What do you think?
Rate this book
Ισμαήλ και Ρόζα
Η αινιγματική Σμυρνιά γερόντισσα Ρόζα και ο πανίσχυρος Ισμαήλ ζουν επί δεκαετίες με το βάρος ενός μυστικού σημαδεμένου από τη βία της Μικρασιατικής Καταστροφής.
Το συλλεκτικό πάθος ενός αρχιτέκτονα, μια παλιά φωτογραφία κι ένα νυφικό λερωμένο με αίμα γίνονται αφορμή για να ανασυρθεί η ιστορία τους από το παρελθόν και μαζί της κομμάτια της παρουσίας και της δράσης του ελληνισμού στη Μικρασία. Σμύρνη, Αϊβαλί, Μυτιλήνη, Αθήνα, Κωνσταντινούπολη, η μυρωδιά των παλαιοπωλείων, η γοητεία των ταξιδιών, η πρόκληση του έρωτα και του μυστηρίου, αυτή είναι η δαιδαλώδης διαδρομή που ακολουθούν οι ήρωες και οι αναγνώστες, για να διαπιστώσουν εντέλει πως οι μικρές ιστορίες των ανθρώπων είναι αυτές που σφραγίζουν τη μεγάλη Ιστορία.
Το συλλεκτικό πάθος ενός αρχιτέκτονα, μια παλιά φωτογραφία κι ένα νυφικό λερωμένο με αίμα γίνονται αφορμή για να ανασυρθεί η ιστορία τους από το παρελθόν και μαζί της κομμάτια της παρουσίας και της δράσης του ελληνισμού στη Μικρασία. Σμύρνη, Αϊβαλί, Μυτιλήνη, Αθήνα, Κωνσταντινούπολη, η μυρωδιά των παλαιοπωλείων, η γοητεία των ταξιδιών, η πρόκληση του έρωτα και του μυστηρίου, αυτή είναι η δαιδαλώδης διαδρομή που ακολουθούν οι ήρωες και οι αναγνώστες, για να διαπιστώσουν εντέλει πως οι μικρές ιστορίες των ανθρώπων είναι αυτές που σφραγίζουν τη μεγάλη Ιστορία.
300 pages, Hardcover
First published January 1, 2004
5 people are currently reading
85 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 23 of 23 reviews
March 22, 2017
Παπάρα. Απαράδεκτο. Μια απαράδεκτη παπάρα. Από που να ξεκινήσω; Ας ξεκινήσω από την ιστορία: χιλιοειπωμένη. Η Σμύρνη πριν την καταστροφή, μια τραγωδία, ένα γάμος που βάφτηκε με αίμα, βαθιά κρυμμένα μυστικά που έρχονται στην επιφανεια μετά από δεκαετίες και ταράζουν τις ζωές αθώων, μπλα, μπλα, μπλα. Το μόνο σχετικά ενδιαφέρον είναι ότι ο ήρωας είναι μανιώδης συλλέκτης, αλλά πέρα από κάποια αόριστα κλισέ (οι συλλέκτες έτσι, οι συλλέκτες γιουβέτσι) ο συγγραφέας δεν κατορθώνει, βασικά δεν προσπαθεί καν, να δώσει μια εικόνα της ψυχολογίας αυτών των ανθρώπων και του κόσμου τους. Δεύτερο μεγάλο πρόβλημα, ο ίδιος ο ήρωας, Όπως δήλωσα και στο update μου, ο τύπος είναι μεγάλος μα...κας, και το πρόβλημα είναι ότι ο συγγραφέας αφιερώνει υπερβολικά πολύ χρόνο να με πληροφορεί για τη ζωή και τα έργα αυτού του ηλιθίου, που δεν έχουν και καμία ουσιαστική σχέση με την πλοκή. Π.χ. η ερωτική του ζωή, στην οποία θα έλεγα ότι συμπεριφέρεται σαν ανώριμος έφηβος, αλλά δε θέλω να προσβάλλω τους έφηβους και την ωριμότητά τους, καταλαμβάνει τουλάχιστον το 1/4 του βιβλίου. Για ποιό λόγο, αφού τα ασήμαντα, ανούσια και αδιάφορα ειδύλλια αυτού του εγωκεντρικού σωβινιστικού γουρουνιού θα μπορούσαν να λείπουν και η κεντρική ιστορία δε θα έχανε σε τίποτα; Και περνάμε στο τρίτο πρόβλημα: τις παντελώς απίστευτες εσωτερικές διεργασίες όχι μόνο του ήρωα, αλλά σε κάποιο βαθμό των υπολοίπων χαρακτήρων, που διαμορφώνουν τις αντιλήψεις τους σε ένα συγκεκριμένο θέμα. Όχι, δεν αναφέρομαι στον προαναφερθέντα σωβινισμό, είμαι ρεαλίστρια, ξέρω ότι ζούμε σε μια πατριαρχική κοινωνία και μια δόση σεξισμού είναι δεδομένη (άσε που η πλοκή διαδραματίζεται στα τέλη της δεκαετίας του 1970). Αλλά Όχι, δηλαδή ο ήρωας και ο συγγραφέας τι θα έκαναν σε ανάλογη περίπτωση;
Το επιστέγασμα όλων είναι ότι ο συγγραφέας είνα πραγματικός δεξιοτέχνης στην γνωστή λογοτεχνική τεχνοτροπία του infodump (δε γνωρίζω εάν υπάρχει αντίστοιχος ελληνικός όρος, είναι αυτό που συμβαίνει όταν δύο χαρακτήρες περπατούν στο δρόμο, περνούν μπροστά από ένα μαγαζί με είδη υγιεινής και αυτό και μόνο δίνει αφορμή στον συγγραφέα να εισάγει στην αφήγηση μια πολυσέλιδη περίληψη του γνωστού συγγράμματος του επίτιμου καθηγητή της Βυζαντινολογίας Κ.Καντακουζηνού "Το αποχετευτικό σύστημα στον Βυζάντιο", χρησιμοποιώντας το εφυέστατο λογοτεχνικό εύρημα να βάζει τον ένα χαρακτήρα να λέει στον άλλο "βλέποντας αυτόν τον μπιντέ, μου έρχεται στο νου....."). Πλείστες όσες πληροφορίες για τη Σμύρνη, την Λέσβο, την Κωνσταντινούπολη, τις αντίκες, την τέχνη, τα γαμήλια έθιμα, τα γλυκά, τα προσκυνήματα στους Άγιους Τόπους, την αρχιτεκτονική, τους νόμους του Καραμανλή για την ανοικοδόμηση, τις μελιτζάνες με γιαούρτι και ότι άλλο βάζει ο νους του ανθρώπου, έχουν συμπεριληφθεί στο βιβλίο, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων χωρίς να έχουν ιδιαίτερη σχέση με την πλοκή. Το θλιβερό είναι ότι αυτά τα infodumps ήταν ίσως τα πιο ενδιαφέροντα κομάτια της ανάγνωσης. Και θα μπορούσε τουλάχιστον να συμπεριλάβει τη συνταγή με τις μελιτζάνες.
Το επιστέγασμα όλων είναι ότι ο συγγραφέας είνα πραγματικός δεξιοτέχνης στην γνωστή λογοτεχνική τεχνοτροπία του infodump (δε γνωρίζω εάν υπάρχει αντίστοιχος ελληνικός όρος, είναι αυτό που συμβαίνει όταν δύο χαρακτήρες περπατούν στο δρόμο, περνούν μπροστά από ένα μαγαζί με είδη υγιεινής και αυτό και μόνο δίνει αφορμή στον συγγραφέα να εισάγει στην αφήγηση μια πολυσέλιδη περίληψη του γνωστού συγγράμματος του επίτιμου καθηγητή της Βυζαντινολογίας Κ.Καντακουζηνού "Το αποχετευτικό σύστημα στον Βυζάντιο", χρησιμοποιώντας το εφυέστατο λογοτεχνικό εύρημα να βάζει τον ένα χαρακτήρα να λέει στον άλλο "βλέποντας αυτόν τον μπιντέ, μου έρχεται στο νου....."). Πλείστες όσες πληροφορίες για τη Σμύρνη, την Λέσβο, την Κωνσταντινούπολη, τις αντίκες, την τέχνη, τα γαμήλια έθιμα, τα γλυκά, τα προσκυνήματα στους Άγιους Τόπους, την αρχιτεκτονική, τους νόμους του Καραμανλή για την ανοικοδόμηση, τις μελιτζάνες με γιαούρτι και ότι άλλο βάζει ο νους του ανθρώπου, έχουν συμπεριληφθεί στο βιβλίο, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων χωρίς να έχουν ιδιαίτερη σχέση με την πλοκή. Το θλιβερό είναι ότι αυτά τα infodumps ήταν ίσως τα πιο ενδιαφέροντα κομάτια της ανάγνωσης. Και θα μπορούσε τουλάχιστον να συμπεριλάβει τη συνταγή με τις μελιτζάνες.
February 9, 2018
B.R.A.CE. 2018 Ένα βιβλίο συγγραφέα με διπλό όνομα ή διπλό επώνυμο
Κρίμα κρίμα και πάλι κρίμα... που καταπιέζω τον εαυτό μου και δεν παρατάω ένα βιβλίο όταν βλέπω πως δεν μου αρέσει, αλλά εκεί να συνεχίσω να το διαβάζω για να δω που το πάει... #ΦτούΜου
Το κείμενο αναλλώνεται στα παρακάτω 4 μέρη:
1/4 Την ερωτική ζωή του πρωταγωνιστή και τι θα κάνει με την μία, πως θα την πέσει στην άλλη, πως θα καταφέρει αυτή που θέλει και γενικά παρουσιάζεται σαν ενας άντρας εγωιστής, παρτάκιας, κομπλεξικός κλισεδιάρης, σεξιστής και γκομενιάρης που δεν πείθει καθόλου. Χαλαρά ένα κομμάτι που μπορούσε να λείπει από την υπόθεση. Δεν συνεισφέρουν πουθενά στην υπόθεση οι ερωτικές του περιπέτειες, προβληματισμοί και ανακατωσούρες. Ευχόμουν συνέχεια να τον δέσουν με το στενό τζινάκι της Μαριαννούλας (#μπλιάχ)
2/4 Ιστορικές λεπτομέρειες για την Σμύρνη και άλλες περιοχές, την ζωή των Ελλήνων την περίοδο πριν και μετά την καταστροφή. Μου θύμισε λίγο Ιστορία 4ης Δέσμης (εδώ μπαίνει ο Τόλης με το "Οι αναμνήσεις ξαναγυρίζουνε, και μου θυμίζουνε τα περασμένα. Χαρές που φύγανε και δε γυρίζουνε, και τα όνειρά μου πού `ναι χαμένα"), αλλά παραδέχομαι ότι ήταν το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της αφήγησης. Μπλέκονται με την υπόθεση και μας δίνουν ένα υπόβαθρο πάνω στο οποίο λειτουργούν οι χαρακτήρες που βλέπουμε στο τώρα.
3/4 Σχόλια και λεπτομέριες σχετικά με την δράση και την ψυχολογία του συλλέκτη (όχι οστών). Ο συλλέκτης αυτό, ο συλλέκτης εκείνο, ο συλλέκτης το παράλλο. Αρκετές από αυτές έδιναν την εντύπωση ότι ήταν εκεί για να γεμίσουν την σελίδα, να δώσουν απλά ένα έναυσμα για να προχωρήσει η υπόθεση. Δεν ξέρω... δεν ξέρω.
4/4 Η αρκετά ασύνδετη πλοκή με στύλ "είδα αυτό, πάτησα εκείνο, βγήκε τούτο, θυμήθηκα τα νιάτα μου κι έκανα αυτό". Ντε και καλά βεβιασμένες κινήσεις και γεγονότα για να προχωρήσει η υπόθεση.
Ένας έντονος προβλήματισμός μου είναι ότι ενώ η υπόθεση εξελίσσεται στα τέλη της δεκαετίας του 1970, οι άνθρωποι είναι σαν να μιλάνε σε ύφος προηγούμενων δεκαετιών. Είναι αυτό το συναίσθημα που είχα ότι δεν μου έκαναν οι φράσεις και οι λέξεις που διάβαζα. Ανάλογα με την εποχή υπάρχει κι ένα ύφος που μιλάει ο κόσμος (πες το αργκό, πες το όπως θες)
Αυτό όμως που με εξοργίζει είναι όταν το κείμενο με τυρρανάει με πληροφορίες, και πληροφορίες και δολοπλοκίες και στήνει την αγωνία και λες "ρε συ, τι έγινε τώρα" και μετά σε 4-5 σελίδες στο τυλίγει, στο κουμπώνει, στο δένει και στο τελειώνει. Αυτό για μένα είναι ξεπέτα. Δεν έχεις τι να γράψεις, ξεπέρασες τον εαυτό σου στις προηγούμενες σελίδες; Δεν σου φταίω εγώ! Σεβάσου τον αναγνώστη σου και το κειμενό σου και μην τον ξεπετάς σαν τα τελευταία ζαρζαβατικά στον πάγκο της λαικής που θες να τα πουλήσεις όσο όσο και να φύγεις να πας σπίτι σου.
Spoiler / Προσοχή!
Κρίμα κρίμα και πάλι κρίμα... που καταπιέζω τον εαυτό μου και δεν παρατάω ένα βιβλίο όταν βλέπω πως δεν μου αρέσει, αλλά εκεί να συνεχίσω να το διαβάζω για να δω που το πάει... #ΦτούΜου
Το κείμενο αναλλώνεται στα παρακάτω 4 μέρη:
1/4 Την ερωτική ζωή του πρωταγωνιστή και τι θα κάνει με την μία, πως θα την πέσει στην άλλη, πως θα καταφέρει αυτή που θέλει και γενικά παρουσιάζεται σαν ενας άντρας εγωιστής, παρτάκιας, κομπλεξικός κλισεδιάρης, σεξιστής και γκομενιάρης που δεν πείθει καθόλου. Χαλαρά ένα κομμάτι που μπορούσε να λείπει από την υπόθεση. Δεν συνεισφέρουν πουθενά στην υπόθεση οι ερωτικές του περιπέτειες, προβληματισμοί και ανακατωσούρες. Ευχόμουν συνέχεια να τον δέσουν με το στενό τζινάκι της Μαριαννούλας (#μπλιάχ)
2/4 Ιστορικές λεπτομέρειες για την Σμύρνη και άλλες περιοχές, την ζωή των Ελλήνων την περίοδο πριν και μετά την καταστροφή. Μου θύμισε λίγο Ιστορία 4ης Δέσμης (εδώ μπαίνει ο Τόλης με το "Οι αναμνήσεις ξαναγυρίζουνε, και μου θυμίζουνε τα περασμένα. Χαρές που φύγανε και δε γυρίζουνε, και τα όνειρά μου πού `ναι χαμένα"), αλλά παραδέχομαι ότι ήταν το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της αφήγησης. Μπλέκονται με την υπόθεση και μας δίνουν ένα υπόβαθρο πάνω στο οποίο λειτουργούν οι χαρακτήρες που βλέπουμε στο τώρα.
3/4 Σχόλια και λεπτομέριες σχετικά με την δράση και την ψυχολογία του συλλέκτη (όχι οστών). Ο συλλέκτης αυτό, ο συλλέκτης εκείνο, ο συλλέκτης το παράλλο. Αρκετές από αυτές έδιναν την εντύπωση ότι ήταν εκεί για να γεμίσουν την σελίδα, να δώσουν απλά ένα έναυσμα για να προχωρήσει η υπόθεση. Δεν ξέρω... δεν ξέρω.
4/4 Η αρκετά ασύνδετη πλοκή με στύλ "είδα αυτό, πάτησα εκείνο, βγήκε τούτο, θυμήθηκα τα νιάτα μου κι έκανα αυτό". Ντε και καλά βεβιασμένες κινήσεις και γεγονότα για να προχωρήσει η υπόθεση.
Ένας έντονος προβλήματισμός μου είναι ότι ενώ η υπόθεση εξελίσσεται στα τέλη της δεκαετίας του 1970, οι άνθρωποι είναι σαν να μιλάνε σε ύφος προηγούμενων δεκαετιών. Είναι αυτό το συναίσθημα που είχα ότι δεν μου έκαναν οι φράσεις και οι λέξεις που διάβαζα. Ανάλογα με την εποχή υπάρχει κι ένα ύφος που μιλάει ο κόσμος (πες το αργκό, πες το όπως θες)
Αυτό όμως που με εξοργίζει είναι όταν το κείμενο με τυρρανάει με πληροφορίες, και πληροφορίες και δολοπλοκίες και στήνει την αγωνία και λες "ρε συ, τι έγινε τώρα" και μετά σε 4-5 σελίδες στο τυλίγει, στο κουμπώνει, στο δένει και στο τελειώνει. Αυτό για μένα είναι ξεπέτα. Δεν έχεις τι να γράψεις, ξεπέρασες τον εαυτό σου στις προηγούμενες σελίδες; Δεν σου φταίω εγώ! Σεβάσου τον αναγνώστη σου και το κειμενό σου και μην τον ξεπετάς σαν τα τελευταία ζαρζαβατικά στον πάγκο της λαικής που θες να τα πουλήσεις όσο όσο και να φύγεις να πας σπίτι σου.
Spoiler / Προσοχή!
November 5, 2017
Από τις λίγες φορές που πρώτα είδα την ταινία και μετά διάβασα το βιβλίο και από τις ελάχιστες φορές που θα προτιμήσω την ταινία. Υποθέτω η παρουσία της προεδράρας της καρδιάς μου (ο ρόλος του στην τηλεοπτική σειρά «Νησί») Τάσου Νούσια έπαιξε καταλυτικό ρόλο σε αυτό :p Πέρα από την πλάκα σε γενικές γραμμές είμαι πάντα υπέρ των βιβλίων από τις τηλεοπτικές ή κινηματογραφικές του μεταφορές γιατί συνήθως η περιγραφή μέσα από τα βιβλία μου δημιουργεί περισσότερα συναισθήματα δίνοντας μου την ευκαιρία να ζωντανέψω τους χαρακτήρες ακόμα πιο γλαφυρά και παραστατικά από ότι η τηλεοπτική εικόνα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δε θα έλεγα ο συγγραφέας κατάφερε να μου το μεταδώσει όλο αυτό. Ήξερα εκ των ��ροτέρων ότι η ιστορία δεν ήταν ακριβώς αυτή που παρουσιάστηκε στην ταινία και προσωπικά δε με ενόχλησε απλά νομίζω ότι οι ήρωες στο βιβλίο μου προέκυψαν λίγο πιο αντιπαθητικοί ενώ διαπίστωσα και αρκετά κενά κατά τη διάρκεια της διήγησης των γεγονότων και εμβάθυνση σε λιγότερο σημαντικά κομμάτια της ιστορίας. Δε με κούρασε αλλά ούτε και με ταξίδεψε στο βαθμό που περίμενα. Εξαιρετικά γενναιόδωρα τρία αστέρια (2,5 αστεράκια στην πραγματικότητα)
December 23, 2020
Μπα! Άστο καλύτερα! Είναι η έκφραση του συναισθήματος που έχω κλείνοντας το βιβλίο. Αρχικα, το βιβλίο δεν είναι λογοτεχνικό, είναι απλά πεζογραφία. Αν με ρωτούσε κάποιος, θα έλεγα ότι μάλλον είναι καταγραφή προφορικής αφήγησης εκεί όπου ο λόγος είναι πιο πρόχειρος και απρόσεκτος. Συμπαθητική πλοκή σε γενικές γραμμές με ενδιαφέροντα στοιχεία για την ιστορία της Σμύρνης και της Μυτιλήνης αλλά και για αρχιτεκτονική. Όμως, σε πολλά σημεία η αφήγηση ήταν τραβηγμένη από τα μαλλιά, ιδίως προς το τέλος με τα συμβάντα στην Κωνσταντινούπολη. Σε σημείο που το σενάριο της ταινίας είχε μεγαλύτερη αληθοφάνεια και λογική παρά το βιβλίου. Τέλος, απορώ με το συγγραφέα που επέλεξε να υιοθετήσει τέτοια συμπεριφορά του ήρωα του, όπως αυτή του Δημήτρη. Ουσιαστικά, μας παρουσιάζει έναν εγωμανη φουσκωμένο διανο, που ήταν υποκριτής και απίστευτα ελληναρας γύπας αναφορικά με τις θηλυκές υπάρξεις που κυκλοφορούν γύρω του, κάνοντας κορτε όπου τον έπαιρνε. Περαιτέρω, χειραγωγούσε τη χαζοβιολα τη Μαριάννα σε απίστευτο βαθμό, αποφασίζοντας ο ίδιος για την πληροφορία που θα ελάμβανε και για την κάθε κίνηση της. Δεν τολμώ να φανταστώ την άποψη του συγγραφέα για τις σχέσεις των ανθρώπων, μάλλον θα θέλει διορθωτικους φακούς για να φαίνεται κανονική.
Από τις ελάχιστες φορές που η ταινία είναι καλύτερη από το βιβλίο, αν και εκεί είναι πάλι εμφανής η ηλιθιότητα του πρωταγωνιστή. Το αστείο είναι ότι επειδή είδα πρώτα την ταινία και μετα διάβασα το βιβλίο, θεωρούσα τον ηθοποιό που ερμήνευε το ρόλο του Δημήτρη ως μονοκόμματο, ενώ αντιθέτως ο άνθρωπος απέδιδε πολύ καλά το χαρακτήρα του βιβλίου.
Από τις ελάχιστες φορές που η ταινία είναι καλύτερη από το βιβλίο, αν και εκεί είναι πάλι εμφανής η ηλιθιότητα του πρωταγωνιστή. Το αστείο είναι ότι επειδή είδα πρώτα την ταινία και μετα διάβασα το βιβλίο, θεωρούσα τον ηθοποιό που ερμήνευε το ρόλο του Δημήτρη ως μονοκόμματο, ενώ αντιθέτως ο άνθρωπος απέδιδε πολύ καλά το χαρακτήρα του βιβλίου.
September 9, 2016
Οταν επεσε στα χερια μου ειπα..ωχ ενα ακομη βιβλιο με την Σμυρνη ..οχι οτι δεν βρισκω ενδιαφερουσα την ιστορια ή δεν με θλιβουν τα γεγονοτα αλλα μπαφιασα,δεν αντεχω τις κακουχιες ...δεν ηθελα να διαβασω ξανα για το και ,τα ξενοδοχεια και την ελληνικη συνοικια,την καμενη Σμυρνη και τα γυναικοπαιδα στην προβλητα ..Στο βιβλιο αυτο ωστοσο η ιστορια διαδραματιζεται στο 1977 (ηρωικη χρονια χαχαχα)και ζουμε την ιστορια της Σμυρνης μεσα απο αναμνησεις των ηρωων .Το 1/3 του βιβλιου κυλαει βασανιστικα αργα και με ανουσιες λεπτομερειες αλλα μετα η ιστορια ειναι αρκετα ενδιαφερουσα και σε κερδισει σαν στορυ οχι ομως σαν γραφη μιας και αφιερωνονται ολοκληρες σελιδες για την περιγραφη πχ ενος κτιριου που απλα συναντα ο ηρωας ...Οποτε με τα απαραιτητα "πηδηματακια" μπορω να πω οτι μου αρεσε...
June 28, 2016
Κλείνοντας το βιβλίο αυτό μπορώ να πω με σιγουριά πως δεν ανταποκρίθηκε στο ελάχιστο στις προσδοκίες μου. Οι εκατό -περίπου- πρώτες σελίδες ιδιαίτερως κουραστικές και με λεπτομέρειες που στο σύνολό τους απομάκρυναν τον αναγνώστη από την καθαυτό ιστορία. Επιπλέον με ενόχλησαν ιδιαιτέρως η ερωτική αστάθεια και οι επαναλαμβανόμενες περιπέτειες του αφηγητή και ο τρόπος που λειτουργούσε εκφραστικά σε κάποια σημεία! Όλα αυτά κατά την προσωπική μου άποψη, ελάχιστα έδεναν με την ιστορία και το υπόβαθρό της! Θα έλεγα πως ο συγγραφέας τελικά περισσότερο στάθηκε στον αφηγητή, τις ανούσιες ερωτικές του περιπέτειές και τη συλλεκτική του μανία, παρά στην καθαυτό ιστορία του, που πρωταρχικά τουλάχιστον αφορούσε τον Ισμαήλ και την Ρόζα, αφαιρώντας έτσι κάθε ουσία και ενδιαφέρον για το βιβλίο. Η υπόθεση έμπαζε νερά, ο συγγραφέας έμοιάζε να χάνει τον προσανατολισμό του και εντέλει, ενώ θα μπορούσε το βιβλίο να έχει τα φόντα και να εξελιχθεί σε μια πολύ ωραία ιστορία, κάπου χάνεται στην μετάφραση το όλο εγχείρημα! Υπάρχουν κομμάτια πολύ καλά δουλεμένα, μα δυστυχώς δεν σώζουν την κατάσταση!
June 25, 2019
Σμύρνη 1922, Γάμος και δολοφονία. Διαφυγή στη Μυτιλήνη και βαρύ παρελθόν.
January 8, 2021
Πολύ μέτριο το βιβλίο με έναν πρωταγωνιστή αρκετά ενοχλητικό. Η έκδοση του macho αρσενικού που θέλει όλες τις γυναίκες. Η ταινία ήταν πολύ καλύτερη.
February 5, 2017
Η αληθεια ειναι οτι με απογητευσε αρκετα..ισως επειδη ειδα την ταινια πρωτα.. περιμενα το βιβλιο οτι θα γινει απο τα αγαπημενα μου γιατι συνηθως το βιβλιο κρυβει μεσα του περισσοτερα συναισθηματα ισως γιατι εχεις το περιθωριο να το κατανοησεις περισσοτερο μεσα απο τις περιγραφες των χαρακτηρων και των γεγονοτων!!Δεν υπαρχει αμφιβολια οτι ειναι ενα καλο βιβλιο απλα εμενα δεν με επεισε οσο επρεπε ισως γιατι ηταν λιγο ρηχο ..προσωπικα δεν βρηκα το συναισθημα που ηθελα και με κουρασε..
March 14, 2017
Εξαιρετικά ρευστό και ευκολοδιαβαστο. Ενδιαφέρον και "εμπορικό". Αλλά μάλλον ρηχό. Υπάρχουν και κάποια λαθάκια, όπως ας πούμε τα χαρωπά πηγαιν-ελα του ήρωα στην Τουρκια τρία χρόνια μετά την εισβολή στην Κύπρο και ένα χρόνο μετά την Ελληνοτουρκική κρίση του "χορα". Το τέλος απότομο και αφελές. Πιο κοντά στα δύο * παρά στα τρία, αλλά πέρασα καλά όσο το διάβαζα.
March 26, 2015
Μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία η οποία αρχίζει με την εθνική καταστροφή του 1922 και τελειώνει στις μέρες μας.
February 11, 2018
2.5 αστεράκια, περίμενα κατι καλύτερο αλλά μπα..
April 20, 2022
📌Όταν το παρελθόν συναντά το παρόν.
📌Όταν οι μνήμες, σαν ανοιχτές πληγές, εξακολουθούν να αιμορραγούν, ακόμη και μισό αιώνα αργότερα.
📌Όταν το μίσος, ο πόνος, η οδύνη και η δίψα για εκδίκηση έχουν φωλιάσει στο μυαλό και την ψυχή και εξακολουθούν να καίνε σαν τις πύρινες φλόγες της κόλασης.
Μια ιστορία που αφετηρία της έχει την Σμύρνη του 1922, την Μικρασιατική Καταστροφή και όλα τα τραγικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν τότε. Η Σμυρνιά αρχόντισσα Ρόζα θα ζήσει την απόλυτη φρίκη, έναν εφιάλτη που δεν εύχεσαι ούτε στον χειρότερο εχθρό σου. Ένα γεγονός θα σημαδέψει για πάντα τη ζωή της, όμως θα το κρατήσει επτασφράγιστο μυστικό για δεκαετίες. Κανείς δεν γνωρίζει τίποτα και ούτε πρέπει να μάθει. Ούτε καν η αγαπημένη της εγγονή Μαριάννα, με την οποία ζούνε μαζί και είναι ο μοναδικός δικός της άνθρωπος.
Ελλάδα του 1980. Ο Δημήτρης Δαγέλλης είναι ένας σαραντάχρονος αρχιτέκτονας και λάτρης των παλαιών ελληνικών αντικειμένων. Το συλλεκτικό του πάθος θα τον οδηγήσει στην Τουρκία και στα παλαιοπωλεία, εκεί όπου πίσω από σαβούρες και άχρηστα αντικείμενα κρύβονται πολύτιμοι θησαυροί. Εκεί θα ανακαλύψει ένα μεταξωτό νυφικό λερωμένο με αίμα και η περιέργειά του φουντώνει. Θέλει να ανακαλύψει την μυστηριώδη ιστορία που κρύβεται πίσω από το ματωμένο νυφικό και σε συνδυασμό με μια παλιά νυφική φωτογραφία, έχει στ�� χέρια του τα πολύτιμα κλειδιά που θα ξεκλειδώσουν τις σφραγισμένες πόρτες του παρελθόντος…
Σαν ιστορία ήταν πολύ ωραία, ένα όμορφο ταξίδι με χρώματα και αρώματα Ανατολής, αν και σε πολλά σημεία τραβηγμένη από τα μαλλιά. Ο συγγραφέας όμως δεν κατάφερε με την γραφή του να με κερδίσει, να με παρασύρει, να με ταξιδέψει. Υπερβολικά φλύαρος, η ροή της ιστορίας είναι αργή, κουραστική, με πολλές λεπτομέρειες και άσχετες πληροφορίες που παρέκλιναν από την ιστορία. Ο συγγραφέας πιο πολύ νομίζω πως ήθελε να κάνει επίδειξη γνώσεων μέσα από τις μακροσκελέστατες αναλύσεις και αναφορές γύρω από τα ιστορικά γεγονότα της περιόδου εκείνης.
Και ενώ σε όλο το κείμενο φλυαρούσε ακατάπαυστα και μας βομβάρδιζε με κάθε λογής πληροφορίες και περιγραφές, το φινάλε της ισ��ορίας μάλλον δεν τον ενδιέφερε και ιδιαίτερα. Ο επίλογος ήταν μόλις δυο σελίδες και σε μορφή ανακοίνωσης – τελεσίγραφου, αναφέροντάς μας την κατάληξη της πολυβασανισμένης ζωής όλων των πρωταγωνιστών. 4 / 10
ΥΓ. Την ταινία δεν την έχω δει για να έχω μέτρο σύγκρισης, αλλά από αυτά που έχω ακούσει αποτελεί την εξαίρεση του κανόνα, πως η ταινία είναι σαφώς κλάσεις ανώτερη του βιβλίου.
📌Όταν οι μνήμες, σαν ανοιχτές πληγές, εξακολουθούν να αιμορραγούν, ακόμη και μισό αιώνα αργότερα.
📌Όταν το μίσος, ο πόνος, η οδύνη και η δίψα για εκδίκηση έχουν φωλιάσει στο μυαλό και την ψυχή και εξακολουθούν να καίνε σαν τις πύρινες φλόγες της κόλασης.
Μια ιστορία που αφετηρία της έχει την Σμύρνη του 1922, την Μικρασιατική Καταστροφή και όλα τα τραγικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν τότε. Η Σμυρνιά αρχόντισσα Ρόζα θα ζήσει την απόλυτη φρίκη, έναν εφιάλτη που δεν εύχεσαι ούτε στον χειρότερο εχθρό σου. Ένα γεγονός θα σημαδέψει για πάντα τη ζωή της, όμως θα το κρατήσει επτασφράγιστο μυστικό για δεκαετίες. Κανείς δεν γνωρίζει τίποτα και ούτε πρέπει να μάθει. Ούτε καν η αγαπημένη της εγγονή Μαριάννα, με την οποία ζούνε μαζί και είναι ο μοναδικός δικός της άνθρωπος.
Ελλάδα του 1980. Ο Δημήτρης Δαγέλλης είναι ένας σαραντάχρονος αρχιτέκτονας και λάτρης των παλαιών ελληνικών αντικειμένων. Το συλλεκτικό του πάθος θα τον οδηγήσει στην Τουρκία και στα παλαιοπωλεία, εκεί όπου πίσω από σαβούρες και άχρηστα αντικείμενα κρύβονται πολύτιμοι θησαυροί. Εκεί θα ανακαλύψει ένα μεταξωτό νυφικό λερωμένο με αίμα και η περιέργειά του φουντώνει. Θέλει να ανακαλύψει την μυστηριώδη ιστορία που κρύβεται πίσω από το ματωμένο νυφικό και σε συνδυασμό με μια παλιά νυφική φωτογραφία, έχει στ�� χέρια του τα πολύτιμα κλειδιά που θα ξεκλειδώσουν τις σφραγισμένες πόρτες του παρελθόντος…
Σαν ιστορία ήταν πολύ ωραία, ένα όμορφο ταξίδι με χρώματα και αρώματα Ανατολής, αν και σε πολλά σημεία τραβηγμένη από τα μαλλιά. Ο συγγραφέας όμως δεν κατάφερε με την γραφή του να με κερδίσει, να με παρασύρει, να με ταξιδέψει. Υπερβολικά φλύαρος, η ροή της ιστορίας είναι αργή, κουραστική, με πολλές λεπτομέρειες και άσχετες πληροφορίες που παρέκλιναν από την ιστορία. Ο συγγραφέας πιο πολύ νομίζω πως ήθελε να κάνει επίδειξη γνώσεων μέσα από τις μακροσκελέστατες αναλύσεις και αναφορές γύρω από τα ιστορικά γεγονότα της περιόδου εκείνης.
Και ενώ σε όλο το κείμενο φλυαρούσε ακατάπαυστα και μας βομβάρδιζε με κάθε λογής πληροφορίες και περιγραφές, το φινάλε της ισ��ορίας μάλλον δεν τον ενδιέφερε και ιδιαίτερα. Ο επίλογος ήταν μόλις δυο σελίδες και σε μορφή ανακοίνωσης – τελεσίγραφου, αναφέροντάς μας την κατάληξη της πολυβασανισμένης ζωής όλων των πρωταγωνιστών. 4 / 10
ΥΓ. Την ταινία δεν την έχω δει για να έχω μέτρο σύγκρισης, αλλά από αυτά που έχω ακούσει αποτελεί την εξαίρεση του κανόνα, πως η ταινία είναι σαφώς κλάσεις ανώτερη του βιβλίου.
February 28, 2021
Μεχρι τη μεση ηταν οκει αν εκανα τα στραβα ματια στον Δημητρη που ηθελε οποια γνωριζε και στραβωνε κιολας αν ηθελε αλλος την μια ενω παραλληλα ο ιδιος εκανε φαση με αλλη, δηλαδη ελεος... Ουτε οι εφηβοι ετσι. Αλλα απο τη μεση και μετα... οταν ο Δημητρης ανακαλυπτει ολο το παρελθον κι ειναι φαση "ε, και, σιγα, το παρελθον ειναι παρελθον, σιγα την κ. Ροζα, το Μαριαννακι μου πρεπει να τα μαθει ΟΛΑ ΤΩΡΑ, ΕΧΕΙ ΕΝΑΝ ΠΑΠΠΟΥ ΠΟΥ ΤΗΝ ΑΓΑΠΑ ΑΣΔΦΓΗΞΚΦΓΗΞΚΛ" με εχασε τελειως. Τελειως. Καθολου ενσυναισθηση. Το τελος με την Ροζα που σκοτωνει τον Ισμαηλ το εσωσε καπως γιατι δεν πιστευα αυτα που διαβαζω, αλλα γενικα δεν. Ειδα μετα την ταινια, τελειως διαφορετικη, αλλη ιστορια και με ξινισε κι αυτο γιατι με αυτα που ακουγα περιμενα να δειξουν την σωστη εκδοχη του βιβλιου, αλλα ηταν αλλη ιστορια με τα ιδια ονοματα για χαρακτηρες ξερω 'γω. Κριμα και για το βιβλιο και για την ταινια, θα μπορουσαν να τα εσπαγαν ασχημα και τα δυο.
This entire review has been hidden because of spoilers.
August 24, 2019
Ισμαήλ και Ρόζα
ή
Η Ρόζα της Σμύρνης...
Τι προτιμάτε ;
Σμύρνη 1922, καταστροφή
Ένας γάμος βάφεται με αίμα
Πολλά χρόνια μετά η ιστορία θα γεννηθεί ξανά... ένας συλλέκτης καπου κάπως καποτε θα βρει το αιματοβαμμένο νυφικό κι από εκεί το κουφάρι θα ξετυλιχτεί... ποιοι ; πού ; πότε ;
Η συνέχεια στο βιβλίο
Μια συμβουλή μη κάνετε το λάθος να δείτε τη ταινία και μετά να προσπαθήσετε να διαβάσετε το βιβλίο...
Μέγα Λάθος που δυστυχώς έπραξα
ή
Η Ρόζα της Σμύρνης...
Τι προτιμάτε ;
Σμύρνη 1922, καταστροφή
Ένας γάμος βάφεται με αίμα
Πολλά χρόνια μετά η ιστορία θα γεννηθεί ξανά... ένας συλλέκτης καπου κάπως καποτε θα βρει το αιματοβαμμένο νυφικό κι από εκεί το κουφάρι θα ξετυλιχτεί... ποιοι ; πού ; πότε ;
Η συνέχεια στο βιβλίο
Μια συμβουλή μη κάνετε το λάθος να δείτε τη ταινία και μετά να προσπαθήσετε να διαβάσετε το βιβλίο...
Μέγα Λάθος που δυστυχώς έπραξα
September 6, 2025
Στα πρώτα κεφάλαια ο συγγραφέας με κέρδισε, καθώς η αφήγηση του είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ωστόσο, καθώς στη συνέχεια η πλοκή διολίσθησε και προέκυψαν οι γλυκαναλατες αναφορές του πρωταγωνιστή για το Μαργαριτάκι και το Μαριαννακι, ένιωσα πως η ιστορία έχασε τη σοβαρότητά της κι εγω κάθε διάθεση να συνεχίσω την ανάγνωση.
January 30, 2017
Εκπληκτικό, σε κερίδίζει από την πρωτη στιγμή. Το διάβασα μεσα σε μια μερα πραγματικά, Η αμεσότητα του συγγραφέα αλλά και η πλοκή και η εξελιξη της ιστορίας διατηρεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Ειναι εμφανής η επισταμενη έρευνα πριν τη συγγραφή.
March 19, 2017
Καλογραμμένο, με ενδιαφέρουσα πλοκή και (ολίγον) αντιπαθητικο πρωταγωνιστή. ο τρόπος που χειρίζεται πράγματα και καταστάσεις σε κάνει να θέλεις να τον ταρακουνήσεις μπας και συνέλθει! δεν είμαι σίγουρη αν όλη αυτή η ανώριμη συμπεριφορά προσθέτει στην αληθοφάνεια της πλοκής ή υπάρχει καθαρά για να εξυπηρετήσει το σενάριο που έχει ο συγγραφέας στο μυαλό του. Τα ιστορικά στοιχεία είναι πάντως πολύ ενδιαφέροντα και δεν κουράζουν. Αν δεν υπήρχαν και όοολες αυτές οι συμπτώσεις που ήταν απαραίτητες για να προχωρήσει η υπόθεση, νομίζω θα ήταν πολύ καλύτερο. Ενδιαφέρουσα και η σκιαγραφηση των Τούρκων ως πολύ ευγενικων και εξυπηρετικων ανθρώπων. ο συγγραφέας δείχνει να γνωρίζει καλά το αντικείμενο του και να το αγαπάει πολύ. το τέλος, λίγο ψυχρά δοσμένο, λίγο απότομο αν και αναμενόμενο...
May 26, 2017
τριάμισι αστεράκια για την ακρίβεια. Εχω διαβάσει αρκετά καλύτερα για τη Σμύρνη. Εμφανείς οι διαφορές ανάμεσα στο έργο και στην ταινία, την οποία είδα πρώτα. Καλογραμμένο και γεμάτο έντονα συναισθήματα αλλά μέχρι εκεί...
May 26, 2024
Δεν κατάφερα να τελειώσω τίποτα από τα δύο, ούτε την ταινία ούτε το βιβλίο. Για την ταινία ανέσυρα την βολική δικαιολογία πως σίγουρα δεν καταφέρνει αποδώσει το κλίμα του βιβλίου. Για το βιβλίο δεν είχα καμία απολύτως δικαιολογία, έτσι απλά το έκλεισα.
July 27, 2021
1,5 αστεράκι για την Πόλη!!! ΜΟΝΟ!
July 22, 2022
Καλό βιβλίο, ευκολοδιαβαστο, με ενδιαφέρουσα πλοκή και σύνδεση της ιστορίας της Σμύρνης με το σήμερα. Θα ήθελα να είχε περισσότερο βαθος στην παρουσίαση των ηρώων.
September 9, 2018
Μέτριο
Displaying 1 - 23 of 23 reviews