Κομπολόι στο χώμα

Χάρης Νικολόπουλος #5

by Χίλντα Παπαδημητρίου

Αθήνα, άνοιξη του 2016, και η χώρα παλεύει ακόμη με την οικονομική κρίση. Πυρκαγιές καταστρέφουν παλαιά σπίτια του κέντρου και εγκαταλειμμένα βιομηχανικά κτίρια, ενώ στους δρόμους του Μεταξουργείου βρίσκονται δολοφονημένες αλλοδαπές σεξεργάτριες. Λόγω των πολλών ανοιχτών μετώπων, όταν στο παλιό εργοστάσιο της Columbia θα βρεθούν δύο σκελετοί κι ένα κεχριμπαρένιο κομπολόι, σαν επιθανάτιο στολίδι, μόνο η αστυνόμος Αΐντα Μητροπούλου θα θελήσει να ερευνήσει αυτή την ανεξιχνίαστη υπόθεση.

Με τη βοήθεια ενός Ρομά αστυφύλακα, ενός αστυνομικού νερντ της τεχνολογίας και μιας ομάδας γκραφιτάδων, κυρίως όμως με τη βοήθεια του παλιού της φίλου, του Χάρη Νικολόπουλου, η Αΐντα θα περιπλανηθεί στις γειτονιές του υποβαθμισμένου κέντρου, στα προσφυγικά της Καλλιθέας και στο ερειπωμένο παλιό εργοστάσιο της Columbia, αναζητώντας τον μίτο που συνδέει παλιές και καινούργιες δολοφονίες, εξαφανισμένους μουσικούς και παλαίμαχους δημοσιογράφους, ανθρώπους της νύχτας και επαγγελματίες κακοποιούς.

Γιατί όπως λέει συχνά ο Χάρης Νικολόπουλος, ποτέ τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται· αλλά ούτε φαίνονται όπως είναι.

392 pages, Paperback

First published May 19, 2026

About the author

Η Χίλντα Παπαδημητρίου γεννήθηκε στην Καλλιθέα το 1957. Σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και μετάφραση στην Ελληνοαμερικανική Ένωση.

Ασχολείται επαγγελματικά με τη μετάφραση από το 1994. Έχει μεταφράσει, μεταξύ άλλων, Malcolm Bradbury, John Barth, Jonathan Coe, Percival Everett, Dave Eggers, Mary Gaitskill, Jane Smiley, David Malouf, Nick Hornby, Siri Hustvedt, Raymond Chandler, Agatha Cristie. Έχει επίσης αποδώσει στα ελληνικά κείμενα για τη σύγχρονη τέχνη (περιοδικό ART1), κείμενα για τον κινηματογράφο (εκδόσεις του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου), ενώ έχει μεταφράσει κατάλογους εκθέσεων ζωγραφικής για τη Σχολή Καλών Τεχνών, το Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ, το Υπουργείο Πολιτισμού (Μπιενάλε Βενετίας και Σάο Πάολο), για τον κατάλογο του Φεστιβάλ Αθηνών (2009) , για πολλές γκαλερί και τεχνοκριτικούς, καθώς και για την Ένωση Τεχνοκριτικών Ελλάδος.

Επίσης, έχει γράψει δύο μονογραφίες για τους Beatles και τους Clash, για τις εκδόσεις "Απόπειρα", και είναι τακτική συνεργάτης του διαδικτυακού μουσικού περιοδικού www.mic.gr.

Το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο "Για μια χούφτα βινύλια" κυκλοφόρησε το 2011 από τις εκδόσεις 'Μεταίχμιο'.

Reviews

[Book2chance · Rating 4 out of 5]

Το «Κομπολόι στο χώμα» της Χίλντα Παπαδημητρίου είναι ένα μυθιστόρημα που χρησιμοποιεί ως φόντο την Αθήνα του 2016.Μια πόλη πληγωμένη, κουρασμένη,με το κέντρο της να μοιάζει εγκαταλελειμμένο,γεμάτο υποβάθμιση,εμπρησμούς, εκβιασμούς, μικροεγκληματικότητα, μετανάστες,Ρομά, ανθρώπους του περιθωρίου αλλά κ επαγγελματίες εγκληματίες που κινούνται σαν να βρίσκονται στο φυσικό τους περιβάλλον.Μια κοινωνία που παλεύει να κρατηθεί όρθια, κοιτάζοντας περισσότερο προς το ένδοξο παρελθόν της παρά προς ένα αισιόδοξο μέλλον.

Η ιστορία ξεκινά όταν, στο εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο της Columbia, ανακαλύπτονται δύο σκελετοί.Το μοναδικό στοιχείο; Ένα κεχριμπαρένιο κομπολόι. Κ κάπου εκεί αρχίζει το γαϊτανάκι της έρευνας.
Η αστυνομικός Άιντα Μητροπούλου αναλαμβάνει την υπόθεση κ βουτάει με τα μούτρα σε μια έρευνα γεμάτη κινδύνους, απειλές,λάθος κατευθύνσεις κ βρόμικες υποθέσεις.Αν υπήρχε πρόγραμμα επιβράβευσης για την ταλαιπωρία των αστυνομικών, η Άιντα θα είχε ήδη εξαργυρώσει δωρεάν διακοπές.
Η γραφή της Χίλντας Παπαδημητρίου είναι στρωτή, άμεση κ κινηματογραφική.Η Αθήνα δεν λειτουργεί απλώς ως σκηνικό,είναι ένας ακόμη χαρακτήρας της ιστορίας, γκρίζος, κουρασμένος κ γεμάτος αντιθέσεις.Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο ατού του βιβλίου.

Εκεί που προσωπικά ένιωσα ότι χωλαίνει είναι στην τελική λύση του μυστηρίου.Ύστερα από τόση προετοιμασία, ανατροπές κ διαδρομές, η εξιχνίαση μου έδωσε την αίσθηση του «από μηχανής θεού». Σαν να αποφάσισε η πλοκή ότι είχε αργήσει αρκετά κ είπε"Παιδιά, πάμε να το κλείσουμε" Δεν με χάλασε το τέλος, αλλά θα προτιμούσα να είχε προκύψει πιο οργανικά από τα στοιχεία που είχαν ήδη δοθεί.

Επίσης, παρότι αρκετοί το κατατάσσουν στο νουάρ, εγώ δεν το είδα έτσι. Ναι, υπάρχει κοινωνική σήψη, σκοτάδι κ εγκληματικότητα, όμως μου έλειψε εκείνη η βαριά, αποπνικτική ατμόσφαιρα που χαρακτηρίζει το κλασικό νουάρ.Για μένα πρόκειται περισσότερο για ένα σύγχρονο αστυνομικό μυθιστόρημα με έντονο κοινωνικό υπόβαθρο παρά για ένα αυθεντικό νουάρ.
Συνολικά,είναι καλογραμμένο που διαβάζεται ευχάριστα, κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον κ αποτυπώνει με επιτυχία μια δύσκολη περίοδο της Αθήνας. Παρά τις ενστάσεις μου για την κατάληξη της πλοκής, πέρασα πολύ καλά μαζί του και θα το πρότεινα σε όσους αγαπούν τα ελληνικά αστυνομικά που δεν φοβούνται να λερώσουν τα παπούτσια τους στους δρόμους της πραγματικής πόλης.

[Michael Kotsarinis]

Review to follow