Twee tijdlijnen en ontluikende geheimen, Schuldspel is een thriller waarin niets is wat het lijkt
Hoe ver zou jij gaan om je kind terug te krijgen?
Maandagmiddag, drie uur. Emily Smith wordt naar de elitaire school van haar dochter geroepen met schokkend nieuws: Olivia is verdwenen. Het busje dat haar zwemteam na een wedstrijd naar huis zou brengen, is spoorloos. Door het 'geen telefoons'-beleid van de school heeft de politie geen enkele aanwijzing. Terwijl de uren verstrijken en de wanhoop groeit, beginnen ouders elkaar te wantrouwen. In een wereld van prestige en perfecte schijn blijkt het grootste gevaar misschien niet van buiten, maar van binnen hun eigen kring te komen.
Voor VrouwenThrillers| Boeken & Leesinspiratie las ik ‘Schuldspel’ van Jo Furniss, verschenen bij The House of Books.
Vertrouwen verdwijnt sneller dan de waarheid
Jo Furniss heeft met ‘Schuldspel’ een psychologische thriller geschreven waarin geheimen, wantrouwen en familieverhoudingen een belangrijke rol spelen. De auteur heeft een journalistieke achtergrond en werkte onder andere voor de BBC. Die ervaring is merkbaar in de manier waarop informatie wordt opgebouwd en gedoseerd. Furniss geeft niet direct alle antwoorden, waardoor de lezer steeds nieuwe vragen krijgt en verschillende gebeurtenissen opnieuw in een ander licht kan bekijken.
Het verhaal speelt zich af in twee tijdlijnen. Deze opbouw zorgt ervoor dat de gebeurtenissen vanuit verschillende momenten worden belicht en langzaam steeds meer met elkaar verbonden raken. De twee verhaallijnen vullen elkaar goed aan en geven stukje bij beetje meer informatie over wat er precies is gebeurd. Hierdoor ontstaat een soort puzzel waarbij de lezer voortdurend probeert te bepalen welke informatie belangrijk is en welke personages iets achterhouden.
Het plot draait sterk om geheimen en onderlinge verhoudingen. De spanning komt vooral voort uit de vraag wie er te vertrouwen is. Binnen de groep ouders blijkt iedereen wel iets te verbergen te hebben en dat zorgt ervoor dat de verdenkingen regelmatig verschuiven. De auteur weet daardoor een ongemakkelijke sfeer neer te zetten. Niet iedere onthulling is even verrassend, maar er zijn voldoende ontwikkelingen om de aandacht vast te houden. Vooral tegen het einde komen verschillende verhaallijnen steeds dichter bij elkaar.
De personages zijn uiteenlopend en hebben allemaal hun eigen achtergrond en problemen. Vooral de ouders zijn interessant om te volgen, omdat de onderlinge relaties gedurende het verhaal steeds meer veranderen. Naarmate er meer geheimen aan het licht komen, wordt duidelijk dat schijn en werkelijkheid behoorlijk van elkaar kunnen verschillen. Ook de kinderen spelen een belangrijke rol binnen het verhaal. Een aantal personages had wat meer diepgang mogen krijgen, waardoor de emotionele impact op sommige momenten groter had kunnen zijn. Daarnaast zorgt het relatief grote aantal personages er soms voor dat het lastig is om alle onderlinge relaties direct goed te plaatsen.
De schrijfstijl van Furniss is vlot en toegankelijk. De hoofdstukken lezen prettig weg en de wisseling tussen de tijdlijnen zorgt ervoor dat er regelmatig nieuwe informatie wordt toegevoegd. De spanning wordt niet zozeer opgebouwd door actie, maar vooral door geheimen, verdachtmakingen en de steeds veranderende dynamiek tussen de personages. Daardoor voelt het verhaal eerder als een langzaam ontrafelde puzzel dan als een thriller die voortdurend op volle snelheid doorgaat.
‘Schuldspel’ is daarmee een thriller die vooral draait om de vraag hoeveel geheimen een groep mensen kan verbergen voordat de onderlinge relaties beginnen af te brokkelen. De twee tijdlijnen, de verschillende personages en de geleidelijke onthullingen zorgen voor voldoende intrige. Hoewel het tempo niet overal even hoog ligt en niet iedere onthulling even onverwacht is, weet Jo Furniss de verschillende elementen uiteindelijk op een overtuigende manier samen te brengen.
Een spannende psychologische thriller waarin vertrouwen steeds verder onder druk komt te staan en achter een perfecte buitenkant meer verborgen blijkt dan aanvankelijk gedacht.
Schuldspel heeft een origineel uitgangspunt. Een groep leerlingen van een eliteschool verdwijnt na een belangrijke zwemwedstrijd spoorloos. Onderweg naar school verdwijnen de kinderen, samen met hun bus en docent. De ouders worden op school opgevangen en wachten daar in grote onzekerheid op nieuws. Ondertussen heeft iedereen zijn eigen verhaal en lijken de verdenkingen langzaam maar zeker alle kanten op te gaan. Want wie heeft er iets te verbergen? En vooral: waar zijn de kinderen gebleven?
De onderhuidse spanning en de zorgen van de ouders vond ik goed voelbaar. Het verhaal wordt afwisselend vanuit de kinderen en de ouders verteld. De stukken vanuit de leerlingen vond ik soms wat minder geloofwaardig, maar het idee achter het verhaal vond ik zeker interessant.
Wat me helaas behoorlijk uit de leeservaring haalde, was de Nederlandse vertaling. Ik struikelde regelmatig over kromme zinnen, letterlijk vertaalde Engelse uitdrukkingen en formuleringen die vreemd aanvoelden. Bijvoorbeeld: ‘ik kan mijn cijfers niet laten vallen’. En dat was helaas niet het enige moment waarop ik dacht: huh?
Ik zie in het colofon geen vertaler vermeld staan, dus ik kan daar verder niets over zeggen. Ik hoop in ieder geval dat bij een volgende druk nog eens goed naar de vertaling wordt gekeken, want dat zou het leesplezier wat mij betreft echt ten goede komen.
En dat vind ik eigenlijk vooral jammer voor Jo Furniss, want ze heeft opnieuw een origineel uitgangspunt bedacht en weet de spanning rondom de vermiste kinderen en hun bezorgde ouders goed neer te zetten.
Een interessant en origineel verhaal, maar de vertaling zorgde er helaas voor dat ik er minder van kon genieten.