Dieuwke Wynia schrijft goed, het boek leest lekker vlot weg. Ze laat scherp zien hoe groot de rol van seksisme in de media is, en hoe diep dat in redacties verweven zit.
Maar tegelijkertijd ontbreekt er een hoop zelfreflectie Ze beschrijft het grensoverschrijdende gedrag van anderen tot in detail, maar zodra het over haar eigen aandeel gaat, blijft het bij vage herinneringen. Bovendien gaat het hier alleen tegen het eind aan echt over. Iemand die schreeuwt tegen collega’s en met deuren slaat zou ik niet beschrijven als iemand die recht door zee of autoritair is, maar iemand waar mensen terecht bang voor zijn.
Sommige details in het boek voelen ook onnodig, zoals de bedragen die tafelheren verdienden. Dat draagt wat mij betreft weinig bij en raakt eerder aan privacy dan aan het verhaal zelf.
Kortom: Wynia kaart serieuze misstanden aan en doet dat krachtig. Maar het boek had sterker gestaan als ze dezelfde scherpte ook op zichzelf had toegepast.