What do you think?
Rate this book
Er is niks
In de seconden nadat ik op mijn keukenvloer ineengezakt was en ervan overtuigd was dat ik doodging, dacht ik twee dingen: dat gebeurt dus echt, dat mensen ineenzakken op hun keukenvloer naar aanleiding van een bericht, en: dit lijkt mij het uitgelezen moment om een afspraak te maken bij een psycholoog.
‘Hier ligt voor vijf patiënten aan dossier,’ zei ze na mijn intakegesprek.
Girl, je hoeft het mij niet te vertellen, dacht ik, maar ik zei: ‘Ja, ik weet het, sorry,’ terwijl ik de laatste zakdoek uit de doos pakte ennog eens ‘sorry’ zei omdat ik de zakdoeken had opgemaakt.
‘Hoe begin je aan zoiets?’ vroeg ik.
‘Ik stel voor bij het begin.’
‘Hier ligt voor vijf patiënten aan dossier,’ zei ze na mijn intakegesprek.
Girl, je hoeft het mij niet te vertellen, dacht ik, maar ik zei: ‘Ja, ik weet het, sorry,’ terwijl ik de laatste zakdoek uit de doos pakte ennog eens ‘sorry’ zei omdat ik de zakdoeken had opgemaakt.
‘Hoe begin je aan zoiets?’ vroeg ik.
‘Ik stel voor bij het begin.’
- GenresNonfiction
248 pages, Paperback
First published May 15, 2026
About the author
Elisabeth Lucie Baeten
3 books24 followersElisabeth Lucie Baeten is auteur, scenarist en onlinemediafenomeen. Met haar spitse satire en personages als Katrien van Politiek PR en Julie van Showbizz PR boeit ze een publiek van bijna 300.000 volgers op Instagram.
In 2022 verraste ze met haar kinderboekendebuut En ze leefden nog – een frisse hervertelling van klassieke sprookjes voor een nieuwe generatie en hun ouders. Twee jaar later volgde En ze leefden nog altijd, opnieuw met de magische illustraties van Flore Deman.
In 2022 verraste ze met haar kinderboekendebuut En ze leefden nog – een frisse hervertelling van klassieke sprookjes voor een nieuwe generatie en hun ouders. Twee jaar later volgde En ze leefden nog altijd, opnieuw met de magische illustraties van Flore Deman.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 30 reviews
May 30, 2026
In een week waarin ik liever had dat er niks was, was er vanalles. Dat wrong en trok en prikte.
Dus ik deed wat ik dan altijd doe - me opsluiten in een boek. Dat werd deze van ELB.
Ik moet zeggen dat ik sceptisch begon.
Maar het boek heeft me echt aangenaam verrast.
De nuance die ik soms mis in reels op het wereldwijde web, is in dit boekmedium gelukkig in overvloed aanwezig. Je krijgt als lezer een inkijk in haar levensloop en alle hindernissen (en dat zijn er wel wat) die ze voor de voeten geworpen kreeg.
Achter de schermen van deze schone etalage die Instagram is - waar Katrien en hoe heet haar evenknie ook weer - de plak zwaaien, was er meer aan de hand. Da’s schoon en fragiel en kwetsbaar om dat zo in een boek te schrijven. Het toont me eens te meer hoe fake die Instagramwereld kan zijn. Hoe je daarin vast kan komen te zitten tussen stukken van jezelf die allemaal evenveel waar en niet waar kunnen zijn.
Baeten schrijft met metaforen die me doen lachen, over dingen die ik herken (afscheid, rouw, de nineties) en dingen die ik niet herken (een slopend medisch traject). Ik raasde door het boek heen en dat is zelden een slecht teken. (Als het te snel en makkelijk leest, ga ik doorgaans net trager lezen uit verveling).
Ik ben fan van deze kwetsbare versie in deze non-fictieroman (interessant). Ik wens haar in eerste instantie geluk, gezondheid en goeds. En daarna meer van dit.
Dus ik deed wat ik dan altijd doe - me opsluiten in een boek. Dat werd deze van ELB.
Ik moet zeggen dat ik sceptisch begon.
Maar het boek heeft me echt aangenaam verrast.
De nuance die ik soms mis in reels op het wereldwijde web, is in dit boekmedium gelukkig in overvloed aanwezig. Je krijgt als lezer een inkijk in haar levensloop en alle hindernissen (en dat zijn er wel wat) die ze voor de voeten geworpen kreeg.
Achter de schermen van deze schone etalage die Instagram is - waar Katrien en hoe heet haar evenknie ook weer - de plak zwaaien, was er meer aan de hand. Da’s schoon en fragiel en kwetsbaar om dat zo in een boek te schrijven. Het toont me eens te meer hoe fake die Instagramwereld kan zijn. Hoe je daarin vast kan komen te zitten tussen stukken van jezelf die allemaal evenveel waar en niet waar kunnen zijn.
Baeten schrijft met metaforen die me doen lachen, over dingen die ik herken (afscheid, rouw, de nineties) en dingen die ik niet herken (een slopend medisch traject). Ik raasde door het boek heen en dat is zelden een slecht teken. (Als het te snel en makkelijk leest, ga ik doorgaans net trager lezen uit verveling).
Ik ben fan van deze kwetsbare versie in deze non-fictieroman (interessant). Ik wens haar in eerste instantie geluk, gezondheid en goeds. En daarna meer van dit.
May 21, 2026
Zo mooi en warm geschreven.. heel relatable
May 22, 2026
Het vergt moed om dit soort verhaal te vertellen, zowel om je bloot te geven als om zo'n herinneringen op te rakelen. Dat het met zo veel humor en echtheid is geschreven maakt het des te sterker, ik heb veel gehuild en gelachen.
Herkenbaar voor mensen met chronische ziekte, neurodivergentie of bovengemiddeld veel tegenslag in het leven. Evenzeer heel inzichtvolle lectuur voor al wie dat niet heeft. En een prachtig eerbetoon aan mensen die er niet meer zijn (en hoe rouw kan voelen).
Sterk. Zeer herkenbaar. En belangrijk.
Herkenbaar voor mensen met chronische ziekte, neurodivergentie of bovengemiddeld veel tegenslag in het leven. Evenzeer heel inzichtvolle lectuur voor al wie dat niet heeft. En een prachtig eerbetoon aan mensen die er niet meer zijn (en hoe rouw kan voelen).
Sterk. Zeer herkenbaar. En belangrijk.
May 20, 2026
Beste non-fictie die ik in lange tijd gelezen heb. Ongetwijfeld herkenbaar voor mensen met een chronische ziekte, neurodivergentie . Of voor mensen die op die vraag ‘Hoe gaat het nu met jou?’ toch ‘Goed goed’ zeggen, terwijl het allesbehalve ‘Goed goed’ is. Heel mooi en warm geschreven.
May 23, 2026
Een boek dat door de herkenbaarheid en humor leest als een trein. 🩷 Geregeld luidop moeten lachen (oa met de trips down memory lane - core memories unlocked ✅). Ook enorm interessant om te lezen wat er zich achter de schermen afspeelde in het leven van ELB terwijl haar dromen uitkwamen. Wat een bikkel seg! En zo jammer dat ze zo'n bikkel moest zijn.
Het is een boek dat ik maar niet kon wegleggen. Ik heb zelfs geweend. Mijn moederhart bij die ene zin die haar mama zei... En nu ga ik The OC opnieuw moeten zien want ik ben blijkbaar volledig kwijt wat er met Marissa was gebeurd 😅😂
Het is een boek dat ik maar niet kon wegleggen. Ik heb zelfs geweend. Mijn moederhart bij die ene zin die haar mama zei... En nu ga ik The OC opnieuw moeten zien want ik ben blijkbaar volledig kwijt wat er met Marissa was gebeurd 😅😂
May 23, 2026
Dit zou verplichte lectuur moeten worden op school. Het boek laat zien dat niets zo belangrijk is als naar je lichaam luisteren.
Heel vlot en mooi geschreven (ik heb het in twee dagen uitgelezen).
Mijn respect voor de auteur is alleen nog maar meer gegroeid.
Het blijft toch bewonderenswaardig hoe vrouwen vaak kunnen blijven doorgaan, ook al biedt het lichaam weerstand. Ik weet niet of dat een vloek of een zegen is.
Heel vlot en mooi geschreven (ik heb het in twee dagen uitgelezen).
Mijn respect voor de auteur is alleen nog maar meer gegroeid.
Het blijft toch bewonderenswaardig hoe vrouwen vaak kunnen blijven doorgaan, ook al biedt het lichaam weerstand. Ik weet niet of dat een vloek of een zegen is.
May 23, 2026
Elke blokpauze ging terecht naar dit boek
May 23, 2026
4,5*
Prachtig geschreven!
Prachtig geschreven!
May 24, 2026
Gelachen, hard gelachen, traantje weggepinkt, nog gelachen, geweend... Wat was dit?? Zwaar verhaal maar zo mooi en open geschreven. Straffe madam!! 🥹🥹🫶
May 22, 2026
In 1 ruk uitgelezen.
May 23, 2026
Al van zodra ik wist wat de inhoud van dit boek ging zijn, wilde ik het lezen. Het is zo herkenbaar voor mensen met een overactief brein, die niet kunnen ademen en daar zelf voor naar een kinesist gaan (ik heb dat ook geprobeerd), nooit had ik gedacht dat er iemand zou zijn die dat ook allemaal had gevoeld. Waarvan men zei dat gewoon ademen wel zou helpen. Dat de pijn wel zou weggaan. Rouwen, angst, pijn en verdriet zijn dagelijkse thema's in mijn leven en het is vaak een eenzaam traject. Het voelde bevrijdend om erover te lezen, geschreven door iemand die dat ook meemaakte. Leven met autisme, angst en pijn is onzichtbaar. Ik ben opgelucht dat erover geschreven is, dat de onzichtbaarheid, zichtbaar is geworden. Dankjewel Elisabeth om me niet alleen te doen voelen. Ik hoop dat je beseft dat ook jij niet alleen bent.
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 30, 2026
Volledig opgeslokt worden door een verhaal dat niet het jouwe is, en toch het gevoel hebben je eigen dagboek te lezen. Alsof iemand woorden heeft gegeven aan gevoelens waarvan je niet wist dat ze zo herkenbaar waren.
Onze levens lopen ongetwijfeld langs andere wegen, maar de emoties achter de gebeurtenissen voelden verbazingwekkend vertrouwd. De pijn, de twijfel, het verlangen, het zoeken naar houvast — het raakte allemaal een plek die ik maar al te goed ken.
Je wenst niemand deze ervaringen toe, maar ergens schuilt er ook troost in die herkenning. Het besef dat iemand anders dezelfde storm heeft doorstaan, maakt de eenzaamheid net iets minder zwaar.
Onze levens lopen ongetwijfeld langs andere wegen, maar de emoties achter de gebeurtenissen voelden verbazingwekkend vertrouwd. De pijn, de twijfel, het verlangen, het zoeken naar houvast — het raakte allemaal een plek die ik maar al te goed ken.
Je wenst niemand deze ervaringen toe, maar ergens schuilt er ook troost in die herkenning. Het besef dat iemand anders dezelfde storm heeft doorstaan, maakt de eenzaamheid net iets minder zwaar.
May 24, 2026
Heel mooi boek en boeiend om te lezen. Het is een voorbeeld van dat het leven van een bekend persoon niet altijd glam is, dat mensen hun klachten vaak niet serieus worden genomen, dat psychologie echt kan helpen en van een heel sterke vrouw!
In één dag uitgelezen.
In één dag uitgelezen.
May 27, 2026
Zoveel (h)erkenning, zoveel woorden gevonden hierin.
May 27, 2026
Pijnlijk herkenbaar, ongelooflijk rakend zonder zwaarte. Een moeilijk verhaal enorm warm en omarmend geschreven. Gelezen met een lach en een traan. Aanrader voor alle chaotische breinen vol angst, pijn en rouw.
May 29, 2026
In Er is niks las ik hoe Elisabeth Lucie Baeten met een nuchtere, bijna chirurgische precisie beschrijft hoe de wereld plotseling te veel wordt. Het boek opent met een beeld dat me direct greep: "In de seconden nadat ik op mijn keukenvloer ineengezakt was [...] dacht ik [...] dit lijkt mij het uitgelezen moment om een afspraak te maken bij een psycholoog." Deze passage zet de toon voor een verslag dat niet draait om dramatische opsmuk, maar om de rauwe realiteit van een systeemcrash.
Ik leende dit boek uit in een openbare bibliotheek in Vlaanderen. Daar zag ik dat het boek tot mijn verrassing het label 'autisme' meekreeg. Nu ik de roman heb gelezen, zie ik duidelijk dat dit gebaseerd is op een sterke ervaringsherkenning en niets zegt over de inhoud.
De roman behandelt geen autisme, maar wel de universele tol van mentale uitputting en fysieke overprikkeling. Voor mij, en voor velen die dag in dag uit leven in een neuro-sensitieve wereld, resoneert Baetens beschrijving van die innerlijke "kortsluiting" en de noodzaak om terug te keren naar een absolute basis van rust enorm.
De kracht van dit boek ligt voor mij in de heldere, gestructureerde schrijfstijl. Baeten vermijdt vaagheden en vertelt stap voor stap hoe het is om vast te lopen in maatschappelijke verwachtingen. Haar eerlijke, soms gitzwarte humor bood mij de nodige verlichting.
'Er is niks' is voor mij een essentieel werk; een eerlijk verslag van overleven in een wereld die onophoudelijk vraagt om aanwezigheid. Het is geen handleiding, maar een nuchter, noodzakelijk tijdsdocument over het vinden van de grens waar "niets" het enige overgebleven antwoord is.
Ik leende dit boek uit in een openbare bibliotheek in Vlaanderen. Daar zag ik dat het boek tot mijn verrassing het label 'autisme' meekreeg. Nu ik de roman heb gelezen, zie ik duidelijk dat dit gebaseerd is op een sterke ervaringsherkenning en niets zegt over de inhoud.
De roman behandelt geen autisme, maar wel de universele tol van mentale uitputting en fysieke overprikkeling. Voor mij, en voor velen die dag in dag uit leven in een neuro-sensitieve wereld, resoneert Baetens beschrijving van die innerlijke "kortsluiting" en de noodzaak om terug te keren naar een absolute basis van rust enorm.
De kracht van dit boek ligt voor mij in de heldere, gestructureerde schrijfstijl. Baeten vermijdt vaagheden en vertelt stap voor stap hoe het is om vast te lopen in maatschappelijke verwachtingen. Haar eerlijke, soms gitzwarte humor bood mij de nodige verlichting.
'Er is niks' is voor mij een essentieel werk; een eerlijk verslag van overleven in een wereld die onophoudelijk vraagt om aanwezigheid. Het is geen handleiding, maar een nuchter, noodzakelijk tijdsdocument over het vinden van de grens waar "niets" het enige overgebleven antwoord is.
May 26, 2026
Het is verschrikkelijk wat Baeten heeft meegemaakt, dat ganse oneindige parcours vol complexe diagnostiek. Het is niet alleen enorm frustrerend, maar ook (zowel letterlijk als figuurlijk) erg pijnlijk. _Er is niks_ is een weerslag van haar lijdensweg, met als bijkomende rode draad het afscheid van haar nicht en haar grootouders.
De tekst is vlot geschreven, maar de literaire waarde van dit boek is toch eerder beperkt. Het zit vol clichés en het soort voor de hand liggende, ironische humor, die best past bij de beknoptheid van sociale media, maar minder beklijvend is voor de lengte van een roman.
De humor ligt er vaak echt wel te dik op, zoals het verhaal van haar geboorte. Het lijkt wel een stand-up comedy tekst, een beetje geïnspireerd door de film Look who’s talking.
De categorisatie non-fictieroman op de cover, werkt verwarrend.
Onder non-fictieroman wordt faction of autofictie verstaan, zoals we dat terugvinden bij pakweg Edouard Louis. Het is literatuur waar doelbewust met de grens tussen feit en fictie wordt geflirt, en dat is hier niet het geval. _Er is niks_ bevat nergens fictie zoals we dat in een roman gewoon zijn; het is een geredigeerde weerslag van de eigen ervaring.
En ook daar knelt het (literaire) schoentje een beetje. Wat ontbreekt is de uitbreiding van de eigen ervaring naar een bredere context. Maar misschien was dat helemaal niet de betrachting, en is de hyperindividualiteit van dit boek gewoon niet mijn ding.
De tekst is vlot geschreven, maar de literaire waarde van dit boek is toch eerder beperkt. Het zit vol clichés en het soort voor de hand liggende, ironische humor, die best past bij de beknoptheid van sociale media, maar minder beklijvend is voor de lengte van een roman.
De humor ligt er vaak echt wel te dik op, zoals het verhaal van haar geboorte. Het lijkt wel een stand-up comedy tekst, een beetje geïnspireerd door de film Look who’s talking.
De categorisatie non-fictieroman op de cover, werkt verwarrend.
Onder non-fictieroman wordt faction of autofictie verstaan, zoals we dat terugvinden bij pakweg Edouard Louis. Het is literatuur waar doelbewust met de grens tussen feit en fictie wordt geflirt, en dat is hier niet het geval. _Er is niks_ bevat nergens fictie zoals we dat in een roman gewoon zijn; het is een geredigeerde weerslag van de eigen ervaring.
En ook daar knelt het (literaire) schoentje een beetje. Wat ontbreekt is de uitbreiding van de eigen ervaring naar een bredere context. Maar misschien was dat helemaal niet de betrachting, en is de hyperindividualiteit van dit boek gewoon niet mijn ding.
May 27, 2026
Een boek dat goed genoeg is om spontaan een Goodreads-account aan te maken, just so you can give your two cents? Nie verder zoeken, dees is ‘em!
Sinds mijn 7 (19 jaar geleden dus) nog nooit zo snel een Nederlandstalig boek uitgelezen. Nog nooit zo snel (en vrijwillig) een non-fictie boek verslonden, en holy shit.
Hoe herkenbaar kan een boek zijn? Herkenbaar genoeg om rond pagina 75 al te denken, ‘Tiens, dat zou wel eens dit kunnen zijn, because same (waarbij ‘dit’ mijn reden is waarom die passage herkenbaar is)’. Herkenbaar genoeg, dat ‘dit’ de positieve noot is waarop het boek eindigt.
Vooral hoopvolle noot, eigenlijk, want girl, daar zit inderdaad genoeg lijden in for a lifetime, en niemand verdient het om af te zien, al zeker niet op die manier, met die intensiteit, terwijl je ziet en merkt dat dat zó anders is dan bij andere mensen, maar niet weet waarom, en altijd te horen krijgt dat er niks is, en dat dat ‘niks’ uiteindelijk wel iets blijkt te zijn, dus ‘ik ben niet kapot, dit is niet mijn schuld’ ein-de-lijk bewijs krijgt dat zwart op wit staat.
Een boek dat iedereen die werk met kinderen, jongeren, mensen, die dansen op de rand van onzichtbaarheid, omdat het lijkt dat alles wel oké lukt, zou moeten lezen.
Dikke aanrader, en ik denk dat ik mijn psychologe ga zeggen, ‘Hey, lees dit boek eens als je ‘mijn’ hoofd beter wilt begrijpen’.
Sinds mijn 7 (19 jaar geleden dus) nog nooit zo snel een Nederlandstalig boek uitgelezen. Nog nooit zo snel (en vrijwillig) een non-fictie boek verslonden, en holy shit.
Hoe herkenbaar kan een boek zijn? Herkenbaar genoeg om rond pagina 75 al te denken, ‘Tiens, dat zou wel eens dit kunnen zijn, because same (waarbij ‘dit’ mijn reden is waarom die passage herkenbaar is)’. Herkenbaar genoeg, dat ‘dit’ de positieve noot is waarop het boek eindigt.
Vooral hoopvolle noot, eigenlijk, want girl, daar zit inderdaad genoeg lijden in for a lifetime, en niemand verdient het om af te zien, al zeker niet op die manier, met die intensiteit, terwijl je ziet en merkt dat dat zó anders is dan bij andere mensen, maar niet weet waarom, en altijd te horen krijgt dat er niks is, en dat dat ‘niks’ uiteindelijk wel iets blijkt te zijn, dus ‘ik ben niet kapot, dit is niet mijn schuld’ ein-de-lijk bewijs krijgt dat zwart op wit staat.
Een boek dat iedereen die werk met kinderen, jongeren, mensen, die dansen op de rand van onzichtbaarheid, omdat het lijkt dat alles wel oké lukt, zou moeten lezen.
Dikke aanrader, en ik denk dat ik mijn psychologe ga zeggen, ‘Hey, lees dit boek eens als je ‘mijn’ hoofd beter wilt begrijpen’.
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 27, 2026
Ik denk dat dit boek zeer herkenbaar zal lezen voor mensen die struggelen met chronische pijn én wiens hoofd geen uitknop heeft (net als Famesick van Lena Dunham, trouwens). Het is (achteraf gezien) onbegrijpelijk hoe je je tegelijk zo slecht kan voelen en toch dat masker voor de wereld kunt blijven opzetten, ik voelde me zelden meer gezien in een beschrijving van deze dualiteit. Ook deze verhalen moeten verteld blijven worden. Los van de inhoud die me zwaar heeft gepakt, is het ook gewoon een zeer strak en goed geschreven boek. Net genoeg. Elisabeth Lucie Baeten is een vrouw van véle talenten.
May 24, 2026
Niet helemaal het boek dat ik verwacht had, maar na het eerste hoofdstuk was ik al overtuigd dat dit het boek was waar ik evenmin deugd van zou hebben om het te lezen. Wondermooi verwoord, een traan en een lach zijn nooit veraf.
May 29, 2026
Iedereen zou dit boek moeten lezen. De goed gekozen woorden, zinnen, omschrijvingen zijn zo eerlijk en daarbovenop maakt de schrijfster met een goeie portie humorsaus een zwaar thema toch licht verteerbaar. Merci!
May 23, 2026
3/5 | ik weet het niet goed. Zeker mooi en warm geschreven maar had misschien meer verwacht?
May 24, 2026
Dit boek telt 255 pagina's.
May 24, 2026
Wauw wauw wauw!
Op 24 uur tijd uitgelezen. Wat een verhaal, zwaar ook op sommige momenten, maar ook zo herkenbaar soms.
Dank u wel Elisabeth Lucie voor dit prachtig geschreven boek!
Op 24 uur tijd uitgelezen. Wat een verhaal, zwaar ook op sommige momenten, maar ook zo herkenbaar soms.
Dank u wel Elisabeth Lucie voor dit prachtig geschreven boek!
May 25, 2026
Een uniek verhaal dat tegelijk zo herkennend en erkennend is... Bedankt voor je kwetsbare openheid, het is een verhaal dat meer verdient dan enkel gelezen te worden.
May 25, 2026
*nog aan het verwerken*
May 29, 2026
Wat moet ik zeggen? Lees het gewoon! Zo eerlijk, zo herkenbaar, zo goed geschreven, zo...
May 30, 2026
Prachtig.
Heel herkenbaar als chronisch ziek en neurodivergent persoon. Er zijn dan ook traantjes gevloeid op het einde.
Danku danku danku Elisabeth 🙏🏽🩵
Heel herkenbaar als chronisch ziek en neurodivergent persoon. Er zijn dan ook traantjes gevloeid op het einde.
Danku danku danku Elisabeth 🙏🏽🩵
May 31, 2026
Ik ben helemaal niet onder de indruk. Arm taalgebruik. Weinig inhoud. What´s new?
Displaying 1 - 30 of 30 reviews