What do you think?
Rate this book
Bewijs Dat Je Een Mens Bent
Bewijs dat je een mens bent vertelt het waargebeurde verhaal van een Palestijnse man in België die zijn vrouw uit Gaza probeert te halen. Wat begint als een administratieve procedure, groeit uit tot een jarenlange strijd tegen regels, wachttijden en onzichtbare muren.
Terwijl de oorlog verwoestend om zich heen grijpt, dringt een urgente vraag zich op: wat betekent menselijkheid wanneer systemen zich steeds verder achter regeltjes verschuilen?
De auteur volgt het verhaal van nabij en wordt er onvermijdelijk deel van. De opeenstapeling van wachten, machteloosheid en morele druk weegt zwaar – niet alleen op wie vastzit in procedures, maar ook op wie probeert te blijven kijken, luisteren en helpen.
Dit boek is geen pamflet, maar een literaire kroniek van wachten, verlies en volharding. Het beweegt zich tussen reportage en persoonlijke betrokkenheid, en laat zien hoe grote politieke conflicten zich vertalen in menselijk leed – en hoe kleine gebaren van aandacht, doorzettingsvermogen en liefde menselijkheid overeind kunnen houden, zelfs als alles eromheen dreigt te verdwijnen.
Terwijl de oorlog verwoestend om zich heen grijpt, dringt een urgente vraag zich op: wat betekent menselijkheid wanneer systemen zich steeds verder achter regeltjes verschuilen?
De auteur volgt het verhaal van nabij en wordt er onvermijdelijk deel van. De opeenstapeling van wachten, machteloosheid en morele druk weegt zwaar – niet alleen op wie vastzit in procedures, maar ook op wie probeert te blijven kijken, luisteren en helpen.
Dit boek is geen pamflet, maar een literaire kroniek van wachten, verlies en volharding. Het beweegt zich tussen reportage en persoonlijke betrokkenheid, en laat zien hoe grote politieke conflicten zich vertalen in menselijk leed – en hoe kleine gebaren van aandacht, doorzettingsvermogen en liefde menselijkheid overeind kunnen houden, zelfs als alles eromheen dreigt te verdwijnen.
Paperback
Published May 6, 2026
About the author
Rino Feys
9 books18 followersRino Feys (1967) groeide op in Zarren en woont in Meulebeke. Was stukadoor, lasser, spinner, metaalbewerker, cafébaas en boekhandelaar.
Hij werkt tegenwoordig in de Kringloopwinkel en schreef daar twee boeken over, 'Kruimels, Op zoek naar een toekomst' dat uitkwam in eigen beheer, en 'Microkosmos, Verhalen uit de kringloopwinkel' dat in oktober 2020 verscheen bij Uitgeverij Mammoet/EPO. Hij verzorgde het scenario voor de tweedelige graphic novel 'Altijd Ergens Oorlog' - tekenaar Jimmy Hostens - dat gepubliceerd werd bij Uitgeverij Bibliodroom, dat in 2023 ook 'Thuiskomen, Tien gesprekken over een nieuwe start' uitgaf - met illustraties van Evelyn Verschoore - over depressies en burn-out.
In datzelfde jaar verscheen zijn verhalenbundel met jeugdherinneringen, 'Het geluid van brekend glas', bij Borgerhoff & Lamberigts. Een jaar later volgde 'Wat duurt wachten lang', het relaas van een Palestijnse medewerker wiens vrouw nog vastzit in Gaza als de oorlog uitbreekt. En in juni 2026 verschijnt 'Bewijs dat je een mens bent', opnieuw bij Borgerhoff & Lamberigts.
Hij werkt tegenwoordig in de Kringloopwinkel en schreef daar twee boeken over, 'Kruimels, Op zoek naar een toekomst' dat uitkwam in eigen beheer, en 'Microkosmos, Verhalen uit de kringloopwinkel' dat in oktober 2020 verscheen bij Uitgeverij Mammoet/EPO. Hij verzorgde het scenario voor de tweedelige graphic novel 'Altijd Ergens Oorlog' - tekenaar Jimmy Hostens - dat gepubliceerd werd bij Uitgeverij Bibliodroom, dat in 2023 ook 'Thuiskomen, Tien gesprekken over een nieuwe start' uitgaf - met illustraties van Evelyn Verschoore - over depressies en burn-out.
In datzelfde jaar verscheen zijn verhalenbundel met jeugdherinneringen, 'Het geluid van brekend glas', bij Borgerhoff & Lamberigts. Een jaar later volgde 'Wat duurt wachten lang', het relaas van een Palestijnse medewerker wiens vrouw nog vastzit in Gaza als de oorlog uitbreekt. En in juni 2026 verschijnt 'Bewijs dat je een mens bent', opnieuw bij Borgerhoff & Lamberigts.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
June 29, 2026
“Bewijs dat je een mens bent” is een aangrijpend waargebeurd verhaal over een Palestijnse man in België die probeert zijn vrouw uit Gaza probeert te halen. Jarenlange strijd tegen administratieve procedures, regels, wachttijden en vooral frustraties, start. De auteur Rino Feys volgt de situatie op de voet en van zeer nabij. Hij wordt samen met alle betrokkenen heel radeloos.
Het systeem laat mensen soms echt gewoon in de kou staan. Dat is wat dit korte boekje aankaart op een zeer duidelijke manier. Uiteraard zit hier ook gevoel in verwerkt, maar het is vooral een waarheidsgetrouwe schets. Door middel van brieven, mails en heel veel afwijzingen krijgt dit verhaal van dit koppel echt flinke tegenslagen.
De titel vat het echt heel goed samen, ze moeten dus eigenlijk bijna bewijzen dat ze een mens zijn. Heel aangrijpend en onbegrijpbaar hoe lang zoiets kan duren, zeker als deze vrouw echt hulp nodig heeft gehad door de situatie waar ze in zat.
“Bewijs dat je een mens bent” is een goed pleidooi om zaken zoals deze gewoon wat menselijker te laten verlopen. Ik werd er helemaal stil van. Een dun boekje, maar met een grote impact. Vier sterren.
Het systeem laat mensen soms echt gewoon in de kou staan. Dat is wat dit korte boekje aankaart op een zeer duidelijke manier. Uiteraard zit hier ook gevoel in verwerkt, maar het is vooral een waarheidsgetrouwe schets. Door middel van brieven, mails en heel veel afwijzingen krijgt dit verhaal van dit koppel echt flinke tegenslagen.
De titel vat het echt heel goed samen, ze moeten dus eigenlijk bijna bewijzen dat ze een mens zijn. Heel aangrijpend en onbegrijpbaar hoe lang zoiets kan duren, zeker als deze vrouw echt hulp nodig heeft gehad door de situatie waar ze in zat.
“Bewijs dat je een mens bent” is een goed pleidooi om zaken zoals deze gewoon wat menselijker te laten verlopen. Ik werd er helemaal stil van. Een dun boekje, maar met een grote impact. Vier sterren.
July 26, 2026
Waar ik normaal gezien vooral boeken lees over de globale situatie, over geschiedenis en over de systemen die mensenlevens bepalen, voelt het toch als iets heel anders om het verhaal te lezen van twee ademende, levende, (wan)hopende mensen.
Want naast Ahmed en Lailah bestaan er nog duizenden en duizenden anderen. Mensen met een gezicht. Met een naam. Met een verleden, een toekomst en een verhaal dat verteld, gekend en gelezen zou moeten worden.
Misschien is dat wel precies wat dit boek zo hard binnen laat komen: achter elk cijfer, elke statistiek en elke politieke discussie schuilt een mens. En achter Ahmed en Lailah nog duizenden anderen die evenzeer een gezicht verdienen.
Want naast Ahmed en Lailah bestaan er nog duizenden en duizenden anderen. Mensen met een gezicht. Met een naam. Met een verleden, een toekomst en een verhaal dat verteld, gekend en gelezen zou moeten worden.
Misschien is dat wel precies wat dit boek zo hard binnen laat komen: achter elk cijfer, elke statistiek en elke politieke discussie schuilt een mens. En achter Ahmed en Lailah nog duizenden anderen die evenzeer een gezicht verdienen.
May 12, 2026
http://looneybooks79.blog/2026/05/12/...
23 april, samen met enkele bloggers werden we uitgenodigd bij uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts om er enkele auteurs te ontmoeten die hun nieuwe boek kwamen voorstellen. Eén van hen was Rino Feys, auteur van 'Het geluid van brekend glas' en 'Wat duurt wachten lang'. In dat laatste boek vertelt hij over een Palestijnse man die hij ontmoet in de Kringloopwinkel in Roeselare, waar Rino werkt, die wanhopig probeert zijn vrouw naar België te laten overkomen, in kader van gezinshereniging. De immer positieve Ahmed (Rino gaf de man een andere naam in zijn boek) verloor nooit de moed, noch de kracht om zijn strijd te leveren. En Rino sprong samen met een andere collega, Rosa, in de bres om hem te helpen. Het verhaal eindigde toen met Ahmed die in Caïro was, waar zijn vrouw eindelijk was terechtgekomen en waar ze wachtte op nieuws van de Dienst Vreemdelingenzaken in België.
Maar Rino voelde aan dat het verhaal nog niet verteld was (en dat blijkt ook zo te zijn) want de horror voor dit gezin moest nog echt beginnen. Een klerikale fout, een vertragingsprocedure van DVZ of gewoon brute pech en misschien (en hoogstwaarschijnlijk) een combinatie van allemaal doet de wanhoop bij Ahmed en Laila enkel maar stijgen. Laila (ook een schuilnaam natuurlijk) wordt ziek in Caïro en bedreigd in haar woning waardoor haar veiligheid en gezondheid niet meer gegarandeerd zijn. Rino en Rosa blijven hun best doen om de twee te herenigen in ons land. Maar ondertussen is de oorlog in Gaza uitgebarsten en worden er dagelijks mensen op een laffe en wrede wijze vermoord, staat de wereld erop te kijken en blijven de administratieve diensten tegenwerken (een regeringswijziging in ons land doet de regels ook nog eens verstrengen voor migranten waardoor het er helemaal niet makkelijker op wordt). Rino zelf bezwijkt onder een burn-out, valt zelf even out maar zijn strijd blijft hij volop verderzetten.
Na veel mails gestuurd te hebben, herhaaldelijk de nodige documenten erbij te sturen, wordt hen en vooral Ahmed aangeraden om een advocaat in de arm te nemen. Dat doen ze dan ook met het advocatenkantoor Antigone Advocaten, die hen volop helpen in de strijd. Maar het is een strijd van lange duur, van lang wachten en van wanhoop en dit enkel maar om eigenlijk te bewijzen dat je een mens bent en niet een stukje papier met een cijfer of een letter erop.
‘Bewijs dat je een mens bent' is opnieuw ingrijpend, doet je je haren bijna uittrekken en maakt je vooral heel boos op bureaucratie en naar-de-letter opvolgen van de regeltjes en het niet menselijk benaderen van een casus. Zonder Rino, Rosa of het advocatenkantoor stond iemand als Ahmed er helemaal alleen voor: een David versus Goliath verhaal maar waarbij Goliath de bovenhand houdt. Ik mocht dit boek reeds vooruit lezen (het verschijnt later in de maand mei) en ontmoette de integere, ietwat nerveuze Rino op die avond in Gent. En na het lezen van dit boek (en de voorgangers) kan ik enkel maar nog meer respect hebben voor iemand die zo belangeloos zich inzet voor zijn medemens. En het mag duidelijk zijn dat dit boek het belang aantoont van solidariteit maar ook de wreedheid van oorlog en hoe migranten vandaag behandeld worden. Ik raad aan om 'Wat duurt wachten lang' eerst te lezen, maar je kan dit boek zeker ook los ervan lezen.
23 april, samen met enkele bloggers werden we uitgenodigd bij uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts om er enkele auteurs te ontmoeten die hun nieuwe boek kwamen voorstellen. Eén van hen was Rino Feys, auteur van 'Het geluid van brekend glas' en 'Wat duurt wachten lang'. In dat laatste boek vertelt hij over een Palestijnse man die hij ontmoet in de Kringloopwinkel in Roeselare, waar Rino werkt, die wanhopig probeert zijn vrouw naar België te laten overkomen, in kader van gezinshereniging. De immer positieve Ahmed (Rino gaf de man een andere naam in zijn boek) verloor nooit de moed, noch de kracht om zijn strijd te leveren. En Rino sprong samen met een andere collega, Rosa, in de bres om hem te helpen. Het verhaal eindigde toen met Ahmed die in Caïro was, waar zijn vrouw eindelijk was terechtgekomen en waar ze wachtte op nieuws van de Dienst Vreemdelingenzaken in België.
Maar Rino voelde aan dat het verhaal nog niet verteld was (en dat blijkt ook zo te zijn) want de horror voor dit gezin moest nog echt beginnen. Een klerikale fout, een vertragingsprocedure van DVZ of gewoon brute pech en misschien (en hoogstwaarschijnlijk) een combinatie van allemaal doet de wanhoop bij Ahmed en Laila enkel maar stijgen. Laila (ook een schuilnaam natuurlijk) wordt ziek in Caïro en bedreigd in haar woning waardoor haar veiligheid en gezondheid niet meer gegarandeerd zijn. Rino en Rosa blijven hun best doen om de twee te herenigen in ons land. Maar ondertussen is de oorlog in Gaza uitgebarsten en worden er dagelijks mensen op een laffe en wrede wijze vermoord, staat de wereld erop te kijken en blijven de administratieve diensten tegenwerken (een regeringswijziging in ons land doet de regels ook nog eens verstrengen voor migranten waardoor het er helemaal niet makkelijker op wordt). Rino zelf bezwijkt onder een burn-out, valt zelf even out maar zijn strijd blijft hij volop verderzetten.
Na veel mails gestuurd te hebben, herhaaldelijk de nodige documenten erbij te sturen, wordt hen en vooral Ahmed aangeraden om een advocaat in de arm te nemen. Dat doen ze dan ook met het advocatenkantoor Antigone Advocaten, die hen volop helpen in de strijd. Maar het is een strijd van lange duur, van lang wachten en van wanhoop en dit enkel maar om eigenlijk te bewijzen dat je een mens bent en niet een stukje papier met een cijfer of een letter erop.
‘Bewijs dat je een mens bent' is opnieuw ingrijpend, doet je je haren bijna uittrekken en maakt je vooral heel boos op bureaucratie en naar-de-letter opvolgen van de regeltjes en het niet menselijk benaderen van een casus. Zonder Rino, Rosa of het advocatenkantoor stond iemand als Ahmed er helemaal alleen voor: een David versus Goliath verhaal maar waarbij Goliath de bovenhand houdt. Ik mocht dit boek reeds vooruit lezen (het verschijnt later in de maand mei) en ontmoette de integere, ietwat nerveuze Rino op die avond in Gent. En na het lezen van dit boek (en de voorgangers) kan ik enkel maar nog meer respect hebben voor iemand die zo belangeloos zich inzet voor zijn medemens. En het mag duidelijk zijn dat dit boek het belang aantoont van solidariteit maar ook de wreedheid van oorlog en hoe migranten vandaag behandeld worden. Ik raad aan om 'Wat duurt wachten lang' eerst te lezen, maar je kan dit boek zeker ook los ervan lezen.
May 14, 2026
Ik had de eer en het genoegen om Rino enkele weken geleden in real life te ontmoeten. Hij babbelde met zo'n oprechtheid over dit boek - of liever, de situaties die hem dwongen dit boek te schrijven - dat ik niet anders kon dan onder de indruk zijn. "Bewijs dat je een mens bent" is vlot, tragisch én leerrijk - en (helaas) brandend actueel. Het zou verplichte lectuur moeten worden in de lessen Nederlands, geschiedenis, aardrijkskunde, noem maar op. Ik kan het voor lezers met een interesse in de wereld en alles dat tegenwoordig gaande is enkel maar aanraden.
June 1, 2026
In Bewijs dat je een mens bent gaat Rino Feys verder waar Waar duurt wachten lang? eindigde. Opnieuw staat het verhaal van Ahmed en Laila centraal, een Palestijns koppel dat al sinds 2016 gedwongen gescheiden leeft. Nadat Ahmed de Gazastrook moest ontvluchten vanwege bedreigingen door Hamas, bouwde hij een leven op in België. Laila belandde in Caïro, een vreemde stad waar ze niemand kende. Hun grootste wens is eenvoudig: opnieuw samen kunnen leven. Toch blijken bureaucratische procedures en administratieve obstakels keer op keer sterker dan hun verlangen om als gezin herenigd te worden.
Wanneer ook een tweede aanvraag tot gezinshereniging geweigerd werd, lijkt de situatie uitzichtloos. Ahmed is zelfs bereid grote risico's te nemen om zijn vrouw naar België te halen, maar zonder succes. Terug in België begint een nieuwe periode van wachten, hopen en machteloos toekijken. Met de hulp van Rino Feys en een advocatenbureau wordt opnieuw een procedure opgestart, terwijl Ahmed en Laila verder leven in onzekerheid.
En dan te beseffen dat dit geen fictieverhaal is. Ahmed en Laila zijn echte mensen die al jarenlang gevangen zitten in een administratieve strijd die hun leven bepaalt. Hun verhaal staat symbool voor vele andere gezinnen die door procedures, regels en politieke keuzes van elkaar gescheiden leven. Daardoor leest dit boek soms bijna ongelooflijk, terwijl je als lezer voortdurend beseft dat dit de realiteit is.
Tijdens de boekvoorstelling van Borgerhoff & Lamberigts kreeg Rino Feys slechts enkele minuten om over zijn boek te vertellen. Toch was het meteen duidelijk hoe nauw hij betrokken is bij Ahmed en Laila. Zijn emotie was duidelijk voelbaar en precies die betrokkenheid sijpelt door in elke pagina van dit boek. Dit is geen verhaal dat van op afstand wordt verteld. Het is geschreven vanuit het hart, gedreven door een diep gevoel van menselijkheid en rechtvaardigheid.
De auteur blijft zich inzetten voor het koppel, ook al worstelt hij zelf met een burn-out en extreme vermoeidheid. Zijn inspanning gaat veel verder. Hij blijft brieven schrijven, mensen contacteren en zoekt naar manieren om een vastgelopen systeem in beweging te krijgen.
Het boek is tevens een felle kritiek op de gebrekkige werking van de Dienst Vreemdelingenzaken. Opnieuw legt Rino Feys de nadruk op de onbereikbaarheid, de starheid en het gebrek aan transparantie binnen een systeem dat bedoeld is om mensen te helpen. In dit systeem lijkt menselijkheid vaak te verdwijnen achter regels, procedures en dossiers.
“Het probleem is niet het gebrek aan bewijs, maar het ontbreken van bereidheid om dat bewijs als menselijk te erkennen”
Die zin vat perfect samen waar dit boek over gaat. Niet over formulieren of administratieve beslissingen, maar over mensen van vlees en bloed. Over geliefden die al tien jaar van elkaar gescheiden leven. Over de wanhoop van iemand die duizenden kilometers van de persoon van wie hij houdt is verwijderd en niets kan doen behalve wachten. Over afhankelijk zijn van beslissingen waar je zelf geen controle over hebt.
Bewijs dat je een mens bent is daardoor veel meer dan een verhaal over gezinshereniging. Het is een verhaal over de mensen achter de cijfers en dossiers. Over hoe een mens langzaam gereduceerd kan worden tot een dossiernummer, terwijl achter dat dossier een leven, een familie en een toekomst schuilgaan.
"Ze is niet langer een dossier. Of een aanvraag, een procedure. Ze is een mens."
Het boek ademt radeloosheid en wanhoop, maar tegelijk ook doorzettingsvermogen en hoop. Ahmed en Laila blijven vechten voor een toekomst samen, ondanks alle tegenslagen. Hun volharding is bewonderenswaardig. Veel mensen zouden in een gelijkaardige situatie de moed allang hebben verloren.
Als lezer beleef je hun verhaal nog altijd vanop enige afstand, maar toch voelde ik regelmatig frustratie, machteloosheid en ongeloof. Ik kan me nauwelijks voorstellen hoe zwaar het moet zijn om dit van dichtbij mee te maken, laat staan om er zelf middenin te zitten.
Bewijs dat je een mens bent is meer dan een persoonlijke getuigenis of een aanklacht tegen een vastgelopen systeem. Het is het waargebeurde verhaal van twee mensen die al bijna tien jaar vechten om samen te mogen zijn. Juist omdat het geen fictie is, laat het boek een diepe indruk na. Rino Feys geeft een gezicht aan de mensen achter de dossiers en nodigt de lezer uit om niet alleen naar regels en procedures te kijken, maar vooral naar de menselijke gevolgen ervan.
Wanneer ook een tweede aanvraag tot gezinshereniging geweigerd werd, lijkt de situatie uitzichtloos. Ahmed is zelfs bereid grote risico's te nemen om zijn vrouw naar België te halen, maar zonder succes. Terug in België begint een nieuwe periode van wachten, hopen en machteloos toekijken. Met de hulp van Rino Feys en een advocatenbureau wordt opnieuw een procedure opgestart, terwijl Ahmed en Laila verder leven in onzekerheid.
En dan te beseffen dat dit geen fictieverhaal is. Ahmed en Laila zijn echte mensen die al jarenlang gevangen zitten in een administratieve strijd die hun leven bepaalt. Hun verhaal staat symbool voor vele andere gezinnen die door procedures, regels en politieke keuzes van elkaar gescheiden leven. Daardoor leest dit boek soms bijna ongelooflijk, terwijl je als lezer voortdurend beseft dat dit de realiteit is.
Tijdens de boekvoorstelling van Borgerhoff & Lamberigts kreeg Rino Feys slechts enkele minuten om over zijn boek te vertellen. Toch was het meteen duidelijk hoe nauw hij betrokken is bij Ahmed en Laila. Zijn emotie was duidelijk voelbaar en precies die betrokkenheid sijpelt door in elke pagina van dit boek. Dit is geen verhaal dat van op afstand wordt verteld. Het is geschreven vanuit het hart, gedreven door een diep gevoel van menselijkheid en rechtvaardigheid.
De auteur blijft zich inzetten voor het koppel, ook al worstelt hij zelf met een burn-out en extreme vermoeidheid. Zijn inspanning gaat veel verder. Hij blijft brieven schrijven, mensen contacteren en zoekt naar manieren om een vastgelopen systeem in beweging te krijgen.
Het boek is tevens een felle kritiek op de gebrekkige werking van de Dienst Vreemdelingenzaken. Opnieuw legt Rino Feys de nadruk op de onbereikbaarheid, de starheid en het gebrek aan transparantie binnen een systeem dat bedoeld is om mensen te helpen. In dit systeem lijkt menselijkheid vaak te verdwijnen achter regels, procedures en dossiers.
“Het probleem is niet het gebrek aan bewijs, maar het ontbreken van bereidheid om dat bewijs als menselijk te erkennen”
Die zin vat perfect samen waar dit boek over gaat. Niet over formulieren of administratieve beslissingen, maar over mensen van vlees en bloed. Over geliefden die al tien jaar van elkaar gescheiden leven. Over de wanhoop van iemand die duizenden kilometers van de persoon van wie hij houdt is verwijderd en niets kan doen behalve wachten. Over afhankelijk zijn van beslissingen waar je zelf geen controle over hebt.
Bewijs dat je een mens bent is daardoor veel meer dan een verhaal over gezinshereniging. Het is een verhaal over de mensen achter de cijfers en dossiers. Over hoe een mens langzaam gereduceerd kan worden tot een dossiernummer, terwijl achter dat dossier een leven, een familie en een toekomst schuilgaan.
"Ze is niet langer een dossier. Of een aanvraag, een procedure. Ze is een mens."
Het boek ademt radeloosheid en wanhoop, maar tegelijk ook doorzettingsvermogen en hoop. Ahmed en Laila blijven vechten voor een toekomst samen, ondanks alle tegenslagen. Hun volharding is bewonderenswaardig. Veel mensen zouden in een gelijkaardige situatie de moed allang hebben verloren.
Als lezer beleef je hun verhaal nog altijd vanop enige afstand, maar toch voelde ik regelmatig frustratie, machteloosheid en ongeloof. Ik kan me nauwelijks voorstellen hoe zwaar het moet zijn om dit van dichtbij mee te maken, laat staan om er zelf middenin te zitten.
Bewijs dat je een mens bent is meer dan een persoonlijke getuigenis of een aanklacht tegen een vastgelopen systeem. Het is het waargebeurde verhaal van twee mensen die al bijna tien jaar vechten om samen te mogen zijn. Juist omdat het geen fictie is, laat het boek een diepe indruk na. Rino Feys geeft een gezicht aan de mensen achter de dossiers en nodigt de lezer uit om niet alleen naar regels en procedures te kijken, maar vooral naar de menselijke gevolgen ervan.
September 10, 2026
Dit boekt raakt en schuurt. Leest als een trein en maakt je in sneltempo stil. Laat je anders kijken naar 'de' asielzoeker en het verhaal van gezinsvereniging. Maar ook naar de situatie in Gaza en de werelontwikkeling errond. Hoe ze niet enkel een nummer zijn, maar elk een mens met een verhaal en een verleden. Hoe het allemaal niet zo makkelijk is en hoe het ze niet gemakkelijk gemaakt wordt dan wel onmogelijk. Dit boek neemt er één mens uit en brengt die dichterbij. Zodat we zouden weten. En verder vertellen. Overal in dit verhaal - en ook erna - ga je nadenken over je eigen leven. Stel je voor. Stel je voor dat je jong, verliefd en vol vertrouwen trouwt en elkaar daarna 10 jaar lang maar af en toe ziet (behalve dan via het schermpje van je gsm) enkel en alleen door een oorlog waardoor je nergens meer veilig en nergens meer welkom bent. Kijk eens naar je partner straks en beeld je dit in .. . Ik werd er zo stil van. En tegelijk werd ik warm vanbinnen van het engagement van de auteur en van anderen die soms letterlijk elke dag op de barricades gaan staan en een beroep gaan doen op de menselijkheid van onbereikbare dienst als de dienst vreemdelingenzaken. Dit duwen, trekken en tegelijk ondersteunen aan iemand die de wanhoop nabij is om ooit een veilig leven met zijn geliefde te kunnen opbouwen. Dit boek maakt dankbaar. Dankbaar voor onze levensstijl en dankbaar voor mensen zoals Rino en Rosa en .. . Maar ook hopend dat deze mensen niet hoeven onderuit te gaan aan hun medeleven.
Zoals de auteur het zelf in één zin zo mooi omschrijft : 'Achmed en Laila herinneren me eraan dat achter elk verslag en elke statistiek een mens schuilgaat die wacht, liefheeft, hoopt en lijdt.' (p109)
Zoals de auteur het zelf in één zin zo mooi omschrijft : 'Achmed en Laila herinneren me eraan dat achter elk verslag en elke statistiek een mens schuilgaat die wacht, liefheeft, hoopt en lijdt.' (p109)
October 3, 2026
Ik heb dit boek gekozen nadat ik het in de bib zag staan tussen andere roze covers. Het heeft een sterke, pakkende titel die meteen de aandacht trekt. Bij mij ook nog een reden om meteen het boek te grijpen is het Arabisch erbij. Helaas kunnen we een hele bibliotheek vullen met zulke verhalen van mannen die hun vrouw naar België proberen te halen en verdwalen in zo een ingewikkeld administratief parcours. Het koppel waarover dit boek gaat, is zeker niet het eerste noch het laatste. Een goed boek dat de kille en onpersoonlijke kant van DVZ zichtbaar maakt. Knap van de auteur en van Rosa hoe hard ze zich bekommerden om Ahmed en Laila en met hun situatie compassie hadden, in die mate zelfs dat het weerslag had op Feys’ gezondheid. Vaak trekken mensen zich niets aan van anderen hun problemen. Ik ben benieuwd naar het ander boek “Wat duurt wachten lang”.
“Wat dit alles blootlegt, is de perversie van een systeem dat blijft vragen om bewijzen terwijl het weigert te kijken. Alles is zichtbaar. Alles is geregistreerd. En toch verandert er niets. Het probleem is niet het gebrek aan bewijs, maar het ontbreken van bereidheid om dat bewijs als menselijk te erkennen.” (p. 141)
“Wat dit alles blootlegt, is de perversie van een systeem dat blijft vragen om bewijzen terwijl het weigert te kijken. Alles is zichtbaar. Alles is geregistreerd. En toch verandert er niets. Het probleem is niet het gebrek aan bewijs, maar het ontbreken van bereidheid om dat bewijs als menselijk te erkennen.” (p. 141)
July 31, 2026
Boek in enkele uren uitgelezen. Leest erg vlot. De persoonlijke casus maakt dat het fundamenteel raakt. Tegelijkertijd wordt er steeds uitgezoomd naar de politieke situatie. Ik had nog niet door dat het systeem zo onmenselijk is, nu weet ik het.
September 14, 2026
Rino is verantwoordelijke in een kringwinkel. Hij werkt vaak samen met mensen die een zogenaamd welzijnstraject volgen dat moet leiden tot een betere integreerbaarheid op de arbeidsmarkt, in het jargon artikel 60 genoemd.
Eén van die mensen is Ahmed, een vluchteling uit Gaza. Gedurende de tijd dat ze collega’s zijn leren Rino en Ahmed elkaar kennen en waarderen. Ahmed spreekt Rino ook aan als hulpbron bij de opstart van zijn procedure gezinshereniging. Layla zijn vrouw verblijft in eerste instantie nog in Gaza, wat tijdens het vertelde verhaal, na 7 oktober 2023, actief oorlogsgebied geworden is.
Nadat Ahmed’s eerste procedure afgekeurd werd wegens een foutieve interpretatie van een huwelijksattest, is het Ahmed’s eerste en grootste bezorgdheid zijn vrouw in veiligheid te brengen.
Rino beschrijft hoe de situatie in Gaza zich verder ontwikkelt via het beeld dat de Belgische media naar buiten brengt. Hij steekt niet onder stoelen of banken wat dat met hem doet. Hij plaatst daarnaast de beelden en de verhalen die Ahmed met hem deelt over zijn familie die nog in Gaza verblijft, zijn vrouw maar onder meer ook zijn ouders.
Genadeloos tikt de wachttijd in de verschillende procedures voort, soms eindeloos wachtend op een antwoord of een verduidelijking, soms heel snel evoluerend en bijna onmogelijk om op korte tijd te voldoen aan wat gevraagd wordt.
Nadat Ahmed zichzelf een heleboel schulden op de hals heeft gehaald toen hij vertrouwde op malafide tussenpersonen die hem aan een visum en later aan een paspoort voor Layla zouden helpen, besluiten Rino en Ahmed beroep te doen op een gerenommeerd advocatenkantoor om hen bij te staan.
Rino zoomt telkens in op wat het betekent mens te zijn. Op de onbeschrijflijke impact die oorlog heeft op mensen en de trauma’s die het met zich meebrengt, op de banale, dode en vervreemdende procedures die mensen moeten doorlopen om simpelweg in staat te zijn hun reeds gebroken levens op een nieuwe plek te kunnen verder zetten, op wat het met zijn eigen lichaam doet, de machteloosheid die je voelt terwijl je zo hard wil helpen en niet weet hoe, de angst om zaken nog te bemoeilijken, om fouten te maken, de wisselende emoties bij Ahmed en Layla, hoe hun lichamen het dreigen op te geven maar telkens de hoop uit onverwachte hoek weer komt opdagen, hoe krachtig ook het verhaal van Rosa, die als medestander mee beweegt, mee mens is.
Eén van die mensen is Ahmed, een vluchteling uit Gaza. Gedurende de tijd dat ze collega’s zijn leren Rino en Ahmed elkaar kennen en waarderen. Ahmed spreekt Rino ook aan als hulpbron bij de opstart van zijn procedure gezinshereniging. Layla zijn vrouw verblijft in eerste instantie nog in Gaza, wat tijdens het vertelde verhaal, na 7 oktober 2023, actief oorlogsgebied geworden is.
Nadat Ahmed’s eerste procedure afgekeurd werd wegens een foutieve interpretatie van een huwelijksattest, is het Ahmed’s eerste en grootste bezorgdheid zijn vrouw in veiligheid te brengen.
Rino beschrijft hoe de situatie in Gaza zich verder ontwikkelt via het beeld dat de Belgische media naar buiten brengt. Hij steekt niet onder stoelen of banken wat dat met hem doet. Hij plaatst daarnaast de beelden en de verhalen die Ahmed met hem deelt over zijn familie die nog in Gaza verblijft, zijn vrouw maar onder meer ook zijn ouders.
Genadeloos tikt de wachttijd in de verschillende procedures voort, soms eindeloos wachtend op een antwoord of een verduidelijking, soms heel snel evoluerend en bijna onmogelijk om op korte tijd te voldoen aan wat gevraagd wordt.
Nadat Ahmed zichzelf een heleboel schulden op de hals heeft gehaald toen hij vertrouwde op malafide tussenpersonen die hem aan een visum en later aan een paspoort voor Layla zouden helpen, besluiten Rino en Ahmed beroep te doen op een gerenommeerd advocatenkantoor om hen bij te staan.
Rino zoomt telkens in op wat het betekent mens te zijn. Op de onbeschrijflijke impact die oorlog heeft op mensen en de trauma’s die het met zich meebrengt, op de banale, dode en vervreemdende procedures die mensen moeten doorlopen om simpelweg in staat te zijn hun reeds gebroken levens op een nieuwe plek te kunnen verder zetten, op wat het met zijn eigen lichaam doet, de machteloosheid die je voelt terwijl je zo hard wil helpen en niet weet hoe, de angst om zaken nog te bemoeilijken, om fouten te maken, de wisselende emoties bij Ahmed en Layla, hoe hun lichamen het dreigen op te geven maar telkens de hoop uit onverwachte hoek weer komt opdagen, hoe krachtig ook het verhaal van Rosa, die als medestander mee beweegt, mee mens is.
August 23, 2026
Rino Feys vertelt het waargebeurde verhaal van een Palestijnse man in België die alles in het werk stelt om zijn vrouw uit Gaza te halen. Wat aanvankelijk een administratieve procedure lijkt, groeit uit tot een jarenlange strijd tegen regels, wachttijden en onzichtbare muren.
Terwijl de oorlog steeds verwoestender om zich heen grijpt, wordt één vraag steeds dringender: wat betekent menselijkheid wanneer mensen zich achter regels en procedures verschuilen?
Rino Feys volgt het verhaal van heel dichtbij en wordt er daardoor onvermijdelijk zelf bij betrokken. Het eindeloze wachten, de machteloosheid en de morele druk wegen zwaar. Niet alleen op de mensen die gevangen zitten in een uitzichtloze procedure, maar ook op degene die probeert te blijven kijken, luisteren en helpen.
Dit boek is geen pamflet, maar een aangrijpende literaire kroniek over wachten, verlies en volharding. Het bevindt zich ergens tussen reportage en persoonlijke betrokkenheid. Grote politieke gebeurtenissen worden hier heel concreet en menselijk: je ziet hoe oorlog en bureaucratie niet alleen grote woorden zijn, maar vooral gevolgen hebben voor gewone mensen en hun relaties.
Een verhaal als dit recenseren vind ik eerlijk gezegd moeilijk. Juist omdat het waargebeurd is, lees je het niet zomaar als een verhaal. Het zet je aan het denken en laat je stilstaan bij de vraag hoe we met elkaar omgaan wanneer regels belangrijker lijken te worden dan mensen.
Toch leest het boek heel vlot en aangenaam. De hoofdstukken zijn duidelijk opgebouwd en het lettertype leest prettig. Ook de vormgeving sprak me aan: het is een handig boekje met een ideale grootte voor in de handtas. Het ligt goed in de hand en bovendien is het gedrukt op het soort papier dat ik persoonlijk erg prettig vind.
Wat mij vooral bijblijft, is dat Bewijs dat je een mens bent laat zien dat menselijkheid soms in heel kleine dingen zit: blijven luisteren, aandacht geven, volhouden en niet wegkijken. Wanneer alles rondom iemand onzeker en onmenselijk dreigt te worden, kunnen juist die kleine gebaren van betrokkenheid een groot verschil maken.
Een aangrijpend en toegankelijk boek dat je niet onverschillig laat. Een boek dat je aan het denken zet en waarvan ik vind dat iedereen het eens zou moeten lezen.
Terwijl de oorlog steeds verwoestender om zich heen grijpt, wordt één vraag steeds dringender: wat betekent menselijkheid wanneer mensen zich achter regels en procedures verschuilen?
Rino Feys volgt het verhaal van heel dichtbij en wordt er daardoor onvermijdelijk zelf bij betrokken. Het eindeloze wachten, de machteloosheid en de morele druk wegen zwaar. Niet alleen op de mensen die gevangen zitten in een uitzichtloze procedure, maar ook op degene die probeert te blijven kijken, luisteren en helpen.
Dit boek is geen pamflet, maar een aangrijpende literaire kroniek over wachten, verlies en volharding. Het bevindt zich ergens tussen reportage en persoonlijke betrokkenheid. Grote politieke gebeurtenissen worden hier heel concreet en menselijk: je ziet hoe oorlog en bureaucratie niet alleen grote woorden zijn, maar vooral gevolgen hebben voor gewone mensen en hun relaties.
Een verhaal als dit recenseren vind ik eerlijk gezegd moeilijk. Juist omdat het waargebeurd is, lees je het niet zomaar als een verhaal. Het zet je aan het denken en laat je stilstaan bij de vraag hoe we met elkaar omgaan wanneer regels belangrijker lijken te worden dan mensen.
Toch leest het boek heel vlot en aangenaam. De hoofdstukken zijn duidelijk opgebouwd en het lettertype leest prettig. Ook de vormgeving sprak me aan: het is een handig boekje met een ideale grootte voor in de handtas. Het ligt goed in de hand en bovendien is het gedrukt op het soort papier dat ik persoonlijk erg prettig vind.
Wat mij vooral bijblijft, is dat Bewijs dat je een mens bent laat zien dat menselijkheid soms in heel kleine dingen zit: blijven luisteren, aandacht geven, volhouden en niet wegkijken. Wanneer alles rondom iemand onzeker en onmenselijk dreigt te worden, kunnen juist die kleine gebaren van betrokkenheid een groot verschil maken.
Een aangrijpend en toegankelijk boek dat je niet onverschillig laat. Een boek dat je aan het denken zet en waarvan ik vind dat iedereen het eens zou moeten lezen.
June 22, 2026
Dit is het vervolg op een eerder boek van Feys, maar mogelijk nog schrijnender. Ahmed probeert al jaren zijn vrouw naar België te halen, maar het systeem laat dit koppel in de steek. In dit boek wordt hun verhaal verder verteld. Nog meer mails, nog meer brieven, nog meer afwijzingen. Ook veel hoop, en dat was mooi om te lezen. Aan Feys' manier van vertellen is het duidelijk dat hij erg begaan is met deze mensen. Ze raken hem en er heerst een gevoel van onmacht in het boek. Ondanks het zware onderwerp, leest het boek vlot. De mails en brieven die in het verhaal zijn opgenomen voegen ook een extra laag toe - maken het nog echter en brengen het nog dichter bij de lezer. Weer een enorm boeiende lees, al is het hartverscheurend te beseffen dat het waargebeurd is.
August 27, 2026
Het huidige politieke klimaat creëert een maatschappij die ijl is aan menselijkheid. Eentje waarin het soms eenzaam vertoeven is wanneer je de massa opmerkt die deze evolutie toejuicht. Daarom ben ik blij met dit boek, als een soort tegengewicht. Want tijdens die lange en onzekere periode ten gevolge van de absurde regels bij de DVZ, had Ahmed gelukkig mensen om zich heen op wie hij af en toe mocht leunen. Voor mij bewijst het boek vooral dat er nog altijd mensen zijn. En dat stemt me hoopvol.
Displaying 1 - 12 of 12 reviews