What do you think?
Sterf, slet!
Een pleasende, verlatingsangstige datingcolumniste trekt zich terug in een villa in Tsjechië om haar succesvolle maar emotioneel afstandelijke geliefde Samuel de tijd en ruimte te geven om los te komen van zijn piepjonge ex. Al snel blijkt dat die afstand geen soelaas biedt: de ex weigert te verdwijnen, haar hoofdredacteur gebruikt haar schaamteloos als seksuele ragebait – met doodsbedreigingen tot gevolg – en de nieuwe buurman ziet haar voortdurende jaknikken als een vrijbrief voor grensoverschrijdend gedrag. Terwijl haar hyperrationele beste vriendin Jorinde haar aanspoort eindelijk voor zichzelf op te komen, blijft ze tegenover Samuel hardnekkig de cool girl spelen. Zo raakt het hoofdpersonage verstrikt in een vicieuze cirkel van angst, pleasegedrag, rancune en schaamte. Ze klampt zich vast aan drank, diagnoses en therapietaal om niet te verdrinken in de overweldigende zee van tijd en ruimte. Sterf, slet! is een bijtende, soms hilarische en soms hartverscheurende roman over toxische relaties, pleasen als traumarespons en hoe je jezelf kunt kwijtraken door niemand te willen verliezen.
256 pages, Paperback
Published May 26, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 45 reviews
July 19, 2026
Misschien had ik aan de titel al kunnen raden dat dit boek geen waanzinnige hoogvlieger zou zijn.
September 6, 2026
Rauw, herkenbaar en direct!
Dit boek is niet voor mensen die met handschoenen aangepakt willen worden, maar voor mensen die met hun neus op de feiten gedrukt willen worden.
De schrijfstijl is confronterend en geeft een goed beeld van hoe de gedachtegang van de FMC werkt en zij ook continu de schuld bij zichzelf legt. Je proeft het trauma, de wanhoop, de onzekerheid en het krampachtig vast houden aan een flintertje hoop door het goedpraten en wegwuiven van alle rode vlaggen rondom haar nieuwe liefde Samuel. De gedachtes zijn chaotisch, rauw, direct en het trauma straalt er vanaf. Het wordt niet mooier gemaakt dan het is.
De FMC verlangt eigenlijk haar hele leven al naar onvoorwaardelijke liefde, maar heeft dat nooit gehad. Ze heeft zich altijd in bochten moeten wringen en zichzelf moeten geven om liefde te krijgen. Haar grenzen continu overschreden in al haar relaties, niet alleen die op liefdesgebied. Ze past zichzelf al zolang zoveel aan dat ze zelf niet helemaal meer weet wie ze is en wat ze wilt. People pleasen ten top!
Langzaamaan beginnen er ook andere gedachtes op te komen, voordat ze weer terugschiet in zichzelf alle schuld te geven. Dit kabbelt door en bouwt zich steeds een stukje op tot een ontploffing aan het einde. Het einde voelde abrupt maar paste er wel bij. Toch had ik graag nog wat meer gelezen na de laatste scene.
Ook gaf dit boek een inkijkje in het vrouw zijn in een mannenwereld. Over vrouwenhaat en het seksualiseren van vrouwen. Hoe vrouwen zich continu moeten aanpassen en het toch nooit goed is. Maar ook hoe wij continu moeten nadenken over onze veiligheid, continu alert zijn op onze omgeving en de mensen daarin. Over aanranding en bedreigingen, maar ook hoe de maatschappij vind dat als je een te kort rokje aantrekt het je eigen schuld is dat je aangerand wordt, want "dan vraag je erom". De FMC had dit ook volledig geïnternaliseerd. Zo analyseert ze vaak in haar hoofd wat ze aan heeft, of welke makeup ze op heeft en welke situatie er zich af gespeeld heeft.
Kortom een sterk, rauw boek, waardoor je zeker beter op je grenzen wil gaan staan en de meeste mannen een klap wil verkopen.
Bedankt Borgerhoff en Lamberigts voor het recensie exemplaar.
Dit boek is niet voor mensen die met handschoenen aangepakt willen worden, maar voor mensen die met hun neus op de feiten gedrukt willen worden.
De schrijfstijl is confronterend en geeft een goed beeld van hoe de gedachtegang van de FMC werkt en zij ook continu de schuld bij zichzelf legt. Je proeft het trauma, de wanhoop, de onzekerheid en het krampachtig vast houden aan een flintertje hoop door het goedpraten en wegwuiven van alle rode vlaggen rondom haar nieuwe liefde Samuel. De gedachtes zijn chaotisch, rauw, direct en het trauma straalt er vanaf. Het wordt niet mooier gemaakt dan het is.
De FMC verlangt eigenlijk haar hele leven al naar onvoorwaardelijke liefde, maar heeft dat nooit gehad. Ze heeft zich altijd in bochten moeten wringen en zichzelf moeten geven om liefde te krijgen. Haar grenzen continu overschreden in al haar relaties, niet alleen die op liefdesgebied. Ze past zichzelf al zolang zoveel aan dat ze zelf niet helemaal meer weet wie ze is en wat ze wilt. People pleasen ten top!
Langzaamaan beginnen er ook andere gedachtes op te komen, voordat ze weer terugschiet in zichzelf alle schuld te geven. Dit kabbelt door en bouwt zich steeds een stukje op tot een ontploffing aan het einde. Het einde voelde abrupt maar paste er wel bij. Toch had ik graag nog wat meer gelezen na de laatste scene.
Ook gaf dit boek een inkijkje in het vrouw zijn in een mannenwereld. Over vrouwenhaat en het seksualiseren van vrouwen. Hoe vrouwen zich continu moeten aanpassen en het toch nooit goed is. Maar ook hoe wij continu moeten nadenken over onze veiligheid, continu alert zijn op onze omgeving en de mensen daarin. Over aanranding en bedreigingen, maar ook hoe de maatschappij vind dat als je een te kort rokje aantrekt het je eigen schuld is dat je aangerand wordt, want "dan vraag je erom". De FMC had dit ook volledig geïnternaliseerd. Zo analyseert ze vaak in haar hoofd wat ze aan heeft, of welke makeup ze op heeft en welke situatie er zich af gespeeld heeft.
Kortom een sterk, rauw boek, waardoor je zeker beter op je grenzen wil gaan staan en de meeste mannen een klap wil verkopen.
Bedankt Borgerhoff en Lamberigts voor het recensie exemplaar.
August 9, 2026
De draad weer opgepikt en geen spijt van.
May 15, 2026
Een datingcolumniste trekt zich terug in Tsjechië om daar op een huis te passen. Zo geeft ze haar vriend Samuel ook de tijd en ruimte om verder te werken aan zijn boek. Samuel is emotioneel quasi onbereikbaar en heeft ook wat tijd apart nodig om over zijn ex heen te raken. Ze probeert zich sterk te houden, maar eigenlijk hunkert ze naar bevestiging. En haar redacteur ziet haar als een goed verkopend s3ksobject en haar beste vriendin Jorinde spoort haar aan om eindelijk eens voor zichzelf op te komen. Dat probeert ze, maar of dat dan ook lukt?
Dit boek is een ode aan iedereen die aan people pleasing doet. Zichzelf aanpassen zodat een ander er geen last van heeft. Dat uit zich bij het hoofdpersonage in zo goed als elke soort relatie die ze heeft met anderen. Dit boek kan voor people pleasers echt wel de ogen open doen. Want je ziet haar vervallen in bepaalde gedachtepatronen waarvan je zelf als people pleaser denkt ‘dat is echt niet oké’ maar het kan voor herkenbaarheid zorgen. En misschien ook om je eigen ogen te doen openen. Daarom waardeer ik dit boek ook zeer hard.
De schrijfstijl is recht voor de raap. Geen verbloemingen, gewoon waar het op staat. Dat was voor mij even wennen, maar daarna was ik weer helemaal mee met het verhaal en waardeerde ik dat ook. De gedachtes van het hoofdpersonage worden ongefilterd gegeven. Je leer haar dus echt heel goed kennen. Dat kan wat chaotisch overkomen, maar dat past helemaal binnen de sfeer van het boek.
En we kunnen zeker concluderen dat Samuel echt een bullebak eerste klasse is. Heb zo iemand maar eens als lief… Het is zo schrijnend om de hoop van het hoofdpersonage te lezen, terwijl je als lezer weet dat het verloren moeite is. Hij kleineert en is super grof tegen haar, terwijl zij alles wat hij zegt en doet probeert goed te praten.
‘St3rf sl3t’ is een sterk debuut van deze auteur. Ik hoop dan ook dat deze auteur nog meer werk zal uitbrengen! Het einde van dit boek had gerust nog wat meer uitgesteld mogen worden. Ik had wel wat meer nodig! Deze roman krijgt vier sterren.
Dit boek is een ode aan iedereen die aan people pleasing doet. Zichzelf aanpassen zodat een ander er geen last van heeft. Dat uit zich bij het hoofdpersonage in zo goed als elke soort relatie die ze heeft met anderen. Dit boek kan voor people pleasers echt wel de ogen open doen. Want je ziet haar vervallen in bepaalde gedachtepatronen waarvan je zelf als people pleaser denkt ‘dat is echt niet oké’ maar het kan voor herkenbaarheid zorgen. En misschien ook om je eigen ogen te doen openen. Daarom waardeer ik dit boek ook zeer hard.
De schrijfstijl is recht voor de raap. Geen verbloemingen, gewoon waar het op staat. Dat was voor mij even wennen, maar daarna was ik weer helemaal mee met het verhaal en waardeerde ik dat ook. De gedachtes van het hoofdpersonage worden ongefilterd gegeven. Je leer haar dus echt heel goed kennen. Dat kan wat chaotisch overkomen, maar dat past helemaal binnen de sfeer van het boek.
En we kunnen zeker concluderen dat Samuel echt een bullebak eerste klasse is. Heb zo iemand maar eens als lief… Het is zo schrijnend om de hoop van het hoofdpersonage te lezen, terwijl je als lezer weet dat het verloren moeite is. Hij kleineert en is super grof tegen haar, terwijl zij alles wat hij zegt en doet probeert goed te praten.
‘St3rf sl3t’ is een sterk debuut van deze auteur. Ik hoop dan ook dat deze auteur nog meer werk zal uitbrengen! Het einde van dit boek had gerust nog wat meer uitgesteld mogen worden. Ik had wel wat meer nodig! Deze roman krijgt vier sterren.
July 10, 2026
dit was doodvermoeiend. may this love never find me (again). te veel metaforen. te veel !!! Jezus ik kan weer ademhalen, deze vrouw stikt in haar eigen gedachtes en gevoel. ben kotsmisselijk uit deze achtbaan gekomen. maar tbh, knap dat je zo’n karakter neer kan zetten wel.
September 22, 2026
Het hoofdpersonage in dit boek zou je soms aan een haakje aan de muur willen hangen, maar het zijn eigenlijk de Samuels in deze wereld die daar moeten hangen spartelen. Hoera voor de cameo van Siouxsie Sioux ook trouwens, haar muziek kan niet genoeg erkenning krijgen, net als het fenomeen fawning waarvoor dit boek de perfecte beschrijving biedt.
June 14, 2026
Leest als een trein! Ik heb plaatsvervangende nood aan mindfulness na dit waanzinnige avontuur!
May 31, 2026
Een sterk verhaal over wat er gebeurt wanneer twee mensen met botsende hechtingsstijlen een relatie hebben met elkaar.
De vertelster trekt naar het buitenland om haar prille liefde ruimte te geven die hij zegt nodig te hebben. Het verhaal gaat over wat er allemaal gebeurt in haar hoofd als ze over hem denkt, over hun relatie, over haar werk, over haar tijd als kind, …
De lezer volgt hoe haar continue verlangen naar verbinding omslaat in obsessie, waanzin, het vervagen van grenzen en hoe ze zich steeds verder verliest in de hoop de relatie te redden. Maar ook hoe ze steeds verder van zichzelf verwijderd raakt. Ze komt hierdoor in situaties terecht die tegelijk hilarisch zijn als triest.
De manier waarop de gedachten van de vertelster zijn neergeschreven maakt het boek bijzonder. Ze springen van de hak op de tak, gaan razendsnel en voelen soms chaotisch. Het is geloofwaardig omdat het haar interne wereld van verliefdheid, onzekerheid en obsessie zo goed weergeeft. Het boek zit vol humor. Een ware kunst om zelfspot en zelfanalyse zo grappig te verwoorden.
Een pijnlijk herkenbare illustratie van hoe relationele patronen elkaar kunnen versterken tot op het punt dat mensen elkaar én zichzelf pijn doen. Dit gaat dieper dan enkel de slechterik en het slachtoffer.
Ik kijk al uit naar de verfilming van het boek!
De vertelster trekt naar het buitenland om haar prille liefde ruimte te geven die hij zegt nodig te hebben. Het verhaal gaat over wat er allemaal gebeurt in haar hoofd als ze over hem denkt, over hun relatie, over haar werk, over haar tijd als kind, …
De lezer volgt hoe haar continue verlangen naar verbinding omslaat in obsessie, waanzin, het vervagen van grenzen en hoe ze zich steeds verder verliest in de hoop de relatie te redden. Maar ook hoe ze steeds verder van zichzelf verwijderd raakt. Ze komt hierdoor in situaties terecht die tegelijk hilarisch zijn als triest.
De manier waarop de gedachten van de vertelster zijn neergeschreven maakt het boek bijzonder. Ze springen van de hak op de tak, gaan razendsnel en voelen soms chaotisch. Het is geloofwaardig omdat het haar interne wereld van verliefdheid, onzekerheid en obsessie zo goed weergeeft. Het boek zit vol humor. Een ware kunst om zelfspot en zelfanalyse zo grappig te verwoorden.
Een pijnlijk herkenbare illustratie van hoe relationele patronen elkaar kunnen versterken tot op het punt dat mensen elkaar én zichzelf pijn doen. Dit gaat dieper dan enkel de slechterik en het slachtoffer.
Ik kijk al uit naar de verfilming van het boek!
July 28, 2026
Het gebeurt niet vaak dat een boek me laat lachen en zin geeft om te huilen tegelijk. Het boek is met veel vaart en smakelijke, taboeloze humor en zin voor overdrijving geschreven. Ook biedt het boek een pijnlijk psychologisch portret (voor mij wel vaker een bad trip down memory lane). Bovenal is het een keiharde sociologische spiegel, voor een maatschappij waarin vrouwenhaat steeds meer de norm en terug van nooit weg geweest is.
Laat dit boek over grenzen (laten) overschrijden zelf grenzen oversteken, tussen lezende landen en tussen generaties. Ik leen mijn exemplaar met liefde uit aan mijn twee Nederlandse bonusdochters, allebei twintigers.
Laat dit boek over grenzen (laten) overschrijden zelf grenzen oversteken, tussen lezende landen en tussen generaties. Ik leen mijn exemplaar met liefde uit aan mijn twee Nederlandse bonusdochters, allebei twintigers.
July 23, 2026
Recensie - sterf slet!
Sterf slet was voor mij een boek dat helaas niet aansloot bij mijn persoonlijke leesvoorkeur. Vanaf het begin merkte ik dat ik moeilijk in het verhaal kwam en gedurende het lezen bleef ik het gevoel houden dat het me niet wist te raken op de manier waarop ik had gehoopt.
Het verhaal behandelt belangrijke en confronterende thema’s, maar voor mij voelde het geheel erg rauw en afstandelijk. Ik miste de warmte en het gevoel van verbondenheid waar ik normaal gesproken zo van geniet in een boek. Daardoor bleef ik tijdens het lezen op afstand en kon ik mezelf niet volledig verliezen in het verhaal.
Dat betekent niet dat dit geen boek is voor andere lezers. Ik kan me juist goed voorstellen dat mensen die houden van directe, confronterende verhalen hier veel waarde in zien. Voor mij persoonlijk paste het totaalplaatje simpelweg niet bij wat ik graag lees.
Juist door dit boek ben ik me er nog meer van bewust geworden hoe belangrijk sfeer is in mijn leeservaring. Ik merk dat ik het meest geniet van verhalen die, naast hun boodschap, ook een gevoel van warmte, hoop of verwondering weten over te brengen. Sterf slet deed dat voor mij helaas niet, waardoor het uiteindelijk geen boek was dat bij mij paste.
Uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts en Boekencafé dankjewel voor dit recensie exemplaar
Sterf slet was voor mij een boek dat helaas niet aansloot bij mijn persoonlijke leesvoorkeur. Vanaf het begin merkte ik dat ik moeilijk in het verhaal kwam en gedurende het lezen bleef ik het gevoel houden dat het me niet wist te raken op de manier waarop ik had gehoopt.
Het verhaal behandelt belangrijke en confronterende thema’s, maar voor mij voelde het geheel erg rauw en afstandelijk. Ik miste de warmte en het gevoel van verbondenheid waar ik normaal gesproken zo van geniet in een boek. Daardoor bleef ik tijdens het lezen op afstand en kon ik mezelf niet volledig verliezen in het verhaal.
Dat betekent niet dat dit geen boek is voor andere lezers. Ik kan me juist goed voorstellen dat mensen die houden van directe, confronterende verhalen hier veel waarde in zien. Voor mij persoonlijk paste het totaalplaatje simpelweg niet bij wat ik graag lees.
Juist door dit boek ben ik me er nog meer van bewust geworden hoe belangrijk sfeer is in mijn leeservaring. Ik merk dat ik het meest geniet van verhalen die, naast hun boodschap, ook een gevoel van warmte, hoop of verwondering weten over te brengen. Sterf slet deed dat voor mij helaas niet, waardoor het uiteindelijk geen boek was dat bij mij paste.
Uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts en Boekencafé dankjewel voor dit recensie exemplaar
July 27, 2026
Een heerlijk boek is dit allerminst. En dat is uiteraard de bedoeling. De opborrelende agressie van het hoofdpersonage wordt zo consequent opgevoerd dat je als lezer bijna gedwongen wordt om haar te verdragen in plaats van te begrijpen.
Die onstilbare honger om gezien te worden, de manische energie en de destructieve drift maken dit een bittere pil. Geen aangename leeservaring, wel een goeie oefening in tolerantie.
Die onstilbare honger om gezien te worden, de manische energie en de destructieve drift maken dit een bittere pil. Geen aangename leeservaring, wel een goeie oefening in tolerantie.
July 27, 2026
Geen fan van samuel
June 5, 2026
'Sterf, slet!' is het tragikomische, ontzettend goed geschreven debuut van Jasmien Vandermeeren. Een columniste zondert zich af in Tsjechië om te schrijven en haar vriend wat ruimte te geven. Dit lukt voor geen meter. Zij is extreem pleasend, hij is een klootzak.
Het boek is één grote innerlijke rant van het hoofdpersonage, wat bij tijd en wijlen superirritant wordt. Juist wanneer je denkt STOP STOP resulteert de tirade in een klodder universele waarheid. En tussendoor is het vaak extreem grappig. Zelfrelativering, zelfkennis, een scherpe blik... 'Sterf, slet!' heeft het allemaal. Jasmien Vandermeeren is scenariste, wat je merkt aan de spanningsopbouw. Ook hierdoor leest het boek als een trein.
Wat doen jullie hier nog, sletten? Haal dit boek in huis!
Het boek is één grote innerlijke rant van het hoofdpersonage, wat bij tijd en wijlen superirritant wordt. Juist wanneer je denkt STOP STOP resulteert de tirade in een klodder universele waarheid. En tussendoor is het vaak extreem grappig. Zelfrelativering, zelfkennis, een scherpe blik... 'Sterf, slet!' heeft het allemaal. Jasmien Vandermeeren is scenariste, wat je merkt aan de spanningsopbouw. Ook hierdoor leest het boek als een trein.
Wat doen jullie hier nog, sletten? Haal dit boek in huis!
July 30, 2026
Het romandebuut 'Sterf, slet!' van Jasmien Vandermeeren neemt je meteen bij de strot. Ze voert een datingcolumniste ten tonele die gaat housesitten op een villa nabij Praag om haar geliefde, Samuel, de ruimte te geven om in Berlijn te schrijven. Het hoofdpersonage probeert via sociale media de afstand te overbruggen en dat ontploft vrijwel onmiddellijk in haar gezicht. De dynamiek tussen haar en Samuel is het prototype van de paringsdans van een vrouw met verlatingsangst en een man met bindingsangst. Het mag niet verbazen dat Vandermeeren hier de mosterd uit haar eigen leven haalt. Alleen iemand die dit zelf herhaaldelijk heeft meegemaakt, kan de emotionele rollercoaster beschrijven zoals zij dat doet. Onderweg op de bus naar de villa worden de premissen van de relatie duidelijk. "Hoeveel gebroken, vleugellamme mannen had ik zo al opgelapt? (...) Het was alsof ze mij dan plots kwalijk namen dat ik hen gevangen had gehouden, terwijl ze oorspronkelijk niet meer konden vliegen!" schrijft ze en meteen maakt ze de bedenking dat ze "die zoveelste rebound (...) niet meer aan" kan. Er is stront aan de knikker...
Vandermeeren schrijft met de radde tong van een columniste aan een hels tempo een roman bij elkaar. De lezer krijgt geen moment ademruimte. De airtime op de emotionele rollercoaster ontneemt je bij momenten de adem. Zo voelt het dus om verlatingsangst te hebben. Voor sommigen houdt het een spiegel voor, anderen worden er ongemakkelijk van. Dat Vandermeeren zoveel lezersreacties kan delen op sociale media bewijst dat ze op ijzersterke en eigenwijze manier topics als onveilige hechting en fawning als traumarespons aankaart. "There is only one thing in the world worse than being talked about, and that is not being talked about", zegt Oscar Wilde, en dat is alleszins hier op zijn plaats. Dat het hoofdpersonage doorheen het boek niet tot inzicht komt, doet menigeen met de tenen krommen en laat dat er nu net voor zorgen dat we als lezer blijven aanklampen. En gelukkig mag er af en toe ook eens gelachen worden.
In een interview in 'De Morgen' zegt Vandermeeren dat ze "van nature iemand (is) die graag helpt. Daarom: als ik met deze roman ook maar vijf mensen kan bevrijden van dat behaagzieke pleasen, ben ik zeer tevreden."
'Sterf, slet!' kan je dus ook lezen als zelfhulpboek onder het mom van een roman, of je laat je gewoon overdonderen door wat een van de verrassendste romans is die ik deze zomer al heb gelezen.
Vandermeeren schrijft met de radde tong van een columniste aan een hels tempo een roman bij elkaar. De lezer krijgt geen moment ademruimte. De airtime op de emotionele rollercoaster ontneemt je bij momenten de adem. Zo voelt het dus om verlatingsangst te hebben. Voor sommigen houdt het een spiegel voor, anderen worden er ongemakkelijk van. Dat Vandermeeren zoveel lezersreacties kan delen op sociale media bewijst dat ze op ijzersterke en eigenwijze manier topics als onveilige hechting en fawning als traumarespons aankaart. "There is only one thing in the world worse than being talked about, and that is not being talked about", zegt Oscar Wilde, en dat is alleszins hier op zijn plaats. Dat het hoofdpersonage doorheen het boek niet tot inzicht komt, doet menigeen met de tenen krommen en laat dat er nu net voor zorgen dat we als lezer blijven aanklampen. En gelukkig mag er af en toe ook eens gelachen worden.
In een interview in 'De Morgen' zegt Vandermeeren dat ze "van nature iemand (is) die graag helpt. Daarom: als ik met deze roman ook maar vijf mensen kan bevrijden van dat behaagzieke pleasen, ben ik zeer tevreden."
'Sterf, slet!' kan je dus ook lezen als zelfhulpboek onder het mom van een roman, of je laat je gewoon overdonderen door wat een van de verrassendste romans is die ik deze zomer al heb gelezen.
September 11, 2026
Als fervent boekenlezer moet ik zeggen dat ik zelden een boek als dit heb mogen lezen. Hoe Jasmien erin slaagt om je in een permanente en steeds verder doorstomende neurose mee te slepen vind ik magistraal. Het is geen boek dat je tussendoor even opzij legt maar waar je je gewoon zonder enige terughoudendheid instort. Het boek heeft me weer anders doen kijken naar hoe menselijke chemie werkt en hoe moeilijk het is te verwoorden wat relationeel dan ‘juist’ is. Hoe de meeste mannen, ondanks hun progressieve praatjes ook gewoon zoveel mogelijk van de grond willen gaan. Hoe gedachten echt kunnen materialiseren en ervoor zorgen dat de gebeurtenissen zich naar hen toebuigen. Voor mijn mede-fans; ik vond Samuel van in het begin een complete droplul. Het soort mannetje dat zo vol is van zichzelf en pretendeert het allemaal zo goed te begrijpen. De ergste soort dus. Bedankt Jasmien; ik wacht met spanning op je tweede schrijfsel en heb intussen een hoop nieuwe gedachten om heerlijk op te kauwen.
June 23, 2026
In alle eerlijkheid: ik had geen idee wat ik moest verwachten van dit boek. Ik kreeg het aangeraden omdat het over people pleasing en fawning gaat, twee dingen die mij niet helemaal onbekend zijn, en dat was voor mij net de sterkte, maar ook de zwakte van dit verhaal.
Je kan er namelijk niet omheen dat dit een geweldig goed geschreven, vlot leesbaar en op vele momenten hilarisch boek is. De auteur legt de mechanismen achter onze sociale overlevingsstrategieën op een pijnlijk herkenbare manier bloot, waardoor het lachen je soms weleens vergaat.
Waar die herkenbaarheid mij in het eerste deel van het boek echt binnenhaalde en een spiegel voorhield, stootte het me daarna steeds meer tegen de borst. Het psychologische spelletje werd zo tastbaar dat het bijna verstikkend werkte. Ik wilde schreeuwen tegen het hoofdpersonage (en misschien ook wel een beetje tegen mezelf) dat ze niet zo over zich heen mocht laten lopen en ik sloeg het laatste hoofdstuk dan ook absurd gefrustreerd dicht. Is dit een reden om het boek niet te lezen? Absoluut niet, maar brace yourself, je zal jezelf en je eigen grenzen constant in twijfel trekken.
Je kan er namelijk niet omheen dat dit een geweldig goed geschreven, vlot leesbaar en op vele momenten hilarisch boek is. De auteur legt de mechanismen achter onze sociale overlevingsstrategieën op een pijnlijk herkenbare manier bloot, waardoor het lachen je soms weleens vergaat.
Waar die herkenbaarheid mij in het eerste deel van het boek echt binnenhaalde en een spiegel voorhield, stootte het me daarna steeds meer tegen de borst. Het psychologische spelletje werd zo tastbaar dat het bijna verstikkend werkte. Ik wilde schreeuwen tegen het hoofdpersonage (en misschien ook wel een beetje tegen mezelf) dat ze niet zo over zich heen mocht laten lopen en ik sloeg het laatste hoofdstuk dan ook absurd gefrustreerd dicht. Is dit een reden om het boek niet te lezen? Absoluut niet, maar brace yourself, je zal jezelf en je eigen grenzen constant in twijfel trekken.
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 20, 2026
Ik heb tijd nodig gehad tot op het einde om dan te kunnen zeggen dat ik het echt een goed boek vind.
Heel goed geschreven en met een onderwerp waar je wel eens een paar avonden kan over discussiëren.
Bij momenten pijnlijk, confronterend maar toch had ik ook altijd begrip. Het verstrikt geraken. Zien en niet zien. Best een moedig boek. Lezen maar. En dan met enkelen samenzitten om het erover te hebben Ik ben in! Katrien
Heel goed geschreven en met een onderwerp waar je wel eens een paar avonden kan over discussiëren.
Bij momenten pijnlijk, confronterend maar toch had ik ook altijd begrip. Het verstrikt geraken. Zien en niet zien. Best een moedig boek. Lezen maar. En dan met enkelen samenzitten om het erover te hebben Ik ben in! Katrien
September 25, 2026
3,5*
It’s been a ride, het is uniek en het is niet voor iedereen.
Het is direct en het is veel. Maar niets dat chronische people pleasende, onzekere overdenkers niet zullen herkennen (behalve dan in intensiteit en snelheid en trauma, hopelijk).
Het taalgebruik is zoals passend bij de stijl: bijna gesproken taal, alsof je de gedachten zelf hoort en formuleert. Naar het einde toe had ik het daar wel wat mee gehad en wilde dat er iets meer aan de taal was geschaafd.
Het boek lijkt een grote (dikke, vette, sterke) stream of consciousness en dat was tot op zeker punt entertainend. De finale bracht net te weinig naar de tafel om in superlatieven te spreken. Vind ik.
Denk ik?
Ik weet het niet.
Misschien ligt het wel aan mij…
#iykyk
It’s been a ride, het is uniek en het is niet voor iedereen.
Het is direct en het is veel. Maar niets dat chronische people pleasende, onzekere overdenkers niet zullen herkennen (behalve dan in intensiteit en snelheid en trauma, hopelijk).
Het taalgebruik is zoals passend bij de stijl: bijna gesproken taal, alsof je de gedachten zelf hoort en formuleert. Naar het einde toe had ik het daar wel wat mee gehad en wilde dat er iets meer aan de taal was geschaafd.
Het boek lijkt een grote (dikke, vette, sterke) stream of consciousness en dat was tot op zeker punt entertainend. De finale bracht net te weinig naar de tafel om in superlatieven te spreken. Vind ik.
Denk ik?
Ik weet het niet.
Misschien ligt het wel aan mij…
#iykyk
This entire review has been hidden because of spoilers.
September 11, 2026
Helemaal weggeblazen door het debuut van Jasmien Vandermeeren. Deze schrijfster durft te schrijven waar het schuurt. Nog nooit een roman gelezen die “fawning” zo pijnlijk accuraat beschrijft. De auteur heeft een bijzonder rijke woordenschat en bracht me ook regelmatig aan het lachen met dit boek. Eén van de beste dingen die ik dit jaar las.
August 3, 2026
Laat je meesleuren in de hersenkronkels van een veertiger met wat emotionele issues !
Ik had na het lezen zoiets van ‘thank god voor mijn stabiele relatie ‘ en ‘ wee mij indien ik ooit nog zou moeten gaan daten’ 🫣
Sterk debuut !
Ik had na het lezen zoiets van ‘thank god voor mijn stabiele relatie ‘ en ‘ wee mij indien ik ooit nog zou moeten gaan daten’ 🫣
Sterk debuut !
October 3, 2026
Ik won dit boek op de GF op Sint Jacobs. Merci voor het gratis boek Jasmien. Niet het type boek waar ik spontaan zou naar grijpen. Maar het universum heeft het mij geschonken… en heb er eigenlijk wel van genoten om dit verhaal te lezen.. 3,5/5
July 7, 2026
Primadeluxe adhd boek
July 22, 2026
Wat een topboek!! Het boek triggert en leest als een trein. Het stemt tot nadenken, frustreert je soms en laat je luidop lachen. Het is met andere woorden verre van saai. Het doet wat een goed boek moet doen: je meenemen in een verhaal en je prikkelen, nog lang nadat het uit is."
July 22, 2026
Meegesleurd in een draaikolk van vrouwelijke hersenspinsels, foute mannen, drank, vriendschap en een roadtrip. Love it!
June 21, 2026
Geflipt relaas van een tripje naar Tsjechië (en Berlijn) waarin het mentaal en fysiek geconstipeerde hoofdpersonage niet meer uit haar hoofd geraakt (en de lezer dus zeker ook niet). Door een niet zo lief lief dat afstand wil, een vieze buurman, haar werk… en haar constante drang om iedereen te pleasen zodat ze zichzelf helemaal vergeet.
Scherp, rauw, grappig en ultravlot. Met de schrijfster wil ik wel eens een koffie gaan drinken!
Scherp, rauw, grappig en ultravlot. Met de schrijfster wil ik wel eens een koffie gaan drinken!
June 26, 2026
‘St*rf sl*t’ heeft geen proloog, maar gaat gewoon meteen van start. We maken kennis met het naamloze hoofdpersonage en komen vrij snel veel over haar te weten. Dat gebeurt tijdens een scène waarin ze in een bus zit onderweg naar haar verblijfplaats waar ze zich de komende tijd zal terugtrekken. Het is algauw duidelijk dat haar vriend Samuel emotioneel afstandelijk is en hun relatie niet helemaal op rolletjes loopt. De dynamiek tussen hen ervaar je als toxisch en de gevolgen daarvan voor de columniste komen eigenlijk hard binnen bij de lezer. Doordat ze geen naam heeft, lijkt het verhaal op het eerste gezicht ietwat onpersoonlijk, maar Vandermeeren bereikt net het tegenovergestelde: iedereen kan zich met de columniste identificeren. Ook al oefen je niet hetzelfde beroep uit, wat de vrouw meemaakt, is genoeg om elke lezer in z’n ziel te raken.
Een van de sterkste punten van het boek is de nauwkeurige uitwerking van de gevoelens van het hoofdpersonage. Negatieve gedachten en twijfels komen uitgebreid aan bod. Niets wordt verbloemd, Vandermeeren geeft de werkelijkheid weer zoals die is en dat maakt deze roman net zo krachtig. Je voelt de rauwe, echte emoties waardoor het verhaal je niet loslaat, zelfs als je even stopt met lezen. Er wordt heel veel aandacht besteed aan de verlatingsangst van de columniste en dat is taboedoorbrekend. Het is een probleem waarover nog te weinig gesproken wordt en dit boek is de perfecte opener voor een debat. Voor lezers die zelf met verlatingsangst worstelen, zal ‘St*rf sl*t’ soms iets te confronterend zijn, omdat je echt met je neus op je eigen gedrag wordt gedrukt. Langs de andere kant zullen net die lezers zich minder alleen voelen, want het zal tot hen doordringen dat niet enkel zij de vijand zijn van hun eigen gedachten.
Opvallend is dat er weinig dialogen zijn in het boek, maar net daardoor creëert Vandermeeren meer ruimte voor de gedachten van de columniste. Samen met haar raak je als lezer verstrikt in de warrige emoties van de protagonist. Omdat er minder dialogen zijn, wordt het verteltempo ook wat trager. Je wordt bijgevolg eigenlijk verplicht om stil te staan bij hoe het hoofdpersonage verbanden legt tussen het gedrag van haar geliefden en haar eigen gedachtegoed. Haar interpretatie van het leven is het merendeel van de tijd heel chaotisch, iets wat Vandermeeren mooi weerspiegelt op het vlak van taal en inhoud. De tijdspanne waarin het verhaal zich afspeelt, is eigenlijk best kort, maar daar merk je niets van door de onophoudelijke gedachtestroom van de columniste.
Het geratel in haar eigen hoofd zie je ook in de structuur van het boek weergegeven. De hoofdstukken zijn vrij lang, met hier en daar een witregel. Soms is het daardoor iets moeilijker om gefocust te blijven, maar door de taalvirtuositeit van Vandermeeren blijf je toch geboeid. Ze durft ‘zwarte’, scherpe humor te gebruiken om de gevoelens van de columniste te beschrijven. De metafoor van het hert valt op en past perfect bij het verhaal. Om de emoties van het hoofdpersonage extra te benadrukken gebruikt de auteur ook vaak fysieke handelingen. Je verbeelding wordt daardoor meer aangewakkerd, omdat je weet hoeveel pijn een vuist in je maag doet. Zo dringt het beter tot je door hoe hard iets het personage raakt. Vandermeeren is ook niet zuinig met sterke quotes die je doen nadenken over je eigen leven. Sommige woorden zijn ook onderstreept om de betekenis ervan extra in de verf te zetten. Pas als je het boek dichtslaat, besef je dat er onbewust naar het einde is toegewerkt. ‘St*rf sl*t’ zal lang een actueel verhaal blijven door thema’s als grensoverschrijdend gedrag, narcisme en verlatingsangst. Net daarom mag het boek niet in je boekenkast ontbreken.
Conclusie
4,5 sterren
‘St*rf sl*t’ zal je nog heel lang bijblijven, want het verhaal van de datingcolumniste komt echt enorm hard binnen. De rauwe emoties van het hoofdpersonage zorgen voor een confrontatie met jezelf.
Een van de sterkste punten van het boek is de nauwkeurige uitwerking van de gevoelens van het hoofdpersonage. Negatieve gedachten en twijfels komen uitgebreid aan bod. Niets wordt verbloemd, Vandermeeren geeft de werkelijkheid weer zoals die is en dat maakt deze roman net zo krachtig. Je voelt de rauwe, echte emoties waardoor het verhaal je niet loslaat, zelfs als je even stopt met lezen. Er wordt heel veel aandacht besteed aan de verlatingsangst van de columniste en dat is taboedoorbrekend. Het is een probleem waarover nog te weinig gesproken wordt en dit boek is de perfecte opener voor een debat. Voor lezers die zelf met verlatingsangst worstelen, zal ‘St*rf sl*t’ soms iets te confronterend zijn, omdat je echt met je neus op je eigen gedrag wordt gedrukt. Langs de andere kant zullen net die lezers zich minder alleen voelen, want het zal tot hen doordringen dat niet enkel zij de vijand zijn van hun eigen gedachten.
Opvallend is dat er weinig dialogen zijn in het boek, maar net daardoor creëert Vandermeeren meer ruimte voor de gedachten van de columniste. Samen met haar raak je als lezer verstrikt in de warrige emoties van de protagonist. Omdat er minder dialogen zijn, wordt het verteltempo ook wat trager. Je wordt bijgevolg eigenlijk verplicht om stil te staan bij hoe het hoofdpersonage verbanden legt tussen het gedrag van haar geliefden en haar eigen gedachtegoed. Haar interpretatie van het leven is het merendeel van de tijd heel chaotisch, iets wat Vandermeeren mooi weerspiegelt op het vlak van taal en inhoud. De tijdspanne waarin het verhaal zich afspeelt, is eigenlijk best kort, maar daar merk je niets van door de onophoudelijke gedachtestroom van de columniste.
Het geratel in haar eigen hoofd zie je ook in de structuur van het boek weergegeven. De hoofdstukken zijn vrij lang, met hier en daar een witregel. Soms is het daardoor iets moeilijker om gefocust te blijven, maar door de taalvirtuositeit van Vandermeeren blijf je toch geboeid. Ze durft ‘zwarte’, scherpe humor te gebruiken om de gevoelens van de columniste te beschrijven. De metafoor van het hert valt op en past perfect bij het verhaal. Om de emoties van het hoofdpersonage extra te benadrukken gebruikt de auteur ook vaak fysieke handelingen. Je verbeelding wordt daardoor meer aangewakkerd, omdat je weet hoeveel pijn een vuist in je maag doet. Zo dringt het beter tot je door hoe hard iets het personage raakt. Vandermeeren is ook niet zuinig met sterke quotes die je doen nadenken over je eigen leven. Sommige woorden zijn ook onderstreept om de betekenis ervan extra in de verf te zetten. Pas als je het boek dichtslaat, besef je dat er onbewust naar het einde is toegewerkt. ‘St*rf sl*t’ zal lang een actueel verhaal blijven door thema’s als grensoverschrijdend gedrag, narcisme en verlatingsangst. Net daarom mag het boek niet in je boekenkast ontbreken.
Conclusie
4,5 sterren
‘St*rf sl*t’ zal je nog heel lang bijblijven, want het verhaal van de datingcolumniste komt echt enorm hard binnen. De rauwe emoties van het hoofdpersonage zorgen voor een confrontatie met jezelf.
August 15, 2026
Het boek is geen lichte of comfortabele kost. Het is een tragikomisch en venijnig portret van een complexe vrouw die vrank en vrij haar seksualiteit wil beleven, maar tegelijkertijd vecht tegen diepe onzekerheid en behaagziekte.
July 30, 2026
Een bijzonder romandebuut en knap geschreven!
Het thema fawning staat behoorlijk ver van mijn bed en het gedrag van het hoofdpersonage voelde voor mij soms als schreeuwen om aandacht en als pure aanstellerij. Ik kreeg eigenlijk nooit echt veel sympathie voor een van de hoofdpersonages. Het boek voelde bij momenten behoorlijk bevreemdend, al vermoed ik dat net dat ook heel bewust deel uitmaakt van de roman.
Wat me vooral verraste, is hoe vlot ik ondanks dat alles bleef lezen. De schrijfstijl is sterk, de gedachten blijven maar doorrazen en de humor zorgt er regelmatig voor dat je, midden in al die ongemakkelijke situaties, toch af en toe met een glimlach verderleest. Je blijft bovendien hopen dat het hoofdpersonage eindelijk een eyeopener krijgt en haar leven meer in eigen handen neemt.
Het boek gaf me een inkijk in een wereld en een manier van denken die voor mij volledig nieuw was. Taboedoorbrekend, ongemakkelijk en soms ronduit bevreemdend, maar vooral een sterk en origineel debuut.
Het thema fawning staat behoorlijk ver van mijn bed en het gedrag van het hoofdpersonage voelde voor mij soms als schreeuwen om aandacht en als pure aanstellerij. Ik kreeg eigenlijk nooit echt veel sympathie voor een van de hoofdpersonages. Het boek voelde bij momenten behoorlijk bevreemdend, al vermoed ik dat net dat ook heel bewust deel uitmaakt van de roman.
Wat me vooral verraste, is hoe vlot ik ondanks dat alles bleef lezen. De schrijfstijl is sterk, de gedachten blijven maar doorrazen en de humor zorgt er regelmatig voor dat je, midden in al die ongemakkelijke situaties, toch af en toe met een glimlach verderleest. Je blijft bovendien hopen dat het hoofdpersonage eindelijk een eyeopener krijgt en haar leven meer in eigen handen neemt.
Het boek gaf me een inkijk in een wereld en een manier van denken die voor mij volledig nieuw was. Taboedoorbrekend, ongemakkelijk en soms ronduit bevreemdend, maar vooral een sterk en origineel debuut.
May 28, 2026
"Sterf slet" is het debuut van de Vlaamse schrijfster Jasmien Vandermeeren. In deze roman brengt ze het thema van fawning — het extreme pleasen van anderen en het volledig wegcijferen van jezelf — op een confronterende en tegelijk heel eerlijke manier onder de aandacht. Iedereen past zich wel eens aan om conflicten te vermijden of graag gezien te worden, maar in dit verhaal zie je hoe ver dat gedrag kan gaan wanneer iemand volledig de connectie met zichzelf verliest.
Het verhaal is deels gebaseerd op de eigen ervaringen van de auteur. Net als haar hoofdpersonage schreef Jasmien Vandermeeren columns over daten, kreeg ze online haatreacties zoals “sterf sl*t” over zich heen en belandde ze in een toxische relatie waarin ze zichzelf stukje bij beetje verloor. Dat voel je tijdens het lezen voortdurend. De emoties, twijfels en gedachten voelen zelden geforceerd aan, net omdat je merkt dat hier echte pijn, frustratie en onzekerheid achter schuilgaan.
Tijdens het lezen zit je echt in het hoofd van het hoofdpersonage. Haar gedachten komen ongefilterd binnen: chaotisch, onzeker, soms dramatisch, obsessief, impulsief en emotioneel. In het begin moest ik daar eerlijk gezegd even aan wennen, omdat haar innerlijke monoloog erg intens is en alle kanten uitschiet, maar net dat maakt het uiteindelijk zo krachtig. De schijfster durft haar personage lelijk, ongemakkelijk en tegenstrijdig te laten zijn. Het voelt gewoon echt. Ze schrijft wat haar personage denkt, zonder het mooier of socialer aanvaardbaar te maken.
Daardoor voelt het boek soms heel confronterend aan. Het hoofdpersonage is open over haar seksualiteit en sommige uitspraken zullen voor sommige lezers wellicht choquerend overkomen. Tegelijk toont het boek ook hoe snel een vrouw daarop wordt vastgepind. Door haar columns en haar open houding krijgt ze een bepaald label opgekleefd, waardoor mannen haar vaak reduceren tot een object of denken te weten wie ze is. Naar buiten toe lijkt ze zelfverzekerd, onafhankelijk en seksueel vrij, terwijl ze vanbinnen steeds meer wordt verteerd door twijfel en onzekerheid zeker door haar relatie.
Die constante onzekerheid vormt echt de rode draad doorheen het verhaal. Het hoofdpersonage stelt zichzelf voortdurend in vraag en kijkt bijna obsessief naar zichzelf door de ogen van anderen. Ze is enorm gevoelig voor bevestiging en probeert zichzelf constant aan te passen aan wat anderen van haar verwachten. Vooral in haar relatie zie je hoe ver dat gaat. Ze verheerlijkt haar vriend volledig, terwijl hij neerbuigend, manipulatief en emotioneel afstandelijk overkomt. Ze zegt wat hij wil horen, slikt haar eigen gevoelens in en probeert zichzelf kleiner te maken in de hoop dat hij haar dan maar niet zal verlaten.
Het pijnlijke is dat ze ergens beseft wat er gebeurt, maar zichzelf tegelijk blijft wijsmaken dat zij het probleem is. Ze denkt dat zij de oorzaak is van hoe mensen haar behandelen, dat zij bepaald gedrag uitlokt en dat ze gewoon “makkelijker” of “luchtiger” moet zijn. Daardoor verloochent ze steeds meer wie ze werkelijk is. Van de losse, onafhankelijke vrouw die ze ooit was, blijft amper nog iets over. Ze haat zelfs de persoon waarin ze veranderd is, maar lijkt tegelijk niet meer te weten hoe ze uit dat patroon moet ontsnappen.
Sommige gedachten en acties van het hoofdpersonage waren eerlijk gezegd bijna tenenkrommend om te lezen. Haar obsessieve gedachtengang, de manier waarop ze zichzelf gek maakt en voortdurend bevestiging zoekt, zorgden ervoor dat ik me soms echt ongemakkelijk voelde tijdens het lezen. Maar net daarin zit de kracht van het boek. Dit boek probeert je niet altijd comfortabel te laten voelen. Het toont hoe destructief het kan zijn wanneer iemand nooit grenzen heeft leren stellen en zichzelf volledig laat bepalen door de liefde, aandacht en goedkeuring van anderen.
Tegelijk vond ik het fijn dat het boek doorspekt was met scherpe humor, sarcasme en zelfspot, wat de zwaarte van het verhaal af en toe wat lucht gaf. Vooral die combinatie van pijnlijke eerlijkheid, cynisme en emotionele chaos maakte het voor mij een heel bijzondere leeservaring.
Sterf Slet is geen makkelijk of subtiel boek, maar wel een opvallend eerlijk debuut dat ongemakkelijke thema’s zoals toxische relaties, bevestiging, seksualiteit en people pleasing zonder filter blootlegt. Jasmien Vandermeeren toont hoe iemand zichzelf langzaam kan verliezen in de poging om graag gezien te worden.
Het verhaal is deels gebaseerd op de eigen ervaringen van de auteur. Net als haar hoofdpersonage schreef Jasmien Vandermeeren columns over daten, kreeg ze online haatreacties zoals “sterf sl*t” over zich heen en belandde ze in een toxische relatie waarin ze zichzelf stukje bij beetje verloor. Dat voel je tijdens het lezen voortdurend. De emoties, twijfels en gedachten voelen zelden geforceerd aan, net omdat je merkt dat hier echte pijn, frustratie en onzekerheid achter schuilgaan.
Tijdens het lezen zit je echt in het hoofd van het hoofdpersonage. Haar gedachten komen ongefilterd binnen: chaotisch, onzeker, soms dramatisch, obsessief, impulsief en emotioneel. In het begin moest ik daar eerlijk gezegd even aan wennen, omdat haar innerlijke monoloog erg intens is en alle kanten uitschiet, maar net dat maakt het uiteindelijk zo krachtig. De schijfster durft haar personage lelijk, ongemakkelijk en tegenstrijdig te laten zijn. Het voelt gewoon echt. Ze schrijft wat haar personage denkt, zonder het mooier of socialer aanvaardbaar te maken.
Daardoor voelt het boek soms heel confronterend aan. Het hoofdpersonage is open over haar seksualiteit en sommige uitspraken zullen voor sommige lezers wellicht choquerend overkomen. Tegelijk toont het boek ook hoe snel een vrouw daarop wordt vastgepind. Door haar columns en haar open houding krijgt ze een bepaald label opgekleefd, waardoor mannen haar vaak reduceren tot een object of denken te weten wie ze is. Naar buiten toe lijkt ze zelfverzekerd, onafhankelijk en seksueel vrij, terwijl ze vanbinnen steeds meer wordt verteerd door twijfel en onzekerheid zeker door haar relatie.
Die constante onzekerheid vormt echt de rode draad doorheen het verhaal. Het hoofdpersonage stelt zichzelf voortdurend in vraag en kijkt bijna obsessief naar zichzelf door de ogen van anderen. Ze is enorm gevoelig voor bevestiging en probeert zichzelf constant aan te passen aan wat anderen van haar verwachten. Vooral in haar relatie zie je hoe ver dat gaat. Ze verheerlijkt haar vriend volledig, terwijl hij neerbuigend, manipulatief en emotioneel afstandelijk overkomt. Ze zegt wat hij wil horen, slikt haar eigen gevoelens in en probeert zichzelf kleiner te maken in de hoop dat hij haar dan maar niet zal verlaten.
Het pijnlijke is dat ze ergens beseft wat er gebeurt, maar zichzelf tegelijk blijft wijsmaken dat zij het probleem is. Ze denkt dat zij de oorzaak is van hoe mensen haar behandelen, dat zij bepaald gedrag uitlokt en dat ze gewoon “makkelijker” of “luchtiger” moet zijn. Daardoor verloochent ze steeds meer wie ze werkelijk is. Van de losse, onafhankelijke vrouw die ze ooit was, blijft amper nog iets over. Ze haat zelfs de persoon waarin ze veranderd is, maar lijkt tegelijk niet meer te weten hoe ze uit dat patroon moet ontsnappen.
Sommige gedachten en acties van het hoofdpersonage waren eerlijk gezegd bijna tenenkrommend om te lezen. Haar obsessieve gedachtengang, de manier waarop ze zichzelf gek maakt en voortdurend bevestiging zoekt, zorgden ervoor dat ik me soms echt ongemakkelijk voelde tijdens het lezen. Maar net daarin zit de kracht van het boek. Dit boek probeert je niet altijd comfortabel te laten voelen. Het toont hoe destructief het kan zijn wanneer iemand nooit grenzen heeft leren stellen en zichzelf volledig laat bepalen door de liefde, aandacht en goedkeuring van anderen.
Tegelijk vond ik het fijn dat het boek doorspekt was met scherpe humor, sarcasme en zelfspot, wat de zwaarte van het verhaal af en toe wat lucht gaf. Vooral die combinatie van pijnlijke eerlijkheid, cynisme en emotionele chaos maakte het voor mij een heel bijzondere leeservaring.
Sterf Slet is geen makkelijk of subtiel boek, maar wel een opvallend eerlijk debuut dat ongemakkelijke thema’s zoals toxische relaties, bevestiging, seksualiteit en people pleasing zonder filter blootlegt. Jasmien Vandermeeren toont hoe iemand zichzelf langzaam kan verliezen in de poging om graag gezien te worden.
Displaying 1 - 30 of 45 reviews