'Bijna vijftig en nog steeds niets bereikt' is een rauwe verhalenroman die leest als een dagboek in brieven aan niemand. Met zwarte humor, zelfspot en pijnlijk scherpe observaties schetst Daniël Dee een portret van een middelbare, witte man die zijn leven ziet verkruimelen tussen scheiding, vaderschap, drank, liefde en verhuizingen.
De hoofdpersoon zoekt houvast in een nieuwe liefde, ironie en literatuur, maar bovenal in de taal waarmee hij zijn eigen falen fileert. Het resultaat is een compromisloos zelfonderzoek, even rauw als ontroerend, waarin de banaliteit van het dagelijks leven – half afgemaakte inrichtingen, lege verhuisdozen, slapeloze nachten – voortdurend botst met de grote thema’s: liefde, schaamte, ouder worden en de angst voor de dood.
Voor iedereen die ooit dacht: is dit het nou? – dit boek biedt geen antwoorden, maar wel de troost van herkenning, de bevrijding van eerlijkheid en de lach die klinkt aan de rand van de afgrond.
Het is natuurlijk interessant om de anekdotes van mijn buurtdichter te lezen. Een gescheiden alcoholist is het die geen geduld voor zijn kinderen kan opbrengen. Er had wel een roman in gezeten. Dit boek staat vol met zinloze zijpaden en oversekste lolligheden. Er zit weinig ontwikkeling in en er lijkt amper nagedacht over de structuur.
En passant kraakt Dee wat Rotterdamse kennissen af. Hij voegt de vrij ongeloofwaardige disclaimer toe dat het autobiofictie is. Maar onduidelijk blijft waarom dit allemaal dan nodig is. Eigenlijk heb ik dus een ster te veel gegeven. Maar ja het blijft toch de buurtdichter. (En ik ben ook bijna vijftig…)
Studentikoze korte stukken uit het leven van een pas gescheiden dichter die graag schrijft over hoe en hoe vaak hij zijn nieuwe geliefde neukt. Ja, sneu. Studentikoos dus. Evenals de uitweidingen en grappig bedoelde omschrijvingen, herhalingen, en meta-vragen over of het klopt wat hij schrijft. Waarom dan toch 3 sterren? Vanwege Karel
Ja 3 of 4 sterren, twijfel, want absolute aanrader als je een liefhebber bent van autofictie en helemaal van het tragikomische slag. Maar 4 sterren voor zoveel absurde lulligheid bij elkaar is ook weer zo wat. 3,5 dus maar, voor zover het uitmaakt. Laat zich misschien het best omschrijven als een soort mix van Herman Brusselmans en Cindy Hoetmer. Beetje van dattem. Ik vond het heerlijk.