The Roar of Morning

by Tip Marugg, Paul Vincent (Translator)

A new publication of a masterwork of Dutch Caribbean literature by Tip Marugg, “the hermit of Curaçao”

“Tip” Marugg’s The Roar of Morning has been widely praised as an intensely personal, often dreamlike literary masterpiece that balances Caribbean mysticism with the magical realism of Latin American fiction while reflecting the Calvinist sensibilities of the region’s Dutch colonial past.

The story begins on a tropical Antilles night. A man drinks and awaits the coming dawn with his dogs, thinking he might well commit suicide in “the roar of morning.” While contemplating his possible end, the events of his life on Curaçao and on mainland Venezuela come rushing back to him. Some memories are recent, others distant; all are tormented by the politics of a colonialist “gone native.” He recalls sickness and sexual awakening as well as personal encounters with the extraordinary and unexplained. As the day breaks, he has an apocalyptic vision of a great fire engulfing the entire South American continent. The countdown to Armageddon has begun, in a brilliantly dissolute narrative akin to Malcolm Lowry’s Under the Volcano and the writings of Charles Bukowski.
 

Genres: Fiction, Novels, School, 20th Century, Dutch Literature, The World

144 pages, Paperback

First published December 1, 1988

About the author

Silvio Alberto (Tip) Marugg was a Dutch-Antillian writer and poet of Venezuelan/Swiss heritage. Marugg has written 3 novels in Dutch; Weekendpelgrimage (1957), In de straten van Tepalka (1967); and De morgen loeit weer aan (1988), which was nominated for a major Dutch literature prize. His style is best characterized as a variation on magic realism. Tip Marugg has also written several poems (in literary magazines as well as his book of poems Afschuw van Licht) and a Dikshonario Erotiko; a dictionary of all words with an erotic meaning used in Papiamentu.

Reviews

[Edita · Rating 4 out of 5]

It’s about an hour and a half past midnight. I sit on the paved terrace in front of my house and watch the low hills opposite me descend in serried ranks towards the coast. During the day they are grey, but, now, through the magical effect of night, they are shrouded in a mysterious bronze-green veil. Attached to the façade of virtually every house scattered across the nearby slopes is a bare neon tube, and from this distance they look like giant straw-coloured glowworms gnawing at the walls with gently undulating movements.
*
People who know me, and those who don’t, accuse me, not without a touch of envy, of being a recluse who doesn’t give a damn about anyone else; they say I have removed myself from all contact with the outside world in this sparsely populated western part of the island, not even allowing a telephone in my hermitage. In fact, my house is on a fairly busy main road, although there are no cars passing at this hour. If I step on it, in twenty minutes I can be in town, where I visit the supermarket frequently, the bookshop occasionally and the barber two or three times a year. And my lair can’t be that hard to find, because I get more visitors than I would like.

*
The night speaks to me. I listen to its sounds and try to decipher their message. I attempt to receive the faintest signals from those unfathomable depths of the universe where the darkness is eternal and the prehistory of all living matter lies hidden. I try to recall the history of everything that guides and influences me;

*
As I sit on my terrace, half-drunk and brooding on my solitude, the night is my black woman. In the embrace of her strong cinnamon arms I feel at once dominant and protected. Her ancient face has a rough beauty as inextinguishable as the wild north coast, with its rocky monuments carved out by sea and wind. Her eyes, wise but tired from her long vigil, gaze endlessly at a mysterious image, a compound of emptiness, mystery and long distances, that I will never fathom. How often, night after night, I have basked in her silken black embrace. The scent of her black woman’s body merges dream and reality, blurs the outlines of earthly things into insignificant shadows, and blots out the false world and its threats. I press my back against her huge breasts and when the warmth of her flesh transmits itself to my skin I can erase all scarring memories at a stroke. Then I caress her knees and full of gratitude call her the guardian of my drunken nights. And I ask her, although I know she will never reply: have I ever been happy?

[Elizabeth (Alaska) · Rating 2 out of 5]

The first person narrator spends nearly all of his time sitting around drinking whiskey, often accompanied by a bottle of beer. He doesn't think much of life and wonders if he was ever happy. My thought was: "probably not". There are small - *very* small - redeeming sections where he observes other nonhuman living creatures.

This is very short. Had it been even another 30 or 40 pages I might have DNF'd it. But it fills a slot for Netherlands Antilles and so I'll chalk it up to fulfilling a small challenge and let it go at that. Still, it might place in the upper echelons of my 2-star group.

[Noah de Campos Neto · Rating 2 out of 5]

Ik lees van mezelf hele andere boeken dan deze dus het was sowieso even inkomen voor mij. Ik vond het lastig om te begrijpen wat ik precies las. Ik had een beetje het zelfde wat ik had tijdens het lezen van “Herfst”. Er waren stukken die ik kon volgen en erg mooi vond, maar over het algemeen wist ik niet zo goed wat ik nou uiteindelijk precies aan het lezen was. Ik kan volledig inzien dat dit boek heel mooi kan zijn als dit het soort boek is dat iemand vaak leest, maar mij raakte het helaas niet zoals ik hoopte😔. Maar then again, hoort dat bij een lees club en ik vind het juist heel fijn om lekker buiten mijn comfort zone te lezen! Leer ik ook weer van😇

[Marijn Roos · Rating 3 out of 5]

Ik word oud. Een zeer geruime tijd geleden was ik zeer onder de indruk van dit verhaal: de vogels die tegen de rots vliegen, de gesprekken met de eilandgek, het magisch-realistische. Nu vond ik het nogal gekunsteld, al blijft het taalgebruik heel mooi en poëtisch. Duidelijke les dus: koester je herinneringen, herlees alleen De avonden.

[Mina Widding · Rating 4 out of 5]

En lång natts färd mot dag, i den envetna alkoholistens melankoliska anda. En man sitter på sin veranda och super och tänker och mörkret sluter sig runt honom och ön, och i tankevirvlarna får vi bitar av hans liv och öns historia. En helt fantastiskt både melankolisk och mörk beskrivning av öns särskilda natur och djurliv, där just livet förvisso tränger igenom, även om det som beskrivs är fåglar som flyger in i en bergvägg. Sällsamt, skulle jag säga, liksom jagets särlingsposition; vit arbetarklass uppvuxen på Curaçao i Karibien. Det skapar en speciell stämning, blandningen av alla dessa omständigheter.

[Joost · Rating 4 out of 5]

Heel hard, veel harder dan verwacht en ik verwachtte vrij weinig omdat een mattie van mij zei dat hij dit beter vond dan dingen van de nederlandse grote drie wat ik gelijk afdeed als onzin dus zodoende de lage verwachting, maar die lage verwachting is tegen de verwachtingen in dus onterecht gebleken (4, want goodreads classificeert 4 sterren als “i really liked it” en dat dekt de lading wel)

Het gaat trouwens over niets

[Stef Smulders · Rating 2 out of 5]

Van de categorie: ik noteer lukraak wat er in mij opkomt en de lezer moet er maar een geheel van zien te maken. Beetje te gemakkelijk wat de auteur hier doet. De hoofdpersoon lijdt aan het leven en de ellende in de wereld en probeert er met drank aan te ontsnappen. Wie hij is en hoe hij zo geworden is komen we nauwelijks te weten. Het interessantst zijn de herinneringen als jongen tijdens het verblijf bij een ‘oom’, dan lijkt zich even een verhaal te gaan ontwikkelen, maar het blijft helaas een van de losse flarden waarvan de betekenis vaag blijft. Het is vooral zwelgen in eigen treurnis wat hier gepresenteerd wordt. De hoofdpersoon heeft het moeilijk. Nou en?

[Anna · Rating 1 out of 5]

Just wanted to add onto this that this is my least favourite book ever, but mainly because I once gave a presentation on it and passed out, no joke. Also, this book brings Dutch filth to a peak. If book twitter ever found out about Dutch literature, all of it would get cancelled.

Original review:
I hated it, it was just horribly boring.

[Inge Frank · Rating 3 out of 5]

Muah

[Omar · Rating 1 out of 5]

The times-of-old-racism, alcoholism, obsession with masturbation and boring meaningless plotline made me hate this book.

[Stephanie Wubben · Rating 2 out of 5]

Toen ik het boek starten leek het veel belovend. Maar naarmate ik verder kwam werd geen enkele verhaallijn afgemaakt of uitgewerkt. Als je lekker in een hoofdstuk zat ging het hup een andere kant op. Voor mij absoluut niet voor herhaling vatbaar de enige reden dat het twee sterren heeft gekregen is dat ik het uitgelezen heb.

[Thomas van Gaalen · Rating 4 out of 5]

3.5*

[Willem Maasland · Rating 4 out of 5]

tyu

[Geoff · Rating 4 out of 5]

Interesting novel from Curaçao. Majestic imagery! An examination of a life lived. A man reflects on his life, the crucial images and understandings.

[Marit · Rating 1 out of 5]

Wat een gelul

[Marr · Rating 1 out of 5]

Dit was helemaal niets voor mij.

[Lucas Bakkum · Rating 2 out of 5]

Dit was niet het boek voor mij. Het deed me veel denken aan de leeslijst van de middelbare met een hoofdpersonage vol zelfwrok en onderdrukte seksuele frustratie. Enkel de beschrijvingen van de natuur vond ik mooi geschreven, de rest was te vaag om te begrijpen.

[4duckie2read · Rating 3 out of 5]

Soms dacht ik: vertel nou door. Soms was ik volkomen draad kwijt. Hele mooie stukken afgewisseld met stukken die mij niets deden. Nawoord Maartje Wortel verhelderde en maakte mooier.

[Thom Van den Bosch · Rating 3 out of 5]

Dit is zo’n boekje waarbij je denkt, wat moet ik er precies van maken.
Allereerst de positieve dingen: Marugg schrijft over het eiland Curaçao, halverwege de 20e eeuw. Hij doet dit zeer beeldend waarbij hij alle tijd neemt voor natuurverschijnselen, lichtinval in de ochtend, dieren die tevoorschijn komen, en sociale verhoudingen op en rond het eiland. Centraal staat een oude man die ’s nachts op blijft om al die schoonheid te aanschouwen en het leven te overdenken met een fles whisky en bier. Het ervaren van de roes en het oproepen van de jeugd is voor de grijsaard belangrijk omdat:

‘Een volwassene nooit meer vrij [wordt], het zal hem nimmer gelukken zich te ontdoen van de onreine dingen die zich met zuignappen hebben vastgehecht aan zijn leven. Er is geen weg terug. Maar ik drink en laat mij meevoeren in mijn efemere roes naar een levensfase die onverwelkt was, omdat ik anders genoegen zou moeten nemen met het onwaarschijnlijk rustige en vreedzame bestaan van een frisse grijskop die meent gelukkig te moeten zijn omdat geen grote catastrofen hem teisteren.’

De ‘efemere roes’ beschrijft de oude man ook als ‘zielstuimelingen’, een ervaring die hem terugbrengt naar zijn jeugd en actief wil oproepen. Het doet denken aan het madeleinekoekje bij Proust of de historische ervaring van Huizinga.

In het eerste en beste deel van het boek gaat het meer over de condities rondom het opwekken van die zielstuimelingen en passen de beeldende natuurobservaties goed bij de ietwat sombere gemoedstoestand van de hoofdpersoon. Zo trekt hij in de mooiste passage van het boek naar een rotsplateau om vogels te zien die zich in het ochtendblauw doodvliegen tegen de rotsen. Het is een schijnbare zelfmoordactie, waarna de oude man gaat liggen en zich weer overgeeft aan de nieuwe ochtend. Dit stuk van de tekst is heel geaard, en de natuurbeleving wordt geïntensiveerd door de beschrijvingen.

Vervolgens zijn er veel abrupte overgangen naar jeugdherinneringen, waarvan ik aanneem dat zij een gevolg zijn van de zielstuimelingen. Helaas zijn deze herinneringen niet altijd even boeiend en halen ze de lezer uit de verhaallijn van de oude man, die ergens nog op de rots of stoep moest zitten. Dat laatste beeld bevatte veel meer schoonheid en was interessanter.

Vanwege de associatieve schrijfwijze – al ontbreekt vaak een direct verband en is het lastig om mee te komen in de opeenvolgende associaties – heeft het werk een sterk poëtische inslag. Met poëtisch doel ik hier op de contemplatie van de man bij de overdaad aan natuurbeelden, waarbij hij de schoonheid aanschouwt maar haar niet begrijpt of kan plaatsen. Van het kleinere broertje van de poëzie, het hedendaagse Mensen-zeggen-dingen-spoken-word, zijn ook veel elementen te herkennen. Denk hierbij aan grootse metaforische beschrijvingen (‘de straten raken overvol, krijsende kinderen worden onder de voet gelopen. Op het land verbreekt het radeloze vee de omheiningen en holt de velden op.’) die voor effectbejag abrupt overgaan op persoonlijke ervaringen van een kwetsbaar ik-figuur (‘Toen ik nog klein was, en ook geen jongen meer was, ben ik dikwijls weggelopen van mensen, dingen en situaties die mij vijandig toeschenen (…)’
De cadans kun je er al bij denken.

En de ontwikkeling van de hoofdpersoon? Op het rotsplateau lijkt de ik-figuur vooral heel gevoelig voor de schoonheid om hem heen. Op het einde wordt de zonsopgang veel zwaarder en bombastischer aangezet. De zwaarte waarmee de morgen opeens ‘aanloeit’ staat niet in de verhouding tot zijn ontwikkeling of het magere subplot van het pistool op het nachtkasje (die weer verband moet houden met de doodsdrift van de vogels).

De natuurbeschrijvingen zijn mooi en fris, maar het geheel komt er niet helemaal lekker uit.

[LJSBEER · Rating 3 out of 5]

Hoofdpersonage is bepaald niet onmededeelzaam over de roerselen van zijn vormende jaren maar wat nu de precieze aanleiding voor het gesuggereerde aan de hand slaan van zichzelf was, dat nu wordt de verweesde lezer nergens deelachtig gemaakt. Noch expliciet noch impliciet, en elke vermoede poging ertoe niet zelden te gekunsteld. Want naast het wolkeriaanse gestoei met een protestantse opvoeding overtuigen de groteske absurdistische eschatologische eindtijd metaforen, welke zo'n beetje heel Openbaring van Johannes beslaan, al evenmin. Misantropie, geblaseerdheid met of de zinloosheid van het leven spatten niet van het papier maar zijn hier evenwel sterk vertegenwoordigd, en daarmee ook realistische beweeggronden voor suicide, maar we krijgen een te karige inkijk in het verloop van zijn leven om hier oorzakelijk verband in te vinden. De sleutel tot zijn (onbezorgde?) jeugdjaren is alcohol en daar moeten we het dan mee doen. Tekortgedaan mag het boek niet want Marugg dicht daar bij tijd en wijle gewoon te mooi Nederlandse proza voor. Dan rest mij nog lezers het boek "De laatste zomer in de stad" van Gianfranco Calligarich aan te raden, welk mijns inziens een eendere invalshoek heeft.

[Michael · Rating 4 out of 5]

'Soms lukt het even los te komen van tijd en ruimte, van binding en schuchterheid. De mensen en honden en zonden die mijn leven zijn binnengedrongen verwijderen zich als onreine stoffen en in de sacrale sfeer ben ik niet meer in tegenspraak met mijn eigen wezen. Het bier en de whisky, die noodzakelijk waren om het proces op gang te brengen, raken overbodig wanneer het gasmengsel dat de aarde omgeeft een andere samenstelling krijgt en vanuit het hoge hemeldak mij een koele wind van vrijheid en tijdeloosheid toewaait, die de extatische chemische derivaten van cactus, paddestoel en moederkoren bevat. Een huivering vaart mij door de leden en het is alsof de druk van de weedom en de dreiging van het voorland van mij worden afgeschud. Het evenwichtsgevoel verzwakt en ik word bevangen door een duizeling die de illusie wekt dat diepten en leegten en oude angst kunnen worden uitgewist, dat levensgeluk simpelweg kan worden opgeroepen.'

[Øystein Brekke · Rating 2 out of 5]

I can't remember why I picked up this book. It was a mistake.
The cover mentions "magic realism", the buzzwords for selling any Latin American literature. However, magic realism implies realism, which is sorely lacking here.

An old man sits on his porch at night, drinking whisky and feeling sorry for himself. He sometimes reminisces about his youth, and sometimes phantasizes or dreams. It's all stream of consciousness, unfocussed and rambling. On occasion, a sort of coherence is established, you almost get the development of an idea, but this is always quickly broken up as the book jumps to something completely different.

I sit there thinking, "intellectual people probably get this, and like it. I should make an effort to get into it". But it has nothing that makes me want to make an effort, there is nothing here I want to understand. It gives me nothing.

At least it was short.

[Hendrik Dejonckheere · Rating 3 out of 5]

Ik weet niet goed hoe ik dit boek moet typeren. Het lijkt wel de beschrijving van een man met een of ander autistisch complex die vooral in zijn hoofd leeft. Enerzijds zijn er de minutieuze waarnemingen die kleur en warmte geven aan zijn bestaan. Dat bestaan heeft de hoofdpersoon zelf beperkt tot een kleine omgeving met een groot uitzicht, waaraan hij slechts af en toe wil ontsnappen. Alles in zijn omgeving werkt vervreemdend zijn eigen honden die elkaar rauw lusten, zijn doorgedraaide kennis met zijn laars-bibliotheek, de revolver naast zijn bed en z'n uitkijkpost op de rots bij de duikende vogels. Zelf opgelegde gebruiken markeren en regelen zijn bestaan. Wanneer hij uiteindelijk zijn beheersing op de drank verliest eindigt ook het verhaal. Ik lees dit kort na de vreemdeling en herken dezelfde distantie tot alles wat gebeurt om hem heen. Zonder verbinding geen betrokkenheid?

[N · Rating 3 out of 5]

The feeling it provides is strong. He has some beautiful sentences and there are some stories in there (stories within the bigger story), that were really worth reading, and I thought it was a good translation.
Overall though, I don't feel this one withstood the test of time. Per maybe it's simply that I after chapter two I stopped caring about the main character and started finding boring and unpleasant in a way I'm very familiar with in real life. So realistic but not necessarily something I want to waste my time with.
Anyway, I am glad I finished it, but I wouldn't recommend it

[Judith Aerts · Rating 3 out of 5]

Poëtisch geschreven met hier en daar prachtige scènes maar toch pittig om door deze 138 pagina's heen te komen. Niet per se door de gekozen vertelwijze vanuit het perspectief van een man die veel drinkt, hier en daar hallucineert en herinneringen die in elkaar overlopen maar eerder doordat ook veel scènes mij niet echt weten te boeien. Ik twijfelde tussen 2 en 3 sterren, maar kom door de prachtige beschrijving van de scène met de vogels en de heftige omschrijving van een aardbeving toch uit op 3.

[Frank · Rating 3 out of 5]

3-4*
Een eenzame, oudere man die zich in een verlaten hoekje van Curaçao heeft teruggetrokken met als enige gezelschap veel drank, vier honden en een revolver. Tijdens één van zijn nachtelijke overpeinzingen op de stoep voor zijn woning lezen we over zijn verleden, zijn herinneringen, gedachten, ideeën en belevenissen. De nacht eindigt in een apocalyptisch visioen en de zelfdoding van het hoofdpersonage.
Sporadisch mooie beelden en poëtische beschrijvingen, maar al met al te weinig om te kunnen boeien.

[Mathijs L · Rating 3 out of 5]

Mooie, lange en beeldende zinnen die je volledig meenemen in de omgeving en sfeer van het verhaal. De beschrijvingen zijn rijk en zorgvuldig uitgewerkt, waardoor scènes levendig voor ogen verschijnen. Tegelijkertijd maakt deze stijl het geheel soms wat lastig te volgen, omdat de overvloed aan details en omschrijvingen de verhaallijn af en toe naar de achtergrond dringt.

[Carla (literary.infatuation) · Rating 4 out of 5]

‪The Roar of Morning by Tipp Muragg takes us for a ride through the island of Curaçao. It’s a sleepless night, and a man drinking both Dutch beer and whisky looks back at his life, and tumultuous events in the South American Continent. If you love Garcia Marquez, you’d love this.‬

[Dennieh · Rating 5 out of 5]

Zes sterren

'Wanneer ik over negen minuten dood ben, het hart niet meer klopt in mijn koud geworden lichaam, mijn ziel reeds in het hiernamaals toeft, zal het horloge aan mijn pols nog urenlang blijven doortikken.'

[Mark · Rating 3 out of 5]

Heel bijzonder boek. Ik laat nog even op me inzinken of er een clue was, of dat dat niet nodig was. Het boek mijmert door de herinneringen van de hoofdpersoon. De taal is erg mooi en leest fijn weg.

Momenteel gratis te lezen via VPRO leesclub, met annotaties van Ray Fuego