"Καλύτερα να πεζοπορεί κανείς. Τόσους αιώνες τα καραβάνια κουβαλούσαν με υπομονή και τέχνη τα μπαχαρικά. Οδοιπόροι τα πήγαιναν στις τέσσερις άκρες του ορίζοντα. Πεζοπορούντες γύριζαν τον κόσμο, αρωματίζοντάς τον με γαρίφαλο, πιπέρι και κανέλα. Εκεί θέλω να γυρίσω και γω. Ίσως -πού ξέρεις!- να καταλήξω μεταπράτης σ' ένα εξωτικό μαγαζί μπαχαρικών."
Η Τίτσα Διαμαντοπούλου γεννήθηκε στην Κύπρο. Σπούδασε φιλολογία. Δημοσίευσε ποιήματα και ποιητικές πρόζες. Το "Λερωμένο φουστάνι" η πρώτη της συλλογή διηγημάτων τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Πεζογράφου από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου.
Θέλετε να μάθετε το καινούριο μου χόμπυ; Επισκέπτομαι δημοτικές βιβλιοθήκες, και ψάχνω στα ράφια για βιβλία που δεν έχει δανειστεί ποτέ κανείς. Η πείρα μ' έχει διδάξει πως όσο πιό παραμελημένο είναι ένα βιβλίο, τόσο πιο ποιοτικό είναι. Εάν δε οι σελίδες είναι άκοπες ακόμα, υπάρχουν πολλές πιθανότητες να κρατώ στα χέρια μου ένα αριστούργημα. Μ' αυτό τον τρόπο ανακάλυψα αξιόλογους συγγραφείς που δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους, και μια εξ αυτών είναι και η Τίτσα Διαμαντοπούλου. Ποιά είναι η Τίτσα Διαμαντοπούλου; Σας βεβαιώ ότι είναι εντελώς άσημη ακόμα και στην πατρίδα της, την Κύπρο. Κι όμως, γράφει καλύτερα από πολλούς μπεστσελλεράδες που έχω διαβάσει. Από τις πρώτες κι όλας γραμμές με κέρδισε η άνεση με την οποία χειρίζεται τη γλώσσα. Το γράψιμο της είναι αφαιρετικό, δυστοπικό, σχεδόν ποιητικό. Oι σύντομες ιστορίες της αφήνουν μια θλιμμένη επίγευση ονείρου κι αδιεξόδου, κι αναπάντητα ερωτήματα. Οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στον θάνατο και τη ζωή, την πραγματικότητα και την φαντασία, το παρελθόν και το παρόν, καταργούνται. Ένα λογοτεχνικό διαμαντάκι μέσα στη σκόνη των αζήτητων.