Świat znany z trylogii „Smocze kryształy” nie kończy się na tym, co zostało już odkryte. Od zawsze istniały granice, których nie dało się przekroczyć – aż do teraz. Księżniczka Calypso postanawia wykorzystać tę szansę i wyrusza na zachód w poszukiwaniu odpowiedzi: co wydarzyło się trzysta lat temu i dlaczego nikt inny nie może opuścić kontynentu? Na jej drodze pojawiają się nieoczekiwani sojusznicy, którzy wprowadzają ją w nieznany świat. Z każdym kolejnym krokiem Calypso zaczyna rozumieć, że nic nie jest dziełem przypadku, a granice Verros istnieją z konkretnego powodu. Ich przekroczenie wiąże się jednak z konsekwencjami, na które nikt nie był gotowy. Tymczasem król Lorcan musi zmierzyć się z rzeczywistością, w której władza oznacza coś więcej niż tylko koronę. Odpowiedzialność za królestwo, decyzje wpływające na los innych oraz ciężar przeszłości jego matki nie pozwalają mu na chwilę słabości. Wśród smoków i hybryd próbuje odnaleźć siebie jako władcę, jednak zdrada i poczucie osamotnienia sprawiają, że coraz trudniej mu zaufać komukolwiek – nawet sobie.
współpraca reklamowa z Wydawnictwem Excalibur i Joanną Karyś
Pełna recenzja niżej
Choć przygoda skończyła się w Smoczych Kryształach, to w Smoczej Pieczęci mamy dalszy ciąg przygód z tego świata, ale z innymi bohaterami. Bardzo mi się to podobało, że możemy wciąż siedzieć w tym świecie i przeżyć kolejne emocje z innymi postaciami, a w tym przypadku jest to Calypso i Lorcan.
Calypso pragnie odkryć więcej informacji o swojej rodzinie jak i o drugim kontynencie, do której nikogo nie ciągnie. Prawie nikogo, bo nasza bohaterka wybiera się w podróż, fantastyczną ale i niebezpieczną, na tereny nieznane nikomu na Verros. Zaś Lorcan próbuje odbudować królestwo, a także rozwikłać zagadkę o atakach nieznanych do tej pory bestii. Obie perspektywy są różne, tak jak postacie, ale Asia zgrabnie ze sobą połączyła i wyszła z tego świetna przygoda na obu kontynentach.
Pierwsze co mi się podobało i muszę o tym wspomnieć to przemiana Lorcana. To było coś cudownego widzieć od początku jak jego postać się zmienia ze złośliwca tak naprawdę, niedbającego o nic ani o nikogo do starającego się, dobrego króla, który także jest zraniony. Widać, że nie chce być jak jego matka, walczy z demonami przeszłości i ma chwile załamania. Jednak w tych trudniejszych momentach ma wsparcie przyjaciół, m.in. od swojego magmowego smoka. Z zapałem śledziłam przygody Lorcana i jego emocje. Skłamałabym jakbym powiedziała, że nie czekałam na jego perspektywę czytając. Strasznie chciałam wiedzieć co dalej, szczególnie, że miał do rozwiązania problem, a mianowicie ataki na mieszkańców królestwa przez nieznane i niebezpieczne stworzenia. Byłam ciekawa jak sobie z tym poradzi jaki król i jak na razie, moim zdaniem, radzi doskonale!
Co do Calypso to również miała przeboje. Wyprawa przez morze, sztorm, piraci i ten jeden przystojniak, który powinien nie żyć… A jednak stoi przed Calypsą i przez niego uśmiechałam się jak głupia gdy zachodziła interakcja między nimi. Ale gdy dowiedziałam się prawdy o nim to miałam taaaaki szok, że aż musiałam odłożyć książkę! Nie dziwię się, że Calypso wielu rzeczy nie rozumiała. W końcu dostawała wiele informacji o nowych terenach, nowej magii, a także o samej sobie. I jeszcze musiała walczyć o przetrwanie używając tych nowych (może i starych?) mocy.
Staram się dużo nie zdradzać, ale ciężko jest, bo chciałoby się tyle powiedzieć o niej. To co przeżyłam to moje, a wy sami musicie się przekonać czy warto. I już mówię, że warto!
Mamy motyw podróży i możemy patrzeć na to z dwóch stron – faktyczną podróż i wewnętrzna podróż bohaterów, by zrozumieć siebie i jak zmienia się ich postrzeganie na świat. Coś cudownego, ja właśnie kocham patrzeć na rozwijające się postacie na przestrzeni tomów. Kręcimy się w klimacie głównie morskim, więc fani piratów powinni być zadowoleni, a jak będzie za dużo wody to można skryć się w królestwie zimy u Lorcana i śledzić jego zmagania. Asia naprawdę super połączyła ich razem, pokazała, że każdy z nich – różne światy – toczą podobne walki.
Nie jest niczego za dużo ani za mało. Nie narzekam również na styk autorki, gdyż jest lekki, czyta się niezwykle przyjemnie i szybko, a i momentami jest zabawnie! Szczególnie gdy występuje Kakun, słodki mangusta. Skradnie wam serca! I nie martwcie się bohaterami ze Smoczych Kryształów – ich także spotkacie tutaj, ale trochę rzadziej. Jednak to da wam trochę smaczka po poprzedniej serii.
Bardzo oczekiwałam na premierę tej książki, choć z drugiej strony obawiałam się czy mi się będzie dalej podobać, gdy nastąpi zmiana głównych bohaterów i miejsce akcji. Niepotrzebnie, bo wszystko było super, przeżyłam różne emocje, a nawet uroniłam łezkę (scena jego poświęcenia dalej boli…). Do tego wydanie książki jest obłędne, totalnie w klimacie!
Jeśli jesteście fanami motywu podróży, morskich klimatów, a przede wszystkim kochacie Smocze Kryształy, to Smocza Pieczęć jest dla was. Asia ponownie wciąga czytelników w wir przygód, trochę przeżuje emocjonalnie i wypluje, ale ostatecznie czytelnik będzie pragnął więcej. Wiem to po sobie, bo właśnie teraz oczekuję na kolejny tom!
🏴☠️Smocza Pieczęć, to kontynuacja “Smoczych Kryształów”, co warto podkreślić, bo fabuła leci dalej, teraz na dwóch kontynentach. Czytałam Kryształy tak z ... 1,5 roku temu i kilka wątków umknęło mi w międzyczasie, w związku z tym trochę zabrakło mi podsumowania pierwszej serii. Jestem też z tych, które uwielbiają podsumowania/streszczenia w fantastyce, bo faktycznie zazwyczaj jest to na tyle rozbudowany świat, że czasami trzeba sobie co nieco przypomnieć 😅. 🏴☠️Uwielbiam wątek z Calypso, bo tu faktycznie mamy ten piracki vibe. Powrót Sorena, który ma swoje tajemnice. Nauka nowej magii, odkrywanie tajemnic nieznanego dla księżniczki kontynentu, próba odnalezienia części rodziny… I wiedza na temat świata, która tak bardzo zamiesza w życiu Calypso… Nie zapomnijmy również o uroczym Kakunie 😂. Uwielbiam tego małego stworka! 🏴☠️Pozostajemy również na Verros i razem z Lorcanem staramy się ogarnąć nową rolę króla, po pozbyciu się Elathy. Dodatkowe obowiązki i opieka nad hybrydami to tylko część z problemów. Mężczyzna nie potrafi sobie tak do końca poradzić z poczuciem własnej wartości, a brak wieści od przyjaciół potęguje ten problem. Lorcan stara się żyć z myślą o tym, że może następny dzień będzie lepszy. Tym bardziej że w okolicznych wioskach zaczynają pojawiać się nowe potwory… 🏴☠️Mamy tutaj sporo akcji, tym bardziej jak na tak krótką historię. Przeskakujemy z jednego kontynentu na drugi, nasi bohaterowie nie dosyć, że walczą z własnymi demonami, to muszą poradzić sobie z nowymi elementami układanki. Jest to książka pełna magii, dziwnych stworzeń i zabawnych momentów, a jednocześnie walki z poczuciem własnej wartości i dylematami uczuciowymi. 🏴☠️Chociaż dla mnie początek był trudny, jak chodzi o sam powrót do tego świata, to książka zapewniła sporo emocji i nie mogę się doczekać kolejnego tomu 🥭
"Smocza Pieczęć. Zasłona zapomnienia" to początek nowej przygody, ale też i kontynuacja losów bohaterów z trylogii "Smocze Kryształy". Autorka płynnie przechodzi z tamtej opowieści i rozpoczyna nową. Tym razem poznamy nowy kontynent, nowe stworzenia oraz nową magię! Brzmi cudownie, czyż nie?
Świat wykreowany przez autorkę jest bardzo ciekawy i z przyjemnością odkrywa się jego kolejne tajemnice i historię. Poznajemy mieszkańców, zarówno ludzi, jak i zwierzęta. Mamy tu nie tylko tych co już mogliśmy poznać i pokochać, ale też i kilka nowych osób. To co autorka tutaj nam zaserwowała jest po prostu genialnym plot twistem, a samo zakończenie aż się prosić by krzyczeć, że chce się ciąg dalszy.
Część historii toczy się też już w znanych nam miejscach i możemy dostrzec rozterki władców, ale i nie tylko. Cała opowieść jest niezwykle wciągająca i nie mogłam się od niej oderwać.
Mamy tu świetny motyw piratów, więc jeśli lubicie morskie przygody to i w tej historii znajdziecie coś dla siebie. Jest to również wielowymiarowa historia, która skrywa w sobie wiele ważnych tematów, jak np. życie z traumą, zaufanie. Bardzo podoba mi się nowy system magiczny tak podobny, ale jednak odmienny od tego, który mogliśmy już poznać w czasie poprzedniej trylogii.
Zauważalny jest rozwój stylu autorki oraz to jak udoskonaliła swój sposób prowadzenia opowieści. Sprawia to, że czytanie jest przyjemnością samą w sobie i nie chce się po prostu odkładać tej książki. Dodatkowo wciągająca historia, którą ma niesamowity klimat i pobudzają emocje, które były uśpione po zakończeniu trylogii "Smocze Kryształy" sprawiają, że ta książka jest po prostu tak dobra.
Ja jestem zachwycona tą książką! Wyczekuję z niecierpliwością kolejnego tomu, bo zdecydowanie muszę wiedzieć co wydarzy się dalej!
Żagle napędzane były przez ciekawość Calypso, która za wszelką cenę chciała odkryć tajemnicę Verros. List od ojca znała już na pamięć dlatego wiedziała, że musi sama popłynąć po odpowiedzi na nurtujące ją pytania.
Tęskniłam za bohaterami z serii „Smocze Kryształy”, (nawet za Locarnem 🙂↕️) więc z przyjemnością sięgałam po książkę każdą wolną chwilą. Akcja toczy się na zupełnie nowym kontynencie, który rządzi się własnymi prawami. Nowa kultura, religia i system magiczny na pierwszy rzut oka wydają się całkiem odmienne, jednakże wszystko płynnie łączy się z tym co już znamy z poprzednich części.
Spodziewałam się, że będzie trochę więcej smoków, ale to nie było niemiłe zaskoczenie. Wiem, że popularne jest wybieranie książkowych mężów, ale tym razem postawię na ulubionego zwierzaka. Kakun kupił mnie od pierwszej strony. Szalona mangusta, uwielbiająca mango, czy przychodzi Wam na myśl lepszy kamrat?🥭
Bardzo podobało mi się, że bohaterowie nie walczyli wyłącznie z zewnętrznym zagrożeniem. Musieli zmierzyć się z własnymi lękami, żeby lepiej poznać własne wnętrze i stać się lepszymi ludźmi.
At this point moja relacja z Joasią to toxic love, ponieważ kocham jej książki, ale ona zawsze w jakiś sposób łamie mi nimi serce, albo je zatrzymuje genialnym plot twistem
Jaki autor zaskoczył Was ostatnio swoją twórczością?
W moim przypadku była to Joanna Karyś i nowe rozdanie jej smoczych historii. Wejście w nowy cykl, który rozpoczyna „Zasłona zapomnienia” było definitywnie pozycją, która przywołała do mnie lato! Dwie perspektywy - księżniczki, która chce poznać siebie i króla, który niekoniecznie chciał nim zostać. Calypso i Lorcan. Okazjonalne wstawki innych postaci, które poznaliśmy w „Smoczych kryształach”. Nowe zagrożenia, w także nowy ląd i… 🥭 MANGUSTA 🥭. To rzecz, za którą miałam chęć autorkę zamordować, bo wyobraźcie sobie mango pojawiające się średnio co 10 stron, kiedy nie możecie go zjeść. Zbrodnia na głodnym czytelniku. Nie możemy zapomnieć również o piratach i skarbach, a przy okazji ich przystojnym kapitanie, który jest trudny do rozwikłania. Takich lubimy najbardziej! Książki Asi już dotychczas były pozycjami, przez które się leciało, ale w tej coś się zmieniło! Już od początku czuć, że na głównych bohaterów nowego łuku narracyjnego wybrała postaci, z którymi pracuje się jej niezwykle dobrze. Ich emocje, przeżycia… To wszystko jest tak łatwe do odbierania, że zdaje się, że możemy wejść w ich buty. Fabuła spina się od początku do końca i jest idealnie wyważona. Trudne decyzje i chwile zwinnie przeplecione humorystycznymi wstawkami. Bohaterowie podejmują niezwykle trudne decyzje i mierzą się z ich konsekwencjami. Warsztat Asi po prostu rozbudowuje się z powieści na powieść, a to definitywnie jej najlepsza książka. To jedna z tych pozycji, które mogę podzielić z czystym sumieniem! Mogę Was zapewnić, że będziecie bawić się rewelacyjnie i umilicie sobie letnie przygody!
P.S. Jeśli znacie Asterixa i Misję Kleopatra przypomnijcie sobie wstawkę o languście i zmieńcie ją na mangustę. Obiecuję, będziecie słyszeć Krystynę Czubównę za każdym razem!