What do you think?
Rate this book
Orientalisme
Caution! No English version! Polish release.
184 pages, Paperback
First published March 1, 2014
1 person is currently reading
52 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 15 of 15 reviews
April 5, 2018
I absolutely loved the art style, the little story told was also quite compelling, quite classic to the Turkish reader at least, we have grown with many movies made on that story, the journey from Anatolia to Istanbul...
February 11, 2024
#tydzieńturecki w ramach #azjatyckimiesiąc
Zaliczam też do akcji Krysi z kanału o książkach czyli #czytamszeroko
Po pierwsze to było coś wyjątkowego - komiks, który opiera się tylko na obrazach, nie ma tekstu. Po drugie motywem głównym tej konkretnej historii jest zakazana miłość chłopaka i dziewczyny, czyli romans - motyw główny akcji na luty i marzec
Bardzo osobliwa karykaturalna kreska i gra kolorem. Komiks jest czarną kreską narysowany ale miejscami pojawia się czerwony - miałam wrażenie że wszędzie tam gdzie jest motyw Turcji, symboli związanych z tradycją, konserwatyzmem, państwowością ? W pewnym momencie pojawia się też niebieski który zinterpretowałam jako kolor związany z duchowością, Absolutem, czymś niematerialnym
Czy te moje interpretacje są właściwe nie wiem
Nie jest to komiks który bym szczególnie polecała, ale było to ciekawe doświadczenie - książka, którą nie tyle się czyta co ogląda. Choć wydaje mi się że takim komiksem jest też Loteria na podstawie opowiadania Shirley Jackson
Zaliczam też do akcji Krysi z kanału o książkach czyli #czytamszeroko
Po pierwsze to było coś wyjątkowego - komiks, który opiera się tylko na obrazach, nie ma tekstu. Po drugie motywem głównym tej konkretnej historii jest zakazana miłość chłopaka i dziewczyny, czyli romans - motyw główny akcji na luty i marzec
Bardzo osobliwa karykaturalna kreska i gra kolorem. Komiks jest czarną kreską narysowany ale miejscami pojawia się czerwony - miałam wrażenie że wszędzie tam gdzie jest motyw Turcji, symboli związanych z tradycją, konserwatyzmem, państwowością ? W pewnym momencie pojawia się też niebieski który zinterpretowałam jako kolor związany z duchowością, Absolutem, czymś niematerialnym
Czy te moje interpretacje są właściwe nie wiem
Nie jest to komiks który bym szczególnie polecała, ale było to ciekawe doświadczenie - książka, którą nie tyle się czyta co ogląda. Choć wydaje mi się że takim komiksem jest też Loteria na podstawie opowiadania Shirley Jackson
June 25, 2023
Temat dosyć banalny. Próba wyrwania się z konserwatywnego świata i pragnienie młodych, by poczuć odrobinę wolności. Z drugiej strony powierzchowne i często głupie postrzeganie mieszkańców reprezentujących inne kręgi kulturowe przez ludzi zachodu. W najlepszej scenie młoda turystka robi zdjęcie dziadkowi bez butów. To co wydaje jej się urokiem związanym z miejscem, który zwiedza, jest tak naprawdę wynikiem kradzieży obuwia starszego pana. To świetne podsumowanie bezrefleksyjnej konsumpcji zwiedzających, wyzbytej choćby chwili refleksji.
Presl już pewnie nigdy nie będzie moim ulubionym rysownikiem, choć konsekwentnie trzyma się wypracowanej formuły, w której przeważają płaskie dwuwymiarowe obrazy i zniekształcone sylwetki postaci z żabimi twarzami. Nie do końca rozumiem uzasadnienie stylu, ale być może wcale nie muszę.
Rewolucji z tego nie będzie i w zasadzie jest to krótka lektura, nawet jeśli chcemy z niej wycisnąć maksymalną ilość treści. Ciekawe, choć jednorazowe
Presl już pewnie nigdy nie będzie moim ulubionym rysownikiem, choć konsekwentnie trzyma się wypracowanej formuły, w której przeważają płaskie dwuwymiarowe obrazy i zniekształcone sylwetki postaci z żabimi twarzami. Nie do końca rozumiem uzasadnienie stylu, ale być może wcale nie muszę.
Rewolucji z tego nie będzie i w zasadzie jest to krótka lektura, nawet jeśli chcemy z niej wycisnąć maksymalną ilość treści. Ciekawe, choć jednorazowe
February 6, 2022
Türkiye'nin kısıtlı bir alanının 5 fotoğrafla özetlenebilecek kısıtlı imajının 184 sayfaya genişletilerek "Oryantalizm" başlığı ile pazarlandığı ticari ürün. Böyle bir kitap olmasa da olur fakat çizerin tarzından ve tebessüm ettiren birkaç panelden ötürü puanım 2.
November 12, 2021
Podziwiam Presla za niezwykłą umiejętność opowiadania wyłącznie obrazem o rzeczach, do mówienia o których zwykle konieczne jest użycie słów - bardzo wielu słów. Opowiadanie obrazem historii, oprócz tego, że może być trudne, jeśli chodzi o oddanie uczuć, myśli, idei, motywacji, ma jednak swoje przewagi. Na przykład nie jest jednoznaczne: pozwala na interpretację. Wymaga uważnego czytania obrazów, by dostrzec przekaz, dostrzec intencje autora. Presl wypracował swój własny język, który mnie nie kojarzy się już wcale z komiksem - jest zanadto dramatyczny i poważny. Także tematyka jego książek jest dla komiksu nietypowa - może powieść graficzna byłaby rzeczywiście lepszym określeniem, o ile oczywiście może istnieć powieść nie zawierająca ani jednego słowa...
Całość tu: https://nakanapie.pl/ksiazka/oriental...
Całość tu: https://nakanapie.pl/ksiazka/oriental...
March 9, 2025
Kreska jest okrutna, brak tekstu jednak przeszkadza.
May 30, 2021
Fransız çizer Nicolas Presl, ince belli çay bardağından bayrağa, Atatürk resimlerinden traktöre, bir seyyahın gözünden, Türkiye'de geçen bir öykü anlatıyor. Tek kelime yazılı metin içermeyen çizgi roman sayfalar biribir ardına akarken sessiz bir film gibi hikayesini okura aktarıyor.
Zorlu bir süreç olduğu kesin.
Zorlu bir süreç olduğu kesin.
December 21, 2023
Kısa ancak Türkiye'ye bir yabancı gözünden bir bakış. Diyalog içermemesine rağmen görsellerle anlatım, renklerle aktarılan sembolizm fazlasıyla iyiydi. Kitap boyunca boğazımda oluşan düğüm gitmedi ve sonunda ise buruk bir mutluk hissi bıraktı.
September 8, 2022
Üç buçuktan dört yıldız.
Her şeyiyle ilginç bir kitap. İlk çıktığında bir türlü alamamıştım. İletişim’in fiyatlamasındandı belki biraz. Geçtiğimiz gün sevdiğim bir kitapçıda karşılaşınca alayım dedim. (Evet kitap tedariğimin ekserisini en ucuz bulduğum yerden ve internet üzerinden yapıyorum ama) böyle kitap havası soluduğum yerlere uğrayınca destek amaçlı bir iki kitap almaya çalışıyorum. Ayrıca halen sürprizler, baskısı tükenmiş eski kitaplardan birer nüsha böyle yerlerde bulunabiliyor.
Görsel bakımdan, renk tercihleri bakımından, hiç metin/balon olmadan bir hikaye anlatması bakımından çok kendine has, her zaman rastlayamayacağımız bir eser. Bir Fransızın Türkiye taşrasına dair gözlemlerini böyle farklı bir üslupla ve detaylı(!) (köylü bir amcadan, kılık kıyafetlere, plastik bidondan, çoban köpeğine, camilerden, Atatürk portrelerine, hatta kefenlemenin detaylarına kadar!) çizmesi beni hayrete düşürdü. “Bu hikaye nasıl başladı, bu gözlem nicedir?” diye düşünüp durdum okurken. Türkçe baskıya yazılan kısacık önsözde biraz cevap veriliyor duruma.
Şimdi üç buçuktan dörde yuvarladım ama herkes böyle hissetmeyebilir. Puanı aşağı yuvarlayabilecek noktalar var. Türün derinlikli takipçisi olmayıp ara sıra okuyan birileri hiç beğenmeyebilir. Hikayesi de fena değil ama sözsüz anlatım orijinallik katmakla beraber anlatımı zorlaştırıyor/basit gösteriyor da denebilir. Bunların sizin için bir handikap mı yoksa beğeni mi olacağı kitaptan alacağınız performansı etkileyecektir.
Yine kendine has renk, perspektif kullanımı ile sanat yönü kuvvetli ve bu kitabı değerli kılıyor. Fakat burada da bir parantez açmak isterim. Sanatın beğenilmesi ve beğenilmemesinde de yine tüketicisiyle ilgili durumlar var. Ben buna şöyle bakıyorum, Boğaz’ın Haliç’in güzelliğini herkes görüp takdir eder. Fakat Bozkır’ın güzelliğini görmek için bakanda gözden fazlası olması gerekir. Bazı güzellik aşikardır, toz pembedir. Bazı güzellik biraz boz, biraz asimetriktir, biraz çaba, tecrübe gerektirir. Bu kitabın turkuaz ve kırmızılarla bezenmiş estetiği de öyle (Hatta metaforumuzla denk düştü, kitapta taşra şehirden albenili görünüyor gözüme).
Kitapta klasik taşra yaşamı, sevdalanma, aile, köy-kent temalarının yanında bir de turist çift var. Herhalde çizeri temsil ediyor. Hayatta bana düşen rol gereği ellerinde kameralarıyla gezen bu yabancılara köylülerden daha yakın bir pozisyonda durmama rağmen adeta objektif doğrultulmuş bir köylü gibi rahatsızlık duydum. Üstelik fotoğraf çekmeyi, insan çekmeyi çok sevmeme rağmen. Bu biraz orayı (ki “ora” bazı insanların tam da hayatıdır) hoyratça ve büyük bir neşeyle gezen, canı istediği yere kamerasını doğrultup fotoğraf çeken yabancının empati ve nezaketten ziyade bunu bir hak gibi icra etmesindedi belki. Bir beyaz adam travması var bende galiba. Ten rengimiz beyaz olsa da imkanlarımız doğrultusunda hepimizde esmerlik var. Yıllar önce doğunun uzak bir ilçesinde görev yaparken, ne arabam var ne bir şey, doğayı yaya gezmeye çıkardım. Kendine has özel bir coğrafyaydı. Belgesellere de konu olacak kadar. Ve arazi araçları kiralamış kimi amatör kimi profesyonel, doğa sever, fotoğrafçı yabancılarla karşılaşırdım. “bu dünyanın tadını beyaz adam çıkarıyor yine ulan” diye düşünürdüm. Ben çalışmak zorundaydım. Bu kitaptaki çoban hayvanları gütmek zorundaydı. O zorunda olduğu hayatı yaşarken suratına objektif tutulmuştu. Birine usulca, gözlerine bakarak, lisanı hal ile izin isteyerek de dokunabilirsiniz. Özel alanını taciz edercesine de… Dünyaca ünlü usta fotoğrafçılar mutlaka ilkine yakındır. İnsan insana yakındır çünkü. Fakat buradaki turist çift ikinci senaryo hissini yaşattı bana. İşte oryantalizm de budur.
Hülasa anlatımı ve tekniği farklı, ha deyince karşılaşamayacağınız özgün eseri türün meraklılarına mutlaka öneriyorum. Fakat ortalama okur (Bu bir küçümseme değil asla. Mesela ben ortalama bir tiyatro izleyicisiyim. Deneysel işler yerine daha kendi sevebileceklerime yönelmeyi öğrendim) memnuniyetsiz şekilde kapatabilir.
Kafası karışık bir inceleme oldu. Biraz pesimist. Bu kadar önemli veya tesirli bir kitap değil muhtemelen. Belki başka bir gün okusam bendeki yansıması da farklı olurdu. Bu defa böyle oldu.
Her şeyiyle ilginç bir kitap. İlk çıktığında bir türlü alamamıştım. İletişim’in fiyatlamasındandı belki biraz. Geçtiğimiz gün sevdiğim bir kitapçıda karşılaşınca alayım dedim. (Evet kitap tedariğimin ekserisini en ucuz bulduğum yerden ve internet üzerinden yapıyorum ama) böyle kitap havası soluduğum yerlere uğrayınca destek amaçlı bir iki kitap almaya çalışıyorum. Ayrıca halen sürprizler, baskısı tükenmiş eski kitaplardan birer nüsha böyle yerlerde bulunabiliyor.
Görsel bakımdan, renk tercihleri bakımından, hiç metin/balon olmadan bir hikaye anlatması bakımından çok kendine has, her zaman rastlayamayacağımız bir eser. Bir Fransızın Türkiye taşrasına dair gözlemlerini böyle farklı bir üslupla ve detaylı(!) (köylü bir amcadan, kılık kıyafetlere, plastik bidondan, çoban köpeğine, camilerden, Atatürk portrelerine, hatta kefenlemenin detaylarına kadar!) çizmesi beni hayrete düşürdü. “Bu hikaye nasıl başladı, bu gözlem nicedir?” diye düşünüp durdum okurken. Türkçe baskıya yazılan kısacık önsözde biraz cevap veriliyor duruma.
Şimdi üç buçuktan dörde yuvarladım ama herkes böyle hissetmeyebilir. Puanı aşağı yuvarlayabilecek noktalar var. Türün derinlikli takipçisi olmayıp ara sıra okuyan birileri hiç beğenmeyebilir. Hikayesi de fena değil ama sözsüz anlatım orijinallik katmakla beraber anlatımı zorlaştırıyor/basit gösteriyor da denebilir. Bunların sizin için bir handikap mı yoksa beğeni mi olacağı kitaptan alacağınız performansı etkileyecektir.
Yine kendine has renk, perspektif kullanımı ile sanat yönü kuvvetli ve bu kitabı değerli kılıyor. Fakat burada da bir parantez açmak isterim. Sanatın beğenilmesi ve beğenilmemesinde de yine tüketicisiyle ilgili durumlar var. Ben buna şöyle bakıyorum, Boğaz’ın Haliç’in güzelliğini herkes görüp takdir eder. Fakat Bozkır’ın güzelliğini görmek için bakanda gözden fazlası olması gerekir. Bazı güzellik aşikardır, toz pembedir. Bazı güzellik biraz boz, biraz asimetriktir, biraz çaba, tecrübe gerektirir. Bu kitabın turkuaz ve kırmızılarla bezenmiş estetiği de öyle (Hatta metaforumuzla denk düştü, kitapta taşra şehirden albenili görünüyor gözüme).
Kitapta klasik taşra yaşamı, sevdalanma, aile, köy-kent temalarının yanında bir de turist çift var. Herhalde çizeri temsil ediyor. Hayatta bana düşen rol gereği ellerinde kameralarıyla gezen bu yabancılara köylülerden daha yakın bir pozisyonda durmama rağmen adeta objektif doğrultulmuş bir köylü gibi rahatsızlık duydum. Üstelik fotoğraf çekmeyi, insan çekmeyi çok sevmeme rağmen. Bu biraz orayı (ki “ora” bazı insanların tam da hayatıdır) hoyratça ve büyük bir neşeyle gezen, canı istediği yere kamerasını doğrultup fotoğraf çeken yabancının empati ve nezaketten ziyade bunu bir hak gibi icra etmesindedi belki. Bir beyaz adam travması var bende galiba. Ten rengimiz beyaz olsa da imkanlarımız doğrultusunda hepimizde esmerlik var. Yıllar önce doğunun uzak bir ilçesinde görev yaparken, ne arabam var ne bir şey, doğayı yaya gezmeye çıkardım. Kendine has özel bir coğrafyaydı. Belgesellere de konu olacak kadar. Ve arazi araçları kiralamış kimi amatör kimi profesyonel, doğa sever, fotoğrafçı yabancılarla karşılaşırdım. “bu dünyanın tadını beyaz adam çıkarıyor yine ulan” diye düşünürdüm. Ben çalışmak zorundaydım. Bu kitaptaki çoban hayvanları gütmek zorundaydı. O zorunda olduğu hayatı yaşarken suratına objektif tutulmuştu. Birine usulca, gözlerine bakarak, lisanı hal ile izin isteyerek de dokunabilirsiniz. Özel alanını taciz edercesine de… Dünyaca ünlü usta fotoğrafçılar mutlaka ilkine yakındır. İnsan insana yakındır çünkü. Fakat buradaki turist çift ikinci senaryo hissini yaşattı bana. İşte oryantalizm de budur.
Hülasa anlatımı ve tekniği farklı, ha deyince karşılaşamayacağınız özgün eseri türün meraklılarına mutlaka öneriyorum. Fakat ortalama okur (Bu bir küçümseme değil asla. Mesela ben ortalama bir tiyatro izleyicisiyim. Deneysel işler yerine daha kendi sevebileceklerime yönelmeyi öğrendim) memnuniyetsiz şekilde kapatabilir.
Kafası karışık bir inceleme oldu. Biraz pesimist. Bu kadar önemli veya tesirli bir kitap değil muhtemelen. Belki başka bir gün okusam bendeki yansıması da farklı olurdu. Bu defa böyle oldu.
October 26, 2022
5.0
Podczas czytania nieustannie zastanawiałem się, gdzie właściwie znajduje się historia, którą autor chce przekazać. Z każdą kolejną stroną coraz bardziej czekałem na przecięcie się linii fabularnych, jakieś znaczące wydarzenie i komentarz, który w racjonalny sposób tłumaczyłby całość tego prawie 200-stronicowego wydawnictwa. I co? Po skończeniu czytania dalej niestety pozostałem z pytaniem, czego właściwie "Orientalisme" dotyczą. Zderzenia kultur? Różnic pokoleniowych? Podążania za marzeniami i życia własnym życiem? Być może wszystkiego jednocześnie i żadnego tematu z powyższych. Fabularnie całość jest niestety zbyt płaska i wyświechtana, aby wywołać emocje, które w pracach Presla do tej pory tkwiły. Nie pomaga nawet jego charakterystyczny styl i próba eksperymentów z kolorami.
Bardzo chciałem, aby "Orientalisme" weszło mi tak, jak robiły to inne jego dzieła ("Syn swojego ojca" i "Fabryka" anyone?), które uznaję za jedne z najlepszych opowieści komiksowych. Nie chcę nawet myśleć o tym, że Presl skończył się na 2010 roku, ale patrząc na odbiór jego prac w ostatniej dekadzie - a także na tę pozycję - wiele wskazuje na to, że peak performance rysownik ma już za sobą. I trochę mi z tego powodu smutno.
Podczas czytania nieustannie zastanawiałem się, gdzie właściwie znajduje się historia, którą autor chce przekazać. Z każdą kolejną stroną coraz bardziej czekałem na przecięcie się linii fabularnych, jakieś znaczące wydarzenie i komentarz, który w racjonalny sposób tłumaczyłby całość tego prawie 200-stronicowego wydawnictwa. I co? Po skończeniu czytania dalej niestety pozostałem z pytaniem, czego właściwie "Orientalisme" dotyczą. Zderzenia kultur? Różnic pokoleniowych? Podążania za marzeniami i życia własnym życiem? Być może wszystkiego jednocześnie i żadnego tematu z powyższych. Fabularnie całość jest niestety zbyt płaska i wyświechtana, aby wywołać emocje, które w pracach Presla do tej pory tkwiły. Nie pomaga nawet jego charakterystyczny styl i próba eksperymentów z kolorami.
Bardzo chciałem, aby "Orientalisme" weszło mi tak, jak robiły to inne jego dzieła ("Syn swojego ojca" i "Fabryka" anyone?), które uznaję za jedne z najlepszych opowieści komiksowych. Nie chcę nawet myśleć o tym, że Presl skończył się na 2010 roku, ale patrząc na odbiór jego prac w ostatniej dekadzie - a także na tę pozycję - wiele wskazuje na to, że peak performance rysownik ma już za sobą. I trochę mi z tego powodu smutno.
July 25, 2025
17×24+[|₁₂|] ¦ a.i. 03/2014 ¦ d.l. "à parution" ¦ 22€/30.50CHF = eo
→collection 'flegme'
Get this if you want to see what the "country" (vs. city) life looks like in Turkey and get a great tour through Istanbul
Visual: ****
He uses the same red and blue to color only certain things throughout but, frustratingly, I cannot guess the reasoning behind it. Silents like this need a paragraph or two before the story to clue the reader in to how to better enjoy the quirks of their style.
I noticed, during this third Presl, that his way of cyclopsing eyes had stopped looking strange to me!
Narrative: ***
He built an excellent conflict with the father's shoes, that I expected to play out interestingly, but then that fizzled confusingly and the rest of the events flew by in hurried fashion to an unsatisfying end.
This sort of wordless takes me longer to read than a non-wordy worded work because I spend so much time deciding what the phylactere free people may be saying.
→collection 'flegme'
Get this if you want to see what the "country" (vs. city) life looks like in Turkey and get a great tour through Istanbul
Visual: ****
He uses the same red and blue to color only certain things throughout but, frustratingly, I cannot guess the reasoning behind it. Silents like this need a paragraph or two before the story to clue the reader in to how to better enjoy the quirks of their style.
I noticed, during this third Presl, that his way of cyclopsing eyes had stopped looking strange to me!
Narrative: ***
He built an excellent conflict with the father's shoes, that I expected to play out interestingly, but then that fizzled confusingly and the rest of the events flew by in hurried fashion to an unsatisfying end.
This sort of wordless takes me longer to read than a non-wordy worded work because I spend so much time deciding what the phylactere free people may be saying.
December 14, 2019
Batının klişe oryantalist bakışını (böyle basit bir hikayeyle!) yıkma amacıyla yaratılan ancak klişelikten kurtulamayan, genel anlamda vasat bir grafik roman.
2/5
2/5
June 2, 2023
Brilliant silent graphic novel.
September 27, 2022
L'univers graphique de Nicolas Presl, totalement muet, m'avait fascinée dans "Les jardins de Babylone". En apercevant cet ouvrage dans les rayons de la bibliothèque, j'ai voulu voir si la magie opérait toujours. La réponse est oui, et même mieux, peut-être parce que je connaissais le principe, et que l'histoire est plus simple. Je l'ai même relue en accéléré une fois terminée, en quête d'éventuelles subtilités loupées en cours de route. Je suis curieuse de voir tout ce que Presl arrive raconter en silence avec son trait si reconnaissable : je lirai sûrement d'autres de ses BD.
March 31, 2015
Silent -no text- graphic novel. It's supposed to present a critical reading of the "western gaze", but offers instead a cliché-laden love story (poor dumb peasants meet the big city with their eyes wide open). Pas très intéressant.
Displaying 1 - 15 of 15 reviews