Dit boek had een interessante inhoud en met een leuk idee opgebouwd (interview/conversatie vorm). Wel merkte ik dat ik me in het begin van het boek wel irriteerde aan hoe dit uitpakte. Het voelde door het woordgebruik niet aan als een gesprek tussen twee mensen. Dit werd halverwege het boek minder en toen heb ik het met plezier (tot zover je plezier kan hebben met dit onderwerp) gelezen. Je merkt dat er bij hun thuis veel gesproken wordt over belangrijke zaken. Wel een beetje jaloers hoe ze dit onder woorden kunnen brengen.
Leest prettig weg, een mooi gesprek tussen vader en dochter. Het doet mij deugd dat bij de ratings op Goodreads al veel mannen staan. Ik denk dat dit boek voor mannen (om even generaliserend te zijn) meer een eye-opener zal zijn dan voor vrouwen. Ik denk dat dit boek een waardevolle toevoeging is voor Gen-Z, die toch meer bewust opgevoed lijkt te worden dan eerdere generaties. Het perspectief van Michiel als tropenarts op vrouwengeweld e.d. vond ik interessant.
< Deze ‘lichtere’ vormen van seksisme zijn alomtegenwoordig. Het zijn de situaties die ik bij mezelf nog weleens weg kan relativeren: zó erg was het toch niet? Maar tel ze maar eens bij elkaar op in een week en je ziet hoeveel (sluipend) seksisme plaatsvindt in de samenleving. Vergelijk het met muggenbeten, als je er één hebt, is dat vervelend, maar te overzien. Als je er vol mee zit, kun je het niet zomaar meer negeren. > ✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨
Ik denk dat het voor iedereen goed is om dit boek te lezen. Hoewel ik het niet met alles eens ben van dit boek (sommige dingen zijn iets te links of extreem feministisch, maar ben met 90% van dit boek eens!) geeft het zeker inzichten in het feminisme en vrouwenhaat van vandaag de dag. Sowieso een aanrader voor iedereen!! (sorry voor de lange quotes maar ze zijn amazing haha)
(19 tabs)
✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨ < Vind ik het gaaf dat het filmpje zo hard is gegaan? Ja. Maar ik vind het ook jammer. Dat iets wat in mijn ogen vanzelfsprekend is als speciaal, misschien wel exceptioneel, wordt gezien. Een man, een vader, die zich uitspreekt tegen seksisme en het bestaan van seksisme in de Nederlandse maatschappij erkent. Poe poe. >
< Misschien heb je ergens wel geleerd, of onbewust meegenomen, dat dat geldt als man, dat gevoelens uiten toch iets voor vrouwen is. Tenzij je boos wordt natuurlijk, dat is wel lekker mannelijk! >
< Ook, of misschien wel júíst, een witte heteroman moet zich uitspreken als feminist. We mogen niet selectief zijn in wie feminist mag zijn. Als je actief bijdraagt aan de gelijkwaardigheid tussen man en vrouw, maakt het mij echt niet uit tot welke (geprivilegieerde) groep je dan behoort. >
< Ik ken ook mannen, jongens, die dat bedreigend vinden en altijd het punt ‘not all men’ moeten maken. Bij een vorige feminist march stond er op mijn banner: ‘NOT ALL MEN’ - NOT THE POINT. >
< Bij feminisme gaat het er volgens mij niet om dat alles hetzelfde moet zijn. Dat, zoals sommigen stellen, het te allen tijde quitte moet staan tussen man en vrouw: de vrouw houdt net zo vaak de deur open voor de man als de man voor de vrouw. Man mag niet zomaar meer het etentje betalen, ieder van hen trakteert even vaak. Man mag vrouw ook slaan als vrouw dit bij man doet. Equal rights, equal fights: daar ben ik het niet mee eens. Mannen en vrouwen zijn naar mijn mening namelijk niet hetzelfde. In grote lijnen zijn er wel degelijk fysieke of biologische verschillen tussen deze seksen. Laat staan alle individuele verschillen die een rol spelen. Feminisme gaat uiteindelijk over gelijkwaardigheid. Dat je, ondanks de verschillen, evenveel kansen hebt, elkaar respecteert en daarnaar streeft zolang dat nog niet het geval is. Dan kan ik het als feminist alsnog leuk vinden als een man de deur voor me openhoudt. >
< Deze ‘lichtere’ vormen van seksisme zijn alomtegenwoordig. Het zijn de situaties die ik bij mezelf nog weleens weg kan relativeren: zó erg was het toch niet? Maar tel ze maar eens bij elkaar op in een week en je ziet hoeveel (sluipend) seksisme plaatsvindt in de samenleving. Vergelijk het met muggenbeten, als je er één hebt, is dat vervelend, maar te overzien. Als je er vol mee zit, kun je het niet zomaar meer negeren. >
< Een man wordt in zo’n kwestie, in werkgerelateerde situaties, vaak als assertief, principieel of standvastig gezien. Vrouwen krijgen zelden zo’n beschrijving. Eerder bitchy, koud of hysterisch. >
< Waar je als man rekening mee moet houden is dat vrouwen, hoe goedbedoeld een compliment ook is, door een zekere conditionering door eerdere ervaringen op hun hoede kunnen zijn. >
< In feite liep ik hier zelf nog in een van de ‘karrensporen van het patriarchaat’, zoals Christien Brinkgreve dat noemt. Hiermee geeft ze ook aan dat de mannen die dat doen niet per se iets vrouwonvriendelijks in de zin hebben, maar dat het dóórlopen in die eeuwenoude, steeds dieper uitgesleten sporen kennelijk te comfortabel is geworden om je af te vragen of er misschien ook andere sporen zijn. Je weet niet beter omdat die mogelijkheid daardoor simpelweg niet (meer) bij je opkomt. Je kan prima eigenhandig uit zo’n karrenspoor komen, maar soms heb je daar even hulp voor nodig. >
Aanrader! Enige is dat ze gebruik maken van een hoogstandje Nederlandse vocabulaire die voor een hele grote doelgroep te moeilijk is denk ik… juist terwijl dit onderwerp voor iedereen heel belangrijk is (nu ga ik ook twijfelen of deze zin helemaal abn is…)
Mooie gesprekken tussen vader en dochter. Natuurlijk wel geredigeerd, een podcast zou ook interessant zijn tussen hen. Heel fijn om hun open en onbevooroordeelde houding te lezen. Discussie en kritiek zijn duidelijk leerpunten en geen schuld wijzen. Mooi dat ze dit ook zo oppakken.
De onderwerpen zijn zeer interessant, feminisme, gendergelijkheid, grenzen. Annemarie haar persoonlijke verhalen raken, evenals de reactie van haar vader.
Ineressant en mooi boek! Door de gespreksvorm van het boek leest het snel weg.
Wel viel mij het woordgebruik op. Het komt duidelijk naar voren dat de familie Lekkerkerker voornamelijk theorethisch is opgeleid. Het vocabulair in dit boek is naar mijn idee geen representatief beeld van het woordgebruik dat in het de meeste Nederlandse gezinnen wordt gebruikt. Ik vrees dat dit een deel van de lezers zou kunnen afschrikken om het boek te lezen, terwijl het boek voor iedereen aantrekkelijk zou moeten zijn om te lezen. Er worden veel belangrijke punten besproken!
'Gespekken die je (nooit) met je vader voert' is een mooi kort boek om cadeau te doen aan voornamelijk mannen. Niet alleen mannen met een dochter, maar ook mannen met zoons of zonder kinderen kunnen leren van dit boek. Maar ik, vrouw, heb ook zeker veel geleerd!
Recensie - Gesprekken die je nooit met je vader voert
In dit boek gaan we met Annemarie en haar vader de gesprekken aan. Wat ik heel erg mooi vind, omdat haar vader met een hele open blik de gesprekken voert en Annemarie heel krachtig overkomt.
Vooral in de eerste 2 hoofdstukken rondom feminisme en de problemen waar wij als vrouwen tegenaan lopen kon ik me heel erg goed vinden. Hoevaak wij vrouwen opmerkingen krijgen die niet door de beugel kunnen, en dat als we er iets van zeggen we een hoop agressie en gescheld kunnen verwachten is niet oké. En juist daarom ben ik het eens met Annemarie dat het zo belangrijk is om een feminist te zijn en je ook echt uit te spreken! ❤️
Annemarie heeft acteer lessen gehad en daar kreeg ze te maken met de “bodycheck”. In deze check ging ze met haar tegenspeler en een intimiteitscoach in gesprek en het lichaam langs. Bijvoorbeeld met “mag ik je hoofd aanraken.” En als daar een duidelijke ja gezegd werd, werd dat gedaan. Was het een nee, dan was het een nee en is er dus ook geen verantwoording voor nodig waarom je het niet wilt. Ik ben zelf afgestudeerd als tantra teacher en daar worden dit soort dingen ook gedaan, en ik vind dat dit eigenlijk in het dagelijks leven bij seksuele ervaringen ook plaats mag vinden.
Dit zijn wat dingen die mijn ten goede opvielen in het boek: Het woord ‘gewoon’ verzwakt en normaliseert vaak de situatie. En je grenzen mogen fluïde zijn, je mag nu iets wel willen en over een kwartier je er niet meer goed bij voelen. Dat is oké en hoort naar geluisterd te worden. Het woord ongesteld zijn is natuurlijk ook al heel onvriendelijk, want hoezo zou je als je menstrueert on-gesteld zijn?
Ik ben oprecht heel erg dankbaar dat ik dit boek gelezen heb en dat ik heel veel herken van de gesprekken tussen mij en mijn vader. En juist daarom wil ik uitgeverij Spring en het Boekencafé bedanken dat ik dit boek als recensie exemplaar heb mogen lezen ✨.
En voor ik mijn recensie afsluit, nog 1 vraag aan jou: Wat is een act of micro feminisme die jij vandaag kan doen? ❤️
Zo'n supergoed, en mega belangrijk, boek dit. Sowieso las het heerlijk weg: die 'podcastvorm' werkt echt heel goed!! Maar het allerbelangrijkste natuurlijk -de onderwerpen die ze aankaarten- worden uitstekend behandeld. Met genoeg humor/zelfspot, maar ook serieus en eerlijk. Oftewel: een fantastiche combinatie!! Ik hou uberhaupt gewoon heel veel van Annemarie Lekkerkerker, dus had ook niks minder van haar verwacht :)) Top schrijvers, top onderwerpen, top boek. Iedereen, lees dit gewoon!!!!!
~ "Een man, een vader, die zich uitspreekt tegen seksisme en het bestaan van seksisme in de Nederlandse maatschappij erkent. Poe poe."
~ "Misschien heb je ergens wel geleerd, of onbewust meegenomen, dat dat geldt als man, dat gevoelens uiten toch iets voor vrouwen is. Tenzij je boos wordt natuurlijk, dat is wel lekker mannelijk!"
Ik zag dat dit boek als ebook op storytel stond en heb het echt in een ruk uitgelezen! Ik kan niet zeggen dat het altijd even gemakkelijk was. Het was af en toe confronterend, maar het was ook heel prettig om de ervaringen van een leeftijdsgenoot te horen in deze kwesties, vooral omdat de vrouwelijke kant vaak onbekend blijft, voor mij als man. Ik denk dat ik het boek ook koop, omdat ik niet denk dat ik alles in een keer kan bevatten. Kortom een indrukwekkend, confronterend en enorm interessant boek.
Over het boek wordt vaak gezegd dat het leest als podcast. Ik kan dit bevestigen, het leest echt heerlijk weg. Ik heb het nu in een avond op de bank uitgelezen.
Ontzettend goed boek. Ik had dit boek opgepikt omdat ik goed weet dat ik wil opkomen voor gelijkheid, maar zodra dit onderwerp in een gesprek aanbod kwam, wist ik moeilijk hoe ik bepaalde argumenten moest onderbouwen. Ik wilde dus eigenlijk meer leren over feminisme en ik zag dit boek voorbijkomen. Ik vond het wel heel verfrissend dat een hetero witte man van een andere generatie zich zo sterk over feminisme en gelijkheid wil uitspreken, dat hij er een boek over schrijft. Het is een eerlijk boek en het heeft mij laten realiseren dat ik nog meer over feminisme wil leren en hier dus ook meer boeken over ga lezen. Ik raad iedereen aan dit boek te lezen, niet zozeer alleen mannen, maar echt iedereen kan hier iets uithalen om als maatschappij een stapje dichterbij gelijkheid te komen.
Ontzettend interessant om de onderwerpen uit beide perspectieven te kunnen lezen . Zelf identificeer ik me vaak erg met Annemarie en herken ik veel van mijn vader in Michiel. Een goede manier om deze vaak ingewikkelde onderwerpen ook aan onze open keukentafel aan te kunnen kaarten. Het wordt steeds essentiëler om hierover in gesprek te blijven gaan en alle kanten te kunnen zien om begrip en verbetering te kunnen zien.
Het boek heeft me verrast! Ik was een beetje huiverig dat ze het “echte gesprek” zouden mijden, maar dat is niet gebeurd. Ik vond de open- en oprechtheid echt een warme toevoeging net als de ervaringen van Michiel en zijn ontwikkelingswerk. Dat schetste het grotere plaatje.
“Gender is geen ideologie, het wordt anderen niet opgelegd, het is een vrijheid.”
Een boek dat lekker wegleest (in een paar uur) over belangrijke onderwerpen.
Soms wel wat hakkerig of juist te formeel voor echt een gesprek, maar er komen mooie gesprekken over feminisme tot stand en voornamelijk het stuk over seksueel misbruik en grensoverschrijdend gedrag vond ik erg indrukwekkend.
Het is een leuk gesprek tussen vader en dochter met een belangrijke boodschap: begin het gesprek over genderongelijkheid, feminisme en seksueel grensoverschrijdend gedrag.
Sommige delen raakten me erg, andere wat minder. Maar al met al heb ik genoten en nieuwe dingen geleerd!
Interessant boek, hoewel het voor mij qua feminisme niet per se nieuwe dingen besprak, vond ik de combinatie van dochter en vader die deze issues openlijk bespreken erg mooi. Ik ga mijn vader dit boek ook laten lezen
Een heel interessant boek met mooie krititsche gesprekken tussen vader en dochter. Ik heb het een dag uitgelezen en ook als vrouw nog een hoop geleerd.