Er is niks

by Elisabeth Lucie Baeten

In de seconden nadat ik op mijn keukenvloer ineengezakt was en ervan overtuigd was dat ik doodging, dacht ik twee dingen: dat gebeurt dus echt, dat mensen ineenzakken op hun keukenvloer naar aanleiding van een bericht, en: dit lijkt mij het uitgelezen moment om een afspraak te maken bij een psycholoog.

‘Hier ligt voor vijf patiënten aan dossier,’ zei ze na mijn intakegesprek.
Girl, je hoeft het mij niet te vertellen, dacht ik, maar ik zei: ‘Ja, ik weet het, sorry,’ terwijl ik de laatste zakdoek uit de doos pakte ennog eens ‘sorry’ zei omdat ik de zakdoeken had opgemaakt.
‘Hoe begin je aan zoiets?’ vroeg ik.
‘Ik stel voor bij het begin.’

Genres: Roman, Nonfiction, Audiobook, Biography, Memoir

203 pages, Kindle Edition

First published May 15, 2026

About the author

Elisabeth Lucie Baeten is auteur, scenarist en onlinemediafenomeen. Met haar spitse satire en personages als Katrien van Politiek PR en Julie van Showbizz PR boeit ze een publiek van bijna 300.000 volgers op Instagram.

In 2022 verraste ze met haar kinderboekendebuut En ze leefden nog – een frisse hervertelling van klassieke sprookjes voor een nieuwe generatie en hun ouders. Twee jaar later volgde En ze leefden nog altijd, opnieuw met de magische illustraties van Flore Deman.

Reviews

[Saar Steverlinck · Rating 4 out of 5]

In een week waarin ik liever had dat er niks was, was er vanalles. Dat wrong en trok en prikte.

Dus ik deed wat ik dan altijd doe - me opsluiten in een boek. Dat werd deze van ELB.

Ik moet zeggen dat ik sceptisch begon.
Maar het boek heeft me echt aangenaam verrast.

De nuance die ik soms mis in reels op het wereldwijde web, is in dit boekmedium gelukkig in overvloed aanwezig. Je krijgt als lezer een inkijk in haar levensloop en alle hindernissen (en dat zijn er wel wat) die ze voor de voeten geworpen kreeg.

Achter de schermen van deze schone etalage die Instagram is - waar Katrien en hoe heet haar evenknie ook weer - de plak zwaaien, was er meer aan de hand. Da’s schoon en fragiel en kwetsbaar om dat zo in een boek te schrijven. Het toont me eens te meer hoe fake die Instagramwereld kan zijn. Hoe je daarin vast kan komen te zitten tussen stukken van jezelf die allemaal evenveel waar en niet waar kunnen zijn.

Baeten schrijft met metaforen die me doen lachen, over dingen die ik herken (afscheid, rouw, de nineties) en dingen die ik niet herken (een slopend medisch traject). Ik raasde door het boek heen en dat is zelden een slecht teken. (Als het te snel en makkelijk leest, ga ik doorgaans net trager lezen uit verveling).

Ik ben fan van deze kwetsbare versie in deze non-fictieroman (interessant). Ik wens haar in eerste instantie geluk, gezondheid en goeds. En daarna meer van dit.

[Hannah VL · Rating 2 out of 5]

“Er is niks” leest bijzonder vlot. Elisabeth Lucie Baeten schrijft toegankelijk, met een herkenbare stem en een goed gevoel voor tempo; ik vloog door het boek heen.

Toch blijf ik nu wat op mijn honger zitten. Voor mij bleef het verhaal te sterk hangen in de persoonlijke ervaringen zonder die verder open te trekken naar een bredere betekenis, diepere reflectie of duidelijke moraal. Ik miste een laag die het particuliere overstijgt en de lezer iets nieuws laat ontdekken of meenemen.

Ook de wending op het einde, waarbij autisme plots een belangrijke plaats krijgt, voelde voor mij geforceerd aan. In plaats van een afgerond slot leek het eerder op een cliffhanger uit een televisieserie.

Daardoor hield ik uiteindelijk meer een fanboek-gevoel over dan het gevoel een roman te hebben gelezen. Als lezer verwachtte ik meer literaire uitdieping en een sterker uitgewerkt verhaal.

[Simon · Rating 5 out of 5]

Het vergt moed om dit soort verhaal te vertellen, zowel om je bloot te geven als om zo'n herinneringen op te rakelen. Dat het met zo veel humor en echtheid is geschreven maakt het des te sterker, ik heb veel gehuild en gelachen.

Herkenbaar voor mensen met chronische ziekte, neurodivergentie of bovengemiddeld veel tegenslag in het leven. Evenzeer heel inzichtvolle lectuur voor al wie dat niet heeft. En een prachtig eerbetoon aan mensen die er niet meer zijn (en hoe rouw kan voelen).

Sterk. Zeer herkenbaar. En belangrijk.

[Marcia · Rating 5 out of 5]

Ik leende dit boek als sprinter uit de bibliotheek, hoopvol dat ik het boek binnen één (veel te hete!) week zou kunnen lezen. Onverwachts heb ik het zelfs in één avond gelezen. En dat terwijl ik gisteravond aan een reread van The Hunger Games was begonnen - ik bevond me al middenin een bloedvergieten. Maar Katniss moest wachten: Ik sloeg Er is niks open en dat benam me vanaf pagina één de adem. Gaf me tranen in mijn ogen 🥹 en liet me af en toe gniffelen. Deed me denken aan die vroegere vriendin die alle afleveringen van Friends kon navertellen. Aan vriendschappen die voorbij zijn en mensen die uit mijn leven verdwenen. Maar bovenal verwelkomt Elisabeth Lucie Baeten je in haar binnenwereld vol chronische pijn, operaties, rouw en een hoofd dat nooit stilstaat. Ik had al veel bewondering voor deze topvrouw, maar nu des te meer. Wat een geluk dat ik nu nog zes dagen heb om dit prachtige bibliotheekboek te herlezen - om me daarna naar een boekhandel te begeven om een eigen exemplaar aan te schaffen 💕

[Tessa Kerre · Rating 3 out of 5]

Hoe gedrenkt in verdriet en trauma’s en dokters die niet communiceren dit boek ook is, ik heb er graag in vertoefd (dat is eigenlijk toch een raar woord hè, vertoeven, maar wel mooi) de voorbije dagen. Want het zit ook vol liefde. En het is altijd verrijkend om deze verhalen van mensen te lezen, en het moet troostend zijn voor zovelen om te lezen dat ook bij mensen zoals Elisabeth Lucie Baeten de buitenkant en de binnenkant zó verschillend kunnen zijn. Wat je toont, wat men ziet, en wat er in het hart en het hoofd speelt.
Voor mij was het boek ook gedrenkt in nostalgie en jeugdsentiment - ook al schelen we 18 jaar 🫣 - maar Debbie Travis! En Trinny and Susannah!

- kleine side note: alternatief voor non-fictie roman: een memoir?

[Lindsay Wargée · Rating 5 out of 5]

Op 18 juni ging ik naar de 𝗯𝗼𝗲𝗸𝘃𝗼𝗼𝗿𝘀𝘁𝗲𝗹𝗹𝗶𝗻𝗴 𝘃𝗮𝗻 𝗘𝗿 𝗶𝘀 𝗻𝗶𝗸𝘀 𝗶𝗻 𝗟𝘂𝗱𝗱𝗶𝘁𝗲𝘀. Ik had het boek toen nog niet gelezen, maar voelde toen al dat dit een heel herkenbaar verhaal zou worden. Intussen wordt @elisabethlucie waarschijnlijk overspoeld met berichtjes van lezers die zich in haar verhaal herkennen. Dat alleen al toont aan hoe 𝗻𝗼𝗼𝗱𝘇𝗮𝗸𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸 dit verhaal is.

Gelukkig herken ik me niet in de medische kant van het verhaal, maar wél in een paar opvallende toevalligheden:
✨ Ik was net als Elisabeth 17 toen ik bij de kinesist belandde om te leren ademen.
✨ En net als zij had ik in 2019 een baby die 8 uren per dag huilde. Geen dochter, maar een zoon.

Grappig toeval.

En dan het boek zelf. 𝗜𝗸 𝗵𝗲𝗯 𝗵𝗲𝘁 𝗶𝗻 𝗺𝗶𝗻𝗱𝗲𝗿 𝗱𝗮𝗻 𝟮𝟰 𝘂𝘂𝗿 𝗴𝗲𝗯𝗶𝗻𝗴𝗲𝗿𝗲𝗮𝗱. Dat zegt al genoeg denk ik? 👀
In die ene dag passeerde zowat elke emotie de revue.

😊 Ik grinnikte
(𝘖𝘮 𝘥𝘦 𝘥𝘳𝘰𝘨𝘦 𝘣𝘦𝘴𝘤𝘩𝘳𝘪𝘫𝘷𝘪𝘯𝘨 𝘷𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘤𝘰𝘭𝘰𝘯𝘰𝘴𝘤𝘰𝘱𝘪𝘦)

😂 Ik lachte luidop
(𝘖𝘮 𝘥𝘦 ‘𝘴𝘪𝘮𝘱𝘦𝘭𝘦 𝘧𝘪𝘴𝘵𝘦𝘭’)

🥹 Ik kreeg een krop in mijn keel
(𝘛𝘰𝘦𝘯 𝘻𝘦 𝘩𝘰𝘰𝘱𝘷𝘰𝘭 𝘰𝘱 𝘤𝘰𝘯𝘴𝘶𝘭𝘵𝘢𝘵𝘪𝘦 𝘨𝘪𝘯𝘨 𝘣𝘪𝘫 𝘥𝘦 𝘱𝘳𝘰𝘧 𝘦𝘯 𝘰𝘮𝘢 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘸𝘢𝘤𝘩𝘵𝘳𝘶𝘪𝘮𝘵𝘦 𝘣𝘭𝘦𝘦𝘧)

🙋‍♀️ Ik zat voortdurend ja te knikken
(𝘉𝘪𝘫 𝘥𝘦 𝘣𝘦𝘴𝘤𝘩𝘳𝘪𝘫𝘷𝘪𝘯𝘨 𝘷𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘯𝘦𝘶𝘳𝘰𝘭𝘰𝘨𝘪𝘴𝘤𝘩𝘦 𝘶𝘪𝘵𝘱𝘶𝘵𝘵𝘪𝘯𝘨𝘴𝘴𝘭𝘢𝘨)

🙅‍♀️ Ik schudde even vaak heftig nee
(𝘉𝘪𝘫 𝘥𝘦 𝘮𝘪𝘴𝘭𝘶𝘬𝘵𝘦 𝘰𝘱𝘦𝘳𝘢𝘵𝘪𝘦 𝘢𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘦𝘯𝘥𝘦𝘭𝘥𝘢𝘳𝘮)

😠 Ik werd boos.
(𝘖𝘱 𝘥𝘦 𝘭𝘦𝘦𝘳𝘬𝘳𝘢𝘤𝘩𝘵 𝘥𝘪𝘦 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘣𝘭𝘦𝘦𝘧 𝘩𝘦𝘳𝘩𝘢𝘭𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘩𝘦𝘵 𝘰𝘬é 𝘪𝘴 𝘰𝘮 𝘵𝘰𝘦 𝘵𝘦 𝘨𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘳𝘦𝘴𝘴 𝘵𝘦 𝘩𝘦𝘣𝘣𝘦𝘯)

😩 Ik voelde frustratie.
(𝘉𝘪𝘫 𝘥𝘦 𝘵𝘰𝘱 𝘵𝘸𝘦𝘦 𝘡𝘪𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘋𝘪𝘦 𝘐𝘬 𝘌𝘦𝘯 𝘋𝘰𝘬𝘵𝘦𝘳 𝘕𝘰𝘰𝘪𝘵 𝘞𝘪𝘭 𝘏𝘰𝘳𝘦𝘯 𝘡𝘦𝘨𝘨𝘦𝘯)

[Ayla Meeuwis · Rating 5 out of 5]

Zo mooi en warm geschreven.. heel relatable

[Sien De La Marche · Rating 5 out of 5]

Elisabeth Lucie Baeten vertelt via dit boek hoe rouw je tekent als persoon en hoe het vervlochten is met alle andere aspecten in het leven. Het is beangstigend om het recht in de ogen te kijken, al zeker in de snelheid van de wereld vandaag. Het is een moedig boek, dat zowel grappig als troostend is. Een aanrader!

[Marijne Van Boeckel · Rating 4 out of 5]

‘Ik ken mezelf eigenlijk alleen maar in verhouding tot anderen.’

Looove Elisabeth Lucie Baeten en wauw dit is zo’n mooi boek over chronische pijn, angst, verlies, vriendschap, jezelf zoeken en blijven zoeken tot je op de bodem zit.

Korte hoofdstukken, luchtig maar toch diepgaand geschreven en met een nodige portie satire hier en daar.

[Stephaan Margodt · Rating 2 out of 5]

Waarschijnlijk een heel belangrijk boek voor de schrijfster, een soort logboek (jammerklacht) van haar lichamelijk (en psychisch) ongemak, maar zoiets als roman presenteren? Tja... literatuur is voor mij toch eerder het persoonlijke op een universeel niveau weten te verheffen zodat ook de lezer zich aangesproken voelt. Ik heb veel sympathie voor de persoon die dit geschreven heeft, maar er is inderdaad niks, of althans weinig, dat beklijft of aangrijpt. Veel te haastig geschreven om een of andere deadline te halen. Een roman is geen stukje waarvan men zich moet kwijten...

[Leone Mattheus · Rating 5 out of 5]

Reminder aan mezelf: kies als blokpauze voortaan alleen nog maar gortdroge, saaie vakliteratuur. Anders eindig ik dus (oeps) met een compleet uitgelezen boek op één dag, terwijl ik eigenlijk keihard had moeten blokken voor mijn allerlaatste examen. Maar bon.

Wat ben ik blij dat ik dit gelezen heb. De laatste tijd heb ik helaas zelf gemerkt hoe cruciaal het is dat we naar elkaar luisteren; dat we mensen geloven als ze aangeven dat het simpelweg niet meer gaat en dat het géén aanstellerij is. Toen ik tijdens het 'studeren' door de reviews scroolde, zag ik dat iedereen hetzelfde typte: "Zoo herkenbaar." Dat dit boek zoveel mensen raakt, zegt helaas alles over het grotere probleem waar we vandaag de dag mee worstelen.

Elisabeth is pijnlijk genoeg één van de velen die vastloopt in een maatschappij waar de werkdruk onhoudbaar is en rusten als 'nutteloos' wordt gezien.

En los van die belangrijke boodschap: wat kan die vrouw ge-wel-dig schrijven! (Al helpt die achtergrond in de Taal- en Letterkunde waarschijnlijk wel een handje, hihi). Een pure, oprechte zaligheid om te lezen!! <3<3<3

[Ellen · Rating 3 out of 5]

Zeer vlot geschreven, ik het boek bijna in één ruk uitgelezen. Ik had echter misschien niet helemaal de juiste verwachting op voorhand. Het verhaal is erg persoonlijk en mist voor mij wat bredere kadering. Ik zou het ook niet meteen bestempelen als een (non-fictie)roman. Ten slotte kreeg ik een erg onaangenaam gevoel bij "steeds maar blijven doorgaan ook al zegt het lichaam stop". Maar dat is net de rode draad zeker?

[Cindy Verschueren · Rating 5 out of 5]

Beste non-fictie die ik in lange tijd gelezen heb. Ongetwijfeld herkenbaar voor mensen met een chronische ziekte, neurodivergentie . Of voor mensen die op die vraag ‘Hoe gaat het nu met jou?’ toch ‘Goed goed’ zeggen, terwijl het allesbehalve ‘Goed goed’ is. Heel mooi en warm geschreven.

[Annelies Van Oost]

Ik heb het boek in één ruk uitgelezen.
Vooral de nerveuze opsommingen en de hilarische woordspelingen lokten een luidoppe lach uit. Ik heb geen fysieke traan gelaten, maar dat doe ik al niet meer sinds 2019.

De passages over onzichtbaar ziek zijn en de confrontatie met eenzaamheid tijdens het lijden; treffend!

De details over haar jeugd: feest van herkenning. (The OC, OMG)

Dit zijn veel boeken ineen. Misschien is het te vroeg om dit boek al geschreven te hebben en zat er wel een reeks in (per jaar/per operatie/per misdiagnose/per sterfgeval)?

Wie ben ik om sterren te geven op iemands leven?

[Naomi Laats · Rating 5 out of 5]

Deze was te snel uit?!

Mooi, authentiek en herkenbaar.

Wauw.

[Paulien Holemans · Rating 4 out of 5]

Mooi en verrassend geschreven, maar bovenal heel herkenbaar voor iedereen die te maken kreeg met pijn, verlies, mentale kwetsbaarheid.

[Ellen · Rating 5 out of 5]

Ik ben Elisabeth Lucie Baeten.

Ale, nee, ik heb geen man en kinderen. Ik ben niet 'Politiek PR, met Katrien' en wereldberoemd in Vlaanderen. Ik heb geen simpele of complexe fistel en ik heb geen adenomyose.

En toch ben ik het. Ik heb geen grootouders meer. Ik ben vrienden/mensen kwijt. Ik heb zowel speciale als de beste jaren van mijn leven achter de rug. Ik ben 'raar, altijd, voel mij anders, overal, de uitbarstingen, de isolatie, het aanpassen, het decorum...' (lees verder op pagina 247). Ook ik zou mij goed voelen in een cottage in Surrey, alleen, zonder mensen, met paarden en ezels en verder niks (wel geen spinnen want dan ga ik dood).

Ik las, zoals verwacht, de laatste 50 pagina's in tranen. Niet omdat ik het enkel triest vond maar omdat ik blijkbaar geen enkele originele ervaring in mijn leven heb die iemand anders op het spectrum ook al niet heeft meegemaakt.
Het enige wat ik nu nog 'vreemder' (ja, nog vreemder!) vind aan mezelf is dat ik me bijna niets in zoveel detail kan herinneren. Omdat ik het niet kan of wil, daar ben ik nog niet aan uit.

Het boek kocht ik omdat ik altijd al fan was en omdat ik een boekenbon kreeg voor mijn verjaardag en omdat er nog maar één exemplaar lag in de boekenwinkel en ja, das meant to be he. En nu wil ik haar eigenlijk alleen maar een enorme knuffel geven (als ze dat kan verdragen) en haar bedanken om dit boek te schrijven. Niet iedereen gaat het geloven of appreciëren maar ik dus wel.

[Preben Laton · Rating 4 out of 5]

Kon mij volledig vinden in de humor en chaos!

[Ayla · Rating 4 out of 5]

"Ik ben dankbaar dat ze niet zegt dat ik blij moet zijn dat er niks is. Er is natuurlijk wel iets, want ik heb elke dag pijn."

[Lies · Rating 5 out of 5]

Prachtig.
Heel herkenbaar als chronisch ziek en neurodivergent persoon. Er zijn dan ook traantjes gevloeid op het einde.
Danku danku danku Elisabeth 🙏🏽🩵

[Lieze Doornaert · Rating 5 out of 5]

Elke blokpauze ging terecht naar dit boek

[Sofie Van Deyck · Rating 5 out of 5]

Een boek dat door de herkenbaarheid en humor leest als een trein. 🩷 Geregeld luidop moeten lachen (oa met de trips down memory lane - core memories unlocked ✅). Ook enorm interessant om te lezen wat er zich achter de schermen afspeelde in het leven van ELB terwijl haar dromen uitkwamen. Wat een bikkel seg! En zo jammer dat ze zo'n bikkel moest zijn.

Het is een boek dat ik maar niet kon wegleggen. Ik heb zelfs geweend. Mijn moederhart bij die ene zin die haar mama zei... En nu ga ik The OC opnieuw moeten zien want ik ben blijkbaar volledig kwijt wat er met Marissa was gebeurd 😅😂

[Hannah Rothe · Rating 5 out of 5]

Volledig opgeslokt worden door een verhaal dat niet het jouwe is, en toch het gevoel hebben je eigen dagboek te lezen. Alsof iemand woorden heeft gegeven aan gevoelens waarvan je niet wist dat ze zo herkenbaar waren.

Onze levens lopen ongetwijfeld langs andere wegen, maar de emoties achter de gebeurtenissen voelden verbazingwekkend vertrouwd. De pijn, de twijfel, het verlangen, het zoeken naar houvast — het raakte allemaal een plek die ik maar al te goed ken.

Je wenst niemand deze ervaringen toe, maar ergens schuilt er ook troost in die herkenning. Het besef dat iemand anders dezelfde storm heeft doorstaan, maakt de eenzaamheid net iets minder zwaar.

[Jakes Espach · Rating 4 out of 5]

Een goeie boek, met een makkelijk leesbare schrijfstijl en heel humoristich ten spijt van de zware thema's. Ik kon mezelf herkennen in de gevoelens en gedachtes van Baeten en in haar idee van "ik heb gewoon één week voor mezelf nodig as een factory reset en dan zal alles oké zijn". En dan is alles niet oké... wie had dat ooit kunnen denken?

[Linde De Belder · Rating 5 out of 5]

Dit zou verplichte lectuur moeten worden op school. Het boek laat zien dat niets zo belangrijk is als naar je lichaam luisteren.
Heel vlot en mooi geschreven (ik heb het in twee dagen uitgelezen).

Mijn respect voor de auteur is alleen nog maar meer gegroeid.
Het blijft toch bewonderenswaardig hoe vrouwen vaak kunnen blijven doorgaan, ook al biedt het lichaam weerstand. Ik weet niet of dat een vloek of een zegen is.

[Shanie · Rating 4 out of 5]

Mijn leeservaring in enkele cijfers:

- Aantal dagen nodig om uit te lezen? 3
- Aantal keer gehuild? Ook 3
- Aantal keer gelachen? Meermaals, zeker 20 keer
- Aantal keer met ogen gerold uit frustratie in haar plaats? Vaak, tel kwijtgeraakt
- Aantal keer mezelf herkend in het verhaal? Oneindig veel

[Sonja · Rating 5 out of 5]

Gelachen, hard gelachen, traantje weggepinkt, nog gelachen, geweend... Wat was dit?? Zwaar verhaal maar zo mooi en open geschreven. Straffe madam!! 🥹🥹🫶

[Lore Crabbé · Rating 4 out of 5]

Luchtig geschreven over zware onderwerpen met als goede reminder: “never judge a book by its cover”. Aanrader!

[Troy · Rating 3 out of 5]

Het boek laat meer zien dan de schone schijn die Elisabeth op Instagram brengt. Wat ze meedraagt (of sleurt?), hoe haar lichaam af en toe sputtert en bijgevolg haar hoofd het misschien ook lastiger heeft dan ze wil toegeven.

Herkenbare bedenkingen bij veel (of quasi alles) wat het leven brengt.

[Hannah Van Boxem · Rating 4 out of 5]

Ik heb de indruk dat het therapeutisch was om dit boek te schrijven en dat het voor veel mensen ook wat therapeutisch kan werken om het te lezen. Voor mij was vooral het hoofd dat nooit zwijgt herkenbaar, alsook de behoefte om grapjes te maken wanneer ik vind dat ik aan het zagen ben (tegen een therapeut).