What do you think?
Rate this book
Van In #39
Exit
284 pages, Kindle Edition
Published May 7, 2026
About the author
Pieter Aspe
86 books151 followersPieter Aspe was het pseudoniem van Pierre Aspeslag. Hij studeerde Latijn-Wetenschappen aan het Sint-Leocollege in Brugge. Na zijn humanoria volgde hij gedurende korte tijd de universitaire opleiding sociologie. Hierna werkte hij als magazijnier, verkoper, bediende, seizoenagent bij de zeevaartpolitie, fotograaf, studiemeester, handelaar in brocante, handelaar in wijn en conciërge van de Heilig-Bloedkapel in Brugge. Sinds 1996 was hij voltijds schrijver van misdaadromans.
Pieter Aspe in de Nederlandstalige Wikipedia
Pieter Aspe was the pseudonym of Pierre Aspeslag. He studied Latin-Sciences at the Sint-Leo College in Bruges.
Pieter Aspe was a full time writer since 1996. Aspe wrote crime fiction novels with inspector Pieter Van In and D.A. Hannelore Martens as principal characters, who become lovers in the first book Het vierkant van de wraak. Most of the stories are situated in Bruges, Belgium. Next to this series, Aspe also wrote two YA novels, Bloedband and the sequel Luchtpost and two novellas, Grof Wild and De Japanse Tuin.
In 2001 Aspe received the Hercule Poirot Price for his novel Zoenoffer.
The first ten novels of Aspe were made into a TV series called Aspe by VTM (Flemish TV channel). This was followed up by a second and third season, but they weren’t television adaptations of the books. However the storyline of the TV series was further developed under the supervision of Pieter Aspe himself. After the first season of the series Aspe, the number of book sales increased significantly. He has currently sold over 1.5 million books in Belgium and The Netherlands.
His 24th novel Misleid was released in April 2009.
Translated from source: www.aspe.be
Pieter Aspe in the English Wikipedia
Pieter Aspe (nom de plume de Pierre Aspeslag) est un écrivain flamand.
Pieter Aspe dans la Wikipédia française
Pieter Aspe in de Nederlandstalige Wikipedia
Pieter Aspe was the pseudonym of Pierre Aspeslag. He studied Latin-Sciences at the Sint-Leo College in Bruges.
Pieter Aspe was a full time writer since 1996. Aspe wrote crime fiction novels with inspector Pieter Van In and D.A. Hannelore Martens as principal characters, who become lovers in the first book Het vierkant van de wraak. Most of the stories are situated in Bruges, Belgium. Next to this series, Aspe also wrote two YA novels, Bloedband and the sequel Luchtpost and two novellas, Grof Wild and De Japanse Tuin.
In 2001 Aspe received the Hercule Poirot Price for his novel Zoenoffer.
The first ten novels of Aspe were made into a TV series called Aspe by VTM (Flemish TV channel). This was followed up by a second and third season, but they weren’t television adaptations of the books. However the storyline of the TV series was further developed under the supervision of Pieter Aspe himself. After the first season of the series Aspe, the number of book sales increased significantly. He has currently sold over 1.5 million books in Belgium and The Netherlands.
His 24th novel Misleid was released in April 2009.
Translated from source: www.aspe.be
Pieter Aspe in the English Wikipedia
Pieter Aspe (nom de plume de Pierre Aspeslag) est un écrivain flamand.
Pieter Aspe dans la Wikipédia française
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
May 10, 2026
pfff, Aspe blijft een guilty pleasure en ik keek zo hard uit naar dit boek, maar met spijt moet ik zeggen dat dit één van de slechtste boeken uit de serie is voor mij…
June 14, 2026
Vijf jaar na zijn dood krijgen Pieter Aspe’s lezers boek 39 van de 40-delige Aspe-reeks als ultiem eerbetoon. Eerder las ik al een aantal boeken van zijn hand die ik prima wist te smaken. Ook deel 39 stelt niet teleur. ‘Exit’ leest als een trein, beschikt over een vleugje humor en weet de lezer genoeg te begeesteren om verder te lezen en het mysterie te ontrafelen. Net was een Aspe boek hoort te doen. Ik ben alvast enthousiast om ooit alle delen uit de reeks te lezen.
In ‘Exit’ krijgen Van In en Versavel een bijzondere zaak om op te lossen. Er vinden enkele verdachte overlijdens plaats in woonzorgcentrum Rust Roest en daarbij worden enkele cryptische boodschappen teruggevonden. Genoeg stof om de speurders aan het werk te zetten. Niets is immers wat het lijkt.
Tijdens het oplossen van deze zaak komt Van In ook meermaals zichzelf tegen. Laat ons stellen dat het leven hem serieus uitdaagt en hij ook privé één en ander dient uit te zoeken en op te lossen. Net dit, deze verhaallijnen samen, zorgen er voor dat ‘Exit’ vlot wegleest en je gedachten makkelijk meeneemt. Net wat ik de afgelopen tijd nodig had, een prima portie afleiding van de realiteit. Al blijkt uit onderstaand fragment mijn realiteit niet zo heel ver af te liggen van die van Pieter Van In.
“’En tegelijk’, vervolgde Van In, ‘was het alsof ik de funderingen van mijn leven aan het opblazen was. Elke aanraking, elke kus, was een streep door alles wat ik ooit met Hannelore has opgebouwd. En ik voelde het, maar ik kon niet stoppen. Het was alsof ik mezelf zag van buitenaf. En ik haatte die man.’ Versavel keek hem lang aan. ‘Je hebt jezelf daar niet verloren, Pieter. Je hebt gewoon… iets toegelaten waarvan je dacht dat je er immuun voor was. Dat maakt geen monster van jou. Maar het maakt je ook niet onschuldig’. ‘Wat dan wel?’ ‘Menselijk’, zei Versavel. ‘Op de lelijkste manier’.”
“De koffie in het politiebureau was al jaren een schending van de mensenrechten, maar vanochtend smaakte hij ronduit crimineel.”
In ‘Exit’ krijgen Van In en Versavel een bijzondere zaak om op te lossen. Er vinden enkele verdachte overlijdens plaats in woonzorgcentrum Rust Roest en daarbij worden enkele cryptische boodschappen teruggevonden. Genoeg stof om de speurders aan het werk te zetten. Niets is immers wat het lijkt.
Tijdens het oplossen van deze zaak komt Van In ook meermaals zichzelf tegen. Laat ons stellen dat het leven hem serieus uitdaagt en hij ook privé één en ander dient uit te zoeken en op te lossen. Net dit, deze verhaallijnen samen, zorgen er voor dat ‘Exit’ vlot wegleest en je gedachten makkelijk meeneemt. Net wat ik de afgelopen tijd nodig had, een prima portie afleiding van de realiteit. Al blijkt uit onderstaand fragment mijn realiteit niet zo heel ver af te liggen van die van Pieter Van In.
“’En tegelijk’, vervolgde Van In, ‘was het alsof ik de funderingen van mijn leven aan het opblazen was. Elke aanraking, elke kus, was een streep door alles wat ik ooit met Hannelore has opgebouwd. En ik voelde het, maar ik kon niet stoppen. Het was alsof ik mezelf zag van buitenaf. En ik haatte die man.’ Versavel keek hem lang aan. ‘Je hebt jezelf daar niet verloren, Pieter. Je hebt gewoon… iets toegelaten waarvan je dacht dat je er immuun voor was. Dat maakt geen monster van jou. Maar het maakt je ook niet onschuldig’. ‘Wat dan wel?’ ‘Menselijk’, zei Versavel. ‘Op de lelijkste manier’.”
“De koffie in het politiebureau was al jaren een schending van de mensenrechten, maar vanochtend smaakte hij ronduit crimineel.”
May 11, 2026
“Zie het als een laatste eerbetoon aan zijn lezers, een manier om afscheid te nemen ook, want Pieter stierf in de coronaperiode, toen van een echte uitvaart geen sprake kon zijn. Hij verdiende beter, heb ik altijd gedacht, en ook voor mij is dit een mooie afsluiter van een periode in mijn leven.” Aan het woord is Tamara Hanegraaf, de weduwe van de vijf jaar geleden overleden Pieter Aspe, en het laatste eerbetoon waarover ze het heeft is Exit, de ontbrekende misdaadroman in de reeks van veertig waarin hoofdinspecteur Van In centraal staat.
Exit zou nummer 39 worden. Het boek zou in 2016 verschijnen, maar het lot stak daar een stokje voor, zoals Manteau-uitgeefster Marianne De Baere vertelt: “Pieters vrouw Bernadette stierf en de schrijver vond het ongepast om met een nieuw boek te komen. Dat zou immers gepaard gaan met een promotour, en daar had hij helemaal geen zin in. Maar hij wou het manuscript ook niet weggooien natuurlijk. Weet je wat, zei hij, geef het vijf jaar na mijn dood maar uit, zodat ze nog eens aan mij denken. En voilà.”
Exit is een vintage Aspe waarin vlot geschakeld wordt tussen verschillende verhaallijnen. Enerzijds is er die waarin Moerman en de Witten de hoofdrol spelen, vrienden en partners in crime sinds ze elkaar een paar decennia eerder ontmoetten aan boord van de ferry tussen Oostende en Ramsgate. Aan de toog van hun stamcafé krijgen ze het bezoek van een oude bekende, wat tot een schermutseling leidt waarbij de man een envelop met 200.000 euro erin verliest. Daarnaast volgen we de 83-jarige Lucien die Aspe op nog geen pagina perfect weet te typeren als de man die denkt dat reality-tv een getrouwe weergave is van de wereld, maar die wel De Tijd leest om te weten wat er in die wereld gebeurt, en meteen daarna HLN omdat hij nieuwsgierig is naar hoe die gebeurtenissen aan het klootjesvolk wordt verkocht. Lucien verblijft in wzc Rust Roest, waar de Wit-Russische bejaardenhelpster Ludivina op een ochtend in een gewatteerde envelop een briefje vindt: “De waarheid zit in Brugge. Het bloed is niet heilig, maar oud. Zorg dat niemand het vindt.” Niet veel later wordt Lucien dood aangetroffen in zijn kamer.
In iedere goede misdaadroman blijkt alles uiteindelijk samen te hangen met alles en ook in Exit is dat het geval, waarbij cryptobeleggingen en cryptofraude de gemene deler zijn. Crypto?, denkt u nu misschien, en dat in een boek dat tien jaar geleden al is geschreven? Maar dat is nu net wat Pieter Aspe zo speciaal maakte, aldus uitgeefster De Baere: “Zijn boeken speelden altijd in een historische context, Brugge in dit geval, maar tegelijkertijd liep hij jaren vooruit op de actualiteit. In 2016 waren wij nog niet bezig met cryptofraude, maar hij schreef er wel al over, wat toont dat hij goede contacten had in het politiemilieu, waardoor hij sommige misdaadtrends voor kon zijn.”
Maar er is nog iets wat een Aspe een Aspe maakt en dat is de humor. Dat de schrijver, in het burgerleven Pierre Aspeslag voor het grafschrift “Aspeslag, Aspe, As” koos zegt voldoende. Ook in Exit ontbreekt de humor niet, en die wordt voor een groot stuk gedragen door Ludivina die weliswaar zegt dat “die beste Roessen dode Roessen zajn”, maar zelf zo ver over de schreef gaat dat je begint te vermoeden dat “Wit-Roesland” niet ver van “Roesland” ligt. Ze heeft het immers op Van In gemunt en in een dolle scène waarin Aspe bewijst dat stomende seks en hilarische humor elkaar niet hoeven te bijten, weet ze hem ook haar bed in te “krajgen”. Alleen filmt ze de wilde escapades van de hoofdinspecteur en eist ze vervolgens een half miljoen van hem of ze bezorgt de beelden aan zijn vrouw Hannelore.
Het grapje kent dus een bittere afloop, en dat geldt voor wel meer grappen in Exit, zoals die over de grote literator die tegen de misdaadschrijver zegt dat zijn werk lezen te vergelijken is met dineren in een 3-sterrenrestaurant, terwijl dat van de thrillerauteur toch maar frituurkost is, waarop die antwoordt dat dit best zo kan zijn, maar dat hij met de opbrengst van zijn boeken iedere dag in zo’n restaurant kan gaan eten, terwijl de grote literator met zijn schrijversbeurs niet veel verder komt dan een frituur. “Zo ken ik hem,” reageert acteur Herbert Flack meteen, “het is humor, maar het was ook Pieters stille frustratie. Sommige van zijn boeken haalden een oplage van 70.000 exemplaren, maar hij is nooit erkend als een groot literator, al wist hij perfect te duiden hoe een mens in elkaar zit, ook een dader trouwens, die hij vaak kwetsuren gaf, waardoor hij menselijk werd. Je zou in Aspe een voorloper van Walter Daemen in De tafel van Gert kunnen zien. Die is ook in staat om voor het grote publiek uit te leggen hoe justitie werkt, in de vox populi, om het zo te zeggen.”
22 jaar lang heeft Flack Van In gespeeld, eerst in de tien tv-reeksen die VTM naar de romans van Aspe maakte, later in de vijf theaterstukken, waarvan het laatste, Aspe - Het Slotakkoord, op 22 mei in première gaat. “Het mooie aan zo lang iemand spelen is dat je verschillende generaties fans ontmoet. Er zijn mensen die ons al die jaren zijn blijven volgen, maar ook hun kinderen komen nu naar de voorstellingen en het succes blijft groeien. Er zijn intussen al 13.000 kaartje verkocht voor Het Slotakkoord, alleen al in Antwerpen, als je er Hasselt en Gent bijtelt zitten we aan 17.000.”
Inmiddels speelt Flack Van in niet alleen meer, hij is hem ook een beetje geworden, vertelt hij, want wanneer je iemand speelt wil je er echt induiken en je inleven in de schrijver. “Wat me vooral opviel is hoezeer Aspe uit zijn privéleven putte. Als een onderzoeksjournalist ging hij op zoek naar wat leefde onder de mensen. Hij zat op café om naar hen te luisteren. Toen we een paar reeksen hadden gedraaid, schreef hij plots een roman die op een filmset speelde. En hij hield van zijn publiek. Ieder jaar ging hij van de eerste tot de laatste dag signeren op de Antwerpse boekenbeurs, ik zat dan vaak naast hem en vroeg me af of hij dat nooit beu werd.”
Op zoek naar het geheim achter het aanhoudende succes van Aspe kwamen we bij Peter Römer terecht, samen met Frank Van Laecke verantwoordelijk voor de scenario’s van de theatervoorstellingen, en ook de auteur van de Baantjer-boeken. “Je moet echt niet ver zoeken,” meent hij, “Het draait om Van In, die net als Baantjer, Maigret of Hercule Poirot hun boeken volledig dragen. Al de rest kun je weghalen, zijn vrouw Hannelore, zijn assistent Versavel, alles en iedereen, maar niet die ietwat opvliegende Van In in zijn lederen jekkie. De essentie zit dus in zijn karakter. Het is iemand die je vertrouwt. Natuurlijk is hij opvliegend, maar hij kent ook zijn zwakheden en dat maakt hem menselijk.” Of zoals Aspe op het einde van Exit schrijft: “Een held zijn gaat niet over grote daden, of roemrijke gevechten. Een held is iemand die zijn eigen leven durft aan te kijken, die de waarheid niet uit de weg gaat en daarnaar handelt.”
Exit zou nummer 39 worden. Het boek zou in 2016 verschijnen, maar het lot stak daar een stokje voor, zoals Manteau-uitgeefster Marianne De Baere vertelt: “Pieters vrouw Bernadette stierf en de schrijver vond het ongepast om met een nieuw boek te komen. Dat zou immers gepaard gaan met een promotour, en daar had hij helemaal geen zin in. Maar hij wou het manuscript ook niet weggooien natuurlijk. Weet je wat, zei hij, geef het vijf jaar na mijn dood maar uit, zodat ze nog eens aan mij denken. En voilà.”
Exit is een vintage Aspe waarin vlot geschakeld wordt tussen verschillende verhaallijnen. Enerzijds is er die waarin Moerman en de Witten de hoofdrol spelen, vrienden en partners in crime sinds ze elkaar een paar decennia eerder ontmoetten aan boord van de ferry tussen Oostende en Ramsgate. Aan de toog van hun stamcafé krijgen ze het bezoek van een oude bekende, wat tot een schermutseling leidt waarbij de man een envelop met 200.000 euro erin verliest. Daarnaast volgen we de 83-jarige Lucien die Aspe op nog geen pagina perfect weet te typeren als de man die denkt dat reality-tv een getrouwe weergave is van de wereld, maar die wel De Tijd leest om te weten wat er in die wereld gebeurt, en meteen daarna HLN omdat hij nieuwsgierig is naar hoe die gebeurtenissen aan het klootjesvolk wordt verkocht. Lucien verblijft in wzc Rust Roest, waar de Wit-Russische bejaardenhelpster Ludivina op een ochtend in een gewatteerde envelop een briefje vindt: “De waarheid zit in Brugge. Het bloed is niet heilig, maar oud. Zorg dat niemand het vindt.” Niet veel later wordt Lucien dood aangetroffen in zijn kamer.
In iedere goede misdaadroman blijkt alles uiteindelijk samen te hangen met alles en ook in Exit is dat het geval, waarbij cryptobeleggingen en cryptofraude de gemene deler zijn. Crypto?, denkt u nu misschien, en dat in een boek dat tien jaar geleden al is geschreven? Maar dat is nu net wat Pieter Aspe zo speciaal maakte, aldus uitgeefster De Baere: “Zijn boeken speelden altijd in een historische context, Brugge in dit geval, maar tegelijkertijd liep hij jaren vooruit op de actualiteit. In 2016 waren wij nog niet bezig met cryptofraude, maar hij schreef er wel al over, wat toont dat hij goede contacten had in het politiemilieu, waardoor hij sommige misdaadtrends voor kon zijn.”
Maar er is nog iets wat een Aspe een Aspe maakt en dat is de humor. Dat de schrijver, in het burgerleven Pierre Aspeslag voor het grafschrift “Aspeslag, Aspe, As” koos zegt voldoende. Ook in Exit ontbreekt de humor niet, en die wordt voor een groot stuk gedragen door Ludivina die weliswaar zegt dat “die beste Roessen dode Roessen zajn”, maar zelf zo ver over de schreef gaat dat je begint te vermoeden dat “Wit-Roesland” niet ver van “Roesland” ligt. Ze heeft het immers op Van In gemunt en in een dolle scène waarin Aspe bewijst dat stomende seks en hilarische humor elkaar niet hoeven te bijten, weet ze hem ook haar bed in te “krajgen”. Alleen filmt ze de wilde escapades van de hoofdinspecteur en eist ze vervolgens een half miljoen van hem of ze bezorgt de beelden aan zijn vrouw Hannelore.
Het grapje kent dus een bittere afloop, en dat geldt voor wel meer grappen in Exit, zoals die over de grote literator die tegen de misdaadschrijver zegt dat zijn werk lezen te vergelijken is met dineren in een 3-sterrenrestaurant, terwijl dat van de thrillerauteur toch maar frituurkost is, waarop die antwoordt dat dit best zo kan zijn, maar dat hij met de opbrengst van zijn boeken iedere dag in zo’n restaurant kan gaan eten, terwijl de grote literator met zijn schrijversbeurs niet veel verder komt dan een frituur. “Zo ken ik hem,” reageert acteur Herbert Flack meteen, “het is humor, maar het was ook Pieters stille frustratie. Sommige van zijn boeken haalden een oplage van 70.000 exemplaren, maar hij is nooit erkend als een groot literator, al wist hij perfect te duiden hoe een mens in elkaar zit, ook een dader trouwens, die hij vaak kwetsuren gaf, waardoor hij menselijk werd. Je zou in Aspe een voorloper van Walter Daemen in De tafel van Gert kunnen zien. Die is ook in staat om voor het grote publiek uit te leggen hoe justitie werkt, in de vox populi, om het zo te zeggen.”
22 jaar lang heeft Flack Van In gespeeld, eerst in de tien tv-reeksen die VTM naar de romans van Aspe maakte, later in de vijf theaterstukken, waarvan het laatste, Aspe - Het Slotakkoord, op 22 mei in première gaat. “Het mooie aan zo lang iemand spelen is dat je verschillende generaties fans ontmoet. Er zijn mensen die ons al die jaren zijn blijven volgen, maar ook hun kinderen komen nu naar de voorstellingen en het succes blijft groeien. Er zijn intussen al 13.000 kaartje verkocht voor Het Slotakkoord, alleen al in Antwerpen, als je er Hasselt en Gent bijtelt zitten we aan 17.000.”
Inmiddels speelt Flack Van in niet alleen meer, hij is hem ook een beetje geworden, vertelt hij, want wanneer je iemand speelt wil je er echt induiken en je inleven in de schrijver. “Wat me vooral opviel is hoezeer Aspe uit zijn privéleven putte. Als een onderzoeksjournalist ging hij op zoek naar wat leefde onder de mensen. Hij zat op café om naar hen te luisteren. Toen we een paar reeksen hadden gedraaid, schreef hij plots een roman die op een filmset speelde. En hij hield van zijn publiek. Ieder jaar ging hij van de eerste tot de laatste dag signeren op de Antwerpse boekenbeurs, ik zat dan vaak naast hem en vroeg me af of hij dat nooit beu werd.”
Op zoek naar het geheim achter het aanhoudende succes van Aspe kwamen we bij Peter Römer terecht, samen met Frank Van Laecke verantwoordelijk voor de scenario’s van de theatervoorstellingen, en ook de auteur van de Baantjer-boeken. “Je moet echt niet ver zoeken,” meent hij, “Het draait om Van In, die net als Baantjer, Maigret of Hercule Poirot hun boeken volledig dragen. Al de rest kun je weghalen, zijn vrouw Hannelore, zijn assistent Versavel, alles en iedereen, maar niet die ietwat opvliegende Van In in zijn lederen jekkie. De essentie zit dus in zijn karakter. Het is iemand die je vertrouwt. Natuurlijk is hij opvliegend, maar hij kent ook zijn zwakheden en dat maakt hem menselijk.” Of zoals Aspe op het einde van Exit schrijft: “Een held zijn gaat niet over grote daden, of roemrijke gevechten. Een held is iemand die zijn eigen leven durft aan te kijken, die de waarheid niet uit de weg gaat en daarnaar handelt.”
May 19, 2026
𝐃𝐨𝐧𝐤𝐞𝐫𝐝𝐞𝐫 𝐝𝐚𝐧 𝐨𝐨𝐢𝐭
Precies 5 jaar na zijn overlijden verschijnt de nieuwe misdaadroman van Pieter Aspe: ᴇxɪᴛ, het ontbrekende 39ste deel in de reeks rond Van In en Versavel. Het blijft vreemd en bijzonder om opnieuw een originele ASPE open te slaan.
Met commissaris Van In gaat het bergafwaarts, niet alleen privé, maar ook professioneel. Wanneer onderzoeksrechter Hannelore Martens hem vraagt een overlijden in een woonzorgcentrum te onderzoeken, reageert hij weinig enthousiast. Een bejaarde die rustig in zijn slaap overlijdt: dat lijkt nauwelijks werk voor de recherche. Maar al snel blijkt niets minder waar. Wat begint als een banaal overlijden groeit uit tot een complex web van intriges, verborgen belangen en duistere geheimen.
Dat het onderzoek uiteindelijk ook tussen hem en Hannelore komt te staan, had niemand voorzien. De spanningen sijpelen langzaam door in hun relatie, waardoor de zaak persoonlijker wordt dan Van In lief is. Wanneer ook Versavel tijdelijk uitvalt, moet hij noodgedwongen samenwerken met een nieuwkomer binnen het team, een confrontatie die hem meer dan ooit doet beseffen dat hij oud(er) wordt.
Het verhaal voelt opvallend donkerder aan. Minder bravoure, minder cynische humor, meer twijfel en introspectie. Van In lijkt niet alleen op zoek naar een dader, maar vooral naar zichzelf. Dat geeft ᴇxɪᴛ een melancholische ondertoon die toch blijft nazinderen.
De typische ASPE-elementen blijven gelukkig overeind: de vlotte schrijfstijl, herkenbare dialogen en het vertrouwde Brugse decor zorgen ervoor dat het verhaal nooit zijn identiteit verliest. Tegelijk voelt dit boek rijper, zwaarder en emotioneler aan dan zijn voorgangers.
Bijzonder is ook de geschiedenis van dit boek zelf. Door het overlijden van Bernadette, de echtgenote van Pieter Aspe, werd dit deel destijds overgeslagen en verscheen eerst deel 40. Daardoor voelt deze publicatie als een ontbrekend puzzelstuk dat eindelijk zijn plaats krijgt binnen de reeks.
Precies 5 jaar na zijn overlijden verschijnt de nieuwe misdaadroman van Pieter Aspe: ᴇxɪᴛ, het ontbrekende 39ste deel in de reeks rond Van In en Versavel. Het blijft vreemd en bijzonder om opnieuw een originele ASPE open te slaan.
Met commissaris Van In gaat het bergafwaarts, niet alleen privé, maar ook professioneel. Wanneer onderzoeksrechter Hannelore Martens hem vraagt een overlijden in een woonzorgcentrum te onderzoeken, reageert hij weinig enthousiast. Een bejaarde die rustig in zijn slaap overlijdt: dat lijkt nauwelijks werk voor de recherche. Maar al snel blijkt niets minder waar. Wat begint als een banaal overlijden groeit uit tot een complex web van intriges, verborgen belangen en duistere geheimen.
Dat het onderzoek uiteindelijk ook tussen hem en Hannelore komt te staan, had niemand voorzien. De spanningen sijpelen langzaam door in hun relatie, waardoor de zaak persoonlijker wordt dan Van In lief is. Wanneer ook Versavel tijdelijk uitvalt, moet hij noodgedwongen samenwerken met een nieuwkomer binnen het team, een confrontatie die hem meer dan ooit doet beseffen dat hij oud(er) wordt.
Het verhaal voelt opvallend donkerder aan. Minder bravoure, minder cynische humor, meer twijfel en introspectie. Van In lijkt niet alleen op zoek naar een dader, maar vooral naar zichzelf. Dat geeft ᴇxɪᴛ een melancholische ondertoon die toch blijft nazinderen.
De typische ASPE-elementen blijven gelukkig overeind: de vlotte schrijfstijl, herkenbare dialogen en het vertrouwde Brugse decor zorgen ervoor dat het verhaal nooit zijn identiteit verliest. Tegelijk voelt dit boek rijper, zwaarder en emotioneler aan dan zijn voorgangers.
Bijzonder is ook de geschiedenis van dit boek zelf. Door het overlijden van Bernadette, de echtgenote van Pieter Aspe, werd dit deel destijds overgeslagen en verscheen eerst deel 40. Daardoor voelt deze publicatie als een ontbrekend puzzelstuk dat eindelijk zijn plaats krijgt binnen de reeks.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews