Hoe vermoord ik mijn uitgever?

by Chee Embrechts

233 pages, Paperback

Published January 1, 2026

Reviews

[hugo van der wildt]

Geweldige titel!!!
Kaft spreekt boekdelen.
Zijkanten in het rood, versiert met letters. Knap.
Men kan niet voorbij dit boek, als men dat ziet liggen.
Een cosy crime.
Er zijn er veel te weinig!!!
Herentals.
Gewone mensen.
Geen drugs, geen drugsbendes, geen maffia. Oef.
Leuk om lezen, ontspannend lezen maar een spannend verhaal.
Toevalligheden, stommiteiten, onverwachte handelingen van gewone mensen die gaan helpen bij het oplossen van verschillende misdaden.
Een aanrader.
plot en spanning: 5 sterren.
leesplezier en originaliteit: 6 sterren!!!!
Veel leesplezier met de gewone man in Herentals, het begijnhof waar chantage, verdwijningen en mysterieuze moorden gebeuren.

[Alexandra - Alexs books and socks]

Dit boek is zo eentje dat super snel leest, voor je het goed en wel beseft ben je al over de helft. Ik heb achteraf gezien best een leuke lees gehad met dit verhaal al raakte ik af en toe mijn focus wel een beetje kwijt. Geen idee of dat lag aan de spanning die mogelijks meermaals weg viel of dat het soms wat warriger aanvoelde.

Het verhaal kwam daardoor niet helemaal tot zijn recht en miste gewoon dat extra beetje wat Cosy crime met humor nu net zo leuk maakt al heb ik dus wel een fijne lees gehad. Had dit verhaal iets meer diepte gehad, dan had het helemaal gelijk gestaan met de prachtige edges en leuke cover.

[Marijkesboekenkast]

Bob denkt zijn grote doorbraak te beleven wanneer een nieuwe uitgeverij hem een droomkans biedt eindelijk zijn boek uitbrengen— zolang hij zelf maar diep in de buidel tast. Wat eerst een droom lijkt, groeit al snel uit tot een financiële nachtmerrie vol frustratie.

Wanneer rechercheur Catherine uit Kent tijdens een verblijf in België betrokken raakt bij een incident in het begijnhof, leidt haar onderzoek naar Bob — die plots spoorloos verdwenen blijkt. Terwijl Catherine dieper graaft, wordt vrij snel duidelijk dat meerdere inwoners van Herentals iets te verbergen hebben.

Hoe vermoed ik mijn uitgever van de Vlaamse Chee Embrechts speelt zich grotendeels af in het begijnhof van Herentals. Die locatie vormt een sterk contrast: een plek die van nature rust en geschiedenis uitstraalt, maar hier een mysterieuze, bijna beklemmende ondertoon krijgt. Achter de schilderachtige gevels schuilen spanningen en geheimen, waardoor het begijnhof haast een eigen personage wordt. Je voelt bovendien dat de auteur een duidelijke affiniteit heeft met Herentals; de setting wordt met zorg en herkenbaarheid neergezet.

Het verhaal wordt verteld vanuit meerdere perspectieven, met Bob en Catherine als belangrijkste stemmen. Chee Embrechts past haar schrijfstijl subtiel aan naargelang het personage. Bob’s hoofdstukken zijn geschreven in een directe ik-vorm, waardoor je als lezer dicht op zijn gedachten zit. Zijn toon is licht cynisch en zelfspot ontbreekt niet, wat hem tegelijk kwetsbaar en ongemakkelijk maakt. Al snel wordt duidelijk dat Bob geen onschuldige verteller is en dat hij keuzes heeft gemaakt die moreel twijfelachtig zijn. Die inkijk in zijn hoofd zorgt voor een vreemde, soms beklemmende sfeer.

Catherine daarentegen wordt gevolgd vanuit een observerende derde persoon. Die vertelafstand past goed bij haar rol als onderzoeker: rationeler, doelgerichter en meer gefocust op wat er gebeurt dan op wat er gevoeld wordt. Deze hoofdstukken lezen vlotter en hebben een andere dynamiek, waarbij de spanning meer voortkomt uit het ontrafelen van het mysterie dan uit innerlijke onrust.

Hoewel het verhaal een intrigerend uitgangspunt heeft en duidelijk potentie toont, bleef ik plotmatig soms wat op mijn honger zitten. Op bepaalde momenten voelde het verloop wat vlak aan en miste ik extra uitdieping om de spanning volledig tot zijn recht te laten komen. Toch bevat het boek genoeg interessante elementen en sfeer om nieuwsgierig te blijven. Voor mij ontbrak net dat extra laagje om echt te verrassen en omver te blazen.

[Els]

Hoe vermoord ik mijn uitgever. Door: Chee Embrechts.

Twee keer buiten mijn comfortzone met dit boek Hoe vermoord ik mijn uitgever. Want al lees ik af en toe wel eens een thriller, cosy crime is een genre dat ik nog niet verkende. En meestal lees ik vertaalde literatuur dus een Vlaams boek, dat zich afspeelt in Herentals was ook een primeur voor mij.

De uitgave is prachtig: met een bedrukt boekblok, iets waar ik erg van hou en dat je nu vaker en vaker ziet; hoera! Het verhaal wordt vanuit verschillende personages verteld en elk van hen heeft een eigen symbooltje. Handig opdat je zo bij het begin van een hoofdstuk steeds direct weet wie er aan het woord is.

Het boek telt 239 pagina’s en is in 1 ruk uit te lezen. En hoewel er wel het één en ander gebeurt dat niet zo gezellig is blijft het toch fijn om te lezen. Som is het zelfs grappig, ondanks de ernst van de gebeurtenissen. Dat de vrouwen er beter uit komen dan de mannen is voor mij een leuk pluspuntje ;)

[Silke Van Rompaey]

De opbouw zat zeker goed! Er zaten een aantal goede twists in het verhaal, die ik niet onmiddellijk had zien aankomen. Persoonlijk ben ik niet zo'n fan van erotiek en erotische beschrijvingen. Voor mij was dat dus wel een minpuntje (maar iedereen heeft zijn eigen voorkeur). De pijltekening in het begin van het boek blijft voor mij een beetje verwarrend. Sommige pijlen tussen personages zijn logisch. Alleen denk ik soms dat er ergens een pijl te veel staat of dat er juist een ontbreekt.
Korte conclusie: Het boek past goed bij het genre cosy crime! Fijn dat er vanuit verschillende perspectieven geschreven wordt. Voor wie ook goed om kan met erotische beschrijvingen is dit een ideaal verhaal!

[Lezers van bibliotheek de Priool]

Een vlot lezend detectiveverhaal met af en toe een licht humoristische noot. Het verhaal bevat veel toeristische informatie over Herentals, wat het verhaal enigszins ophoudt.
"Review door een lezer van bibliotheek 'de Priool' -Bocholt"

[Femke Luyckx]

Fictie dichtbij huis. Blikvanger van een kaft. Leest vlot en snel, ontspannend. Wel benieuwd naar eerdere schrijfsels!

[Lien]

3,5 ☆