Το βιβλίο αναφέρεται στην ακμή και στην παρακμή μιας πανίσχυρης οικογένειας τσιφλικάδων στον Θεσσαλικό κάμπο, καταδεικνύοντας τη σταδιακή πτώση της μέσα από το πέρασμα τριών γενεών, από το 1900 ως το 1930. Όταν γράφτηκε το βιβλίο αυτό, προφανώς το ιστορικό πλαίσιο ήταν αρκετά γνωστό, αλλά σε προσωπικό επίπεδο και με την ανάγνωση να γίνεται το 2020 χρειάστηκε η χρήσιμη μελέτη για τα τσιφλίκια, τους κολίγους, τις άθλιες συνθήκες ζωής τους και εν τέλει τον ξεσηκωμό τους.
Η αφήγηση εστιάζει στην παρακμή του τσιφλικιού μέσα σε τρεις γενιές (από 40,000 στρέμματα στα 300), με ήρωες κατά κύριο λόγο τους άντρες της οικογενείας, αλλά και την οικογένεια του γενικού επιστάτη.
Η αφήγηση (σε πρώτο πρόσωπο) γίνεται από τον γιο του πιστού επιστάτη της οικογενείας Ζαρντή, ο οποίος πέραν της αφήγησης, ως αυτόπτης μάρτυρας, δεν παίζει κανένα άλλο κρίσιμο ρόλο στην πλοκή ή στις ενέργειες των ηρώων. Οι ήρωες και οι πράξεις τους που περιγράφονται σε βάθος και με περισσότερη φροντίδα είναι ο πατέρας του αφηγητή, ο πιστός επιστάτης και ο ένας αδελφός από τους δύο της τρίτης γενιάς Ζαρντήδων. Φυσικά το τέχνασμα του συγκεκριμένου αφηγητή δίνει την ευκαιρία στον συγγραφέα να διηγηθεί την ιστορία από συγκεκριμένη σκοπιά που βολεύει την σάτιρα και την κωμική υπερβολή.
Στην δικιά μου αντίληψη το ειδικό θέμα το βιβλίου (πέραν από το ιστορικό πλαίσιο) είναι η δυο όψεις αντιμετώπισης της ζωής. Από την μια είναι η απόλυτη και τυφλή πίστη σε μια κατ’ επίφαση αξιοπρέπεια που δίνει ο συντηρητισμός ως στάση ζωής (μέσω του επιστάτη και του αφηγητή γιού του). Από την άλλη το πάθος, η άμεση και ακραία εκτέλεση των επιθυμιών με άγνοια κινδύνου και χωρίς καμία έγνοια για το φαίνεσθαι, την αξιοπρέπεια, τις κοινωνικές σχέσεις ή επιταγές. Αυτός είναι ο Άλφρεδ Ζαρντής που είναι ίσως ο πιο ενδιαφέρον χαρακτήρας του βιβλίου.
Παρόλο που το θέμα του βιβλίου, αν και ενδιαφέρον είναι ξένο και μακρινό, το βιβλίο διαβάζεται εύκολα και σχεδόν ευχάριστα, έχει ροή, ωραίους διαλόγους. Συστήνεται μόνο αν το έχετε ήδη ή αν έχετε άπλετο χρόνο για ανάγνωση.