Νομίζω πως, όποιος έχει διαβάσει τα βιβλία του Philip Kerr με ήρωα τον Μπέρνι Γκούντερ, περιμένει αυτό το 'κάτι παραπάνω' και από τα υπόλοιπα βιβλία του. Ευτυχώς, το "Στην κορφή του κόσμου" το προσφέρει στον αναγνώστη αφειδώς. Πρόκειται για μια εξαιρετικά καλογραμμένη ιστορία,με φόντο τον μυστικό κόσμο των βουνών - και μάλιστα των Ιμαλαΐων, τον πόθο κάθε αξιοσέβαστου ορειβάτη.
Πρωταγωνιστές του βιβλίου ο καταξιωμένος κι έμπειρος ορειβάτης Τζακ Φέρνες και η παλαιοντολόγος Στέλα Σουΐφτ. Οι δυο τους οργανώνουν μια επιστημονική αποστολή σε ένα απόκρημνο όρος του Νεπάλ, όπου ο Τζακ είχε βρει τυχαία ένα παράξενο κρανίο. Στόχος τους, η ανακάλυψη του θρυλικού γιέτι, του Χιονάνθρωπου των Ιμαλαΐων. Οι δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν είναι πολλές - και οι δυσχερέστατες καιρικές συνθήκες που επικρατούν στην περιοχή δεν είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να τους εμποδίσει στην αποστολή τους. Στην ομάδα τους έχει παρεισφρύσει κι ένας κατάσκοπος των ΗΠΑ, ο οποίος έχει τους δικούς του σκοτεινούς σκοπούς, και δεν θα διστάσει μπροστά σε τίποτα προκειμένου να ολοκληρώσει την δική του, προσωπική αποστολή.
Το στοίχημα του Kerr είναι πολυσύνθετο, όμως ο συγγραφέας κατάφερε να το κερδίσει - και όσοι τον ξέρουμε καλά, δεν εντυπωσιαστήκαμε ιδιαίτερα από αυτό το "κατόρθωμά" του, μάλλον γιατί το θεωρούσαμε αυτονόητο. Έπρεπε να γράψει ένα βιβλίο που να ανταποκρίνεται πιστά στο θέμα που διαπραγματεύεται - το έκανε. Η έρευνα που έχει κάνει και περιλαμβάνει τα πάντα (από τις ονομασίες των κορυφών ή την ορολογία των ορειβατών μέχρι την περιγραφή των γιέτι ή των επιστημονικών όρων) είναι εξαιρετικά χορταστική και εμφανέστατη σε κάθε σελίδα του βιβλίου. Έπρεπε να στήσει μια πλοκή με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, επιστημονικό, ανθρωπολογικό, λογοτεχνικό: ένα στόρυ που θα κέρδιζε τον απλό αναγνώστη που απλά θέλει να περάσει ευχάριστα μερικές ώρες, αλλά και τον επίμονο αναγνώστη που θέλει κάτι να μαθαίνει πάντα μέσα από αυτό που διαβάζει, ακόμα και τον έμπειρο αναγνώστη του είδους (λάτρη της ορειβασίας, των βουνών, των γιέτι, των ανθρωπολόγων, των συνωμοσιών κ.α. - ο,τιδήποτε διαπραγματεύεται το συγκεκριμένο βιβλίο,τελωσπάντων.) Και αυτό το κατάφερε. Έπρεπε να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον, ακόμα κι όταν περιέγραφε 'βαρετούς' επιστημονικούς ή άλλους όρους. Κι αυτό το κατάφερε, παραδόξως! Μάλλον γιατί ούτως ή άλλως ανυπομονούσες για το τι σε περιμένει παρακάτω!
Αυτό που μου άρεσε όμως περισσότερο στο συγκεκριμένο βιβλίο του Kerr, αυτό που κατάφερε τελικά να με κερδίσει, ήταν η ίδια η μαγεία του: ο σιωπηλός κόσμος των βουνών, που η ταλαντούχα πένα του κατάφερε να τον ζωντανέψει μπροστά στα μάτια μου. Η ιστορία των γιέτι, αυτών των 'μυθικών' πλασμάτων, που γνωρίσαμε τόσο παραστατικά μέσα από τις περιγραφές του. Και το σπουδαιότερο: το τέλος του βιβλίου, που αποπνέει ένα άκρως δυνατό αίσθημα ελπίδας και πίστης προς την ανθρωπότητα, πως τελικά δεν έχουν χαθεί και θυσιαστεί τα πάντα στον βωμό του χρήματος και της δόξας. Ένιωσα μια εσωτερική χαρά και γαλήνη διαβάζοντας την κατάληξή του και νομίζω πως, εκτός από τους πρωταγωνιστές του, βγήκα κι εγώ λίγο καλύτερος άνθρωπος τελειώνοντάς το - ή λίγο πιο σοφή, ίσως.
Το βιβλίο κατάφερε να με ταξιδέψει, γεωγραφικά και πνευματικά και νοερά με μετέφερε σ' αυτόν τον υπέροχο κόσμο της ορειβασίας. Έναν κόσμο που με γοητεύει να διαβάζω γι' αυτόν, παρόλο που ποτέ δεν με τράβηξε προσωπικά και ποτέ δεν κατάλαβα -και δεν θα καταλάβω- πώς κάποιος είναι διατεθειμένος να ρισκάρει τη ζωή του ανά πάσα στιγμή για την κατάκτηση μιας ακόμα κορυφής. Αυτό είναι κάτι που θα συνεχίσει να με ξενίζει, όπως και ο κόσμος των Ιμαλαΐων θα συνεχίσει να με μαγεύει. Και το "Στην κορφή του κόσμου" αποτελεί ένα πρώτης τάξεως εισιτήριο γι' αυτόν τον κόσμο. Συστήνεται ανεπιφύλακτα!