"Δεν είναι η πρώτη φορά που πιάνω μολύβι, γράφω απ' όταν ήμουν φοιτητής στο Μόναχο. Συνέχεια με δημοσιεύσεις σε ναυτιλιακά κυρίως περιοδικά και, εδώ και δεκατέσσετα περίπου χρόνια, είμαι τακτικός αρθρογράφος σε τοπική εφημερίδα. Όμως η μετατροπή του προσωπικού βιώματος σε αφήγηση και μάλιστα στη συγγραφή ενός βιβλίου, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Παιδεύτηκα πολύ, δύο έγραφα, δέκα έσβηνα, για μήνες. Δεν είναι εύκολο τελικά να γράψεις για τον εαυτό σου, ουσιαστικά "βγαίνεις από το καβούκι σου" και εκτίθεσαι δημόσια. Αναρωτήθηκα πολλές φορές: Γιατί να το κάνω; Κι όταν απαντούσα σ' αυτό, αμέσως ερχόταν η δεύτερη ερώτηση: Αξίζει; Ενδιαφέρεται κανένας για τον βίο μου; Η επιθυμία μου ήταν πάντα να αφήσω ένα λιθαράκι πίσω μου, για τα παιδιά, τα εγγόνια, τους συνεργάτες, τους φίλους, για την κοινωνία που ζω. Να τους πω γι' αυτά που δεν είχε δοθεί η ευκαιρία να μιλήσουμε, για τα εύκολα και τα δύσκολα μιας ζωής που την έζησα σαν τη μέλισσα, τρέχοντας να μαζέψω τη γύρη για να την κάνω μέλι και, όπου μπορώ, να την προσφέρω και σε άλλους. Να διηγηθώ τη ζωή στη Χίο, το Γκρατς, τη Γερμανία, την Πάτρα, την Καβάλα, την Αμερική, την Αθήνα με την ασφάλεια της χρονικής απόστασης αλλά και την ενάργεια της ζωντανής θύμησης. Πέρασα τα ογδόντα και ακόμη δεν κατάλαβα γιατί οι άνθρωποι παραπονιούνται που γερνούν...Για μένα κάθε δεκαετία της ζωής μου ήταν και μια αποκάλυψη". Εύχομαι να το διαισθανθεί και ο αναγνώστης φυλλομετρώντας τούτο το βιβλίο.