Ο γαμημένος πόλεμος!

by Jacques Tardi, Jean-Pierre Verney, Ιωάννα Μαύρη (Translator)

“Μια αντιπολεμική κραυγή μέσα από τα χαρακώματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ένα συγκλονιστικό χρονικό του παραλόγου.”

Οι Jacques Tardi και Jean-Pierre Verney αναπτύσσουν με ένα συνδυασμό ιστορικής ακρίβειας και δυναμικού σχεδίου την απόλυτη φρίκη της ανθρώπινης σφαγής του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το κείμενο του Verney καταφέρνει να περιγράψει με μεγάλη ακρίβεια την ιστορική πραγματικότητα και παντρεύεται πανέμορφα με το εμβληματικό σχέδιο του Tardi, που δίνει οπτική υπόσταση στην απόγνωση, διευκολύνοντας την κατανόηση και εμβαθύνοντας στην ιστορική μνήμη.

Genres: Graphic Novels

112 pages, Hardcover

Published May 12, 2026

About the author

Jacques Tardi is a French comics artist, born 30 August 1946 in Valence, Drôme. He is often credited solely as Tardi.

After graduating from the École nationale des Beaux-Arts de Lyon and the École nationale supérieure des arts décoratifs in Paris, he started writing comics in 1969, at the age of 23, in the comics magazine Pilote, initially illustrating short stories written by Jean Giraud and Serge de Beketch, before creating the political fiction story Rumeur sur le Rouergue from a scenario by Pierre Christin in 1972.

A highly versatile artist, Tardi successfully adapted novels by controversial writer Louis-Ferdinand Céline or crime novelist Léo Malet. In Malet's case, Tardi adapted his detective hero Nestor Burma into a series of critically acclaimed graphic novels, though he also wrote and drew original stories of his own.

Tardi also created one of French comics' most famous heroines, Adèle Blanc-Sec. This series recreates the Paris of early 20th century where the moody heroine encounters supernatural events, state plots, occult societies and experiments in cryogenics.

Another graphic novel was Ici Même which was written by Jean-Claude Forest, best known as the creator of Barbarella. A satire, it describes the adventures of Arthur Même who lives on the walls of his family's former property.

Tardi has produced many antiwar graphic novels and comics, mainly focusing on the collective European trauma of the First World War, and the pitfalls of patriotism spawned several albums (Adieu Brindavoine, C'était la guerre des tranchées, Le trou d'obus, Putain de Guerre...). His grandfather's involvement in the day-to-day horrors of trench warfare, seems to have had a deep influence to his artistic expression. He also completed a four-volume series on the Paris Commune, Le cri du peuple.

Fantagraphics Books translate and publish in English a wide range of Tardi's books, done by editor and translator Kim Thompson.[3] The books released so far are West Coast Blues (Le Petit bleu de la côte ouest), You Are There (Ici Même), and It Was the War of the Trenches (C'était la guerre des tranchées); a single album collecting the first two Adele Blanc-Sec volumes has also been published.

->http://en.wikipedia.org/wiki/Jacques_...

Reviews

[Sofia Silverchild]

Ένα κόμιξ για τον Μεγάλο Πόλεμο (Α' Παγκόσμιο) τον μεγαλύτερο μέχρι τότε, που εύχονταν να είναι κι ο τελευταίος - εδώ γελάμε ή κλαίμε, όπως το πάρει κανείς. Παρακολουθούμε έναν Γάλλο στρατιώτη και το τάγμα του να περιδιαβαίνουν στο μέτωπο, να πεθαίνουν και να τραυματίζονται. Δεν ξέρουμε τίποτα γι' αυτόν παρά μόνο τις σκέψεις του κι αυτός είναι ένας πολύ καλός τρόπος να μας βάλει στην ιστορία ο συγγραφέας. Θα μπορούσε να είναι το καθένα μας. Ο ανώνυμος οπλίτης μας μιλά για τον πόλεμο των πλουσίων, που γίνονταν πλουσιότεροι, που θεωρούσαν τους απλούς στρατιώτες αναλώσιμους. Πολεμά στη Γαλλία, στο Βέλγιο, στον Σομ, στην Ιταλία. Μιλά για άντρες απ' όλον τον κόσμο που ήρθαν να πεθάνουν στην Ευρώπη με πιο τραγικές φιγούρες τους ιθαγενείς των αποικιών, που δεν είχαν ίσα δικαιώματα στις πατρίδες τους, αλλά το αίμα τους άξιζε να χυθεί, όπως και των λευκών. Μιλά για τους άντρες που επιβίωναν αλλά έχαναν άκρα ή τμήματα του προσώπου τους, για την κοροϊδία των αξιωματικών και της θρησκείας, για τα τραύματα τα σωματικά, αλλά κυρίως τα ψυχικά.
Πολύ καλή η εισαγωγή του Άρη Χατζηστεφάνου κι η συνέντευξη του σκιτσογράφου στο τέλος. Συνολικά ένα τρομερό αντιπολεμικό έργο, που αξίζει να διαβαστεί.

[Manos Vasileiou Aronis]

Σε αντίθεση με το κυρίαρχα εθνικά αφηγήματα για τον Α’ Π.Π., ο πρωταγωνιστής του Tardi δεν αντιλαμβάνεται τη μάχη στα χαρακώματα ως πατριωτικό καθήκον, αλλά ως τον «γαμημένο» πόλεμο που έχει ανάγκη να τραφεί με «σάρκα ανθρώπινη». Αξίζει να ξεκαθαριστεί ότι ο χαρακτηρισμός «γαμημένος», ο οποίος τοποθετείται και στον τίτλο του έργου (“Putain” στα γαλλικά, “Goddamn” στα αγγλικά) δεν ακολουθεί την ανούσια προβοκατόρικη μαρκετίστικη πεπατημένη διαφόρων best sellers του σωρού (π.χ. “The Subtle Art of not Giving a F*ck”, “Unfu*k Yourself”). Αντίθετα, ο πρωταγωνιστής στη σκέψη – μονόλογό του καταριέται τον πόλεμο, τη συνθήκη αυτή στην οποία μοιραία παγιδεύτηκε, προσπαθώντας να αποφύγει τον θάνατο που έμοιαζε να τους έχει όλους περικυκλώσει. Στην κορύφωση της οργής του εμφανίζονται τα αναθέματα στον «γαμημένο πόλεμο», σε ένα κείμενο το οποίο, σημειωτέον, χαρακτηρίζεται από την παντελή έλλειψη διαλόγων, καθώς ολόκληρη η αφήγηση έχει την δομή ενός μονολόγου, ενός γράμματος ή μιας εξομολόγησης.

Ολόκληρο το κείμενο στο Smassing Culture