Ilustrísima é un canto á bondade e á humanidade da xente e un alegato en contra do dogmatismo e da violencia. Situada nos primeiros anos do século XX, nunha pequena cidade galega que ben podería ser o Ourense natal de Casares, relata os conflitos entre un bispo intelixente e bo e algúns dos membros máis intransixentes da curia diocesana, enfrontados entre si por culpa da chegada do cinematógrafo.
Carlos Casares Mouriño naceu en Ourense en 1941 e morreu en Vigo en 2002. Escritor e crítico literario, foi unha das personalidades máis importantes da cultura galega das últimas catro décadas. É autor de obras tan significativas como as novelas Ilustrísima e Os mortos daquel verán e os libros de relatos Vento ferido e Os escuros soños de Clío. Dirixiu a editorial Galaxia e a revista Grial ata o seu pasamento. É de destacar, tamén, o traballo como columnista, principalmente en La Voz de Galicia entre 1992 e 1998, recollido en sete volumes publicados por Galaxia de 2005 a 2008, titulados Á marxe. O ano 2017 dedicóuselle o Día das Letras Galegas.
nunca me interesaría neste libro por vontade propia (é unha lectura da materia de narrativa galega), pero teño que dicir que me sorprendeu bastante porque me gustou moito, fíxoseme moi ameno e interesante!!!
Ilustrísima é unha tremenda novela que mostra o enquistamento da relixión nunha cidade galega a comezos do século XX. En só 110 páxinas, Casares fai evolucionar a Ilustrísima desde o dogmatismo crítico ao liberalismo clásico dunha forma perfecta e sen fisuras. Mostra unha patulea de beatos que utilizan a súa posición para atar o novo invento que chegou á cidade: o cinematógrafo.
Mostra como a relixión é empregada con intereses propios e como estes van en contra de Deus. De como os que son máis papistas que o Papa teñen moito que calar. En definitiva, un estudo de personaxes tremendamente satisfactorio. Pura marabilla.
entretido mas algo parado demais. gostei da crítica que se fai da igreja e das crenças cegas mas através dum membro dela e como é difícil posicionar-se em contra do que defende a maioria
Acabo de releer Ilustrísima de Carlos Casares y la impresión que me dejó en su día no solo se mantiene, sino que sale reforzada. Cinco estrellas sin duda. Recordaba vagamente el argumento y, sobre todo, el buen recuerdo que me había dejado la novela, pero apenas conservaba detalles de la narración. La relectura ha sido una auténtica confirmación de sus virtudes. Lo que más me ha impresionado es la extraordinaria capacidad de Casares para construir personajes. No necesita grandes discursos ni análisis psicológicos explícitos: basta con unos cuantos diálogos, gestos o reacciones para que comprendamos perfectamente quién es cada uno de ellos. El obispo protagonista está especialmente logrado. Es un personaje profundamente humano, inteligente, prudente y lleno de matices, que despierta la simpatía del lector desde las primeras páginas. También me ha gustado mucho la recreación del ambiente eclesiástico. Se percibe que Casares conocía bien ese mundo y que su paso por el seminario le proporcionó una familiaridad con la terminología, las costumbres, las jerarquías y las mentalidades que rara vez aparece de forma tan natural en la literatura. No hay exhibición erudita ni caricatura; todo resulta creíble y perfectamente integrado en la historia. La ciudad en la que transcurre la acción es apenas disimuladamente Ourense, convertida en un escenario literario de gran fuerza. La tensión entre tradición y modernidad, simbolizada por la llegada del cinematógrafo, sirve como hilo conductor de una novela que, bajo su apariencia ligera e incluso humorística en algunos momentos, plantea cuestiones mucho más profundas sobre el cambio social, la autoridad, el miedo y la adaptación a los nuevos tiempos. Además de estar magníficamente escrita, Ilustrísima posee una rara combinación de inteligencia, ironía, ternura y elegancia narrativa. Es una de esas novelas que parecen sencillas hasta que uno se detiene a observar la precisión con la que está construida. Una relectura plenamente satisfactoria y una nueva confirmación de que Carlos Casares fue uno de los grandes narradores gallegos del siglo XX.
Atrévome a escribir na miña lingua de nacemento grazas a este libro. Discúlpome de antemán se hai errores, pois falo castelán acotío. Ilustrísima é unha novela fermosa que leva de título o "nome" do protagonista, un bispo dunha cidade que sospecho é Santiago. Ilustrísima evoluciona no breve transcurso da trama, que tan só ocupa 110 páxinas. Este libro está feito con moito agarimo, é unha loanza á Igrexa liberal, que non condena, senón perdoa e móstrase transixente. Neste caso, ante o cinematógrafo.
Outra volta a libros xa lidos no pasado, nesta vez unha novela curta na que mostra a visión da aparición do primeiro cine na cidade a través do obispado e pensamento relixioso do lugar. Con toques de humor verdadeiramente ben adecuados.
Me ha parecido un libro bastante aburrido, aunque había cosas en la trama que sí que me gustaban. Faltan diálogos y sobran ciertas descripciones. En mi opinión, al final le claridad.
estaba entre 2 ou 3 gustoume porque aparece o cine pero creo que se esa trama non existira daríalle moita menos puntuación. asi con todo é super facil de ler e moi ameno
"Ilustrísima" nos habla de las pequeñas y míseras luchas de poder dentro de una sede episcopal sin identificar (aunque se suele situar en Ourense), visto y contado desde el punto de vista de su obispo titular, de carácter pacífico y conciliador. . Situado a comienzos del siglo XX (hacia 1910-12) un narrador omnisciente, pero no neutral, toma un sencillo acontecimiento como es la llegada del cinematógrafo para contarnos las disputas sociales que genera entre aquellos que defienden el progreso y esos otros que prefieren seguir anclados en el pasado y en unas estructuras caducas. Pero la base de esta obra se centra en cómo ese mismo dilema social que vive toda la España de principios del siglo XX, se ve trasladado a la misma sede episcopal, donde la lucha entre los dogmáticos e intolerantes -cerrados a los cambios-, y los comprensivos y dialogantes -abiertos al progreso-, está también a flor de piel. Nos habla de la intransigencia de unos y de la indulgencia de otros, de los dos sectores que ha habido siempre dentro de la Iglesia -¿reformistas y conservadores?-, y de cómo tanto unos como otros echan mano de la Biblia para argumentar sus posturas y sus actitudes. . Una lectura que te ventilas en media mañana (doy fe), sencilla, entretenida y muy recomendable. . Para más reseñas de libros visita mi Instagram @los_libros_del_sr_lector