Η γυναίκα των σπηλαίων

by Σοφία Θωμοπούλου

«Τα χρώματα της Ανατολής τινάζονταν σαν σπίθες απ τον αιμάτινο ορίζοντακι ακολουθώντας το περίγραμμα των βουνών έσβηναν στη μέση του κάμπου. Ο παγωμένος αέρας λύγιζε στο πέρασμά του καλάμια και στάχυα και, διασχίζονταςμε ορμή τις όχθες του ποταμού Βιρμού, έγερνε εξαντλημένος στα πόδια της περουβιανής πόλης Κούσκο.
»Στο ινδιάνικο χωριό τούτη την ώρα βασίλευε η σιωπή και το μόνο πουθύμιζε τις ιερές τελετές της περασμένης νύχτας ήταν δυο τρία κούτσουρα,σκορπισμένα εδώ κι εκεί, που ακόμα κάπνιζαν.
»Απ το άνοιγμα μιας μικρής σκηνής ξεπρόβαλε ένα μελαχρινό κορίτσι με κοντό δερμάτινο φόρεμα. Εσκυψε, πήρε τα πέδιλα που ήταν ακουμπισμέναστην άκρη, ύστερα προχώρησε λίγο και στάθηκε μπροστά στην πέτρινη πηγή,που ήταν γνωστή με τ όνομα "δρόμος των άστρων".
»Από εδώ αρχίζει το μεγάλο ταξίδι της Γυναίκας των Σπηλαίων προς τον έρωτα, τα ανείπωτα μυστικά, τη μοίρα...»

319 pages, Paperback

First published January 1, 1996

Reviews

[Dimitra]

Ένα αστυνομικό - ερωτικό - πολιτικό θρίλερ που με άφησε αρκετά ικανοποιημένη! Με εντυπωσίασε περισσότερο ο τρόπος γραφής αλλά περίμενα ένα τέλος πιο αναπάντεχο, μια ανατροπή...

[Nikki]

Συμπαθητικη ιστοριουλα, που μου θυμησε εντονα ταινια του 90. Η αναμειξη των ψυχικων ικανοτητων, θεωρω οτι ηταν ελειπης και με κενα.

[Mela Noura]

Στην αρχή με κέρδισε το εξωτικό χρώμα και η ατμόσφαιρα που θυμίζει λατινοαμερικάνικο μυθιστόρημα, με εκείνη την ελαφρώς ονειρική διάθεση που αγαπώ στον μαγικό ρεαλισμό. Δυστυχώς, αυτή η υπόσχεση γρήγορα ξεθωριάζει. Η πλοκή ακολουθεί προβλέψιμες διαδρομές, ενώ οι χαρακτήρες παραμένουν σχηματικοί και δεν αποκτούν το βάθος που θα στήριζε τις συγκρούσεις τους. Ούτε η περιπέτεια δημιουργεί πραγματική ένταση ούτε ο ερωτισμός λειτουργεί πειστικά, καθώς και τα δύο δίνονται κάπως άτσαλα.
Η θεματική της επιθυμίας, της φυγής και της αναζήτησης ταυτότητας είχε ενδιαφέρον, όμως το ύφος δεν καταφέρνει να τη μετατρέψει σε κάτι πραγματικά γοητευτικό.
Κρίμα για το τόσο ελκυστικό ξεκίνημα.