De eerste uitgave van deze bundel heette ‘Mooi kado’ en was het geschenk, dat de boekenweek in 1979 moest opluisteren. De Commissie voor de Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek en de Vereniging ter bevordering van het Vlaamse Boekwezen verzochten mij dit boek te schrijven.
Ik maakte er een ‘boekje over boeken’ van. Toen ik het manuscript inleverde bleek het echter veel te lang te zijn. Ik moest er dus het mes in zetten.
Maar deze heruitgave, onder de titel ‘Met de neus in de boeken’ is niet aan een strak gecalculeerde omvang gebonden. Wat in 1979 geschrapt moest worden, om praktische redenen, heb ik nu weer bijgevoegd. Twee stukjes, die ik in latere bundels opnam, worden volledigheidshalve hier herdrukt. En toen ik toch aan het uitbreiden was heb ik twee na 1979 geschreven beschouwingen die in ‘Mooi kado’ niet zouden hebben misstaan, aan het manuscript toegevoegd en het aantal brieven aan Gerard Reve aanmerkelijk vergroot.
Daar ook Peter van Straaten opnieuw en niet door eisen van omvang belemmerd met de tekenstift in de weer ging, groeide het boekje uit 1979 tot een boek waarin de lezer wat langer de neus kan steken dan de vorige keer.
Simon Carmiggelt (1913-1987) groeide op in zijn geboortestad Den Haag. Hij begon als journalist, aanvankelijk bij Het Vaderland, in 1932 bij Vooruit, de Haagse editie van het socialistische dagblad Het Volk, als toneel- en filmrecensent. Daar begon hij Haagse ‘cursiefjes’ te schrijven, onder de titel ‘Kleinigheden’.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog raakte Carmiggelt via vrienden in Amsterdam betrokken bij het illegale blad Het Parool, waar hij instond voor de productie en de verspreiding. In het laatste oorlogsjaar was hij ook redacteur.
Na de bevrijding kreeg Carmiggelt bij Het Parool de leiding over de kunstrubriek. Vanaf oktober 1946 publiceerde hij weer zijn korte verhalen, aanvankelijk drie keer per week, later elke dag, die hij ondertekende met zijn nom de plume Kronkel. Tot zijn dood in 1987 verschenen er ruim 10.000. Hiervan koos hij er jaarlijks vijftig uit die hij in boekvorm publiceerde bij uitgeverij De Arbeiderspers. Hij las zijn verhalen ook voor, eerst voor de Vara-radio, later ook voor de Vara-televisie. Zijn populariteit nam zeer toe en bleek blijvend. In 1961 ontving hij de Constantijn Huygens-prijs en in 1974 de P.C. Hooft-prijs voor zijn gehele oeuvre.
De meester van het korte stukje blijkt ook wat van zijn spankracht te verliezen in de wat langere bespiegelingen verzameld in dit aangedikte boekenweekgeschenk, dat desondanks uitpuilt van lees- en weetbaarheden.