To, co przemilczane

by Maja Kołodziejczyk

Sonia i Klara pochodzą z różnych warstw społecznych. Można powiedzieć, że nigdy nie powinny były się poznać. Mimo to los nieustannie splatał ich ścieżki. Najpierw połączyła je wspólna strata. Później makabryczne odkrycie. W ten oto sposób już jako młode kobiety pod osłoną nocy ruszyły na stary cmentarz. To Sonia niosła łopatę. Sonia wpadła na pomysł rozkopania dwóch grobów. I Sonia wymyśliła, jakie ślady pozostawią na miejscu. Ale Klara nie protestowała. Klara dorównywała towarzyszce kroku. I Klara pomogła kopać.

Obie wiedziały, że w trumnach nie zastaną tego, co głosiły tabliczki. Miały również świadomość, iż uwięziony człowiek wciąż liczy na ich pomoc.

536 pages, Hardcover

First published May 27, 2026

Reviews

[Patrycja · Rating 4 out of 5]

Czytane jeszcze w kwietniu, dodaję teraz, bo nie było na GR ;)

3.75⭐️ poprzednia książka tej autorki podobała mi się jednak bardziej, ta była jak dla mnie odrobinę zbyt młodzieżowa

[Stronisko · Rating 5 out of 5]

Maja Kołodziejczyk znowu nas nie zawiodła! Głęboko wierzymy w to, że tę dziewczynę czeka wspaniała literacka przyszłość, bo ona naprawdę potrafi ch0lernie dobrze pisać! I to nie jest tak, że się znamy i tylko dlatego tak mówimy 😂 Cieszymy się, że patronujemy jej kolejnej książce, a przede wszystkim, że poznaliśmy jej twórczość, a to wszystko dzięki naszej przyjaciółce Agu 😀😍

Tym razem Majka odeszła od bohaterów queerowych (jeszcze się zastanawiamy, czy jej wybaczyliśmy 🥲), a to po to, żeby rozwijać swój warsztat, tworząc nowe typy postaci, a przede wszystkim - główną postać żeńską, która była pisarskim marzeniem Majki. W “To, co przemilczane” jest nią Sonia - dziewczynka pochodząca z dysfunkcyjnej rodziny i zawierająca nietypową przyjaźń z dziedziczką lokalnej fortuny, Klarą. Los chciał, by Sonia trafiła do sierocińca prowadzonego przez zakonnice (siostra Izabella to nasza ulubiona bohaterka 💚), gdzie czeka ją szkoła życia. Rezolutna dziewczyna w sąsiedniej willi należącej do potentata przemysłowego odkrywa pilnie strzeżoną, rodzinną tajemnicę. Poczucie sprawiedliwości popchnie ją do tego, żeby tajemnica ujrzała światło dzienne, chociaż Sonia bardzo dużo ryzykuje, chcąc ujawnić sekrety rodziny.

Przede wszystkim w tej książce panuje niepodrabialny klimat, który wynika z tego, że nie jest do końca określone to, w jakich czasach dzieje się akcja. Z pewnością wiemy, że nie są to czasy współczesne, ale też i trudno określić, jakie mogą one być, co tworzy ten tajemniczy klimat. Do tego również nie jest określone miejsce akcji - prawdopodobnie wszystko dzieje się w fikcyjnym mieście, bo tak naprawdę nie to jest tutaj najważniejsze, a jedno i drugie powodują, że ta atmosfera jest tutaj tak wyjątkowa - nam się kojarzy trochę z “Czerwonym ptakiem”. Nie spodziewajcie się jednak, że jest to typowy thriller, są tu raczej jego elementy, ale bardzo umiejętnie dobrane. Napięcie jest wyczuwalne, a do tego wspaniale opisane jest piękno przyjaźni, która trwa mimo wszystko i wbrew wszystkiemu.

Nie można też nie wspomnieć o tym, jak cudnie ta książka jest wydana przez Wydawnictwo KDW. Małe dzieło sztuki pod każdym względem 🤩

[Las Bookowy · Rating 4 out of 5]

Twórczość autorki jest mi już dobrze znana i bardzo ją lubię, dlatego z ogromną chęcią sięgnęłam po jej kolejną książkę. Muszę jednak przyznać, że to właśnie ta powieść pokazała mi zupełnie inne oblicze Mai Kołodziejczyk, które spodobało mi się jeszcze bardziej.

Sonia i Klara pochodzą z zupełnie różnych warstw społecznych. Ich drogi nigdy nie powinny się przeciąć, jednak los nieustannie splata ich ścieżki. Najpierw łączy je wspólna strata, a później makabryczne odkrycie. To właśnie ono sprawia, że dziewczynki pewnej nocy wybierają się na cmentarz. Sonia niesie łopatę z zamiarem rozkopania dwóch grobów. Obie wiedzą, że w trumnach nie znajdą tego, o czym informują nagrobki. Są również przekonane, że ktoś uwięziony liczy na ich pomoc.

Książka rozpoczyna się bardzo niepozornie. Poznajemy Sonię, dziewczynkę wychowującą się w skrajnej biedzie. Od najmłodszych lat jej życie polega na wzbudzaniu litości i zdobywaniu pieniędzy dla swojej rodziny. W wyniku serii dramatycznych wydarzeń trafia do sierocińca, gdzie podaje się za chłopca. Szybko odnajduje się w nowej rzeczywistości i zyskuje szacunek innych dzieci. Wszystko zaczyna się jednak komplikować, gdy do tego samego sierocińca trafia Klara, którą Sonia poznała już wcześniej.

Dziewczynki bardzo szybko nawiązują wyjątkową więź i wspólnie próbują rozwikłać mroczną tajemnicę. Nad całą historią unosi się gęsta, niepokojąca atmosfera, która momentami naprawdę wywołuje ciarki. Zarówno miejsce akcji, jak i sama zagadka mają w sobie coś niezwykle mrocznego i intrygującego. Autorka od pierwszych stron zasypuje czytelnika tajemnicami, jednak robi to z ogromnym wyczuciem. Stopniowo odkrywa kolejne elementy układanki, dzięki czemu napięcie nieustannie rośnie, a satysfakcja z odkrywania prawdy jest jeszcze większa.

Bohaterowie zostali wykreowani naprawdę świetnie. Są wiarygodni, pełni emocji i bardzo autentyczni. Moją zdecydowaną ulubienicą została Sonia. To niezwykle zaradna dziewczynka, która błyskawicznie odnajduje się w każdej sytuacji i robi wszystko, aby przetrwać. Mimo młodego wieku los nie oszczędzał jej od najmłodszych lat, a jej historia pokazuje, jak ogromny wpływ na dziecko może mieć bieda i odrzucenie. Jednocześnie udowadnia, że nawet w najtrudniejszych okolicznościach można odnaleźć w sobie siłę do walki.

Ogromnym plusem jest również zakończenie. Autorka domknęła wszystkie najważniejsze wątki i zrobiła to w bardzo satysfakcjonujący sposób, pozostawiając mnie z poczuciem dobrze opowiedzianej historii.

To była naprawdę wyjątkowa książka, z którą spędziłam świetny czas. Jeśli szukacie nieszablonowej, mrocznej i poruszającej historii, to zdecydowanie powinniście po nią sięgnąć. Gorąco polecam!

[imhaeri · Rating 3 out of 5]

[ 3★] Bardzo podobała mi się ta cała otoczka wokół fabuły – klimat był mega! Często w książkach tego typu główną bohaterką jest arystokratka, a tym razem autorka postawiła na Sonię: biedną dziewczynę z ulicy, którą porzuciła rodzina.

Sam pomysł na fabułę był oryginalny, jedyne co zmieniłabym to lekko zakończenie, bo brakowało mi tu parę aspektów – przebiegu spotkania po latach, innego zachowania złoczyńcy, bo myślę, że taki tyran raczej wyczułby co się dzieje w jego własnym domu i w porę zareagował ( piszę bezspoilerowo ). No nie liczyłam, że to pójdzie tak łatwo z górki...

Nagła zmiana czasowa w środku książki była też dla mnie co najmniej dziwna i myślę, że można było nie kończyć tego tak gwałtownie.

Z plusów jeszcze dodam przyjaźń Sonii i Klary – bardzo miło czytało się o tej dwójce!

[Green_Gravity · Rating 3 out of 5]

Ile byłbyś w stanie poświęcić w imię przyjaźni?
I co byłbyś w stanie zrobić, aby Twoje sekrety nigdy nie ujrzały światła dziennego?

Sonia i Klara pochodzą z dwóch klas społecznych, pierwsza - znającą biedę od podszewki i druga - dorastająca w świecie wystawnych bankietów.
Los sprawił, że obie znalazły się w pewnym domu dziecka, prowadzonym przez siostry zakonne.
Wspólne tajemnice sprawiają, że dziewczynki są praktycznie nierozłączne.
Jednak przychodzi czas, aby opuścić sierociniec i każda z dziewczyn rusza w swoją stronę.
Ale jak to w życiu bywa, los sprawia, że dziewczyny, już jako dorosłe kobiety, ponownie się spotykają.
I teraz, jak za dawnych czasów, znów mają tajemnice, które je łączą.
Ale to nie wszystko.
Bo jedna z nich, opracowała genialny plan zemsty, zakładający również zdemaskowanie największych potworów żyjących w ich mieście.
Czy plan, który miał przynieść sprawiedliwość, nie okaże się równie niebezpieczny jak zło, z którym bohaterki postanowiły walczyć?
„To, co przemilczane” to dość wyjątkowa powieść, która miała swoje plusy i minusy.
Zaczynając od tego co podobało mi się w książce, to wyraźne i dobre ukazanie podziałów klasowych, życia w biednej i patologicznej rodzinie. Naprawdę było sporo scen, które ukazywały te wątki w świetny sposób.
Po drugie to pokazanie kobiecej przyjaźni i wsparcia jakie tu gwarantowały sobie główne bohaterki. Już od dziecka broniąc swych sekretów, po życie dorosłe, gdzie wspierały się w najbardziej stresujących sytuacjach.
I ten wątek został tu świetnie poprowadzony i autorka wycisnęła z niego tyle, ile się dało.
No i klimat książki.
Osadzony w czasach, gdzie bankiety to życie codziennie bogatych, a służenie swym rodzinom to domena biednych - czytając te powieść dosłownie potrafiłam się przenieść i wniknąć w ściany zimnego sierocińca czy ciepłego saloniku bogatych Państwa.
Jednak mam również małe „ale”.
Zacznę od tego, że pierwsza połowa książki po prostu bardzo się dłuży. Przedstawienie postaci, a raczej całego jej dzieciństwa było według mnie dość długie, a niektóre sceny bardzo się przeciągały (np sytuacja ze szpitalem, czy opisywanie ciągłych spotkań z duchem).
Również nie bardzo przypadł mi do gustu wątek „współczesnej mulan”.
Irytował mnie fakt, ze nikt przez tyle czasu nie skapnął się ze Igor to dziewczynka. Bo jednak dziewczynki w tym wieku, nawet ogolone na krótko, idzie już rozpoznać, że są dziewczynkami. To samo jeśli chodzi o chłopców. I tak, autorka po jakimś czasie zwraca na to uwagę, że głównej bohaterce zostaje niewiele czasu, aby jej oszustwo wyszło na jaw, właśnie przez zmiany fizyczne jakie zachodzą w tym wieku, jednak sam fakt że tak młode dziecię udawało około roku, że nie jest tym kim jest… no to było to bardzo naciągane. Kilka tygodni czy tam miesiąc uważam, że jeszcze by przeszło, ale rok? No to już było dla mnie za wiele.
Brakowało mi tu też po prostu takiego „dreszczyku emocji” podczas czytania tej książki.
Niby mamy pełno tajemnic, są plot twisty, ale to wszystko jakoś nie trzymało mnie w takim napięciu, jakiego spodziewam się po thrillerze.
Ogólnie oceniam książkę 3/5 i sądzę że jest warta uwagi.

[quero_book Żaneta · Rating 4 out of 5]

Uwielbiam kiedy historię rozpoczyna jakaś scena, ale linia czasu fabuły dochodzi do niej dopiero później. Pozwala to na snucie własnych domysłów i budowanie w głowie teorii, a później skonfrontowanie z nimi rzeczywistości. Właśnie to dostałam tutaj, więc byłam zaintrygowana od samego początku.

„To, co przemilczane” pokazuje życie Soni od kiedy była dzieckiem, stanowiąc nie tylko opis wszystkiego, z czym musiała się zmierzyć i kształtując jej charakter, ale i zawiązując narastającą przez lata tajemnicę. Pierwsza część tej historii płynie powoli, bardzo stopniowo budując obraz życia dziewczynki. Muszę przyznać, że mogłabym się wynudzić, gdyby nie styl Mai, który ciągle mnie przyciągał. Akcja długo nie była intensywna i nie wprowadzała napięcia, w zamian za to świetnie opisywała realia życia w ubogiej rodzinie, w której urodzenie dziewczynki jest dalekie od pożądanego. Pokazała, jak ważne jest dociekanie przyczyn zachowania dzieci przez osoby pracujące w placówkach sprawujących opiekę. Zderzyła ze sobą dwie klasy społeczne, które w normalnej sytuacji nigdy nie zetknęłyby się na takim poziomie.

Jeśli szukacie książki z silną, wielowymiarową główną bohaterką, to właśnie ją znaleźliście. Sonia jest inteligentna, odważna, dociekliwa, sprytna i dumna, ale przy tym autentyczna i sprawiająca, że chce się jej kibicować. Przetrwać z nią dzieciństwo wypełnione terrorem i kradzieżami. Poradzić sobie z odrzuceniem, wejściem w nową tożsamość i rzeczywistość. Zbudować więzi, nie zapomnieć i nie poddać się mimo upływu lat. Bo ona nie upiększa świata - doświadczyła go brutalnie i opisuje go takim, jakim go widzi.

„To, co przemilczane” jest kwintesencją pokazania, że to rodzina potrafi wyrządzić największą krzywdę a najbliższe osoby wcale nie muszą być związane krwią. Tego, jak różne pojęcie o świecie mają osoby wychowane w rodzinach o innym statusie, bo to, co dla jednej jest nieosiągalnym marzeniem, dla drugiej jest nudą. Ale też tego, jak silna i bezwarunkowa może być kobieca przyjaźń.

Jak zwykle u Mai dostajemy pozornie nieistotne szczegóły, które okazują się mieć kluczowe znaczenie później, świetnie wykreowane postaci i rozbudowane relacje między nimi oraz zakończenie, od którego nie można się oderwać.

[Wiktoriusz · Rating 5 out of 5]

Sonia the woman you are
Co mogę więcej powiedzieć, Maja Kołodziejczyk znowu ugotowała

[AnnRa · Rating 3 out of 5]

Wydanie jest piękne, historia ciekawa, ale niezaskakująca. Może w moim odczuciu zbyt obyczajowa. Jednak największy minus jest za redakcję i korektę tekstu. Czasem są błędy, a przede wszystkim mylone są imiona w dialogach. Ktoś coś powiedział i nagle ta sama osoba odpowiedziała.

[bookoralina · Rating 5 out of 5]

[Współpraca w wydawnictwem KDW]

"Rodzina to nie krew. To ludzie, którzy cię kochają. Ludzie, którzy cię wspierają."
—Cassandra Clare, Miasto niebiańskiego ognia

Mam wrażenie, że ostatnimi czasy często sięgam po książki, w których pierwsze skrzypce grają silne kobiece postaci. Co ciekawe, to dzieło przypadku. Nie robię tego celowo.

Cieszę się jednak, że takich pozycji powstaje całkiem sporo, także wśród książek młodzieżowych. Myślę, że może to sprawiać, że czytelniczki będą utożsamiać się z bohaterkami. Takie postaci dodają siły i wiary we własną moc sprawczą.

To było moje pierwsze spotkanie z piórem Mai Kołodziejczyk i choć początkowo obawiałam się trochę objętości książki, oczarowała mnie swoim klimatem.

"To co przemilczane" opowiada historię Soni, ubogiej dziewczynki z przemocowej rodziny, która zostaje podrzucona do sierocińca przez własnego ojca. Choć początkowo czuje się zdradzona przez krewniaków, z czasem odkrywa, że czeka ją tam znacznie lepszy los niż w rodzinnej chacie. Nie spodziewa się nawet, że zawiąże tam przyjaźnie na całe życie.

Z czasem poznaje tajemnicę pewnej bogatej rodziny, która wynajmuje dzieci z sierocińca do wykonywania drobnych robót wokół domu. Poznaje tajemniczą postać, jest świadkiem s@mobójstwa pokojówki, a z czasem zaczyna snuć teorie dotyczące intryg pana domu.

Największą rolę w powieści odgrywa siła przyjaźni, zwłaszcza tej między kobietami. Relacja Soni i Klary jest piękna, silniejsza niż podziały klasowe, odległość i czas. Przetrwała każdą próbę, a jedna za drugą wskoczyłaby w ogień.

Sonia, pomimo wielu przeciwności losu, była silna. Miała zadziorny charakter, który choć czasami wpędzał ją w tarapaty, często pomagał jej w ratowaniu siebie i innych z różnych opresji. Dziewczyna niczego się nie bała, dzięki czemu potrafiła poradzić sobie z największą intrygą Morgackich.

​Postaci drugoplanowe również były barwne i nietuzinkowe. Moje serce skradła siostra Izabela, która opiekowała się sierotami i w odróżnieniu do innych dorosłych była po prostu dobra i miała czyste intencje.

Bohaterowie negatywni, choć dość sztampowi, zostali wykreowani tak, że trudno było darzyć ich sympatią czy odczuwać wobec nich współczucie.

Na uwagę zasługuje również czas akcji. Ma miejsce gdzieś w latach 20 ubiegłego wieku, co świetnie oddają opisy autorki, dzięki którym czytelnik przenosi się w czasie.

Maja Kołodziejczyk ma naprawdę lekkie pióro, posługuje się prostym lecz barwnym językiem, którym czaruje czytelnika. Akcja nie toczy się bardzo szybko. Dzieje się dużo, ale w dość spokojnym tempie, co bardzo doceniam. Pozwoliło mi to w pełni wejść w świat przedstawiony. Nie sposób było zgubić się w wątkach.

Zakończenie tej historii było trochę baśniowe, w tym znaczeniu, że nie zamknęło finalnie wszystkich wątków, pozostawiając je otwartymi na wyobraźnię czytelnika, a ślub bohaterów miał zapewnić nam happy end.
W moim odczuciu jednak zagrało to świetnie. W końcu to literatura młodzieżowa, która rządzi się swoimi prawami.

Myślę, że to literatura nie tylko dla młodzieży, ale dla wszystkich wielbicieli klimatycznych, historycznych opowieści o sile kobiet, przyjaźni i rodzinnych sekretach.

[Tosia · Rating 3 out of 5]

Na samym początku chciałabym zwrócić uwagę na to, jak ślicznie została wydana ta książka. Wydaje mi się, że okładka robi największą robotę, bo przyciąga wzrok. Dodatkowo te barwione brzegi i zdobienia przy rozpoczęciu każdego jednego rozdziału. To zdecydowanie jedna z najładniejszych książek, jakie posiadam w swojej kolekcji.

Z twórczością Mai zapoznałam się już wcześniej i bardzo polubiłam jej wcześniejsze książki, które miałam okazję przeczytać. Sięgając po powieść spod jej pióra, już doskonale wiem, że mogę spodziewać się niespodziewanego. Zawsze zaskakuje czytelników ciekawym plot twistem lub nietypowo wykreowanymi bohaterami.

Tym razem również tego się spodziewałam i podeszłam do tej książki z dość dużym entuzjazmem. Jednak nie ukrywam, że z jakiegoś powodu na początku nie mogłam wciągnąć się w tę historię i czytanie szło mi opornie. Nie wiem czemu, ale gdy zobaczyłam jej zapowiedź to byłam pewna, że akcja będzie miała miejsce w Anglii w XVIII lub XIX wieku. Dlatego, gdy zaczęłam zauważać przede wszystkim nazwiska wschodniego pochodzenia to dopadła mnie konsternacja. Ale na pewno bardzo podobało mi się osadzenie akcji w czasach, w których społeczeństwo było mocno podzielone, a dla tych „z wyższych sfer” wystawne bankiety były codziennością. To zdecydowanie dodało klimatu tej historii.

Bardzo spodobał mi się wątek sierocińca, bo brakuje mi czegoś takiego w książkach. Jednak mocno zdziwił mnie fakt, że przez tak długi czas nikt nie zorientował się, że główna bohaterka tylko udawała chłopca. Wydaje mi się, że w tym wieku już naprawdę ciężko to ukrywać i liczyć że nikt nie zauważy. I tak jak pierwsza połowa bardzo mi się dłużyła, to w drugiej akcja nagle niesamowicie przyspieszyła, co również nie spodobało mi się. Po thrillerze spodziewałam się nieco mroczniejszego klimatu i bardziej niepokojących wątków.

Podsumowując, podobało mi się, bo jest to naprawdę ciekawa pozycja. Jednak nie jestem w stu procentach usatysfakcjonowana. Jak najbardziej jest to książka warta uwagi.
[współpraca]

[Dominika Lidia · Rating 4 out of 5]

Maja znowu to zrobiła. Napisała kolejną świetną książkę.

Będąc zupełnie szczerą, nie byłam w 100% przekonana do tej książki na początku. Moje wyobrażenie o niej po przeczytaniu opisu było zupełnie inne, niż kiedy zaczęłam czytać. Zdarzały się momenty zwątpienia na początku. Cieszę się jednak, że wytrwałam i Maja mnie nie zawiodła.

Historia opowiada o Soni i Klarze, których losy zostały ze sobą splecione przez pewne straszliwe wydarzenia. Razem odkrywają pewien sekret, który tylko utwierdza je w tym, jaki świat jest okrutny. Dzięki sprytowi i uknutym intrygom udaje im się jednak trochę zmienić bieg historii tak, żeby przyszłość nie była taka beznadziejna. Książka o tym, jak przyjaźń potrafi przetrwać, kiedy obu osobom zależy wystarczająco mocno.

Nie podobało mi się zakończenie. Maja wdym, że to był ostatni rozdział i nie ma jakiejś większej konkluzji dla tych wszystkich wydarzeń? Liczyłam na konfrontację wszystkich zamieszanych. Mam też pewne zażalenia do czasu akcji i samych bohaterów. Chciałabym wiedzieć o nich więcej. Perspektywy Klary czy Ducha, żeby mieć wgląd w ich odczucia. Uwielbiam Sonię i dzięki niej chciałabym więcej. That's why it's a little disappointing.

[scena z brunetką w białej sukni z bukietem lilii - totalne cinema, kocham]

Polecam dla osób, które lubią intrygi, knowania, trochę brutalności i historie o przyjaźni. Tajemnicze posiadłości, chamskich burżujów i postaci, które mają głęboko zakorzeniony realizm, wobec którego działają. Autorka ma dar do tworzenia pokaranych przez los bohaterów i historii, które zostaną z tobą na dłużej, a przy okazji będziesz się przy tym świetnie bawić.

[Paulina Czernek-Pasierbek · Rating 5 out of 5]

Ta książka ma w sobie wszystko to, po co się sięga w dobrej literaturze. Autorka, której pióro szczególnie cenię i mam zawsze wysokie oczekiwania, dała mi znowu coś nieoczekiwanego. I dobrze, bo to wielka wartość, kiedy autorzy nie przyzwyczajają nas do sprawdzonej powtarzalności, tylko się rozwijają i eksperymentują!

Książka ma świetnie napisane postaci (także te drugoplanowe), doskonale oddany mroczny klimat, pieczołowicie zachowane realia historyczne, budowane napięcie, dbałość o różnorodność języka! Sonia jest obserwowaną przez lata dynamiczną, spójną, fantastyczną bohaterką, taką, w którą się wierzy, której się kibicuje, która nie jest irytująca!

To jest w moim odczuciu przede wszystkim książka o poszukiwaniu tożsamości i o tym, jak człowiek latami mierzy się ze wstydem, który nawet nie do końca jest jego własnym. Niesamowicie cenię w tej powieści przede wszystkim jej groteskowość - bo w chwilach, w których parskałam śmiechem jednocześnie czułam ciarki grozy na kręgosłupie. I to jest chyba najmocniejsza strona tej opowieści - te momenty, w których czytelnik łapie się na tym jak łatwo jest skrzywdzić i zniszczyć kogoś, kto jest ufny, niewinny, kruchy. Jak bardzo ludzie wychowani w krzywdzie często nie rozumieją, że są ofiarami. Jak cenna jest wiedza!

Paradoksalnie jest w jest książce mnóstwo światła i nadziei. W całej tej mrocznej obrzydliwości najważniejsze jest chyba to dobro, które Sonia w sobie ma - nie głupawe, nie idealistyczne, nie naiwne, nie ukształtowane przez kulturę, obowiązek czy powinność. Dobro, które jest po prostu ludzkie.

[Koovalska · Rating 3 out of 5]

❄️📖 Naprawdę nie wiem, co wydarzyło się z tą książką… Przez pierwszą połowę byłam totalnie zachwycona i byłam przekonana, że będzie to jedna z moich ulubionych lektur. Nie mogłam się od niej oderwać! Klimat był świetny, historia wciągała od pierwszych stron, a styl autorki czytało się z ogromną przyjemnością. Nawet narracja, do której zazwyczaj nie jestem przekonana, tutaj sprawdziła się zaskakująco dobrze ✨ Bohaterowie od razu mnie zainteresowali, a sam pomysł na fabułę naprawdę miał ogromny potencjał. Uwielbiam takie mroczne historie z tajemnicami i rodzinymi sekretami, więc czułam, że to książka idealnie pode mnie 🖤 Niestety… gdzieś w połowie wszystko zaczęło się sypać 😔 Miałam wrażenie, jakby druga część była napisana zupełnie inaczej. Akcja nagle przyspieszyła, niektóre wydarzenia wydawały się mało przekonujące, a zakończenie nie zrobiło na mnie takiego wrażenia, jakiego się spodziewałam. Im bliżej końca, tym bardziej czułam niedosyt. Mimo wszystko nie mogę powiedzieć, że to była zła książka. Wręcz przeciwnie – pomysł, klimat i styl autorki naprawdę bardzo mi się podobały, dlatego tym bardziej szkoda mi, że końcówka nie utrzymała poziomu początku. Jestem wręcz przekonana, że ta historia mogła być czymś naprawdę wyjątkowym 🥹 Finalnie zostaję z mieszanymi uczuciami. To książka, która miała wszystko, żeby dostać ode mnie najwyższą ocenę, ale druga połowa niestety odebrała jej ten efekt. Mimo to z chęcią sięgnę po kolejne książki autorki, bo jej sposób pisania naprawdę bardzo przypadł mi do gustu ❤️📚

[współpraca reklamowa]

[niko_labooks · Rating 4 out of 5]

Nie spodziewałam się, że ta historia aż tak mnie wciągnie. Już od pierwszych stron autorka zabiera nas do świata pełnego tajemnic, nierówności społecznych i sekretów, które od lat czekają na ujawnienie.

Najbardziej pokochałam w tej książce Sonię. To bohaterka, która wielokrotnie dostaje od życia po głowie, a mimo to nie przestaje walczyć. Jest uparta, odważna i gotowa walczyć o to, co uważa za słuszne. Kocham też sposób w jaki została przedstawiona jej przyjaźń z Klarą. Mimo, że pochodzą z zupełnie różnych światów, los nieustannie stawia je na swojej drodze.

Ogromnie spodobał mi się również klimat tej historii. Tajemnice, sekrety i wydarzenia z przeszłości sprawiały, że ciągle chciałam wiedzieć więcej. Kiedy wydawało mi się, że już wszystko rozumiem, autorka potrafiła zaskoczyć mnie czymś nowym.

To też jedna z tych książek, które poza ciekawą fabułą niosą ze sobą coś więcej. Pokazują, jak wiele w życiu zależy od tego, gdzie się urodzimy i jakie szanse dostaniemy na starcie. Jednocześnie udowadniają, że nawet osoby, po których nikt nie spodziewa się wielkich rzeczy, potrafią zawalczyć o siebie i swoich bliskich.

Podsumowując „To co przemilczane” to historia pełna emocji, tajemnic i bohaterów, których losy zostają z czytelnikiem na długo po zakończeniu lektury. Zdecydowanie cieszę się, że po nią sięgnęłam.

[Julia · Rating 5 out of 5]

4.5⭐️

To była świetna rozrywka, super sie bawiłam, przeczytałam to praktycznie w 2 dni co dla mnie jest wielkim osiągnięciem i pierwszy raz w życiu zarwałam nockę dla książki. Ostatnie 100 stron czytałam na jednym wdechu, to była akcja akcja akcja i gdyby nie to że czytałam to bardzo późno i byłam ledwo żywa pewnie bym sie popłakała XD Kocham pióro autorki 😭❤️

Wszystkie inne książki Mai to książki mojego życia, ta niestety taką nie jest chociaż też bardzo mi się podobała. Jest to przede wszystkim kwestia tego, że nie jestem wielką fanką kryminałów. Mimo że wszystkie inne powieści autorki też mają takie wątki i są one bardzo ważne w fabule, to relacje między bohaterami były czymś, co sprawiło ze nie moge przestać o nich myśleć nawet po roku od przeczytania. Tutaj natomiast mam wrażenie że wszystko było bardziej skupione wokół intryg, "rozwiązywania głównego problemu" oraz tworzeniu kreacji Sonii niż budowaniu czegoś między bohaterami. Oczywiście są tutaj piękne relacje, postacie są barwne i rozwinięte (uważam że np. Tobiasz jest świetnie napisany i kocham!! relacje Sonii z siostrą Izabellą) ale brakuje mi kilku dodatkowych scen, to nie jest ✨️to coś✨️

[Weronika · Rating 3 out of 5]

Ciężko mi ocenić tą książkę. Pomysł na fabułę bardzo mi się podobał. Kibicowałam bohaterom, wciągnęłam się w historię. Jednak styl pisania… no nie mój klimat. Książka wydaje mi się za bardzo „przetłumaczona”. Szczególnie opisy między dialogami. Miałam poczucie, że nie pozostawia mi się pola do własnej interpretacji uczuć bohaterów. Każde zdanie bohatera jest wyjaśniane trzema kolejnymi zdaniami narratora. No męczące to było, bo książka jest obszerna, a dla historii naprawdę chciałam ją przeczytać.

[Agu · Rating 5 out of 5]

Majka znowu to robi (a znowu nie jest tutaj słowem negatywnym, bo kto czytał książki autorki, będzie rozumieli o czym mowa) i daje nam zestawienie bohaterek z zupełnie innych światów, które trafiają na siebie i tak już pozostaje. Na dobre, na złe i na wspólne rozkopywanie grobów.

Dostajemy historię rozłożoną na mnóstwo czynników, z wieloma niewiadomymi i tym co zawsze mnie w książkach Majki zachwyca, czyli przypadki, które sprawiają, że cała opowieść się łączy.

I zakończenie. Wkurzające i jednocześnie jedyne najbardziej słuszne jakie powinno się tu pojawić.

[Książkogłowy · Rating 4 out of 5]

Przez 3/4 jest znakomita. Natomiast finał to jest sprint w kontraście do reszty książki. A także wszystko rozwiązuje się według mnie za prosto i za łatwo. Ale i tak polecam bo to wciąż bardzo dobra pozycja i na pewno będę chciał sprawdzić kolejne książki Mai.

[serek · Rating 4 out of 5]

Chociaż przy końcówce odczuwałam jakby była ona przyspieszona to przyjemnie mi się czytało.

[literackielicho · Rating 3 out of 5]

3/5 ⭐️

They really did put W in women 🫡