, wyczuciem oraz dojrzałością, pozwalając zajrzeć w nieuchronność ludzkiego wyboru, poczuć ciężar niewypowiedzianych słów, udźwignąć tajemnice i zrozumieć ból rozdarcia między poczuciem obowiązku a pragnieniem skruszonego serca. To narracja gęsta od emocji, dotykająca czułych strun, przenikająca duszę oraz wyobraźnię w towarzystwie zadumy i nostalgii nad kruchością życia i uzdrawiającą mocą przebaczenia. Historia  nasączona miłością oraz wyjątkową pasją, utkana z refleksyjnie zaplecionych zdań, wielowarstwowa, gorzka i niesamowicie wciągająca.

[Anna · Rating 4 out of 5]

Na początku rozdziały „współczesne” mnie drażniły i czułam w nich jakąś infantylność.
Uważam, że całość akcji jest mocno „wygładzona”, może nawet ciut wyidealizowana?
Jednak książka i tak wywołała u mnie emocje, a na koniec nawet chwilę wzruszenia.
Więc za tę emocje w połączeniu z całokształtem 4 ⭐️

[burgundowezycie · Rating 5 out of 5]

Niektóre książki nie opowiadają historii – one ją szepczą. Jak wiatr wśród ciernistych łodyg, który niesie zapach róż i echo dawno ucichłych kroków. „Róża” Anny Rybakiewicz jest właśnie taką książką: delikatną i ciernistą zarazem, pełną światła i głębokiego cienia.

W 1943 roku wojna pożera świat, a Tadeusz Olszański trafia na przymusowe roboty do niemieckiej szkółki róż na Mazurach. Tam, wśród rzędów kwitnących krzewów, spotyka Almę Rose – młodą Niemkę, której imię już samo w sobie brzmi jak obietnica i przekleństwo. Między nimi rodzi się uczucie, które w tamtych czasach nie miało prawa istnieć. Miłość zakazana, niebezpieczna, niemal samobójcza. Miłość, która kwitnie wbrew rozkazom, granicom i strachowi.

Sześćdziesiąt lat później umierająca żona Tadeusza składa na jego dłonie sekret cięższy niż całe powojenne życie. I nagle to, co wydawało się solidnym fundamentem egzystencji, pęka jak sucha ziemia. Wspomnienia wracają z siłą, jakiej nikt się nie spodziewał. Pytania, które przez dekady pozostawały uśpione, budzą się i domagają odpowiedzi: Czy można kochać wbrew historii? Czy prawda zawsze wyzwala, czy czasem tylko rani głębiej? I czy to, co utracone, naprawdę można odzyskać?

Anna Rybakiewicz ma rzadki dar – potrafi pisać o wojnie tak, że nie jest ona tylko tłem, lecz żywą, oddychającą istotą, która wdziera się w ludzkie serca i zostawia w nich trwałe ślady. Nie epatuje okrucieństwem, nie potrzebuje tanich efektów. Zamiast tego prowadzi nas przez ogrody, gdzie zapach róż miesza się z wonią strachu, a delikatne płatki kryją w sobie kolce przeznaczenia. Bohaterowie są tu boleśnie ludzcy – omylni, rozdarci, pełni sprzeczności. Nie ma wśród nich świętych ani potworów, tylko ludzie zmuszeni do wyborów, których nikt nigdy nie powinien musieć dokonywać.

To, co najbardziej porusza w „Róży”, to jej głęboka refleksyjność. Powieść nie daje łatwych odpowiedzi. Zamiast tego zaprasza do zadumy nad naturą pamięci, nad ciężarem tajemnic i nad tym, jak bardzo krucha jest granica między obowiązkiem a pragnieniem serca. W warstwie współczesnej autorka z równą czułością pokazuje, jak przeszłość potrafi powrócić i zażądać rozliczenia – nie tylko z win, ale i z tego, co mogło być, a nigdy się nie stało.

Jest w tej książce pewna cicha mądrość i nadzieja. Nadzieja, że nawet pośród ruin można posadzić nowy krzew róży. Że przebaczenie, choć trudne, jest możliwe. Że miłość – prawdziwa, głęboka – potrafi przetrwać wszystko, nawet czas i historię.

Styl Rybakiewicz jest elegancki, ale nie dystyngowany w sposób chłodny. Jest ciepły, zmysłowy, niemal namacalny. Czytając, naprawdę czuje się aksamitny dotyk płatków róż i ciężar wojennego powietrza. Emocje są szczere, głębokie i – co najważniejsze – nigdy nie przekraczają granicy wiarygodności. Autorka wie, kiedy zatrzymać się na krawędzi, zostawiając nam przestrzeń na własne odczucia i refleksje.

„Róża” to nie jest kolejna wojenna saga ani banalny romans w historycznych dekoracjach. To intymna, wielowarstwowa opowieść o ludzkiej naturze w czasach, gdy ta natura była wystawiona na najcięższą próbę. O tym, że nawet w najciemniejszych czasach ktoś potrafi dostrzec piękno w drugim człowieku. I że czasem to wystarczy, by przetrwać.

Jeśli szukacie powieści, która zostaje z wami na długo po zamknięciu ostatniej strony – powieści, która pachnie różami i smakuje goryczą wspomnień – „Róża” jest dla Was!

Weźcie chusteczki. I przygotujcie serce na to, że będzie poruszone do głębi ❤️‍🩹.

Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @wydawnictwofilia, a Autorce za wyśmienitą lekturę (współpraca reklamowa) 🩷.

[mommy_and_books · Rating 5 out of 5]

Do czego posunęlibyście się, żeby zatrzymać przy sobie ukochaną osobę, wiedząc, że ona kocha kogoś innego?

" [...] Chciałam… chciałam ci to dać. Musisz… musisz się w końcu dowiedzieć… [...]"

Anna Rybakiewicz tworzy historie, które na długo pozostają w pamięci. Naszpikowane są emocjami i wywołują potok łez. Dokładnie tak było w przypadku jej najnowszej powieści pod tytułem "Róża'. Poznałam ją dzięki audiobookowi. Czytała Agnieszka Postrzygacz. Świetnie się słuchało jej interpretacji. Jeżeli lubicie audiobooki, to z całego serca polecam ten.
W "Róży" Anny Rybakiewicz mamy przeskoki w czasie, które się pięknie uzupełniają. Dzięki nim mamy pełen obraz sytuacji.
Prolog zabiera nas do roku 1948. Poznajemy w niej tajemniczą kobietę i listy, które ciągle przychodzą. Ona je przed kimś ukrywa. Dlaczego? Tego dowiecie się z tej wstrząsającej historii. Na jej miejscu bym ich nie ukrywała, bo prawda lubi wychodzić na jaw w najmniej odpowiednim momencie i raz na zawsze może zmienić czyjeś życie. Czy warto było ukrywać prawdę?
W 2003 roku poznajemy Lenę, dziewczynę po przejściach, która otrzymała od losu drugą szansę, na lepsze życie. Czy z niej skorzysta? Dziewczyna pochodzi z bogatej rodziny. Jednak to, jak pokazuje nam autorka, nie dało jej szczęśliwego życia. Łatwy dostęp do wszystkiego sprowadził ją na samo dno. Pomoc otrzymała od najmniej spodziewanej osoby. To mnie głęboko poruszyło. Warto bezinteresownie pomagać innym. Dobro powraca. W tym samym czasie poznajemy starszego pana Tadeusza i jego umierającą żonę. Ona na łożu śmierci odkryła przed swoim mężem wielki sekret, który ukrywała przez ponad pięćdziesiąt lat. To, czego się dowie, wywróci jego życie do góry nogami. Sprawi, że jego świat się załamie. Czy warto było? W pełni rozumiałam zachowanie pana Tadeusza. Nie dziwię się, że postąpił tak, jak postąpił. Sama nie wiem, jakbym zachowała się na jego miejscu.
Pełną historię życia pana Tadeusza i tajemniczy sekret ukrywany przez jego żonę poznajemy, cofając się w czasie do roku 1943. Tutaj poznacie również tytułowe piękne róże.
Róża jest piękna tajemnicza i jednocześnie potrafi ranić. Dokładnie tak samo jest z małżeństwem państwa Olszańskich.
Anna Rybakiewicz swoją historią pokazuje nam, że nie warto mieć przed współmałżonkiem sekretu tak ogromnego kalibru.
Autorka w swojej najnowszej powieści porusza między innymi tematy takie jak: zakazana miłość, okrutne wojenne czasy, trudne czasem bolesne wybory i sekrety, które życie potrafią zamienić w totalne piekło.
Podobało mi się tło historyczne, które odsyła nas do czasów drugiej wojny światowej. Rybakiewicz świetnie je przedstawiła.
Jej "Róża" idealnie nadaje się na film melodramatyczny. Fabuła jest tak mocna, że nie da się odejść, nim nie pozna się zakończenia.
Polecam "Różę" wszystkim czytelnikom literatury obyczajowej z drugą wojną światową w tle.

Ps.

Czy podobają wam się róże?

[Goszaczyta · Rating 5 out of 5]

🌹 „ʀóżᴀ” ᴀɴɴᴀ ʀʏʙᴀᴋɪᴇᴡɪᴄᴢ 🌹

•• Opowieść o miłości, która nie powinna się wydarzyć, o sekretach, które mogą zrujnować życie, i o nadziei, że nawet to, co utracone, można odzyskać. ••

▪️𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪️

Anna Rybakiewicz po raz kolejny udowadnia, że doskonale potrafi budować emocjonalne opowieści i tworzyć bohaterów, których losy na długo pozostają w pamięci czytelnika. Śmiało mogę rzec, że to jedna z moich ulubionych polskich autorek. Jej historie zawsze wywołują mnie mnóstwo skrajnych emocji i za każdym razem po skończeniu książki czuję się cudownie związana z daną historią. ❤️

„Róża” to historia, która uświadamia, że prawdziwa miłość pojawia się niespodziewanie i nie zwraca uwagi na pochodzenie, różnice czy trudną rzeczywistość. Bohaterowie muszą zmierzyć się z wojną, stratą oraz decyzjami, które na zawsze wpływają na ich życie. To właśnie te emocjonalne przeżycia sprawiają, że powieść tak mocno oddziałuje na czytelnika i pozostawia po sobie wiele refleksji. Szczególnie poruszający jest wątek miłości Tadeusza, Polaka wywiezionego na przymusowe roboty oraz Almy Rosy, córki niemieckiego właściciela majątku. Ich uczucie od początku wydaje się być skazane na niepowodzenie, ponieważ wojna, podziały narodowościowe i otaczająca ich rzeczywistość nie pozostawia im miejsca na szczęście.

Autorka stworzyła opowieść przepełnioną atmosferą tęsknoty, delikatności i nadziei. Symboliczny motyw róż nadaje całej historii wyjątkowego klimatu, a wojenne tło sprawia, że losy bohaterów stają się jeszcze bardziej poruszające. Największe emocje wzbudza jednak historia miłości rodzącej się w niesprzyjających warunkach i uczucie, które mimo przeciwności losu pozostaje żywe przez długie lata. W książce nie brakuje również tajemnic, dramatycznych wydarzeń oraz trudnych wyborów, które wpływają na losy bohaterów i wywołują w czytelniku silne emocje: od wzruszenia po złość i niedowierzanie.

„Róża” to bardzo bolesna i refleksyjna powieść o miłości, stracie oraz sile uczuć wystawionych na próbę czasu. Książka skłania do wielu przemyśleń i pokazuje, że nie zawsze życie układa się tak, jakbyśmy tego oczekiwali. 🌹 To jedna z tych powieści, które zostają z czytelnikiem jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony.❤️

[atrament_na_papierze · Rating 5 out of 5]

✨ Są powieści, które czyta się z zainteresowaniem. Są też takie, które zostawiają po sobie emocje na długo po zamknięciu ostatniej strony. Dla mnie „Róża” była właśnie tą drugą kategorią. Anna Rybakiewicz kolejny raz udowodniła, że potrafi opowiadać o ludzkich losach w sposób niezwykle poruszający, ale jednocześnie subtelny i pełen wrażliwości.✨

Fabuła przenosi nas do dwóch różnych momentów w życiu Tadeusza. W 1943 roku jako młody Polak zostaje wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec, gdzie trafia do szkółki róż. To właśnie tam poznaje Almę – młodą Niemkę, z którą teoretycznie nie powinno go łączyć nic. Początkowa nieufność i dzielące ich różnice stopniowo ustępują miejsca uczuciu, które w realiach wojny wydaje się niemal niemożliwe. Kilkadziesiąt lat później, gdy Tadeusz jest już starszym człowiekiem, jedno wyznanie zmusza go do powrotu do wydarzeń sprzed lat i skonfrontowania się z prawdą, która przez dekady pozostawała ukryta. 🥀

Najbardziej poruszyło mnie jednak to, że „Róża” nie jest wyłącznie historią miłosną. To przede wszystkim opowieść o pamięci, rodzinnych tajemnicach i konsekwencjach decyzji podejmowanych wiele lat wcześniej. Autorka pokazuje, jak przeszłość potrafi wpływać na kolejne pokolenia i jak długo niektóre sekrety potrafią czekać na ujawnienie.
Uwielbiam sposób, w jaki pisze Anna Rybakiewicz. Jej styl jest niezwykle obrazowy, ale jednocześnie bardzo naturalny. Nie potrzebuje dramatycznych scen ani przesadnych zwrotów akcji, żeby wzruszyć czytelnika. Emocje płyną tutaj przede wszystkim z bohaterów i ich historii. To właśnie dlatego tak łatwo było mi przeżywać ich radości, rozczarowania i tęsknotę.
Podczas lektury wielokrotnie łapałam się na tym, że zwalniam tempo czytania. Nie dlatego, że książka była trudna — wręcz przeciwnie. Po prostu nie chciałam zbyt szybko żegnać się z bohaterami. ❤️

„Róża” to jedna z tych powieści, które przypominają, dlaczego polubiłam literaturę obyczajowo-historyczną dzięki Ani. Pełna emocji, pięknie napisana i pozostawiająca po sobie refleksję. Jeśli cenicie historie o miłości, która musi walczyć z przeciwnościami losu, oraz książki, które wzruszają bez taniego dramatyzmu, koniecznie dajcie jej szansę. 📚✨

(współpraca reklamowa: Wydawnictwo Filia)

[Barbara · Rating 4 out of 5]

Wcale nie wykluczam, że ostatnie kilka lat żyłam pod kamieniem bo totalnie nie zdawałam sobie sprawy, że mamy taką pisarkę jak Anna Rybakiewicz. A to błąd, mój błąd do którego się przyznaję i postanawiam go poprawić. A że pani Anna wydała już kilkanaście książek to mam co robić przynajmniej do emerytury.

,,Róża" to powieść rozgrywająca się w trakcie II wojny światowej ale opowiedziana z zupełnie nowej dla mnie perspektywy. Nie ma drastycznych walk czy bezpośredniego zagrożenia życia. Mimo to czuć niepokój i niepewność jutra. Niebezpieczeństwo wisi w powietrzu i nikt nie może sam decydować o sobie. W tryby wojennej maszyny wpada młodziutki Tadeusz, który zamiast brata, zgłasza się na ochotnika aby wyjechać na przymusowe roboty do Niemiec. Tam trafia w nieoczywiste miejsce, bo nie na farmę u bauera, ale do hotelu otoczonego plantacją róż. Początkowo czuje wrogość i nienawiść do pracodawców, jednak jedna noc, jedno nieostrożne zachowanie sprawia, że zaczyna patrzeć na otoczenie zupełnie inaczej. Zaczyna dostrzegać niecodzienność sytuacji w jakiej się znalazł a przede wszystkim zaczyna dostrzegać córkę właściciela.

,,Róża" jest powieścią bardzo prostą ale też bardzo nieoczywistą. Subtelna, delikatna ale nasycona emocjami, opowiada o miłości, która była skazana na przegraną ale mimo to nie poddała się. O ludziach, których los postawił po przeciwnych stronach barykady ale oni zamiast patrzeć na to co dzieli, widzieli to co ich łączy. Jednak nie jest to cukierkowa, romantyczna opowieść. Wydaje się, że nawet największe uczucie musi przegrać z poczuciem odpowiedzialności i społecznymi podziałami. Tylko czy na pewno?

Spodobał mi się styl pisarstwa Anny Rybakiewicz. Ma w sobie coś kojącego i rodzącego spokój. Opowiada o trudnej rzeczywistości zarówno wojennej jak i powojennej ale robi to z wrażliwością i wyczuciem. Dramaty muszą się wydarzyć aby mogło dojść do pojednania i aby nie zapomnieć, że nawet w najtragiczniejszych momentach może pojawić się iskierka dobra. To poruszająca, mądra opowieść, którą warto poznać.

[_coco_book · Rating 4 out of 5]

🌹Kiedy Tadeusz zdecydował się zająć miejsce brata i wyjechać na roboty do Niemiec nie przypuszczał, że ten wybór odmieni jego życie. Młody mężczyzna trafił do szkółki róż, gdzie niechętnie wywiązywał się ze swoich obowiązków. Miał w sobie wiele gniewu, ale z czasem zaczął on topnieć, kiedy pojawiły się uczucia do córki właściciela szkółki. Los bywa jednak okrutny i niejednokrotnie zmienia ulotne momenty szczęścia w długie lata tęsknoty.

🌹„Róża” to powieść chwytająca za serce. Pokazuje, że skrywane przez lata sekrety prędzej czy później wychodzą na światło dzienne a konsekwencje tego często są nieodwracalne. To historia ogromnej tęsknoty. Po cichu i niepozornie porusza głęboko ukryte struny wrażliwości. Jest sentymentalną podróżą mającą swoje blaski i cienie. Udowadnia, że życie jest zbiorem niepewności i każdy krok wiąże się z ryzykiem. Pokazuje jak ogromny wpływ na charakter człowieka mają wydarzenia, które go spotykają. Przypisuje różom symboliczne, wręcz mistyczne znaczenie. Prezentuje dwoistość ich natury kładąc nacisk na dawanie nadziei, że nawet w najstraszniejszych czasem może zdarzyć się coś wyjątkowego, ale też pokazuje ulotność w postaci krótkich chwil, w przeciągu których można stracić wszystko.

🌹„Róża” to kolejna fenomenalna powieść Anny Rybakiewicz. Pokazuje, jak ogromna siła tkwi w prostocie i szczerych uczuciach. Podwójna linia czasowa jeszcze lepiej pozwala zrozumieć głębię tej historii i wartość każdej chwili, którą możemy spędzić z bliskimi nam osobami. To historia poruszająca na wiele sposobów. Jestem zachwycona bohaterami, złożonością ich przeżyć oraz ogromną rolą kwiatów w całej opowieści. Skończyłam czytać tę książkę z poczuciem dobrze spędzonego czasu. To opowieść, która dzięki swojej oryginalności zostanie w mojej pamięci na bardzo długo.

[Monika Skrzyszowska · Rating 5 out of 5]

„Róża” Anny Rybakiewicz to kolejna powieść tej autorki, po której zamknięciu mogę powiedzieć tylko jedno - jestem zachwycona. Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać w niezwykle piękny, subtelny i pełen emocji sposób. Jej słowa trafiają prosto do serca, a historia, którą stworzyła, wzrusza, skłania do refleksji i zostaje z czytelnikiem na długo.

Fabuła przenosi nas do dwóch przeplatających się linii czasowych. W czasie II wojny światowej poznajemy Tadeusza, który zostaje zmuszony do pracy poza granicami kraju, w miejscu słynącym z uprawy róż. Tam los stawia na jego drodze Almę Rose, młodą Niemkę. Początkowa nieufność i wzajemne uprzedzenia z czasem ustępują miejsca uczuciu, które w tamtych realiach wydaje się niemal niemożliwe. Kilkadziesiąt lat później jedno wyznanie burzy świat Tadeusza i sprawia, że musi zmierzyć się z bolesną przeszłością oraz pytaniami, na które przez całe życie nie szukał odpowiedzi.

To opowieść o miłości wystawionej na najcięższą próbę, o sekretach potrafiących zmienić całe życie i o nadziei, która potrafi rozkwitnąć nawet pośród cierpienia. Autorka w wyjątkowy sposób pokazuje, jak wojna wpływała na ludzkie wybory i jak długo jej konsekwencje potrafią odciskać piętno na kolejnych latach życia. Czytając tę historię, niejednokrotnie czułam wzruszenie, a niektóre sceny ściskały mnie za serce.

Anna Rybakiewicz po raz kolejny udowodniła, że jest mistrzynią powieści obyczajowo-historycznych. Jej bohaterowie są autentyczni, pełni emocji i trudno przejść obok nich obojętnie. To książka, która zachwyca nie tylko historią, ale również niezwykłym stylem autorki, pełnym wrażliwości, pięknych opisów i emocji, które odczuwa się niemal na każdej stronie. Z całego serca polecam tę lekturę wszystkim miłośnikom poruszających historii.

[Zaczytana Nana · Rating 5 out of 5]

Przyznam szczerze, że zaczynając „Różę” Anny Rybakiewicz nie spodziewałam się, że aż tak pochłonie mnie historia Tadeusza i Almy Rose. Z każdą kolejną stroną coraz bardziej zżywałam się z bohaterami, przeżywałam ich rozterki i kibicowałam im mimo świadomości, że los może mieć wobec nich zupełnie inne plany.

Autorka prowadzi nas dwutorowo – do lat 40. XX wieku oraz do roku 2003. W czasie wojny Tadeusz zostaje wywieziony na roboty przymusowe i trafia do słynnej szkółki róż. Tam poznaje Almę Rose, młodą Niemkę. Ich relacja zaczyna się od niechęci i wzajemnych uprzedzeń, jednak z czasem między nimi rodzi się uczucie, które w wojennych realiach nigdy nie powinno było się wydarzyć. Kilkadziesiąt lat później jeden sekret wyjawiony przez umierającą żonę Tadeusza burzy wszystko, co mężczyzna uważał za prawdę o swoim życiu.

Obie linie czasowe przeplatają się bardzo płynnie. Nie ma tu chaosu ani poczucia zagubienia – wręcz przeciwnie. Każdy kolejny rozdział sprawiał, że chciałam czytać dalej i odkrywać następne fragmenty tej historii. Autorka umiejętnie dawkuje informacje, stopniowo odsłania tajemnice i buduje napięcie, które nie opuszcza czytelnika aż do ostatnich stron.

To naprawdę wzruszająca opowieść o miłości, która nie miała prawa się narodzić, o trudnych wyborach i o sekretach, które potrafią zmienić całe życie. Ogromnym atutem tej książki są emocje. Anna Rybakiewicz potrafi sprawić, że nie tylko obserwujemy bohaterów, ale wręcz czujemy to, co oni.

Czy się wzruszyłam? Jak najbardziej. I właśnie za te emocje cenię tę powieść najbardziej. To jedna z tych historii, które zostają z czytelnikiem na dłużej i przypominają, że nawet po wielu latach prawda potrafi odnaleźć drogę na powierzchnię.

Zdecydowanie polecam.

[warto.przeczytac · Rating 5 out of 5]

🌹 W 1943 roku Tadeusz Olszański zostaje wywieziony na roboty przymusowe. Wyrusza z rodzinnego Ojcewa i trafia do szkółki róż w Jakobsdorfie. Między nim a córką właściciela szkółki – Almą Rose rodzi się uczucie…

🌹 W 2003 roku umierająca żona Tadeusza wyjawia mu sekret, który ukrywała latami. To czego dowiaduje się Tadeusz, wywraca jego życie do góry nogami…

🌹 Co takiego skrywała jego żona? Czy jego życie mogłoby potoczyć się zupełnie inaczej?

🌹 „Róża” jest to wzruszająca powieść historyczno-obyczajowa. Czyta się ją z zapartym tchem, nie pamiętam, kiedy tak szybko przeczytałam książkę. Pełna emocji, barwnych bohaterów z dwiema liniami czasowymi, przeplatającymi się w kolejnych rozdziałach. Na pierwszy plan wychodzą bohaterowie i ich uczucia, wojna stanowi tło i nie przytłacza. Jest to historia o sile uczuć, stracie i tęsknocie, a także o skrywanych latami sekretach. Róża jest wielowymiarowym symbolem w tej powieści – miłości, która przetrwa wszystko oraz tęsknoty za utraconą miłością.

🌹 Wzruszająca i bardzo angażująca. Zdecydowanie uronisz łzę i nie będziesz mogła jej odłożyć. Polecam z całego serca!

[Agnieszka Rytych · Rating 5 out of 5]

Róża” to piękna i poruszająca historia o miłości, która musiała przetrwać w czasach, gdy wojna odbierała ludziom wszystko. Pokazuje, że strach przed samotnością, utratą bezpieczeństwa i stabilności potrafi odebrać odwagę do podjęcia najważniejszych życiowych decyzji. A jednak prawdziwa miłość, choć wystawiona na najcięższe próby, potrafi przetrwać lata. To książka, która wzrusza, skłania do refleksji i na długo zostaje w sercu. Zdecydowanie warto ją przeczytać.

[Natalia Ż. · Rating 5 out of 5]

Kolejna piękna opowieść od pani Anny Rybakiewicz, która zostawia ciepło w sercu po przeczytaniu.
Tym razem padło na Różę, które były niemal odrębnymi bohaterkami.
Jedyne do czego mogłabym się przyczepić, że wątki miłosne wydały mi się nieco przyspieszone, zarówno pana Tadeusza, jak i Leny.

[Wiszniówka · Rating 5 out of 5]

Piękna, wzruszająca i wciągająca od pierwszych stron opowieść. Warto przeczytać - szczególnie, jeśli kocha się róże 🌹

[Monika (care_book) · Rating 4 out of 5]

4,5 ⭐️

[Laurka · Rating 5 out of 5]

placze to było piękne