Maarten Inghels wordt gevraagd een portret te schrijven van Elisabeth, de kroonprinses van België die achttien wordt. Maar waarom hij, een dichter? Is het niet te mooi om waar te zijn?
De roman Achttien is een lofdicht aan sprookjes, Valse Boudewijn, zwanen, Sinterklaas, eenhoorns, Zelda, de poëzie en de jeugd – kortom: de verbeelding.
Maarten Inghels debuteerde in 2008 met ‘Tumult’ in de Sandwich-reeks onder redactie van Gerrit Komrij en ontwikkelde zich sindsdien tot een originele kunstenaar, dichter en schrijver. Met zijn dichtbundel 'Contact' (De Bezige Bij) verbond hij poëzie, beeld en acties die ontstonden tijdens zijn Stadsdichterschap van Antwerpen. Maarten Inghels is een meervoudige winnaar van de Vincent Van Meenenprijs. Zijn roman 'Het mirakel van België' over zijn ervaringen met de grootste meesteroplichter ter wereld verschijnt in november 2021 bij Das Mag.
Maarten Inghels heeft de eer een portret te schrijven van Elisabeth, de bijna achttienjarige kroonprinses van België. Bij hun eerste ontmoeting blijkt al snel dat de prinses erop gebrand is om via hem haar eigen gedichten anoniem te publiceren. Opnieuw voert de Vlaamse dichter en schrijver zichzelf op als hoofdpersonage, balanserend op een dunne lijn tussen satire, autobiografie en verbeeldingsrijke fictie. De koninklijke escapades ten spijt is Inghels op zijn sterkst in de vertederende gesprekken met zijn dochtertje en in de zelfbewuste terugblik op zijn eerste stappen als auteur: de puberale schrijfsels, tegendraadse performances, mislukte romans en gedichten die taal vooral gebruikten om de eigen binnenwereld te omzeilen.
De sprekende olifant waarmee hij in zijn vorige roman Hannibal & Gideon de Alpen overtrok, kwam echter aangrijpender en zelfs geloofwaardiger over dan de conversaties met de kroonprinses, maar Inghels' onverschrokken inzet voor het literaire experiment blijft bewonderenswaardig.
De diensten van het Paleis hebben de auteur gekozen om in de aanloop van de 18-jarig wordende Elisabeth, die vanaf dan koninginwaardig zou kunnen zijn, een boek over haar te schrijven. Contact met haar en bezoek op het Paleis én een fraai financieel contract maken dat de licht dwingende keuze snel gemaakt is. Zelda, zijn dochter en eigen prinsesje, kan het amper geloven. Elisabeth beoogt een meer rebels en vooral poëziegericht leven. Het verhaal leest grappig en vlot, maar het moet het echt wel afleggen tegen zijn eerdere "Hannibal & Gideon", dat literair hoger scoort naar mijn aanvoelen.
Erg vermakelijk en interessant relaas over rollen, opgroeien en werkelijkheid. Een literair doel tussen zichzelf, zijn jongere zelf, de dichter, en prinses Elizabeth. De gesprekken met Elizabeth waren niet altijd even overtuigend, maar welke gesprekken met een achttienjarige zijn dat wel.