Van Parkuitgevers mocht ik het boek lezen: Wat ik je niet heb verteld, van Emma Robinson.
Het gaat over Ellen en Robert, hun zijn een stel en hebben afgesproken met jeugdvriendin Lucy in Spanje die ze jaren geleden uit het oog verloren zijn. Maar het lijkt alsof Robert het wel heel goed met Lucy kan vinden. Ook met de dochter heeft hij vertrouwelijke gesprekken. Ellen wordt steeds meer onzeker. Ze wilt hem confronteren maar als ze dat doet moet zijzelf ook wat opbiechten....
Dat lees je in dit boek! Ik moet zeggen dat ik er in het begin wat moeite mee had. Het werd zo omschreven alsof je wist wat het plot zou zijn. Zo duidelijk. Maar dit was niet het geval. Ik ben blij dat ik gewoon doorgelezen had om te kijken of ik wel gelijk zou hebben. Daardoor begon het voor mij wat langzamer maar het hield wel mijn interesse. Soms heb je wat flashbacks tussendoor naar vroeger toen ze met zijn allen op de universiteit zaten. Die waren leuk om te lezen en passend bij het verhaal.
Toen eenmaal het één aan het licht kwam, moest het ander geheim ook verteld worden en toen werd het steeds spannender en wat meer vaart erin. En doordat er meer fast paced werd ging mijn rating daardoor ook wat omhoog.
Het was leuk om te zien hoe je eerst een idee had over het karakter, maar dat gaandeweg helemaal omgooide. De schrijfstijl was fijn en waardoor je vlot kon doorlezen. Mocht je van mysteries, geheimen en drama houden dan raad ik je dit boek zeker aan. Zelf heb ik hem 3,75 sterren gegeven.
Dankjewel Parkuitgevers dat ik dit boek mocht ontvangen.
Het boek las makkelijk en vlug en was interessant. Echter de plot twists waren niet shockerend ook al zag ik ze niet aankomen. Daarnaast vond ik het hoofdpersonage heel erg irritant zonder dat het de bedoeling was van de schrijver.
“Wat ik je niet heb verteld” draait rond Ellen, die hoopt haar huwelijk met Robert nieuw leven in te blazen nu hun jongste dochter het huis heeft verlaten. Wanneer haar oude studievriendin Lucy hen uitnodigt in Malaga, lijkt dat de ideale kans om samen opnieuw dichter naar elkaar toe te groeien. Maar eenmaal daar voelt Ellen al snel dat er iets niet klopt in de manier waarop Lucy en Robert met elkaar omgaan. Kleine blikken, ongemakkelijke stiltes en verborgen spanningen zorgen ervoor dat haar onzekerheid steeds groter wordt.
Dit is het eerste boek dat ik lees van de Amerikaanse schrijfster Emma Robinson, maar wat mij betreft mogen haar andere verhalen gerust snel vertaald worden naar het Nederlands. Ze weet perfect hoe ze een beklemmende sfeer moet creëren waarin je als lezer voortdurend het gevoel hebt dat er iets onderhuids speelt. Geheimen, schuldgevoelens, wantrouwen en de kwetsbaarheid van een lange relatie vormen duidelijk het hart van dit verhaal.
Het boek leest enorm vlot. Het is zo’n verhaal waarbij je jezelf voorneemt nog “één hoofdstukje” te lezen, maar uiteindelijk gewoon blijft doorgaan omdat je wilt weten wat er precies verborgen wordt gehouden. De auteur strooit subtiel aanwijzingen rond waardoor je Ellens paranoia ergens perfect begrijpt. Veel van haar reacties voelen menselijk en herkenbaar aan: ze twijfelt, trekt soms te snel conclusies, voelt jaloezie en angst, en net daardoor leef je gemakkelijk met haar mee. Tegelijk voelde ik ook dat de schrijfster de lezer bewust een bepaalde richting uitstuurde, alsof ze je wilde laten geloven dat het geheim een bepaalde andere oorsprong had.
Het is vooral het geheim van Robert had ik totaal niet zien aankomen. Emma Robinson wist me hier echt te verrassen. De spanning zit bovendien niet in spectaculaire actie, maar vooral in de constante dreiging dat verborgen waarheden aan het licht zullen komen. Door de geheimen, het onderlinge wantrouwen en de angst om elkaar kwijt te raken hangt er voortdurend een emotioneel geladen sfeer over het verhaal. Zelfs rustige gesprekken voelen ongemakkelijk en beladen aan.
Daarnaast vond ik het knap hoe de auteur toont wat geheimen en onzekerheden kunnen doen met een relatie. Doorheen het hele boek krijg je het gevoel dat niemand volledig eerlijk is en dat elk personage wel iets achterhoudt. Dat zorgt ervoor dat je als lezer blijft twijfelen aan iedereen.
“Wat ik je niet heb verteld” is een meeslepende en emotioneel geladen roman die niet alleen spanning brengt, maar ook sterk inzet op relaties en menselijke kwetsbaarheid.
Wat ik je niet heb verteld van Emma Robinson is een meeslepende psychologische roman over geheimen, vertrouwen en familiebanden. Het verhaal begint wanneer Lucy haar jeugdvriendin uitnodigt naar haar Spaanse villa. Voor de hoofdpersoon en haar man Robert lijkt dit de ideale gelegenheid om elkaar opnieuw te vinden nu hun dochters het huis uit zijn. Al snel blijkt echter dat er meer speelt. Robert gedraagt zich afstandelijk, ontwijkt haar blik en lijkt zich anders te gedragen in de aanwezigheid van Lucy en haar volwassen dochter. Wanneer er een geheimzinnig briefje wordt gevonden, groeit het wantrouwen en komt het huwelijk onder grote druk te staan. Uiteindelijk blijken beide partners geheimen met zich mee te dragen die hun leven voorgoed kunnen veranderen.
Emma Robinson weet de spanning goed op te bouwen door de geheimen stap voor stap te onthullen. Hierdoor bleef ik nieuwsgierig naar wat er precies aan de hand was en wilde ik steeds verder lezen. De schrijfstijl is vlot en toegankelijk, waardoor het boek gemakkelijk leest. Daarnaast worden de emoties van de personages overtuigend beschreven, waardoor je als lezer met hen meeleeft. Vooral de thema’s schuld, vergeving en familie staan centraal en geven het verhaal extra diepgang.
Wat ik sterk vond aan dit boek is de combinatie van spanning en emotie. De plot zorgt ervoor dat je steeds nieuwe vragen krijgt, terwijl de persoonlijke worstelingen van de personages je raken. Sommige gebeurtenissen vond ik wel enigszins voorspelbaar, maar dat nam niet weg dat ik geboeid bleef tot het einde.
Het verhaal begint met een heerlijke vakantiescene. In Malaga. Aan het zwembad. Dus alleen dat al is een reden om deze roman binnenkort te lezen in jouw vakantie!
De kinderen van Robert en Ellen zijn volwassen en Ellen is wel toe aan vakantie. Toevallig nodigt Lucy, een schoolvriendin haar uit om op vakantie te komen naar Malaga waar zij en haar man een huis hebben. Ellen kijkt er enorm naar uit maar Robert niet. Daar aangekomen lijkt alles ineens anders te verlopen dan verwacht. Robert blijkt wel heel goed overeen te komen met Lucy en haar dochter Charlotte. En telkens als ze in de buurt komt, veranderen ze van onderwerp. Iedereen laat Ellen in de waan dat ze paranoïde doet en zelf heeft Ellen ook een geheim.
De auteur beheerst de kunst goed om de lezer aan het boek gekluisterd te houden. De geheimen, de kleine hints die subtiel vallen. Als lezer wil je gewoon weten wat er aan de hand is. De personages zijn gelaagd en de emoties zijn realistisch. Het gaat niet alleen om geheimen maar ook om de relatie tussen een koppel waarbij de kinderen nu op eigen benen staan. Ze moeten een nieuwe dynamiek vinden, hebben hun onzekerheden en blijven toch ook nog altijd “ouders van” met elk hun kijk op het loslaten van de kinderen. Geheimen uit het verleden komen tussen hen in te staan.
Een meeslepende, realistische en spannende roman vol geheimen, over familiebanden en vriendschappen.
Wat als één geheim alles kapot kan maken? Wanneer haar jeugdvriendin Lucy haar uitnodigt in een luxe villa in Spanje, grijpt ze die kans met beide handen aan. Een romantische reis lijkt precies wat haar huwelijk met Robert nodig heeft nu hun dochters het huis uit zijn. Maar eenmaal daar voelt niets meer vertrouwd. Robert gedraagt zich afstandelijk. Hij ontwijkt haar blik, reageert kortaf en lijkt opvallend veel aandacht te hebben voor Lucy en haar volwassen dochter. Eerst probeert ze haar twijfels weg te lachen, tot ze een verfrommeld briefje in zijn nachtkastje ontdekt. Vanaf dat moment stort haar wereld langzaam in. Want Robert blijkt een geheim met zich mee te dragen dat hun leven voorgoed kan veranderen. Alleen heeft zij zelf óók iets te verbergen…
Mijn ervaring: Wat een meeslepend en emotioneel verhaal dat realistisch en waarheidsgetrouw aanvoelt. Emma Robinson weet op indrukwekkende wijze spanning en emotie met elkaar te verweven, waardoor het verhaal niet alleen pakkend is, maar de impact van de gebeurtenissen je ook echt weet te raken. Ze heeft een toegankelijke, vlotte en meeslepende schrijfstijl waardoor je moeiteloos in het verhaal opgaat. Met subtiele details en sterke dialogen weet Robinson veel sfeer en emotie in het verhaal te brengen.
De hoofdpersonages Ellen en Robert zijn menselijk, complex en geloofwaardig neergezet. Het zijn echte mensen, met fouten, angsten, gebreken en geheimen. Vooral Ellen is psychologisch gelaagd uitgewerkt. Haar onzekerheden, achterdocht en schuldgevoelens zijn tastbaar beschreven. Toch voelde ik soms ook frustratie richting Ellen door haar doen en laten, maar juist daardoor voelt ze ontzettend herkenbaar aan. De spanning tussen Ellen en Robert is vanaf het eerste hoofdstuk voelbaar en blijft gedurende het hele verhaal onderhuids aanwezig.
Het verhaal kent een rustige opbouw. Emma Robinson neemt de tijd om de personages en hun onderlinge dynamiek neer te zetten, terwijl kleine aanwijzingen je nieuwsgierig blijven maken naar wat er precies speelt. Emotionele scènes worden goed afgewisseld met onthullingen en cliffhangers. Robinson laat sterk zien hoe geheimen langzaam kunnen uitgroeien tot muren binnen een relatie. Ook de dynamiek rondom Lucy en haar dochter zorgt voor extra spanning en wantrouwen, waardoor ik als lezer geboeid bleef en steeds nieuwsgieriger werd naar de geheimen die nog onthuld zouden worden.
Naarmate het verhaal vordert versnelt ook het tempo en richting het einde volgen de onthullingen elkaar in hoog tempo op. Sommige ontwikkelingen zijn iets voorspelbaar, maar door de emotionele impact blijft het verhaal je raken. Daarnaast bevat het verhaal mooie thema’s als vertrouwen, schuld, vergeving en de vraag hoeveel geheimen een relatie kan overleven. Ook thema’s als ouder worden, het lege-nestsyndroom en het opnieuw moeten vinden van elkaar wanneer het gezinsleven verandert, zijn sterk verwerkt in het verhaal. Ondanks dat het verhaal niet voortdurend spannend is, weet het je door de geheimen, emoties en gebeurtenissen volledig aan het boek gekluisterd te houden. Daarbij wordt deze familieroman op een mooie en passende wijze afgesloten.
Wat ik je niet heb verteld is een meeslepende en emotionele pageturner. Emma Robinson weet een realistische en indrukwekkende familieroman neer te zetten waarin sfeer, emoties en herkenbare thema’s sterk worden gecombineerd met geheimen, spanning en onthullingen. Hierdoor blijf je als lezer nieuwsgierig én weet het verhaal je tegelijkertijd diep te raken.
Dit las zeer snel door, en zette me meermaals op het verkeerde been maar kon denk ik daardoor ook niet echt binden aan de karakters. Ellen laat goed zien dat iemand doet wat binnen iemands vermogen ligt, vaak gedreven door eigen angsten. Leuk een goed vaderfiguur voor de verandering, en het thema over oude vriendschappen als rode draad raakte mij nog wel het meest, hoe anders/onbewust het is als jongvolwassenen en hoe die vriendschappen kunnen verwateren én opnieuw op kunnen leven.
Lekker makkelijk weg te lezen aan het zwembad in Italië🇮🇹 Je wordt wel nieuwsgierig naar wat er allemaal is gebeurd en je wil graag verder lezen. Vond het gelukkig niet zo voorspelbaar als gedacht! Aanrader als je een boek zoekt wat je lekker weg kan lezen😁
Leuk uitermate makkelijk weg lezend boek ideaal tijdens een hittegolf, maar de termen psychologische thriller, thriller, zeer spannend, mmm zwaar overdreven
Spoiler. Mijn god wat een vervelend, langdradig, saaaaaaai geschreven, oppervlakkig boek! Ik wil niet stom zeggen want dat kliknkt zo kinderachtig, ik doe het toch, wat een STOM boek. Wat ik helemaal niet begrijp is dat er in het dankwoord wel een miljoen mensen bedankt worden. En dat er NIEMAND van die mensen heeft gezegd 'hee joh, als dit het is, doe het niet. Schrijf nog even door, maak je boek beter'. Er gebeurd te veel, het begint al met dat Ellen voelt alsof er iets niet pluis is. En ik denk dat dat er voor moet zorgen dat je doorleest. Wat in het begin ook het effect was maar na een tijdje wordt die manier van schrijven irritant. In het echte leven, waar dit verhaal zich toch afspeelt, geloof ik niet dat iemand dit zou laten gebeuren. Een verzwegen hartkwaal, 2 verkrachtingen, alles zo een beetje tussen neus en lippen door. De manier waarop. Aaaargh, ik word boos van dit boek. Lees het niet! Het is (nog steeds) stom en het loopt, hoe kan het ook cliché anders, roze en fijn en goed af. Zucht....
Van Park Uitgevers mocht ik Wat ik je niet heb verteld van Emma Robinson lezen. Dit boek verraste me uiteindelijk meer dan ik had verwacht, al duurde het wel even voordat ik er helemaal in zat.
Het verhaal draait om Ellen en Robert, een getrouwd stel waarvan de jongste dochter net het huis uit is. Ze hopen samen weer dichter naar elkaar toe te groeien en vertrekken daarom naar Spanje waar ze hebben afgesproken met Lucy , een oude studievriendin die ze al meer dan twintig jaar niet hebben gezien. Vanaf het moment dat Lucy weer in beeld komt, voel je eigenlijk meteen dat er iets niet klopt.
Robert lijkt zich opvallend op zijn gemak te voelen bij Lucy, terwijl Ellen steeds meer merkt dat er dingen verzwegen worden. Kleine blikken, ongemakkelijke stiltes en gesprekken die abrupt stoppen zodra zij binnenkomt zorgen ervoor dat haar onzekerheid groeit. Tegelijkertijd worstelt Ellen ook met haar eigen geheimen en schuldgevoelens, waardoor je als lezer continu twijfelt en denkt, wie vertelt hier eigenlijk de waarheid?
Naast het heden krijg je ook veel flashbacks naar hun studententijd. Daar leer je Ellen kennen als een stil en onzeker meisje dat meteen wordt meegesleept in Lucy’s zelfverzekerde persoonlijkheid. Lucy lijkt altijd het stralende middelpunt van de vriendengroep te zijn terwijl Ellen juist op de achtergrond blijft. Ook ontstaat daar de eerste aantrekkingskracht tussen Ellen en Robert, ondanks waarschuwingen dat relaties binnen de groep alleen maar problemen veroorzaken.
Die terugblikken vond ik echt een sterke toevoeging, omdat je langzaam begint te begrijpen waar alle spanningen vandaan komen. Je merkt dat er vroeger iets heftigs is gebeurd waar iedereen nog steeds door beïnvloed wordt. De auteur bouwt dat mysterie heel langzaam op, waardoor je constant het gevoel hebt dat er elk moment iets onthuld kan worden.
In het begin ging het verhaal voor mij wel wat langzaam en had ik soms het idee dat ik al wist welke richting het op zou gaan. Maar hoe verder ik kwam, hoe meer ik begon te twijfelen aan alles en iedereen. Vooral omdat de auteur je bewust steeds een bepaalde kant op stuurt, terwijl er ondertussen overal subtiele aanwijzingen verstopt zitten. Uiteindelijk zaten er toch onthullingen in die ik totaal niet had zien aankomen.
Dus als je houdt van mysteries, spanning, geheimen en drama en nog niet toe bent aan een thriller read is dit boek absoluut voor jou!
Park uitgevers ontzettend bedankt voor dit recensie exemplaar ✨️
OceaanBoeken/Park Uitgevers, enorm bedankt voor het vooruitlees exemplaar!
Het verhaal Ellen en haar man Robert worden door jeugdvriendin Lucy uitgenodigd in haar Spaanse vakantiehuis. Eenmaal daar aangekomen, merkt Ellen al snel dat er een vreemde en afstandelijke sfeer hangt. Robert lijkt Lucy en haar gezin veel beter te kennen dan zij zelf. Het kan niet anders dan dat er iets voor haar verborgen wordt gehouden. Wanneer Ellen een briefje in Roberts nachtkastje vindt, blijkt dat ze gelijk heeft. Haar man heeft een groot geheim dat hun leven en dat van hun dochters ongetwijfeld compleet zal veranderen. Er is echter een probleem: als ze van Robert eerlijkheid eist, zal ze zelf ook open kaart moeten spelen...
Is het een aanrader? Happy releaseday voor Emma Robinson, vanaf vandaag is ‘Wat ik je niet heb verteld’ overal verkrijgbaar en ik mocht het boek vooruitlezen! De titel en cover trekken de aandacht en blijken, na het boek gelezen te hebben, perfect gekozen. Robinson heeft een heerlijke, levendige schrijfstijl. Vanaf het begin word je op scherp gezet en is er een zekere spanning aanwezig. Al snel is de rode draad helder, je denkt de personages goed te kennen en de onderlinge rollen duidelijk te hebben, maar OMG! Niets is minder waar... Als lezer word je volledig ondergedompeld in de gedachtegang van hoofdpersonage Ellen. De emoties worden daarbij goed overgebracht. Je gedachten gaan iedere bladzijde een andere kant op, je probeert zelf met een bredere blik te kijken dan het hoofdpersonage. Toch lijkt haar “blik” de enige juiste en wanneer je dan ook denkt te weten wat er speelt, volgt er weer een wending. Een echte mindf*ck! De verschillende verhaallijnen zijn verrassend maar passend, echt uniek in het genre en fantastisch op papier gezet! Het verhaal wordt afgesloten met een plot dat klopt.
‘Wat ik je niet heb verteld’ is een roman over de liefde in al haar vormen waarbij de spanning van een thriller voelbaar is! Een boek dat je gelezen móet hebben!
Ik heb geluisterd naar de thriller 'Wat ik je niet verteld heb' geschreven door Emma Robinson. Het boek is ingesproken door Judith Samenga.
Soms zoek je een boek dat je lekker bij de les houdt. Met alleen de titel al had ik zo'n vermoeden dat dit boek die snaar wel zou raken. Na het lezen van de flaptekst wist ik het zeker. Alleen deze quote was al voldoende: "Wat ik je ga vertellen zal onze levens verwoesten. Maar ik kan het niet langer verbergen." En ja... dit verhaal raakte zeker de juiste snaar!
Dit boek gaat over Ellen en Robert. Zij zijn highschool sweethearts die getrouwd zijn en jong een kindje kregen. Met nu beide kinderen volwassenen komen ze in contact met een vriendin van toen; Lucy. Robert en Ellen gaan in op een uitnodiging om bij hun in Spanje te komen logeren. Daar krijgt Ellen een naar onderbuikgevoel, maar de vraag is wat er daadwerkelijk aan de hand is en wat hun nog te wachten staat.
Waar bij een heleboel thrillers je toe'werkt' naar een climax, is deze thriller opgedeeld in meerdere van dit soort momenten. Dit maakt dat je constant bij de les blijft, wil weten wat er verder zal gebeuren en wat de waarheid is. Ik heb gedurende het verhaal constant gedachten gehad en die bleken uiteindelijk allemaal fout. Want wat weet de auteur de lezer goed op het verkeerde been te zetten, maar ook met name de lezer keer op keer te verassen. Alleen daarom is dit boek al een aanrader!
Ellen en Robert zijn vanaf het begin af aan al personages die je in je hart sluit. Al weet de auteur door alle plottwisten soms ook wel wat argwaan te wennen naar personages. Toch heb ik ontzettend met ze meegeleefd. Met name nadat wat meer duidelijk werd over de kern van het verhaal. Dit boek zit ontzettend goed in elkaar, er is overduidelijk goed nagedacht over de details, maar over de tijdlijn. Dit helpt met de lezer op het verkeerde been zetten. De schrijfstijl is daarbij erg prettig en het is gewoon een lekker vlot verhaal, waar je ondanks dat het niet kort is, zo doorheen bent. Absoluut de moeite waard dus!
“Wat ik je niet heb verteld” van Emma Robinson is zo’n verhaal dat je vanaf de eerste bladzijde meteen vastgrijpt. Ik zat gelijk in het verhaal en wilde alleen maar weten wat er aan de hand was en wat er in het verleden gebeurd is. Het is echt zo’n begin waardoor je meteen rechtop gaat zitten en denkt: kom maar op met dit verhaal.
We volgen Ellen en Robert, die samen naar Malaga vertrekken. Daar gaan ze op bezoek bij Lucy, iemand die ze al meer dan twintig jaar niet meer hebben gezien. Robert vond het vanaf het begin al een vreemd idee om ineens weer contact op te nemen, zeker na al die jaren van stilte. Maar doordat Lucy’s dochter studeert aan dezelfde universiteit als hun dochter Abigail gaat studeren, komen Ellen en Lucy opnieuw met elkaar in contact. En omdat Ellen en Robert er eens tussenuit wilden nadat beide dochters het huis uit zouden zijn, kwam de uitnodiging van Lucy precies op het juiste moment.
Naast het heden gaan we ook terug naar het verleden, naar de studententijd. Waar Ellen in het begin van haar studie absoluut niet wil overkomen als een stil, timide meisje dat alleen maar leest en nog nooit echt iets heeft meegemaakt. Op haar eerste dag op de universiteit klopt Lucy meteen op haar deur met de vraag of ze meegaat naar de bar. Vanaf dat moment ontstaat er een vriendengroep waarin Lucy overal het stralende middelpunt van lijkt te zijn. Ellen voelt zich aangetrokken tot Robert, maar Lucy waarschuwt haar meteen. Daten binnen de groep is geen goed idee.
Dit verhaal is meeslepend, emotioneel en raakt je echt. Het laat opnieuw zien dat er soms iets heftigs moet gebeuren om mensen weer dichter bij elkaar te brengen. Ik wil niet te veel over het verhaal vertellen, want hoe minder je weet, hoe sterker het verhaal binnenkomt. Maar geloof me, dit boek wil je zelf ontdekken. En als je het gelezen hebt, ben ik heel benieuwd wat jullie ervan vonden.
Bedankt Oceaan Boeken, voor het recensie-exemplaar.
Wat ik je ga vertellen zal onze levens verwoesten. Maar ik kan het niet langer verbergen.’ Dit is de allereerste zin waar het verhaal mee begint. En met deze zin in mijn hoofd kon het verhaal echt alle kanten op gaan.
Ellen en Robert zijn gelukkig getrouwd en nu hun beide dochters het huis uit zijn, kunnen ze samen reizen en genieten van elkaar. Als haar oude jeugdvriendin Lucy hen uitnodigt in haar Spaanse villa lijkt dit het ideale moment om elkaar weer te herontdekken. Maar Robert wordt steeds afstandelijker naar Ellen toe en lijkt zich prima met Lucy te vermaken. Wanneer Charlotte de oudste dochter van Lucy onverwachts arriveert, kan Robert het wel erg goed met haar vinden. Heeft Robert een verhouding? En wat voor geheim heeft Ellen?
Vanaf de eerste zin was ik nieuwsgierig. Waar gaat het verhaal heen, is het een spannende thriller, een emotionele roman, of misschien wel beide?
Dit boek heeft mij positief verrast. Ik ging van een thriller uit maar het is zoveel meer. Vanaf het begin wilde ik weten welk geheim levens gaat verwoesten.
Het verhaal begint rustig, je leert de personages kennen en waar ze op het punt in hun leven staan. En dan komt er steeds een beetje emotie, drama, spanning, sensatie, jaloezie, en chaos bij. Met het uiteindelijke grote geheim dat levens kan verwoesten. Maar daar eindigt het niet, daar komt nog een geweldige sensatie overheen. Mooie plotwendingen die ervoor zorgen dat je niet helemaal op het juiste spoor zit, maar wel in de buurt.
Wat ik je niet heb verteld is een emotioneel verhaal met mooie thema’s. Een boek waar je letterlijk doorheen vliegt, met een spannend begin en een verrassende ontknoping.
Bedankt Oceaanboeken voor het mooie recensie exemplaar. Ik geef het 3,5 ster.
De eerste zin van dit boek, trekt je meteen het verhaal in “Wat ik je ga vertellen, zal onze levens verwoesten. Maar ik kan het niet langer verbergen.” Dan wil je toch weten wat er verteld gaat worden en in welke mate dat inderdaad hun levens zal verwoesten…
Laat ik beginnen met melden dat het verhaal inderdaad een pageturner is, want ook ik bleef – net als vele anderen – lezen. En toch weet ik niet helemaal waar ‘m dat dan in zat, want het wordt nergens echt heel spannend en de gedachten van mijn naamgenote Ellen begreep ik ook niet altijd. Maar ja, ik bleef wel lezen! En dat is knap van de auteur! Ik bleef nieuwsgierig naar het hoe, wat en waarom van Ellen, Robert en Lucy en hun onderlinge connectie.
Ik heb ook oprecht genoten van het boek, al had ik er andere verwachtingen over. Ik had meer spanning verwacht, maar de kracht van dit verhaal zit meer in hoe de diverse karakters omgaan met wat er verteld gaat worden en wat er (nog) niet verteld is. En dit beviel mij wel; ik ben sowieso altijd wel geïnteresseerd in intermenselijke relaties, de psychische kant en beweegredenen waarom bijvoorbeeld iets geheim te houden en waarom niet.
Robert en Ellen worden uitgenodigd door hun vroegere vriendin Lucy om een paar dagen door te brengen in Spanje, in de villa van haar en haar man. Daar aangekomen trekt Robert zich meer en meer terug en zijn reactie op de onverwachte binnenkomst van de volwassen dochter van Lucy, wekt bij Ellen argwaan. Dan vindt ze ook nog een briefje van Robert, verstopt en verkreukeld, in het nachtkastje en weet ze niet meer of ze hem wel kan vertrouwen. Maar zelf heeft ze ook zo haar geheimen…
Samengevat, stap je met de juiste verwachting in dit boek, dan word je niet teleurgesteld.
Emma Robinson is een Britse auteur die vooral bekendstaat om haar meeslepende vrouwenromans en feelgood-verhalen met een flinke dosis emotie en familiegeheimen. Haar stijl is toegankelijk en hartverwarmend, precies wat je zoekt voor een ontspannen leesuurtje.
Ellen en haar man Robert krijgen een uitnodiging van hun jeugdvriendin Lucy om naar haar prachtige villa in Spanje te komen. Het lijkt de perfecte kans om even te ontsnappen aan het dagelijks leven nu hun dochters het huis uit zijn. Maar al snel borrelen er oude spanningen op tussen de vrienden. Lucy’s man en de rest van het gezelschap voegen nog extra laagjes toe aan de dynamiek. Wat begint als een zonnige vakantie, ontpopt zich al gauw tot een web van geheimen, leugens en onverwachte bekentenissen.
Robinson schrijft vlot en levendig, met personages die je meteen herkent: Ellen als de bezorgde echtgenote die alles bij elkaar probeert te houden, de charismatische maar complexe Lucy, en Robert die ergens tussen loyaliteit en verwarring balanceert. De dialogen voelen natuurlijk aan en de sfeer van de Spaanse villa spat van de pagina’s af, al blijft het soms wat voorspelbaar in de ontwikkeling.
Wat ik echt fijn vond, was hoe het boek je meteen het verhaal in sleurt en je meeneemt in die mix van zon, wijn en ongemakkelijke gesprekken – het voelde als een soort soap, maar dan eentje waar je écht om de personages geeft. Die vroege misleiding aan het begin was een leuke verrassing die me lekker even op het verkeerde been zette.
Een heerlijk, lichtvoetig boek dat perfect is voor een zomerse middag. Het pakt je niet overdreven hard, maar laat je met een glimlach en een warm gevoel achter.
'Ik daag je uit om een stukje te lezen, en ik hoor heel graag of het je gelukt is om het boek weer dicht te doen voordat het helemaal uit was!'
✨Deze uitdaging stond in de begeleidende brief van de uitgever, en natuurlijk was ik meteen benieuwd of dat echt zo zou zijn.
✨Toen ik eenmaal begon in Wat ik je niet heb verteld van Emma Robinson, merkte ik inderdaad dat wegleggen lastig werd. De schrijfster probeert je vrij nadrukkelijk een bepaalde kant op te sturen. Daardoor wist ik eigenlijk al snel zeker dat het geheim dat zo voor de hand leek te liggen, onmogelijk het echte geheim kon zijn. (Lekker vaag, ik weet het, maar ik probeer niets te spoilen.) Juist omdat ik wilde weten wat er dan wel aan de hand was, bleef ik doorlezen. Voor ik het wist, had ik het boek uit.
✨Het plot is hier en daar misschien wat vergezocht, maar dat doet weinig af aan het leesplezier. Dit is geen thriller vol bloederige scènes of ingewikkelde verhaallijnen waarbij je een notitieboekje nodig hebt om iedereen uit elkaar te houden. De spanning zit vooral in het grote geheim en de drang om dat te ontrafelen.
✨Wat ik je niet heb verteld is een toegankelijke, meeslepende ‘thriller’ die heerlijk wegleest. Een ideaal boek om in je vakantiekoffer te stoppen, al is de kans groot dat je het al uit hebt voordat je bestemming bereikt is.
This is the Dutch translation of We Both Have Secrets I've received this edition for free for an honest review. It's not the genre I read the most, but I enjoyed it. The story wasn't to complicated, but it had some plot twits I didn't see coming. You figure out how the story will go, but then, an entire twist happens. That was necessary to keep the story interesting. All the women that came into the book were very strong women. All with their own backpack. The time jumps weren't confusing, but necessary to understand the story. Spiking of drinks is something that happens in real life and the author did a good job in integrating this in the story.
Allereerst dank aan Park Uitgevers dat ik dit boek mocht lezen in ruil voor mijn eerlijke mening.
Dit boek was zo fijn om tussendoor te lezen. Het is een dun boek met een schrijfstijl waar je doorheen vliegt. Het boek bouwt zich langzaam op, maar je wordt wel al nieuwsgierig naar alle geheimen die er lijken te spelen.
Al hoewel ik de plot twists niet zag aankomen, vond ik ze ook niet shockeren. Dit was wel jammer. Het was meer van “oh, ja, oké”.
Al met al wel een fijn boek voor tussendoor en het heeft me zeker niet teleurgesteld.
Ik las dit boek omdat ik geïntrigeerd was door de korte inhoud. Ik had een spannend, mysterieus verhaal vol intrige verwacht. Na de eerste pagina gelezen te hebben werd dit gevoel alleen maar versterkt.
Alleen neemt het verhaal daarna een wat banale wending. Het is uiteindelijk een redelijk alledaags verhaal waarin alles op het einde dan ook goed uitdraait. Van wat ik op het eerste zicht dacht een thriller of spannend verhaal te zijn, bleek dus eigenlijk meer een feelgood roman te zijn. Niets mis mee, maar het stelde me wat teleur omdat dit niet mijn verwachtingen waren.
Een echte feelgoodroman. En het komt allemaal op zijn pootjes terecht, maar voor dt het zover is gebeurt er zoveel. Net GTST maar dan anders. Echt niet mijn ding, wel uitgelezen, maar er mag nog wel wat aan de uitwerking van al die kommer en kwel gebeuren. En dan wordt het aan het einde een beetje afgeraffeld, dus alles bij elkaar wel vermakelijk maar voor mij geen vervolg.
Het duurde even voordat ik in het verhaal zat, mede omdat ik dacht het grote geheim al vroeg te hebben doorzien. Ik had het mis.
Halverwege het boek kreeg het verhaal me volledig te pakken en kon ik niet meer stoppen met lezen. De plotwendingen, emoties en het bijzondere familieverhaal maakten veel indruk. Een verdrietig, mooi en aangrijpend boek dat me echt heeft geraakt.