Пьеса Максима Горького (1868—1936), впервые опубликованная в 1910 году в «Сборнике товарищества «Знание» за 1910 год», книга тридцать третья, с подзаголовком «Сцены», и одновременно отдельной книгой с подзаголовками «Мать», «Сцены» в издательстве И.П.Ладыжникова, Берлин. Написана не позднее осени 1910 года.
Russian writer Aleksei Maksimovich Peshkov (Russian: Алексей Максимович Пешков) supported the Bolshevik revolution of 1917 and helped to develop socialist realism as the officially accepted literary aesthetic; his works include The Life of Klim Samgin (1927-1936), an unfinished cycle of novels.
This Soviet author founded the socialist realism literary method and a political activist. People also nominated him five times for the Nobel Prize in literature. From 1906 to 1913 and from 1921 to 1929, he lived abroad, mostly in Capri, Italy; after his return to the Soviet Union, he accepted the cultural policies of the time.
Δεν είναι από τα πιο γνωστά έργα του Μαξίμ Γκόρκι. Ο συγγραφέας εμπνεύστηκε από την Ἁγία Οικογένεια῾του Μαρξ και μας παρουσιάζει τους δεσμούς μιας οικογένειας λίγο πριν την Οκτωβριανή επανάσταση στη Ρωσία. Η οικογένεια ζει σε μια επαρχιακή πόλη κοντά στον Βόλγα. Ο πατέρας πεθαίνει και η μητέρα, η Βάσσα Ζελεσνὀβα αναγκάζετα να πάρει τα ηνία στα χέρια της, ο σκοπός της είναι να διατηρήσει ακμαία την επιχείρηση που έως τότε διαφέντευε ο άντρας της. Στην προσπάθειά της αυτή δεν θα λογαριάσει τίποτα ούτε καν την ευτυχία των παιδιών της, που αυτή την βλέπει με τα δικά της μάτια, με έναν τελείως κυνικό και ψυχρό τρόπο. Η υπηρέτρια της οικογένειας είναι ένα θύμα που την εκμεταλλεύονται τα αφεντικά. Ο θείος είναι ένας μέθυσος γυναικάς. Ο ένας γιος παντρεμένος με μια πονηρή γυναίκα που γίνεται παιχνίδι στα χέρια της. Ο άλλος γιος ερωτευμένος με μια όμορφη γυναίκα που δεν τον αγαπά. Η κόρη επιστρέφει μετά από χρόνια για να πάρει και αυτή μερίδιο από την περιουσία. Παρωδία σχεδόν των κυνικών και αδιάφορων δεσμών όλων των μελών της οικογένειας.
Пьесу можно понимать и под тем видом, будто стремление к накоплениям ничего путного не несёт, что становилось понятным по поведению революционно настроенных детей. Как не думай о ведении дела, сколько не стремись охватить торговое пространство, должен всегда думать о людях, благодаря которым тебе удаётся процветать. Стоит только допустить, будь Васса иного склада ума, — типичной горьковской матерью, — быть содержанию пьесы не столь печальным, и жить главной героине дольше, поскольку она бы существовала во имя других целей. Впрочем, как не рассуждай, благоприятного исхода у пьесы всё равно быть не могло.