W ciemnym, głodnym lesie

Nina Bacela #1

by Przemysław Piotrowski

Nowa seria Przemysława Piotrowskiego, autora bestsellerowego cyklu z Igorem Brudnym.

Młoda kobieta znika w Bieszczadach. Nie była pierwsza. Jaką tajemnicę kryje pobliski las?

Czyściec – niewielka wieś w Bieszczadach. To tutaj przed laty po raz ostatni widziano siostrę Niny. Sprawa nigdy nie została rozwiązana.

Po latach historia się powtarza. W tym samym miejscu znika kolejna dziewczyna. Nina, dziś dziennikarka, rozpoczyna własne śledztwo. Odkrywa, że zaginięć było więcej, a wszystkie mają związek z jednym miejscem – okolicznym lasem.

Mieszkańcy milczą, jakby coś ukrywali. Jakby wszyscy wiedzieli więcej, niż chcą zdradzić. Każdy ostrzega przed lasem. Każdy powtarza to samo: las zabiera i nie oddaje.

Im bliżej prawdy jest Nina, tym większe grozi jej niebezpieczeństwo. W Czyśćcu nie znika się bowiem przypadkiem…

Genres: Audiobook, Horror, Crime, Polish Literature

328 pages, Paperback

First published June 3, 2026

About the author

Były dziennikarz sportowy, a potem śledczy w „Gazecie Lubuskiej”. Absolwent Uniwersytetu Zielonogórskiego, studiujący również w Hiszpanii i USA. Kocha podróże i nowe wyzwania. Pasjonat sportu, podróży, geografii i historii. Wychowany na Stephenie Kingu, Grahamie Mastertonie, Connie Igguldenie i Bernardzie Cornwellu. Zadebiutował entuzjastycznie przyjętym thrillerem Kod Himmlera, następnie wykreował mroczny świat w ciężkiej gatunkowo Drodze do piekła. Najnowsza powieść – Radykalni. Terror, pierwsza część cyklu Radykalni – to thriller political fiction, podejmujący niezwykle trudny i kontrowersyjny temat radykalnego islamu. To książka o miłości, stracie, bólu i cierpieniu. I nienawiści, która często kwitnie powoli i niepostrzeżenie, ale zawsze prowadzi nas w otchłań zła.

Reviews

[Logana · Rating 2 out of 5]

Czyściec — wieś na odludziu, gdzie las zabiera młode dziewczyny. Dziennikarka Nina Bacela podąża śladem zaginionej Klaudii Skrzypczak. Na zdjęciu widoczna jest kobieta przypominająca Maję, zaginioną przed laty siostrę Niny.

Las, który według lokalnych wierzeń zabiera i nie oddaje. Wiedźma, której imienia nie wolno wymawiać. Brzmi absurdalnie? I takie było.
Początkowo fabuła wydawała się transcendentna, oniryczna. Finalnie okazała się niedorzeczna i surrealistyczna. Irracjonalne lęki przed wypowiadaniem imienia jednej z wiedźm. Racjonalna osoba z objawami psychosomatycznymi. Zaburzenia percepcji, których wyjaśnienie wydaje się totalną abstrakcją.

Autor sam podał w posłowiu, że chciał się pobawić gatunkami, stworzyć hybrydę kryminału z horrorem i przełamać stereotyp, w którą wpadł gatunek grozy i wyciągnąć go z niebytu. Dalej napisał:
"Uwiel­biam to budo­wa­nie napię­cia na nie­do­po­wie­dze­niach, na opi­sach przy­rody, które two­rzą ten mrocz­ny i dusz­ny kli­mat, na sło­wach, po któ­rych cierp­nie skóra. To oczy­wi­ście nie jest łatwe, bo ten gatu­nek nie wyba­cza błę­dów i łatwo można skrę­cić w eks­tremę albo jesz­cze go­rzej – po­paść w gro­te­skę."
Niestety nie było ciarek na skórze, nie było uczucia niepokoju, grozy. Była groteska. Było przewracanie oczami, sardoniczny uśmiech, a najczęściej znudzenie. Za dorosła jestem na bajki, mity, legendy, zabobony, które się materializują. Czy było to połączenie kryminału z horrorem? Tak. Czy autorowi udało się przełamać stereotyp? Nie. To oczywiście moje subiektywne odczucie. Nie podobało mi się. Co więcej, autor nie zamierza na tym poprzestać. Ja poprzestanę na tej książce i kolejnych tomów tej eksperymentalnej serii czytać nie zamierzam.

[Olga Kowalska (WielkiBuk) · Rating 5 out of 5]

Kiedy wypowiadasz czyjeś imię to wołasz, a jak wołasz to pamiętaj, że ktoś może przyjść. A ty możesz zniknąć. Takie rzeczy przytrafiają się dziewczynom i kobietom w jednej z bieszczadzkich wiosek. Co kryje się między drzewami? KTO kryje się pośród krwawiących korzeni? Brrr…

[Wybredna Maruda · Rating 5 out of 5]

Bardzo dobry thriller zbliżający się w stronę horroru, ale nie wkraczający w sferę paranormalną, chociaż zgrabnie poruszający się po tej cienkiej linii; pokazujący, że jeśli ludzki umysł nie jest w stanie sobie czegoś wytłumaczyć, to swoje osądy opiera na magii czy wierzeniach ludowych. No i świetnie ukazane, jak trauma może człowiekowi siąść na głowę, w jaki obłęd może wrzucić.
I jeszcze te obrazowe opisy, pełne alegorii, porównujące las i to, co się w nim dzieje, do jedzenia, smaków, mlaskania. Działa na emocje!

[Gosia · Rating 2 out of 5]

2,5/5
Nudne, naciągane. Słabe po prostu

[Kinga (oazaksiazek) · Rating 2 out of 5]

To nie było moje pierwsze spotkanie z tym autorem, więc mniej więcej wiedziałam już czego mogę się po nim spodziewać, ale... 😬

W posłowiu Piotrowski przyznał, że chciał spróbować czegoś nowego, ale moim zdaniem przekombinował.

Zacznę jednak od plusów, bo czytając opinie innych czytelników zauważyłam, że wspominali o braku klimatu. Właśnie tutaj mam zupełnie inne zdanie. Czytałam tę pozycję dla klimatu! Ta mała miejscowość zabita dechami, te znikające dziewczyny, ludzie którzy mają swoje interesy i nikt nie chce nic mówić a do tego las. Kocham las, więc wszystkie opisy tego, jak on szumi, jakie dźwięki wydają drzewa, dla mnie były wciągające. Do tego miejscowe legendy, które też mi się podobały. Taka atmosfera lokalnej społeczności. Kocham takie klimaty!

Na minus oceniam fabułę a dokładniej to, w którą stronę to wszystko poszło w pewnym momencie. Nic mi już potem nie zagrało, nie było to realistyczne przez co stało mi się obojętne. Losy bohaterów przestały mnie interesować, już im nie kibicowałam. Nie chcę tutaj spojlerować, napiszcie najwyżej do mnie jeśli chcielibyście pogadać o fabule.

Samo zakończenie ciekawe, ale mam nadzieję, że autor zostanie przy jednym tomie i nie będzie brnąć w tę historię ponownie.

[Aleksandra · Rating 3 out of 5]

Takie między 2,5 a 3⭐️

[marta · Rating 3 out of 5]

mamo mozemy miec stranger things
mamy stranger things w domu
stranger things w domu

[Joanna Gacek · Rating 2 out of 5]

2,5
Nie wkręciłam się.Nie chce naciągać opinii tylko ze względu na to, że lubię inne książki tego autora.
Obawiam się, że dla wielu osób może być to dnf.
Mimo wszystko duży plus za to, że Pan Przemysław próbuje swoich sił w nowych gatunkach i nie zamyka się w jednym schemacie. Czekam na kolejne książki i jestem ciekawa, czym jeszcze nas zaskoczy. Jestem ciekawa czy doczekamy się kontynuacji.

[Kamil Nonas · Rating 4 out of 5]

3.5⭐️
Książka o tematyce jakiej wiele na rynku - thriller na granicy z horrorem.
Autor nie pozwala nawet na sekundę wziąć nam oddechu, a może warto by było zwolnić w pewnym momencie i pozwolić zbudować trochę tego napięcia.

Nie jest to nic wybitnego, ale książka ma być rozrywką, a ta pozycja mi ją zapewniła.

[Iwo Ju · Rating 2 out of 5]

Sięgając po tę książkę jako po nowość, spodziewałam się kolejnej wciągającej historii i ciekawej lektury, szczególnie po wcześniejszych doświadczeniach z twórczością autora. Niestety tym razem jestem mocno rozczarowana.

Autor postanowił połączyć kilka gatunków, stworzyć coś innego i odejść od wcześniejszych schematów, ale w moim odczuciu ten eksperyment zupełnie nie zadziałał. Zabrakło przede wszystkim akcji, napięcia i tego elementu, który sprawiał, że wcześniejsze książki trzymały w zainteresowaniu.

Główna bohaterka Nina niestety nie przypadła mi do gustu. Liczyłam, że będzie postacią równie wyrazistą i intrygującą jak Igor Brudny, który był ogromnym atutem wcześniejszych powieści, jednak nawet nie zbliżyła się do tego poziomu. Jej historia nie wciągnęła mnie, a sama postać pozostawiła spory niedosyt.

Nie jestem usatysfakcjonowana tą lekturą. Kupując książkę jako nowość, oczekiwałam kolejnej mocnej, angażującej historii, a tym razem zabrakło mi emocji i charakteru, do którego autor wcześniej przyzwyczaił swoich czytelników.

[agatkarecenzuje]

DNF

[Adam Włodarczyk · Rating 4 out of 5]

Ciekawe. Coś na pograniczu kryminału, thrillera I horroru. Mroczny i duszny klimat.

[Dominika · Rating 3 out of 5]

3.5

[book_matula · Rating 5 out of 5]

Są autorzy, których książki kupujemy, bo chcemy przeczytać kolejną historię. A są też tacy, po których książki sięgamy, bo po prostu wiemy, że nas nie zawiodą. Dla mnie Przemysław Piotrowski zdecydowanie należy do tej drugiej grupy.
Jestem ogromną fanką jego twórczości i chyba już dawno przestałam podchodzić do jego nowych książek z pytaniem: „Czy będzie dobra?”. W przypadku autora mam raczej pewność, że dostanę historię, która mnie porządnie wciągnie, przemieli emocjonalnie i zostawi z myślami krążącymi wokół przeczytanej książki jeszcze długo po jej zakończeniu. „W ciemnym, głodnym lesie” tylko utwierdziło mnie w tym przekonaniu. I powiem wprost: ta książka jest genialna. Tym razem autor zabiera nas w Bieszczady. Trafiamy do niewielkiej miejscowości o bardzo wymownej nazwie Czyściec. To właśnie tutaj przed laty zaginęła siostra Niny. Sprawa nigdy nie została rozwiązana, a po latach historia zaczyna się powtarzać. Kolejna młoda kobieta znika bez śladu. Nina, która jest dziennikarką, nie potrafi przejść obok tego obojętnie. Zaczyna własne śledztwo i szybko odkrywa, że zaginięć było więcej, a wszystkie prowadzą w stronę jednego miejsca – lasu, którego mieszkańcy wyraźnie się boją.
I tutaj zaczyna się prawdziwa jazda. Autor stworzył historię, w której las nie jest tylko miejscem akcji. Ma swoją atmosferę, swoją tajemnicę i niemal własną osobowość. Jest czymś, co od początku budzi niepokój. Im więcej Nina odkrywa, tym mocniej zaczynamy rozumieć, dlaczego mieszkańcy Czyśćca tak niechętnie mówią o tym, co znajduje się za granicą ich codziennego, pozornie spokojnego świata. Bardzo podobało mi się to, że autor nie próbuje wszystkiego wyłożyć czytelnikowi na tacy. Dostajemy kolejne elementy układanki, ale zanim zdążymy złożyć je w całość, pojawia się następny trop, kolejna wątpliwość albo pytanie, które sprawia, że zaczynamy podejrzewać dosłownie wszystkich. I kiedy wydaje nam się, że już wiemy, w którą stronę zmierza ta historia, Piotrowski potrafi skutecznie wyprowadzić nas z błędu. To jest właśnie ten rodzaj kryminału, który lubię najbardziej. Nie chodzi wyłącznie o odpowiedź na pytanie „kto?”. Ważniejsze staje się, dlaczego, co wydarzyło się wcześniej i jak wiele rzeczy można ukryć przez lata pod pozorem zwyczajnego życia.
Nina bardzo szybko stała się dla mnie bohaterką, której po prostu chciałam kibicować. Nie jest kolejną papierową postacią wrzuconą do fabuły tylko po to, żeby prowadzić śledztwo. Ma swoją przeszłość, swoje emocje i powód, dla którego ta sprawa jest dla niej czymś znacznie więcej niż dziennikarskim tematem. Jej osobiste zaangażowanie sprawia, że wszystko nabiera zupełnie innego ciężaru. A przecież nad całą historią cały czas wisi pytanie o siostrę Niny. Co naprawdę się z nią stało? Dlaczego przez tyle lat nikt nie zdołał wyjaśnić jej zaginięcia? Dlaczego mieszkańcy tak bardzo nie chcą mówić o lesie? I najważniejsze: co tak naprawdę kryje się w tym lesie? Nie będę zdradzać odpowiedzi, bo byłoby to zwyczajnie odebranie Wam przyjemności z odkrywania tej historii samodzielnie (tak wiem, wielokrotnie w swoich recenzjach zdradzałam co i jak, ale nie w przypadku tego autora). Mogę natomiast powiedzieć jedno: warto wejść do tego lasu razem z Niną, ale trzeba mieć świadomość, że nie jest to spacer, z którego wychodzi się z poczuciem, że wszystko jest dokładnie takie, jak się wydawało na początku.
Przemysław Piotrowski po raz kolejny pokazuje, że potrafi budować napięcie bez ciągłego zasypywania czytelnika sztucznymi fajerwerkami. Jego mocną stroną jest dla mnie przede wszystkim sposób prowadzenia historii. Czytam i mam poczucie, że cały czas coś jest nie tak. Niby wszystko układa się w logiczną całość, ale gdzieś z tyłu głowy pojawia się myśl: „Nie, tutaj musi być coś jeszcze”. I właśnie takie książki lubię. Książki, które nie traktują czytelnika jak kogoś, komu trzeba co kilka stron przypominać, co właściwie się dzieje. Piotrowski daje nam historię, pozwala wejść w jej klimat i samemu próbować rozgryźć zagadkę. A klimat tej powieści jest naprawdę mocny. Bieszczady, niewielka miejscowość, ludzie, którzy wiedzą więcej, niż chcą powiedzieć, tajemnicze zaginięcia i las, o którym wszyscy mówią w podobny sposób. Niby mamy do czynienia z pięknym miejscem, ale im dłużej przebywamy w Czyśćcu, tym bardziej czujemy, że pod powierzchnią kryje się coś bardzo niepokojącego. I chyba właśnie atmosfera jest jednym z największych atutów tej książki. Czytając, miałam poczucie, że autor bardzo świadomie buduje przestrzeń, w której człowiek zaczyna nie ufać nawet temu, co z pozoru wydaje się oczywiste. Las staje się niemal osobnym bohaterem. Nie jest jedynie tłem dla wydarzeń. Jest czymś, co cały czas znajduje się gdzieś z tyłu naszej głowy. I tu muszę napisać chociaż jeden minus (tak dla kontrastu) Kurde mac, jak ja teraz mam czerpać radość ze spaceru po lesie, jak po wszystkich przeczytanych książkach autora jestem pewna, że kryją w sobie tajemnice. Znając mojego pecha natrafię na jedną z nich. :D
Jadąc samochodem przez las, boję się spojrzeć wysoko w konary drzew, żeby przypadkiem nie zobaczyć jakiegoś wisielca... :D Ostatnio złapałam się na tej myśli i ok – to może brzmi zbyt grubo, ale naprawdę! Jakimś magicznym cudem, kiedy tylko przekraczam granicę lasu, z automatu włącza mi się tryb analizy każdego szmeru, trzasku czy pohukiwania. I to jest wielki plus oraz ogromny pokłon w stronę talentu Przemysława Piotrowskiego! Sposób, w jaki buduje klimat w W ciemnym, głodnym lesie, po prostu wchodzi w głowę i zostaje tam na długo po odłożeniu książki. Moje przerażenie podczas lektury (i jak widać, również po niej!) to w 100% autentyczna reakcja. Jeśli szukacie autora, który potrafi tak po mistrzowsku zagrać na wyobraźni i zafundować ciarki na plecach, to Piotrowski jest absolutnym numerem jeden.
„W ciemnym, głodnym lesie” rozpoczyna nową serię, a ja już wiem, że będę czekała na kolejne tomy. I naprawdę nie potrzebuję tutaj wielkich deklaracji ani zapewnień, że będzie jeszcze lepiej. Wystarczy mi nazwisko autora na okładce. Bo Piotrowski ma coś, czego nie da się nauczyć z poradników pisarskich. Ma własny styl, wyczucie historii i talent do tworzenia opowieści, które potrafią wejść czytelnikowi do głowy. Dla mnie jego książki już dawno przestały być zwykłymi kryminałami czy thrillerami do przeczytania i odłożenia na półkę. Sięgając po jego kolejną powieść, wiem, że dostanę coś, co wywoła emocje. Czasem złość, czasem niepokój, czasem niedowierzanie, a czasem zwyczajną satysfakcję z dobrze poprowadzonej historii. A jeśli jesteście już fanami Piotrowskiego? Nie pytajcie, czy warto. Po prostu czytajcie. ❤️📚

[Odliterowana · Rating 3.5 out of 5]

3,5⭐️/5. Spodziewałam się standardowego kryminału, a dostałam historię łączącą kryminał z elementami thrillera i horroru, i tylko od czytelnika zależy, czy uwierzy w zupełnie nieparanormalne wyjaśnienie sprawy. W tym wydaniu sprawdziło się to naprawdę dobrze. Bardzo podobały mi się opisy lasu: i choć uwielbiam spacery pośród drzew, po przeczytaniu tej książki przez jakiś czas odpuszczę sobie samotne wędrówki… Ciężko mi za to z pewnym pożegnaniem (że w ten sposób to ujmę, aby niczego nie zdradzić), do którego doszło w tej historii. Wielka szkoda. Mimo mojego pozytywnego odbioru, nie do końca widzę tu potencjał na serię, bo sama Nina była „W ciemnym, głodnym lesie” najsłabszym ogniwem. Mimo wszystko wolałabym, żeby jej historia była jednotomówką, a autor skupił się na realizacji innych pomysłów.

[Ilona * ksiazka_w_kwiatach * · Rating 3 out of 5]

Przemysław Piotrowski od kilku lat zajmuje stałe miejsce w gronie moich ulubionych polskich autorów kryminałów i thrillerów. Szczególnie cenię jego serię z komisarzem Igorem Brudnym, którą uważam za jedną z najlepszych rodzimych cykli kryminalnych ostatnich lat. „W ciemnym, głodnym lesie” to najnowsza powieść autora, a zarazem początek zupełnie nowej serii. Już sam opis fabuły zapowiada historię pełną tajemnic, niewyjaśnionych zaginięć oraz mrocznych sekretów skrywanych przez mieszkańców niewielkiej bieszczadzkiej miejscowości. Dodatkowo uwagę przyciąga klimatyczna okładka, która doskonale oddaje atmosferę niepokoju i narastającego zagrożenia, unoszącą się nad całą opowieścią, skutecznie rozbudzając ciekawość i zachęcając do lektury.

Nina, dziennikarka, wraca do bieszczadzkiej wsi Czyściec, gdzie wiele lat temu bez śladu zaginęła jej siostra. Gdy w tym samym miejscu znika kolejna młoda kobieta, Nina postanawia przeprowadzić własne śledztwo. Szybko odkrywa, że podobnych zaginięć było znacznie więcej, a wszystkie w tajemniczy sposób łączy pobliski las.
W trakcie dochodzenia bohaterka napotyka mur milczenia. Mieszkańcy wydają się coś ukrywać, unikają odpowiedzi i sprawiają wrażenie, jakby znali prawdę, której za wszelką cenę nie chcą ujawnić. Z każdym kolejnym tropem Nina coraz bardziej zagłębia się w mroczne sekrety miejscowości, nie zdając sobie sprawy, jak wielkie niebezpieczeństwo na nią czeka. W Czyśćcu bowiem nic nie jest dziełem przypadku, a prawda okazuje się znacznie bardziej przerażająca, niż można było przypuszczać.

„W ciemnym, głodnym lesie” Przemysława Piotrowskiego to mroczny thriller kryminalny, w którym autor zabiera czytelnika w sam środek bieszczadzkiej dziczy, gdzie granica między rzeczywistością a legendą stopniowo zaczyna się zacierać.
Fabuła powieści wciąga już od pierwszych stron, a niezwykle gęsty, niepokojący klimat sprawia, że napięcie nie opuszcza czytelnika aż do samego końca. To właśnie atmosfera jest jednym z największych atutów tej powieści. Piotrowski doskonale wykorzystuje scenerię Bieszczadów, czyniąc z niej niemal pełnoprawnego bohatera swojej historii. Las nie stanowi tu jedynie tła dla wydarzeń – staje się żywą, złowrogą siłą, budzącą strach zarówno wśród mieszkańców, jak i odbiorców. Powtarzane przez bohaterów ostrzeżenie, że „las zabiera i nie oddaje”, skutecznie podsyca aurę tajemnicy. Autor umiejętnie operuje ludzkim lękiem przed nieznanym, wykorzystując motyw izolacji, dzikiej przyrody oraz lokalnych wierzeń.
Szczególnie przypadła mi do gustu kreacja głównej bohaterki. Nina jest postacią wiarygodną i przekonująco skonstruowaną pod względem psychologicznym. Nie jest nieomylną detektywką ani heroską pozbawioną wad i słabości. Wręcz przeciwnie – jej działania wynikają z osobistych traum, poczucia winy oraz potrzeby poznania prawdy o losie siostry. Dzięki temu łatwo zaangażować się emocjonalnie w jej historię i kibicować jej w kolejnych etapach śledztwa.
Równie interesująco zostali przedstawieni mieszkańcy Czyśćca. Ich niechęć do rozmów, zamknięcie na obcych oraz wzajemna solidarność w ukrywaniu niewygodnych faktów tworzą sugestywny obraz społeczności żyjącej pod ciężarem dawnych wydarzeń i nierozliczonych tajemnic.
Na uwagę zasługuje również dynamiczne tempo akcji. Piotrowski nie pozwala czytelnikowi na chwilę znużenia – wydarzenia następują po sobie naturalnie i płynnie, a liczne zwroty akcji skutecznie podtrzymują zainteresowanie. Stopniowo odsłaniane kolejne elementy układanki, konsekwentnie podsycają ciekawość i sprawiają, że trudno oderwać się od lektury. Każdy rozdział przynosi nowe pytania, a napięcie systematycznie narasta aż do samego finału. Jednocześnie autor nie rezygnuje z budowania atmosfery grozy i niepewności, dzięki czemu książka momentami przypomina thriller z wyraźnymi elementami horroru oraz powieści sensacyjnej.
„W ciemnym, głodnym lesie” to bardzo udane otwarcie nowej serii Przemysława Piotrowskiego. To powieść, która umiejętnie łączy kryminalną zagadkę z mrocznym klimatem bieszczadzkich legend. Autor stworzył historię pełną napięcia, tajemnic i emocji, a jednocześnie w interesujący sposób wykorzystał motyw małej społeczności skrywającej niebezpieczne sekrety.
Najbardziej urzekł mnie klimat tej powieści – mroczny, duszny i przepełniony niewypowiedzianymi sekretami. Bieszczadzkie krajobrazy, tajemniczy las oraz zamknięta społeczność stworzyły niezwykle sugestywne tło dla całej historii. Przez większość lektury towarzyszyło mi poczucie niepewności oraz nieustanne przekonanie, że za chwilę wydarzy się coś niepokojącego.
Jako wielbicielka twórczości Przemysława Piotrowskiego miałam wobec tej książki duże oczekiwania i mogę śmiało przyznać, że zostały one w pełni spełnione. Otrzymałam wciągający thriller z interesującą bohaterką, świetnie poprowadzoną intrygą oraz atmosferą, która pozostaje w pamięci jeszcze długo po zakończeniu lektury.
Polecam tę powieść wszystkim miłośnikom thrillerów, kryminałów oraz historii opartych na tajemniczych zaginięciach. Jeśli lubicie mroczne sekrety małych społeczności, niepokojący klimat i fabuły, które trzymają w napięciu do ostatnich stron, „W ciemnym, głodnym lesie” zdecydowanie powinno znaleźć się na Waszej liście lektur.

[Urszula Stelmach · Rating 2 out of 5]

Mam spore wątpliwości czy tę książkę napisał Przemysław Piotrowski. Fabuła, język, dialogi.... zupełnie nie takie, do jakich mnie przyzwyczaił w fantastycznych, rewelacyjnych seriach z Igorem Brudnym czy Lutą Karabiną. I owszem, lubię horrory. Ale nie ten 😕

[szyszka_czyta · Rating 5 out of 5]

„W ciemnym, głodnym lesie” to niejednoznaczny thriller z elementami grozy, osadzony w malowniczych, ale zarazem niepokojących Bieszczadach. Autor umiejętnie łączy kilka gatunków, dzięki czemu historia wyróżnia się na tle innych thrillerów.

Nina, dziennikarka, po latach wraca do rodzinnej miejscowości, by rozwikłać tajemnicę zaginięcia swojej siostry. Gdy znika kolejna młoda kobieta, rozpoczyna własne śledztwo, które prowadzi ją coraz głębiej w sekrety mieszkańców i mroczne tajemnice pobliskiego lasu.

Autor stworzył niesamowity klimat tej powieści - mroczny, duszny i stopniowo oplatający czytelnika coraz ciaśniej. Bieszczadzki las nie jest tu jedynie tłem wydarzeń. Staje się niemal osobnym bohaterem historii, budząc poczucie zagrożenia i niepewności. To symbol strachu, tajemnic oraz tego, co ludzie próbują ukryć przez lata. Z każdą kolejną stroną coraz bardziej wciągałam się w tę historię. Uwielbiam motyw tajemnic małych społeczności, zmowy milczenia, zaginięć oraz legend wplecionych w fabułę. Choć legenda stworzona na potrzeby powieści jest fikcyjna, autor przedstawił ją w niezwykle realistyczny sposób, a elementy grozy dodatkowo wzbogaciły całość. Polubiłam również główną bohaterkę, która zmaga się z własną traumą i poczuciem straty, a jednocześnie nie ustaje w dążeniu do odkrycia prawdy. Autor stawia tutaj przede wszystkim na tajemnicę, napięcie, psychologiczny niepokój oraz stopniowe odkrywanie kolejnych elementów układanki. Śledztwo wciąga, a liczne tropy, podejrzenia i analiza faktów sprawiają, że trudno odłożyć książkę na bok.

To thriller, który przyciąga nie tylko intrygującą zagadką, ale przede wszystkim wyjątkową atmosferą - duszną, niepokojącą i pozostającą w pamięci jeszcze długo po zamknięciu książki. Autor po raz kolejny udowadnia, że największy strach często kryje się nie w ciemnym lesie, lecz w ludzkich tajemnicach 🖤

[literkowy.azyl · Rating 1 out of 5]

Współpraca recenzencka z @wydawnictwoczarnaowca

Nina Bacela, dziennikarka, podejmuje się napisania reportażu o dziewczynie, która zaginęła w Czyśćcu. Chce rozwikłać tę zagadkę, ponieważ w tym samym miejscu zaginęła również jej siostra Maja, a jak się okazuje, także kilka innych dziewczyn. Kiedy dociera na miejsce, orientuje się, że na wsi dzieje się coś, czego nie da się racjonalnie wyjaśnić, a wśród mieszkańców panuje niechęć do przyjezdnej i zmowa milczenia. Czy Ninie uda się odkryć prawdę dotyczącą zaginięcia dziewczyny, a także jej siostry Maji?

Książka miała potencjał. Śmiem nawet powiedzieć, że ogromny. Tajemnicze zaginięcia dziewczyn, mała społeczność, las, legendy i ludowe wierzenia. Naprawdę, same te elementy są niezwykle klimatyczne. Osobiście uważam, że zamysł na tę historię był naprawdę świetny, ale fabuła to przecież nie wszystko.

Historia jest napisana niesamowicie topornie, sztucznie i nienaturalnie. Ilość słów „jakby”, „jak” oraz różnego rodzaju porównań jest dosłownie przytłaczająca. Chyba w żadnej książce nie spotkałam się z tym, żeby jedno słowo pojawiało się cztery razy na jednej stronie. I być może byłoby to jeszcze do wybaczenia, gdyby te słowa nie były powtarzane dosłownie cały czas.

Liczba przymiotników, które, jak śmiem twierdzić, miały nadać klimatu opisom różnorodnych rzeczy, zadziałała zupełnie odwrotnie. Zdania są za proste i zdecydowanie za krótkie. Rozumiem wplatanie pojedynczych krótkich zdań, które mają za zadanie coś podkreślić albo dodać historii odpowiedniego klimatu, ale przy dłuższej lekturze miliona przymiotników i porównań ze słowami „jak” i „jakby” człowiek zaczyna po prostu dostawać w głowę.

Bohaterowie właściwie nie wywołali we mnie żadnych większych emocji, a samo budowanie klimatu pozostawia naprawdę wiele do życzenia.

JAKBY to powiedzieć… szkoda. Ogromnie zmarnowany potencjał historii, która mogła zostać w głowie czytelnika na znacznie dłużej. To mogła być świetna książka, a ostatecznie skończyło się na płytkiej opowieści, płaskich bohaterach i licznych powtórzeniach.

[Karolina · Rating 3 out of 5]

To moje drugie podejście do tego autora i pamiętam, że Piętno nieco mniej wymęczyło. Chciałam podejść do tej książki z otwartą głową, ale niestety nie udało mi się uniknąć uprzedzeń.
Z początku parskałam śmiechem i wywracałam oczami na niektóre teksty, zwłaszcza te w stylu: las nie oddaje każdego 😅. Teraz z perspektywy przeczytania całość wiem już, że to Nina działała mi na nerwy. Dawno nie spotkałam takiej irytującej bohaterki. Niby baba z jajami, boksuje, pomaga kobietom po traumach, dziennikarka, a waliła takie gafy w rozmowach z mieszkańcami, że kompletnie się nie dziwię, że nikt jej nic nie chciał powiedzieć. Darła się tylko na tych ludzi zamiast trochę podejść sposobem, np. udać, że jest turystką na urlopie i zagadywać o głupoty, ciągnąć za języki żeby jej się ludzie sami wygadywali i nawet o tym nie wiedzieli.

Uczciwie przyznaje, że po połowie historia zaczęła się rozkręcać i naprawdę byłam ciekawa jak to się rozwinie. Już myślałam, że będą mocne 4⭐, ale... końcówka przeorała. Serio?! Ta akcja w tej jamie była tak słaba, że zmiotła całe moje ciepłe uczucia do tej powieści. Normalnie złotousta Nina i jej dar perswazji - szkoda, że taka przekonująca nie była od początku 😑. No niestety kompletnie mnie to rozczarowało i nie na to liczyłam.

[diathesiss · Rating 5 out of 5]

świetne połączenie kryminału, thrilleru i horroru
pan piotrowski ma niesamowity dar tworzenia klaustrofobicznej, dusznej atmosfery małej, lokalnej społeczności
zakończenie nie jest powalające, wręcz przeciwnie - jest znane od początku - ale chyba nie o to w tej książce chodzi
nie jest to kryminał z milionem plot twistów, wiec jeśli tego szukacie - to nie książka dla was
jeśli natomiast chcecie czegoś z folkowym twistem, lubicie ciasną, gęstą atmosferę - serdecznie polecam
mogę się jedynie przyczepić do braku wyjaśnienia wątku zaginionych dziewczyn oraz mało emocjonalnej reakcji na pojednanie sióstr, nie rozumiem jednak zarzutów, jakoby główna bohaterka była mało wymiarowa
z niecierpliwością czekam na kolejny tom.

[magda · Rating 2 out of 5]

2,5*/5*
Przemysław Piotrowski od jakiegoś czasu serwuje swoim wiernym czytelnikom nowości. Zamiast Brudnego mamy np “Mężczyznę, który rozmawiał z hienami “. A teraz horror w postaci “W ciemnym głodnym lesie “. Bohaterką jest dziennikarka Nina Barcela. Gazeta wysyła ją w Bieszczady do miejscowości Czyściec aby napisała artykuł o zaginionej dziewczynie. Przed laty w tym samym miejscu zaginęła siostra dziennikarki. Przypadek? Tego Nina ma zamiar się dowiedzieć. Jednak po przyjeździe na miejsce trudno jest jej rozmawiać z mieszkańcami. Każdy nabiera wody w usta i każe jej nie drążyć tematu mówiąc, że dziewczyny które zaginęły (bo było ich więcej) miały swoje problemy. Jednocześnie każą jej się wystrzegać Puszczy i nie wchodzić do lasu. Jednak Ninę coś przyzywa a o swoim spostrzeżeniu i dziwnym zachowaniu mieszkańców powiadamiania swojego byłego chłopaka, który pracuje w rzeszowskiej policji. Zjawia się w wolnym dniu i wspólnie próbują dociec co mieszkańcy ukrywają przed przyjezdnymi. W Puszczy. Bo to się czuje, że jest głodna. 


Niestety nie polubiłam się absolutnie z żadnym bohaterem. Nina mnie irytowała bo przede wszystkim skupiała się na zaginionej siostrze a mieszkańcy nawołują i głodzie lasu. Brak mi dreszczyku emocji i przerażenia, który powinien towarzyszyć temu gatunkowi. Mroku i grozy. Może w kolejnej części to poczuję? Z przykrością muszę stwierdzić, że tym razem Pan Piotrowski mnie nie uwiódł swoim kunsztem literackim ale okładką już tak. Jednak to moja subiektywna opinia a wy musicie ocenić ją sami.


Współpraca barterowa z Wydawnictwem Czarna Owca.

[marguerita.czyta · Rating 3 out of 5]

3,5/5

[natan · Rating 2 out of 5]

2.5

[Angelika Majewska · Rating 2 out of 5]

Ale zawód… 😫

[Ala · Rating 5 out of 5]

Orany. Fenomenalne.

[Gabriela Kurpiel · Rating 3 out of 5]

3.5 ⭐️
było w tym trochę mroku i tajemnicy, bawiłam się dobrze, wraz z główną bohaterką wkurzałam się na ludzi z wioski. cieszę się że to jakiś grubszy płot który będziemy kontynuować, bo wciąż sporo niewiadomych…może aż zbyt wiele jak na koniec książki

[Monika · Rating 2 out of 5]

Z ogromnym bólem, bo bardzo lubię twórczość Piotrowskiego...

[Julia Gołucka · Rating 3 out of 5]

Niestety, ale nudna książka, nie wciągnęła, zdecydowanie brakowało dreszczyku emocji.

[MagdaBury · Rating 2 out of 5]

Tak jakby to nie był ten sam autor. Przykre