ในโลกที่ไม่ได้เป็นของเรา

by โตมร ศุขปรีชา

13 ความเรียงโรแมนติกของนักเดินทางผู้เดียวดาย ท่องไปในเมืองเปี่ยมเสน่ห์ทั่วโลกผ่านมุมมองและความทรงจำของ 'โตมร ศุขปรีชา' บรรณาธิการ คอลัมนิสต์ นักคิด นักแปล และนักเขียน เจ้าของผลงาน 'เธอ เขา เรา ผม'

Genres: Nonfiction, Travel

176 pages

First published March 1, 2015

About the author

12 เรื่อง ที่คุณไม่จำเป็นต้องรู้เกี่ยวกับ โตมร ศุขปรีชา

1. เขาเป็นคนเกลียดกลัวแมลงสาบอย่างยิ่ง เพราะค่ำคืนหนึ่ง มีผู้ทำกระป๋องยาฆ่าแมลงหกลงไปในกล่องลึกลับใกล้ห้องนอน ในกล่องนั้นเป็นที่สิงสถิตของแมลงสาบ พวกมันจึงกรูกันออกมาในยามค่ำคืนขณะที่เขานอนหลับ พวกมันไต่หน้า แขน ตัว ยั้วเยี้ยอยู่ในความมืด เขาต้องเอาผ้าห่มมาคลุมตัว แล้วร้องตะโกนให้คนมาช่วย

2. หนังสือเล่มแรกของเขา มีชื่อว่า 'กาแฟและชา หมาและแมว' รวบรวมงานเขียนยุคแรกของเขาเอาไว้ ตั้งแต่ก่อนหน้าจะมาเป็นบรรณาธิการนิตยสาร GM อยู่นานถึง 13 ปี

3. เขาชอบการเดินทางและสังเกตสังกาชีวิตผู้คน หนังสือที่เขาเขียนจึงมีเรื่องราวเกี่ยวกับการเดินทางอยู่หลายเล่ม อาทิเช่น 'ผู้ปูโต๊ะกับลมหมอ : การเดินทางธรรมดาในห้าทวีป' 'เดินทางระหว่างหู' แต่ในบรรดาหนังสือที่เขาเขียนทั้งหมด มีเพียงเล่มเดียวที่เขียนขึ้นใหม่ตั้งแต่ต้นจนจบ เป็นสารคดีกึ่งเรื่องแต่งที่พาไปสำรวจวิธีคิดของคนญี่ปุ่นในประเทศญี่ปุ่น ชื่อ ‘ย่องเบาเข้าญี่ปุ่น’

4. งานเขียนที่เขาชอบเขียนอีกประเภทหนึ่ง คืองานว่าด้วยชีวิต จึงมีหนังสืออย่าง 'Mailbox' ที่เขาเขียนจดหมายถึงผู้คนมากมาย หรือ 'วาระสุดท้าย' ที่พาผู้อ่านไปสำรวจช่วงสุดท้ายในชีวิตของผู้คนและสิ่งต่างๆ นอกจากชีวิตผู้คน เขายังชอบสังเกตชีวิตสัตว์ และมีผลงานรวมเล่มสารคดีเกี่ยวกับชีวิตสัตว์อย่าง 'โลกใหญ่ใบมด' ที่เคยได้รับเลือกให้เป็น 1 ใน 100 หนังสือดีในทางวิทยาศาสตร์ด้วย

5. Genderism เป็นงานเขียนอีกเล่มหนึ่งที่ผู้อ่านหลายคนชื่นชอบ งานชุดนี้เกิดขึ้นเพราะคำท้าทายของบรรณาธิการอย่างอธิคม คุณาวุฒิ ว่าเขาจะสามารถอธิบายปรากฏการณ์ต่างๆของสังคมไทยโดยผ่านกรอบการมองเรื่องเพศได้ไหม เขารับคำท้านั้น จึงก่อให้เกิดคอลัมน์ชื่อเดียวกัน และกลายมาเป็นหนังสือชื่อเดียวกัน

6. ดูเหมือนเขาจะเขียนงานแนว Non Fiction มามาก ในบรรดาหนังสือที่เขาเขียนทั้งหมด มีเพียงเล่มเดียวที่เป็นรวมเรื่องสั้น มีชื่อว่า ‘หญิงสาวผู้ตกหลุมรักฯ’ ชื่อเต็มๆของหนังสือเล่มนี้คือ หญิงสาวผู้ตกหลุมรัก 'พระพุทธเจ้าฯ' ซึ่งหมายถึงหญิงสาวผู้ตกหลุมรักหนังสือชื่อ The Buddha of Suburbia อันเป็นหนังสือของฮานิฟ คุเรชิ โดยเนื้อหาของเรื่องสั้นในเล่ม เกี่ยวพันกับความรักต้องห้ามอันหลากหลาย

7. นอกจากงานเขียน เขาทำงานแปลมากเล่ม ตั้งแต่ผลงานเล่มแรกอย่าง Kitchen Confidential ของเชฟแอนโธนี บอร์เดน, South of the Borders, West of the Sun (การปรากฏตัวของหญิงสาวในคืนฝนตก) ของฮารูกิ มุราคามิ, One Flew Over the Cuckoo's Nest (ข้ามผ่านพันธนาการ) ของเคน คีซีย์, An Edible History of Humanity (ประวัติศาสตร์กินได้), Onward (ถอยไปข้างหน้า) ของโฮเวิร์ด ชูลทซ์, The Sense of an Ending (ณ ที่สิ้นสุดของบางสิ่ง) ของจูเลียน บาร์นส์ เป็นต้น

8. เขาไม่เคยตอบได้เลยว่าชอบทะเลหรือภูเขามากกว่ากัน เขาเคยคิดว่าถ้าตายไป อยากถูกฝังเอาไว้บนภูเขาที่มีหน้าผาอยู่ติดกับทะเล แต่เขารู้ว่ามันคงไม่อาจเป็นจริงได้ เนื่องจากที่ดินประเภทที่ว่า คงราคาแพงมหาศาล

9. เขาคิดว่าชีวิตนั้น ยิ่งอยู่ก็ยิ่งตระหนักว่ามันมีเหตุผลในตัวเองน้อยลงเรื่อยๆ แต่บางเหตุผลที่ยังเหลืออยู่ คือการมีชีวิตอยู่เพื่อเล่นบอร์ดเกม

10. ช่วงขวบปีหลังๆ เขาหันมาทำงานโทรทัศน์ อย่างรายการ 'วัฒนธรรมชุบแป้งทอด' ทางช่อง ThaiPBS ซึ่งได้รับรางวัลโทรทัศน์ทองคำ ทำให้บางครั้งเขาก็คิด-ทำหนังสือมาทั้งชีวิต แทบไม่เคยได้รับรางวัลอะไรเลย เป็นแต่กรรมการ (เช่น รางวัลวรรณกรรมเยาวชนแว่นแก้ว, รางวัลเซเวนบุ๊คส์, รางวัลซีไรต์) แต่พอทำโทรทัศน์เพียงปีเดียว ก็ได้รับรางวัลเลย เช่นนี้หมายความว่า...

11. กีฬาที่เขาชอบที่สุด ไม่ว่าจะเล่นหรือดู คือเทนนิส นักเทนนิสที่เขาโปรดปรานมากที่สุด คือกุยเยร์โม คอร์เรีย ชาวอาร์เจนตินา เป็นนักเทนนิสที่เก่งคอร์ตดินที่สุดในยุคก่อนนาดาล เฟรนช์โอเพ่นปี 2004 คือฝันร้ายของเขา เพราะคอร์เรียเข้าชิงกับแกสตอง เกาดิโอ ทุกคนในโลกเชื่อว่าคอร์เรียชนะแน่นอน เขาถ่างตาดู แต่แล้วคอร์เรียก็เจ็บ ทำให้พ่ายแพ้ไป คืนนั้นเขานอนไม่หลับ ถ้าหลับเมื่อไหร่ก็ฝันร้าย เขาจึงหลับๆตื่นๆจนถึงเช้า และเสียใจยิ่งนักที่คอร์เรียมา ‘แขวนแร็กเก็ต’ ด้วยการเล่นที่เมืองไทย แต่เขาไม่รู้ข่าว เลยไม่ได้ไปดู แต่แอบเชื่อว่าที่คอร์เรียเลือกมาแขวนแร็กเก็ตที่เมืองไทย เพราะเขาเคยเขียนอีเมลไปให้กำลังใจและบอกว่าเป็นแฟนเทนนิสจากไทย แต่ที่จริงคอร์เรียอาจอยากมาเที่ยวพัทยาก็ได้ อย่างไรก็ดี ปัจจุบันนี้เขาใช้จักรยานเป็นยานพาหนะ เลิกใช้รถยนต์ และหันมาวิ่งอย่าง (ค่อนข้าง) จริงจัง

12. ตอนเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เขาไม่ชอบเชียงใหม่เลย แต่ตอนนี้ เขากลับปลูกบ้านไว้ที่นั่น (โดยไม่รู้ว่าบ้านอยู่ใกล้กับแนวรอยเลื่อนของแผ่นดินไหว) อยากไปนั่งๆนอนๆอยู่ที่นั่น แต่พอไปแ

Reviews

[Nuttawat Kalapat · Rating 4 out of 5]

เวลาคุณ โตมร ไปเที่ยวมักจะสนใจไม่เหมือนกับ หนังสือเที่ยวอื่นๆ ครับ สนุกดี แกสังเกต บางเรื่องได้น่าสนใจจริงๆ
.
เล่มที่ 107/2021 (213)
ในโลกที่ไม่ได้เป็นของเรา
ความเรียงโรแมนติก ของนักเดินทางผู้เดียวดายในเมืองกึ่งสุขกึ่งเหงา
ผู้เขียน โตมร ศุขปรีชา
.
เล่มนี้ไปไหนบ้าง
- San torini ที่ผู้เขียนบอกว่าทะเลดีที่สุด แล้วมันมีไวน์ dry ที่หลบอยู่ในหลุม ที่รสชาติเยี่ยมด้วย
- ไปเวียนนาออสเตรีย ตามรอย บีโธเฟ่น
- ไปหมู่บ้าน ชิระคะวะโกะ แห่งหิมะ ที่ตอนนี้เห็นบ่อยมาก
- ไปกรุง ปราก พบกับสถาปัตยกรรมที่ตั้งใจออกแบบให้ดูน่าเกรงขาม และ ยิ่งใหญ่ และ ตามรอยนักเขียน Franz Kafka
- ไป อียิปต์โดยข้ามไคโร ไป อเล็กซานเดรียแทน
- ไปดูโรงสาเก ทาง ทากายาม่า จิบซุปมิโซะ และ ดมใบโอบะ
- บรรยายความรู้สึกของการโดร่มลงจากเครื่องบินที่ สวิส
- ไปดิบลิน ตามรอย oscar wilde และ Jame joyce
- ไปทัวร์เซียงไฮ้ยุคใหม่
-

.
เล่มนี้พบว่า ชื่อ นักดนตรีและนักคิดนักเขียนจะเยอะหน่อย
คนที่รู้จักชื่อเหล่านี้จะอิน และ เพลิน แต่คนที่ไม่รู้จัก คงไม่Get 55

8/10

[รพีพัฒน์ อิงคสิทธิ์ · Rating 4 out of 5]

เราต่างอยู่ในอาศัยในโลกที่ไม่ได้เป็นของเรา, และไม่ได้เป็นของใคร

การเดินทางโดยลำพังมักเปิดพื้นที่ให้เราได้พูดคุยกับตัวเอง สำรวจความรู้สึกของตัวเอง คล้ายกับการออกไปข้างใน

หนังสือเล่มนี้ ให้ความรู้สึกแบบนั้น ความฝันที่ทาบทับบนเส้นทางของนักเขียน และนักดนตรีผู้ยิ่งใหญ่ ฉายชัดอยู่ในบทความ ความรู้สึกที่ผสมปนเประหว่างวัยเยาว์ วัยผู้ใหญ่ และวัยชรา บอกเราว่าผู้เขียนได้เดินทางไปพบกับชิ้นส่วนความทรงจำที่ตกค้างอยู่ด้านใน หลอมรวมเป็นสารคดีกึ่งการแสวงบุญ

น่าเสียดาย ที่บทความใช้องค์ประกอบของนักเขียนและนักดนตรีมากไปซักนิด จนทำให้คนที่ไม่สนใจในประเด็นนี้อาจเกิดอาการ ‘เข้าไม่ถึง’

[Cinnamon · Rating 3 out of 5]

เราชอบสไตล์การแปล + การเขียนของคุณโตมร ภาษาที่เขาใช้มันให้ความรู้สึกสุภาพ สบาย ๆ โรแมนติก แต่ก็สามารถโผงผาง แสบ ๆ คัน ๆ และวิพากษณ์วิจารณ์อย่างถึงทรวงถึงอารมณ์ได้เช่นกัน กับเล่มนี้ เราชอบแต่เพียงบท ‘ในโลกที่ไม่ได้เป็นของเรา’ อ่านแค่หน้าแรกก็แบบ ‘เฮ้ย แม่งโดน’ ว่ะ ชอบ เหมือนตกหลุมรักกระทันหัน เราชอบบรรยากาศแบบนี้มันชวนโหวง ๆ ในอก จะว่าเหงาก็ไม่เชิง จะว่าทุกข์ก็ไม่ใช่ มันหน่วง ๆ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าบทอื่นไม่ดีนะ เพียงแค่มันไม่ถูกจริตเท่านั้น เราว่าเราถูกใจงานแปล กับงานเขียนเชิงวิจารณ์ กับงานเขียนเล่าเรื่องประวัติศาตร์ต่าง ๆ ของคุณโตมรมากกว่าความเรียงแบบนี้ก็เท่านั้นเอง

[peppY · Rating 3 out of 5]

ถ้าเราอ่านตอนเด็กกว่านี้จะได้ 4ดาว
ถ้าคุณโตมรไม่เหงาเศร้าขนาดนี้เราจะให้ 5ดาว

[sparksfly_8 · Rating 4 out of 5]

ประทับใจในข้อมูลของคุณคนแต่งทุกผลงาน แสดงถึงประสบการณ์ที่สั่งสมมาและการทำการบ้านมาอย่างดี
ภาษาที่ใช้บางคำก็เหมือนเปิดโลกทางภาษา
สำหรับเล่มนี้ ได้รู้ข้อเท็จจริงใหม่ๆหลายเรื่อง แต่ที่เด่นชัดคงเป็นบรรยากาศความเหงาที่สัมผัสได้จากความเรียง ชอบการเขียนจดหมาย/โปสการ์ดหาผู้คนทั้งที่ยังอยู่และจากไปแล้ว แฝงความโรแมนติกไว้บางโมเม้นท์ด้วย

[Bow_jang · Rating 5 out of 5]

เพลินดี ชอบค่ะ ไม่รู้จะเม้นต์อะไรดี เอาเป็นว่าอ่านแล้วสนุก

[livesmarathon · Rating 3 out of 5]

อ่านจบแล้วมีความรู้สึกหงุดหงิด มึนงน เศร้าใจเอื่อยเฉื่อยแปลกๆ กับภาษาการเขียนของเขา แต่บางเรื่องก็น่าติดตามดี บางทีเราอาจจะเข้าไม่ถึงอารมณ์แบบนั้นของผู้เขียน ไม่ใช่จริตเราสักเท่าไร..

[Suwitcha Chandhorn · Rating 4 out of 5]

บทความระหว่างการเดินทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ บนโลกใบนี้ ที่ทำให้รู้สึกได้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างสถานที่ บุคคล และกาลเวลา นอกจากจะพาให้เราเห็นแง่มุมที่น่าสนใจทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมภายนอกซึ่งเต็มไปด้วยความคลาสสิคแล้ว ยังสะท้อนให้เห็นการเดินทางของความรู้สึกนึกคิดที่เกิดขึ้นภายในของผู้เขียน ความโรแมนติกและรสนิยมที่ดีในเรื่องอาหารการกิน (และอื่น ๆ ) ซึ่งสำคัญและน่าติดตามไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าสิ่งที่มองเห็นได้เลย อย่างไรก็ตามหนังสือเล่มนี้มักจบแต่ละตอนลงด้วยความรู้สึกเปลี่ยวเหงาซ้ำ ๆ กัน จึงทำให้ผู้อ่านเกิดความรู้สึกเหงาตามโดยไม่ทราบสาเหตุ ทั้งที่จริงแล้วอาจไม่เป็นเช่นนั้นก็ได้

อีกแง่มุมหนึ่งก็คือการเดินทางนั้นทำให้เราได้เห็นสิ่งต่าง ๆ มากมาย ประวัติศาสตร์ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรมของแต่ละท้องถิ่นล้วนส่งผลกับปัจจุบัน นักเขียน กวี และคนสำคัญต่างมีส่วนช่วยกันทำให้แต่ละแห่งแตกต่างกันได้อย่างน่าค้นหา

[Biminator · Rating 3 out of 5]

ภาษาสวยมากครับ แต่เนื่อเรื่องค่อนข้างเรื่อยๆ

[Fern Kopkan · Rating 5 out of 5]

ความเรียงท่องเที่ยวที่นอกจากจะได้ไปเยือนดินแดนสวยงามต่างถิ่น ยังเหมือนได้ท่องไปในตัวตนและความทรงจำของผู้เขียน ให้บรรยากาศการอ่านที่ต่างจากไปจาก "เธอ เขา เรา ผม" ทั้งสามเล่ม แต่น่าประทับใจใจไม่แพ้กัน คุณโตมรเขียนหนังสือที่กระตุ้นสมองก็ทำได้แบบที่ทำให้ความคิดผู้อ่านสั่นคลอน ในขณะเดียวกันตัวหนังสือถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกของเขาก็ทำให้หัวใจผู้อ่านสั่นไหวได้ไม่ยาก

[Kanokkarn · Rating 5 out of 5]

A story of an exquisite touch in everywhere of Tomorn's feeling and merged into an imagination. This is a writer's subtle style along his exploring journey. To be honest, an eagerness to learn more when some well recognized persons were named in the story. That's a fascinating and powerful written essay of this one.

[Adam Boontham · Rating 4 out of 5]

ตามมาตรฐานการเขียนเรื่องท่องเทียวของนัดเขียนคนนี้ที่จะเต็มไปด้วยข้อมูล และอารมณ์ แต่ละบทจะมีพลอต มีตัวละคร ที่นำมาผูกโยงกับสถานที่ ใส่ข้อมูลในทำนองสารคดีแถม ใส่อารมณ์นักท่องเที่ยวผู้โดดเดี่ยวเข้าไปด้วย แน่นอนว่าถ้าฝีมือการเขียนไม่ถึง แล้วพยายามใส่ทุกอย่างที่ว่ามาก็คงเละ แต่ระดับโตมร คืองานถนัด

[Panchaya · Rating 4 out of 5]

ไม่รู้ทำไมเขียนรีวิวไม่ออก 555 รู้สึกเหมือนถ้อยคำจะอัดตัว รอการกลั่นและตกผลึก เหมือนได้เดินทางไปหลายเมืองและเกิด destination ใหม่เพิ่มขึ้นมาอีกแล้ว ภาษาน่าลุ่มหลง บางตอนแพรวพราวพลิ้วไหว บางตอนรุ่มรวยด้วยโลกทัศน์อันน่าพิศวง บางตอนก็เรียบง่ายสามัญธรรมดาจนถึงขั้นน่าค้นหา - โตมรเป็นเช่นนั้น?

[Path Kittinat · Rating 4 out of 5]

ความเรียงท่องเที่ยว ผ่านตัวตน และความคิดอันแสนหล่อของผู้เขียนฉลาด นุ่มนวล กำยำ และแยบคาย