De kintsugi-vrouwen: De Japanse bestseller over de kunst van het goudlijmen en de kracht van imperfectie

by Sanae Hoshio, Karin Kuwahara (Translator), Maria Smolders (Translator)

Mao frequenta la seconda superiore e guarda con incertezza al proprio futuro. Lontana dalla madre Yuko, che lavora a tempo pieno in un hotel come concierge, la ragazza vive con Chie, la nonna artigiana che ripara vasi e ceramiche attraverso l'antica arte del kintsugi. Tra le sue mani, gli oggetti rotti vengono aggiustati saldando i pezzi con cura grazie a una lacca speciale, che viene poi fatta asciugare e ricoperta di polvere d' una tecnica millenaria che celebra le imperfezioni esaltandole, invece di nasconderle. Un po' per gioco, un po' per curiosità, Mao inizia ad aiutare la nonna e si avvicina così a un mondo che ha sempre fatto parte della sua mentre impara questa pratica antica, scopre a poco a poco che il mestiere della nonna viene da lontano. Originaria di Takayama, una cittadina famosa per l'artigianato, Chie abitava infatti in una casa laboratorio, dove il padre e i fratelli lavoravano come laccatori, attività nobile e complessa a cui lei, in quanto donna, non si era mai potuta avvicinare. Quando Mao si imbatte in un bellissimo fermaglio laccato conservato in un cassetto, decide di scoprire i segreti che nasconde, e di partire con la nonna per Takayama sulle tracce del passato della loro famiglia. La storia di tre donne appartenenti a tre diverse generazioni, che hanno dovuto fare i conti con l'eredità di chi le ha precedute e compiere scelte di volta in volta differenti, si intreccia a quella del Giappone, un Paese in cui la Seconda guerra mondiale ha lasciato rovina e distruzione, ma anche la speranza di un futuro migliore. Un romanzo che racconta di come le ferite e le imperfezioni non siano in realtà debolezze, ma occasioni di rinascita. E di come le nostre zone d'ombra possano trasformarci in persone nuove e persino migliori.

Genres: Japan

229 pages, Kindle Edition

First published January 1, 2019

Reviews

[Meltem Sağlam · Rating 4 out of 5]

Athica Yayınları’nın ‘İyi Hisset’ serisini çok beğeniyorum. Japon Edebiyatında da “iyileştirici roman” (iyashikei edebiyatı) akımı olarak adlandırılıyormuş. Gerçekten okuduktan sonra iyi hissettiren, dingin ruh hali veren, akıcı ve sürükleyici kitaplar. Bu eserde ayrıca çok önemli bir kültürel mirası, bir Japon sanat geleneğini tanıma fırsatı buldum ve bunun için de çok mutlu oldum.

Çok keyifli bir hikaye. Çok sevdim.

[Verelien · Rating 4 out of 5]

Dit is echt een top combinatie van verhaal en informatie over Japanse ambachten!

Ik vond het zo mega interessant om te leren over kintsugi, reparatie, urushi en lakken. De informatie die je hierover kreeg is goed verweven in het verhaal en is echt onderdeel van de levens van de personages. De manier waarop de informatie over de ambachten wordt verteld is prettig en absoluut niet droog.

Het verhaal wordt verteld vanuit Chie en Mao, oma en kleindochter. De verhaallijnen overlappen soms en daardoor kreeg je wat herhaling, die ik niet nodig vond. Gelukkig was dit maar een paar keer.

De band tussen oma en kleindochter is mooi en wordt gaandeweg het verhaal alleen maar sterker. Door de reis met haar kleindochter en de onderdompeling in herinneringen van het verleden, krijgt Chie ook nieuwe inzichten en begint ze haar dochter beter te snappen. We zien ook hoe Mao probeert te ontdekken welke studie ze wil gaan doen en hoe het avontuur met oma haar daar bij helpt. Mao ontdekt dat er veel meer opties zijn dan ze voor ogen had en ontdekt ook waar haar passie ligt.

Ik vond het ook mooi om te zien hoe de creativiteit eigenlijk in het bloed van alle drie de generaties zit, maar ook hoe gaandeweg de generaties de verwachtingen en druk van ouders mbt beroepskeuze veranderen.

Een mooi verhaal en een fijn boek om zelf even mee te vertragen. En zeker een aanrader als je meer wilt weten over Japanse ambachten.

Bedankt park uitgevers voor het recensie exemplaar.

[Seregnani · Rating 4 out of 5]

«In realtà, il termine kintsugi non è proprio corretto.»
Mamma lo diceva spesso. Letteralmente, kintsugi significa"giuntura d'oro", ma non è che si uniscano realmente i pezzi con l'oro.
In realtà, a tenere insieme la ceramica è la lacca.
È solo alla fine che si applica l'oro.
Si possono usare anche argento, lacca colorata o altre tinture. Per questo mia madre chiamava quel processo semplicemente "riparazione". Tuttavia, negli ultimi tempi kintsugi veniva usato come termine generico per il restauro delle ceramiche, e anche lei, quando doveva spiegarlo a qualcuno, usava questa parola per farsi capire meglio.
Il kintsugi è un po' diverso dal restauro che si fa nei musei, dove la priorità è riportare l'oggetto alla sua forma originale.

4 ⭐️ Mao è una ragazzina di seconda superiore che vive con sua nonna Chie, lontana dalla madre Yuko che lavora a tempo pieno in un Hotel. Dopo la morte del nonno e la seaparazione dei genitori, si trasferì nella casa di Omori.
Insieme a Tomoko, sua compagna di classe, si interroga sul suo futuro incerto riguardante gli studi. E così un po’ per gioco e per aiutare la nonna, che riparava ceramiche da molto tempo e si era fatta una grande cerchia di clienti, inizia a scoprire le varie tecniche di laccatura, di riparazione e il famoso kintsugi: l’arte di riparare con la polvere d’oro.
Apprende che è un lavoro che richiede fatica e tempo ma che regala anche tante emozioni. Così decidono di fare un viaggio nella città natale della nonna: a Takamaya. Chie infatti abitava in una casa laboratorio dove il padre e il fratello lavoravano come laccatori.
Alla fine di questo viaggio, le tre donne, perché a un certo punto anche la mamma di Mao si congiungerà a loro, riscopriranno il tempo passato, i segreti nascosti ma sopratutto avranno più certezze sul loro futuro.
Un bellissimo romanzo che consiglio a tutti, che spiega davvero il lavoro di questo popolo giapponese e che fa capire che dalle ferite ci si può sempre rialzare. Che piccole imperfezioni posso essere occasioni di rinascita.

[Elisa · Rating 5 out of 5]

Una lettura davvero coinvolgente.
L’arte giapponese mi h sempre affascinato e il kintsugi non é da meno.
Con questa lettura ho potuto conoscere le differenze tra le varie riparazioni e il mondo della lacca.
Belli i personaggi principali, nonna e nipote sono un bel mix di caratteri ed esperienze.
Coinvolgente il loro viaggio per tornare al infanzia della nonna.
Paesaggi da cartolina!

[Jeanet Tiemessen · Rating 5 out of 5]

De kintsugi vrouwen – Sanae Hoshio

Chié woont samen met haar kleindochter Mao, een middelbare scholier die worstelt met vragen over haar toekomst. In hun huis beoefent Chié de kunst van kintsugi: ze herstelt gebroken keramiek met lak en goudpoeder, een eeuwenoude Japanse techniek waarbij breuken niet worden verborgen, maar juist worden benadrukt – als littekens die een verhaal vertellen.
Wanneer Mao een oude, met goud bewerkte haarspeld vindt, komen lang vergeten herinneringen van Chié weer tot leven. Tijdens een zomerse reis naar Chié’s geboortestad Takayama ontdekt ze samen met Yuko, de moeder van Mao, hoe keuzes uit het verleden voortleven, en sommige wonden misschien niet helemaal helen – maar wel verzacht kunnen worden.

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen…wat een mooi en boeiend verhaal is dit!
Het begint al met de prachtige cover en de mooie schutbladen. Maar daar blijft het niet bij, want in een prettige, beeldende schrijfstijl neemt de auteur je mee naar de levens van Chié, Yuko en Mao. Door haar pen waande ik me in Japan en terwijl Chié aan haar kleindochter Mao de kunst van kintsugi uitlegt, word je als lezer ook helemaal meegenomen in dit proces. En dat wist me boven verwachting erg te boeien. Zo zeer zelfs dat ik Japanse woorden die gebruikt werden, ging opzoeken en de afbeeldingen van beschreven objecten erbij zocht. Het werd een prachtige reis, waarbij ik veel geleerd heb over de Japanse cultuur en gebruiken.

De drie vrouwen vertellen over hun leven, de keuzes die gemaakt zijn en de gevoelens die daarbij een rol speelden. Het verhaal straalt rust en warmte uit en staat vol met wijze woorden en levenslessen, waarbij duidelijk wordt dat imperfecties, tegenslagen en littekens geen teken van zwakte zijn, maar juist getuigen van kracht en ervaring.

5 ★

Bedankt Park Uitgevers voor dit recensieboek.

[Antonella Montesanti · Rating 4 out of 5]

Gran bel romanzo, tenero e significativo.
La storia di tre donne giapponesi si intreccia in queste pagine, nonna, mamma e figlia.
Racconta la storia di ognuna, racconta antichi mestieri, tradizioni che si tramandano, ricordi e rimpianti, speranze e rinascita.
Filo conduttore del romanzo è la tecnica del kintsugi, l'arte giapponese di riparare oggetti rotti, esaltando proprio le rotture, invece di nasconderle, proprio come se fossero cicatrici da far risaltare.
Leggendo si apprende anche l'antica tecnica dell'uso della lacca per riparare gli oggetti e la raccolta della lacca dalla corteccia degli alberi che la producono.
Kintsugi che possiamo applicare anche nella vita, esaltando le "ferite" per rinascere, invece di nasconderle.
Ascoltato in audiolibro e consigliato.

[asya˚࿔ · Rating 3 out of 5]

It was a sweet novel but to be honest there wasn't any plot that was developed to an ending, so it kind of irked me.

[Marisa Costa · Rating 3 out of 5]

3.5 ✨

[Marie-Jose Jansen · Rating 5 out of 5]

De kintsugi vrouwen van Sanae Hoshio bij Wereldbibliotheek is ontroerend mooi én prachtig vormgegeven als hardcover. In deze warme Japanse bestseller vertaald door Karin Kuwahara en Maria Smolders staat het traditionele goudlijmen, een eeuwenoude Japanse kunst, centraal in een familiesaga van drie generaties vrouwen.

Chié beoefent de kunst van kintsugi, ze herstelt gebroken keramiek met lak en goudpoeder. Bij deze eeuwenoude Japanse techniek worden de breuken niet weggewerkt maar juist benadrukt, als een verhaal om trots op te zijn. Haar kleindochter Mao woont bij haar en worstelt met keuzes voor haar toekomst. Ze leert van Chié de basis van het ambacht. Als ze een oude met goud bewerkte haarspeld vindt, komen verborgen herinneringen en familiegeheimen weer naar boven waardoor ze samen met Mao's moeder Yuko een zomerse reis naar Takayama maken, waar Chié is geboren.

Kintsugi is tijdrovend precisiewerk waarvoor je veel geduld moet hebben. Hoshio brengt deze kunstvorm gedetailleerd, beeldend en met veel liefde tot leven. We worden ondergedompeld in de Japanse cultuur, leren bijzondere ambachten kennen en door de prachtige beschrijvingen van de natuur en de omgeving waan je je helemaal in Japan. De schrijfstijl is warm, liefdevol, beschrijvend en rustgevend. Het lage tempo weerspiegelt het geduld voor de kunstvorm. Hoshio neemt ook de tijd voor de familierelaties en de persoonlijke groei van de personages. Hun emoties worden subtiel gebracht, maar raken je diep. Kintsugi is ook een metafoor voor lessen over het leven in dit verhaal. Servies wat stuk is wordt niet zomaar weggegooid, maar zorgvuldig met goud gerepareerd waardoor het mooier en sterker wordt. Zo leren we dat je als mens ook krachtiger en mooier wordt van de ervaringen die je op doet en altijd de moeite waard bent om weer gelijmd te worden, met goud.

Deze parel uit de Japanse literatuur is een prachtige, warme familieroman over drie generaties vrouwen en een unieke Japanse kunstvorm die symbool staat voor de groei die zij doormaken en de leerzame, troostende levenslessen die daaruit volgen. Een uitmuntende healing fiction die je diep voelt en je nog lang bij zal blijven.

[Lore · Rating 3 out of 5]

Eens iets anders dan ik gewoonlijk lees, heel mooi boek ook qua vormgeving. Het onderwerp intrigeerde me wel. Ik heb het in stukjes gelezen, elke dag een beetje, maar je zou het sneller kunnen lezen, leest erg vlot.
Ik vond het een ‘meditatief’ boek: over heling, over 3 generaties vrouwen, over traditionele kunst en ambachten uit Japan.
Ik heb er van genoten, dank aan de Libelle Leesclub dat ik deze mocht lezen.

[Marek · Rating 5 out of 5]

Básnířka a spisovatelka se narodila v Tokiu. Po absolvování univerzity pracovala v nakladatelství zaměřeném na odborné a vědecké publikace a později působila jako výzkumná asistentka na vysoké škole. Právě tehdy začala psát své první prózy, za které byla několikrát oceněna.

Autorka ve svých knihách přináší vřelý, lidský příběh a zároveň čtenářům připomíná historii, poezii a řemeslné krásy japonských měst.

Kniha je rozdělena do 4 kapitol.

Kniha se dotýká témat ztráty, napravování lidských vztahů a síly dobrých gest.

Středoškolačka MAO žije se svou babičkou ČIE (83 let), která se věnuje tradiční japonské technice kincugi, kdy lepením za pomocí zlatého prachu zachraňuje – a vylepšuje – rozbité nádoby.

Mao žije v domě se svou babičkou a mamkou, která pracuje v hotelu a má hodně práce. Její mamka chtěla v minulosti studovat vysokou školu, ale bohužel její táta si to nepřál a tvrdil, že příliš vzdělaná žena si nenajde manžela.

Mao často přemýšlí nad tím, co bude dělat po studiu na střední škole. Uvažuje o vysoké škole a zvažuje humanitní obor. Má ráda japonštinu a přírodní vědy, ale nejde ji moc angličtina. Její máma ji domlouvá, aby se pokusila zlepšit v angličtině, protože je velmi důležitá.

Mao se zajímá o techniku kincugi, a tak jednoho dne ji Čie zasvěcuje do této techniky a Mao si zkouší opravu vlastníma rukama pod dozorem její babičky. Mao má ráda svoji babičku a ráda si s ní povídá o různých věcech.

Čie pochází z rodiny lakýrníka, což bylo v Japonsku vážené a ušlechtilé řemeslo, ale bohužel jako žena se mu nemohla věnovat. Jejím úkolem bylo vdát se a mít děti a starat se o rodinu.

Čie má hodně práce, protože lidé vědí, že můžou k ní přijít a předat věci k opravě. V knize je detailně popsán postup opravy včetně uruši, což je přírodní lak, který se používá k lakování dřeva a keramiky.

Přijde mi velmi zajímavé, že pokud je nějaká poškozená věc, tak se metodou kincugi dá opravit. Pro Japonce jsou tyto drobné věci hodně důležité, mají k nim citovou vazbu jako např. hrníčky, šálky talíře, misky aj. Vůbec jsem o této metodě nevěděl. U nás doma, pokud rozbijeme nějaký talíř, misku, dózu a jiné věci, tak střepy z těchto věcí vyhodíme do koše a dále se o to nezajímáme, i když nám je samozřejmě líto, že se tyto věci rozbily.

Myslím si, že je správná myšlenka, že pokud lze opravit jakoukoliv věc, tak by se měla přednostně opravit a ne vyhazovat. Nemusí se to vztahovat jen na metodu kincugi, ale obecně na všechny věci včetně televizí, součástek do PC aj.

Jednoho dne dojde k tomu, že Mao najde v babiččině šuplíku lakovanou jehlici do vlasů, která vyvolá u ní vzpomínky, které Čie zavedou do minulosti. Pro Čie je tato jehlice velmi důležitá, a když má nějaké trápení nebo je smutná, sáhne po této jehlici, která ji dává vnitřní sílu.

Čie má svoje tajemství, které nikdy předtím nikomu neřekla, a možná nastal čas, aby se svěřila své vnučce, anebo své dceři. Čie je rozhodně silná žena, která v životě ustála hodně věcí, o kterých se dočtete v tomto románu.

Jednoho dne Čie se svou vnučkou odjedou do rodného města, kde vyrůstala Čie. Popisy míst byly také velmi zajímavé. Lidé, které potkali, byli příjemní a ochotní (pan Taniguči, pan Kadžijama).

Určitou část závěru bych si představoval jinak, ale z druhého pohledu je realistický.

Tato kniha má rozhodně přesah. Dozvěděl jsem se hodně zajímavých a poučných informací o technice kincugi, laku uruši a škumpě, ze které se vyrábí uruši. Líbilo se mi, s jakým nadšením autorka popisovala tuto řemeslnou metodu a zájem o řemesla jako taková. Bylo to poučné a zajímavé.

Kniha je vhodná pro všechny čtenáře, kteří mají rádi příběhy ze života a rádi se něco nového dozvědí o řemesle kincugi a všechno, co s tím souvisí.

Kniha obsahuje PROLOG a EPILOG. V závěru knihy se nachází EDIČNÍ POZNÁMKA.

Kniha má pěkný přebal.

[Tecnoyogica · Rating 3.25 out of 5]

La storia racconta il legame di tre generazioni, una nonna, una madre e una nipote/figlia. Ogni paragrafo viene proposto da un punto di vista diverso, quello della madre, quello della nonna e quello della nipote/figlia. Oltre a trasmettere la conoscenza del mondo del Kintsugi, delle lacche e di come viene vissuta questa antica arte in Giappone, si scopre altresì, come spesso accade in questi testi “scaldacuore” giapponesi, un mondo fatto di piccole cose, di attenzione all’invisibile, di oggetti custoditi con cura a cui viene dato un significato profondo. L’autrice ci porta anche a scoprire aree del Giappone che esistono veramente e che ci conducono per mano a sognare e ammirare questo paese misterioso da lontano. Tutto il libro è avvolto anche da una dolcissima malinconia.

[Nao · Rating 4 out of 5]

In molti avranno sentito almeno una volta il termine kintsugi, l'arte del riparare qualcosa di rotto, esaltandone le "cicatrici". In questo bellissimo romanzo, in cui abbiamo l'occasione di conoscere ste POV (nonna, madre e nipote), si parla di questo e delle difficoltà della vita. Si vede che l'autrice è molto informata sull'argomento, perché ci vengono spiegate attraverso i personaggi, diverse tecniche e la storia del kintsugi, in modo interessante e mai noioso. La storia è molto malinconica, una lettura coccola e non troppo lunga che fa bene all'anima ❣️

[Reader's Mind · Rating 3 out of 5]

Ce livre nous entraîne dans la campagne japonaise, là où vit encore l’art traditionnel du kintsugo, cet art de réparer ce qui est brisé, mettant en valeur la rupture, au lieu de les cacher, car ils étaient des cicatrices de loin.

L'histoire de trois femmes japonaises s'entremêle entre ces pages, grand-mère, maman et fille. Ce livre nous conte l'histoire de chacune d’entres elle, raconte cette technique ancienne, les traditions perpétuées, les souvenirs ainsi que les regrets, les espoirs et la renaissance.

[Mara · Rating 5 out of 5]

Ho amato tutto di questo libro: la storia di tre generazioni e tre donne diverse, il viaggio reale a Takayama e il viaggio metaforico nel mondo del kintsugi e della laccatura degli oggetti rotti e che vengono riparati grazie alle mani esperte di chi si occupa di quest'arte. Ho adorato anche il cambio di prospettiva e il legame nonna-nipote, che, attraverso il tema della "bottega di famiglia", mi ha riportato alle delicate atmosfere de La cartoleria Tsubaki, pur avendo ognuno dei libri le sue particolarità e i suoi punti forti.

[Nadia Coleccionista✨ · Rating 4 out of 5]

Normalmente cuando entro a este tipo de novelas me encuentro con mensajes profundos sobre el hacer lo que te apasiona, sanar tu pasado y apreciar el presente.

Este libro no fue la excepción y me gustó mucho, siendo alguien que no se sentía a gusto con lo que había estudiado y encontrar una paz increíble en las manualidades me hizo ver que no está mal y si es algo que me llena de paz y felicidad, ahí es.

Me gustó recorrer más lugares de Japón, de salirme un poco de las ciudades más conocidas a irme a las más tradicionales y artesanales, me encantaría visitarlas en algún momento✨

[Lisa · Rating 4 out of 5]

Una storia al femminile che intreccia tre generazioni di donne attraverso l’arte del kintsugi. Mi è piaciuto come Hoshio descrive con cura questo mestiere, trasformandolo in una metafora potente: le crepe diventano cicatrici dorate, segni di forza e rinascita. Lo stile è leggero e scorrevole, perfetto per una lettura piacevole, ma non per questo superficiale. Qualche passaggio è un po’ prevedibile, ma nel complesso è un romanzo tenero e significativo.

[Ester Tunon · Rating 4 out of 5]

La Casa Kintsugi es de esas novelas tiernas, que transmiten paz con una historia para nada complicada.

A través de sus 3 personajes (la abuela, la hija y la nieta) descubrimos cómo son de distintas tres generaciones de mujeres. Cómo eran sus expectativas en la vida, si lo consiguieron y los sacrificios que se hacen por una familia.

La lectura es sencilla, se lee rápidamente y se nota que la autora es una perfecta conocedora del arte del kintsugi, del lacado y todas sus variantes.

[Paolatrevi · Rating 3 out of 5]

Sono sempre stata attirata dal kintsugi, dalla sua pratica e significato. Con questo libro mi sono però un poco persa. La storia in sé è semplice, ma l'ho trovata tirata per le lunghe, a tratti ripetitiva. Da uno a dieci, direi sette

[Anti Ba · Rating 1 out of 5]

una guida per chi vuole imparare un mestiere

[Giulia · Rating 2 out of 5]

Non mi è piaciuto molto

[Bri Lu · Rating 4 out of 5]

"Quando si sorride, una brezza leggera attraversa il cuore, anche quando è stretto in una morsa di sofferenza."

[Elisa Delledonne · Rating 3 out of 5]

l’ho trovato molto delicato e mi ha fatto immergere nel loro viaggio. Mi è piaciuto come con delicatezza si è parlato dello scambio generazionale.

[Elisa · Rating 2 out of 5]

dopo un po diventa noioso

[Heleen Kleinjans · Rating 3 out of 5]

Leuk verhaal, matige Nederlandse vertaling. Taal was zeer simplistisch.

[Hanny Ouden · Rating 2 out of 5]

Een houterig, kinderlijk geschreven verhaal over drie generaties vrouwen. De grootmoeder draagt haar vaardigheid in en liefde voor kuntsugi en ander lakwerk door aan haar kleindochter. Het is een mengeling van verhaal, reisgids en geschiedenis/beheersing van kintsugi en urushi. Daar zat ik niet echt op te wachten. Misschien hebben wij westerlingen ons kintsugi toegeëigend als kunstvorm waarin het gebrokene in spirituele zin goud wordt, dus verlies wijzer en rijper maakt. In dit boek kwam dit nauwelijks naar voren. Ik kan ook niet beoordelen of de houterige en toen-en toen-stijl te wijten is aan de vertaling of dat dit het originele Japans was. Ik miste in ieder geval de poëzie, de bezieling van kintsugi.

[Doriene Boezelman · Rating 2.75 out of 5]

Verhaal is mooi. Maar veel relatief onbekende termen en plaatsen waardoor het niet makkelijk weglas.

[Nicole Bartolini · Rating 4 out of 5]

Ho scelto di leggere questo libro perché attirata dalla magnifica copertina! Il racconto di svolge attraverso un viaggio da Tokyo fino al Giappone più rurale e tradizionalistico dove, ancora oggi, vive la tradizionale arte della laccatura. Consente di affacciare lo sguardo sul mondo delle shunkei e del kintsugi che fanno da punto di incontro tra una nonna, che ripercorre i passi della sua giovinezza, e una nipote che incerta sul suo futuro si aggrappa a questa arte così antica quanto affascinante.
La narrazione e lo stile di scrittura sono estremamente semplici e il romanzo scorre velocemente, si alternano i punti di vista di nonna, mamma e nipote e la laccatura diventa sia sfondo che comprimario di una storia familiare.
Forse l'alternarsi dei punti di vista porta a qualche ripetizione e sul finire del romanzo sembra che la storia sia stata fatta scorrere un po' troppo velocemente, come se mancasse qualcosa.
È un bel libro, le altmosfere sono rilassanti e si ha la possibilità di approfondire una importante tradizione del Giappone che vive, grazie ai maestri che la tengono viva, ancora oggi.

[Charcoziness · Rating 4 out of 5]

3.75 ⭐️

"Door mijn oma te helpen had ik het gevoel dat ik iets voor anderen deed. Dat gaf me ook weer de kracht om te leven. Mijn oma, die door het overlijden van haar zoons haar hoop was kwijtgeraakt, leek door het reparen van het serviesgoed voor anderen ook haar eigen geest te reparen."

De Kintsugi-vrouwen is een lust voor het oog door de luxe hardcoverafwerking, de geïllustreerde schutbladen en de accenten met goudfolie. Naast dat het uiterlijk meteen mijn aandacht trok, wist ook het verhaal mij te boeien en te ontroeren.

In dit verhaal volgen we Chié, haar kleindochter Mao en Yūko, de moeder van Mao en dochter van Chié. Het verhaal wordt afwisselend verteld vanuit het perspectief van deze drie vrouwen. Je krijgt een inkijkje in hun levens, hun emoties, de dingen waar ze mee worstelen, de keuzes die ze hebben moeten maken, waar ze afscheid van hebben moeten nemen en hun hoop en vragen voor de toekomst.

Ik had nog niet eerder een boek van deze auteur gelezen, maar ik zat meteen in het verhaal vanwege de prettige schrijfstijl. Het is warm, beschrijvend en beeldend. Ook vond ik het erg boeiend om te lezen over de kunst van kintsugi. Ik vond servies dat met kintsugi is gerepareerd altijd al prachtig, maar ik had geen idee dat dit zo'n langdurig proces was en hoeveel er eigenlijk bij komt kijken. Ik vond het ontzettend interessant om meer te leren over het reparatieproces en alle nieuwe termen die daarbij horen. Daarnaast had het iets helend om te lezen hoe een oma haar kleindochter kintsugi leert. De manier waarop dit werd beschreven was prachtig: de voldoening die Chié eruit haalt en de kracht die het haar geeft om verder te gaan.

Ook vond ik het mooi om te lezen hoe Chié en haar kleindochter samen op reis gingen naar Chié's geboortestad Takayama en Daigo. De mensen die ze onderweg ontmoetten en de plekken die ze bezochten maakten dit deel van het verhaal extra bijzonder. Ik leerde hierdoor veel nieuwe Japanse tradities en gebruiken kennen en het was net alsof ik zelf op reis was in Japan. Het verhaal bevat veel diepgang, prachtige thema's en mooie levenslessen.

[Gerti Wouters · Rating 3 out of 5]

De stijl/vertaling is wat eenvoudig maar het was een heerlijk boek om te lezen omdat ik net Takayama bezocht had en de personages dat ook doen. Ook gaat het boek over shunkei lakwerk, wat ik zelf gekocht heb daar.
Verder is het een mooie roman over ouder worden en afscheid nemen