What do you think?
Rate this book
นัดนี้...มีความรัก
มีคนเคยบอกไว้...หากวันไหนรู้สึกว่าพลังชีวิตร่อยหรอ ให้ลองแวะมาที่นี่สักครั้ง
ธารชื่นชีวา ดินแดนที่ใครหลายคนกล่าวว่าเป็น ‘โอเอซิสกลางเมืองใหญ่’
พื้นที่พักใจ อันรายล้อมไปด้วยร้านพิเศษแสนอบอุ่น
เช่นเดียวกับร้าน โอบละมุน
คลินิกกายภาพบำบัด
ที่จะเยียวยาร่างกาย...และโอบรับหัวใจของผู้มาเยือนไปพร้อมกัน
ศศิน อดีตนักกีฬายิงปืนทีมชาติในตำนาน ผู้หายลับไปอย่างราวกับคืนเดือนดับ
เขากลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง ในฐานะโค้ชประจำทีมคนใหม่
ณาลัลน์ นักกายภาพสาว ผู้มองเห็นบาดแผลที่เขาเก็บซ่อนไว้
เธอจะเยียวยาให้จันทร์ดับแสง...กลับมาส่องสว่างได้ไหม
ท่ามกลางหน้าที่ และความฝันใหม่
ที่ทั้งสองต้องร่วมเดินไปด้วยหัวใจดวงเดียวกัน
ธารชื่นชีวา ดินแดนที่ใครหลายคนกล่าวว่าเป็น ‘โอเอซิสกลางเมืองใหญ่’
พื้นที่พักใจ อันรายล้อมไปด้วยร้านพิเศษแสนอบอุ่น
เช่นเดียวกับร้าน โอบละมุน
คลินิกกายภาพบำบัด
ที่จะเยียวยาร่างกาย...และโอบรับหัวใจของผู้มาเยือนไปพร้อมกัน
ศศิน อดีตนักกีฬายิงปืนทีมชาติในตำนาน ผู้หายลับไปอย่างราวกับคืนเดือนดับ
เขากลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง ในฐานะโค้ชประจำทีมคนใหม่
ณาลัลน์ นักกายภาพสาว ผู้มองเห็นบาดแผลที่เขาเก็บซ่อนไว้
เธอจะเยียวยาให้จันทร์ดับแสง...กลับมาส่องสว่างได้ไหม
ท่ามกลางหน้าที่ และความฝันใหม่
ที่ทั้งสองต้องร่วมเดินไปด้วยหัวใจดวงเดียวกัน
575 pages, ebook
Published May 15, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
July 15, 2026
Before:
"กูไม่ทำงานกับผู้หญิงคนนั้น"
"มีเขา ไม่มีกู มึงเลือก"
After:
"นี่มันแม่ของลูกชัดๆ"
"แค่นี้พี่ก็แทบจะเป็นทาสเธออยู่แล้ว"
"แฟนครับ ไอ้ปาร์คมันถามว่าทำไมเธอใจกว้างจัง"
"ชอบว่ะ"
"ถ้าไม่มีเธอตอนนี้พี่ก็คงไม่ได้กอดแฟนหรอก กอดลุงแซมอยู่"🐢
"ณาลัลน์เป็นเหรียญทองที่ภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตศศินแล้วครับ🏅"
.........อยากจะแหมมมมมมมมมมมมมมม5555555..............
#นัดนี้...มีความรัก
#อินเอวา
ระดับความแซ่บ:🌶️🌶️🌶️(แรกๆไม่เผ็ดมาเผ็ดปลายๆพอเผ็ดแล้วก็เผ็ดเลย)
ระดับความฟิน:🌚🌑🌘🌗🌖🌕(slowๆค่อยๆฟินขึ้นเรื่อยๆ)
โค้ชโซ่/โซ่/ศศิน🎯ลัลน์/ณาลัลน์
...เรื่องราวความรักแบบค่อยๆรักSlow burn ของโซ่/ศศิน อดีตนักกีฬายิงปืนทีมชาติคนเก่งที่อยู่ๆก็หายเงียบกริบไปจากวงการทิ้งไว้เพียงตำนานที่คนในวงการยังจดจำ -กับ-ลัลน์/ณาลัลน์นักกายภาพสาวสุดสดใสแห่ง "โอบละมุน" คลินิกกายภาพบำบัดที่ตั้งอยู่ใน"ธารชื่นชีวา"
ตอนแรกพระเอกก็มีกำแพงแหละตั้งแง่มีอคติไม่ชอบ ไม่อยากสุงสิงกับนางเอก ตามประสาคนมีเรื่องในใจที่ยังก้าวผ่านไปไม่ได้และเจ็บปวดกับมันอยู่เป็นสิบปี...แต่...เมื่อมีเหตุให้ต้องร่วมงานกันเพราะปาร์คเพื่อนรักขอร้อง(ปนข่มขู่ประชดประชัน55555)โซ่เลยต้องจำใจจำยอมมาเป็น"โค้ชโซ่"ช่วยฝึกนักกีฬายิงปืนรุ่นน้องลงแข่งขัน ส่วนณาลัลน์ก็ตัดสินใจรับงานจากพี่ปาร์กเพื่อนสนิทของพี่สาว เป็นงานที่ท้าทายความสามารถขึ้นอีกขั้นด้วยการมาเป็นนักกายภาพบำบัดให้ทีมนักกีฬายิงปืน
คนนึงก็หมดใจไม่อยากเอาอะไรแล้วชีวิตนี้ มาทำๆตามสัญญาให้จบๆไป ส่วนอีกคนก็ทั้งตื่นเต้นทั้งกังวลกับงานใหม่
คนนึงก็แข็งใส่ตั้งกำแพงไว้สูงปรี๊ดแผ่ไอสังหารรอบตัว ส่วนอีกคนก็อ่อนหวานสดใสเตรียมฆ้อนมาทลายกำแพง และเมื่อเจอกันบ่อยขึ้นจากไม่ชอบหน้า ก็อยากเจอบ่อยๆ อยากเจอทุกวัน ไม่มีอะไรก็หาเรื่องมาเจอ....สุดท้ายโค้ชโซ่คนเท่ก็พ่ายแพ้ต้านทานความสดใสและรอยยิ้มจริงใจของณาลัลน์ไม่ไหว โดนยิงตรงหัวใจ แพ้นำไปก่อนเลย5555555
[ความรู้สึก]
แรกๆอ่านหาว-อ่านหาว เกือบหลับแต่กลับมาได้ เกือบdnfไปหลายครั้งมากกกก เข้าใจคำว่าslow burnถ่องแท้ก็เล่มนี้เลย5555 แต่พอโค้ชโซ่รู้ตัวว่ามีใจ รู้ตัวว่าชอบนะ สนุกขึ้นเลย เอ็นดูเอ็นใจเสียงในหัวของโค้ชโซ่มากกก5555 พอรักกันก็อ่านสนุก มาดูคนเขาจีบกัน เป็นแฟนกัน จับมือกันแก้ปมปัญหาในใจ โดยส่วนตัวแม้เราจะไม่ค่อยเข้าใจปมในใจของโค้ชโซ่ที่ทำให้จับปืนไม่ได้เท่าไหร่(เราพอเข้าใจว่ามันอาจจะเป็นไปได้ที่คนที่กดดันตัวเองให้ทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งมากๆจนเครียดเกินไปจะสามารถกลายเป็นกลัวสิ่งนั้นไปเลยร่างกายจะมีปฏิกิริยาต่อต้านทุกครั้งที่หยิบปืนหรือได้ยินเสียงปืน
แต่มองในมุมเราเองเราไม่ค่อยคล้อยตามกับโรคที่โค้ชโซ่เป็น ไม่เออออกับสาเหตุและปัจจัยที่ทำให้เป็นนี้เท่าไหร่ /สั้นๆคือไม่ค่อยอินกับสาเหตุที่ทำให้โค้ชโซ่จับปืนไม่ได้ค่ะ เราเข้าไม่ถึงความรู้สึกนี้ เราคิดว่าปัญหาเกิดมาจากจิตปรุงแต่งของโค้ชโซ่เอง ) แต่เราชอบตอนลัลน์มาช่วยเยียวยาแฟน คอยฮีลใจ คอยให้กำลังใจ คอยปลุกใจ คอยยั่วแฟนนะ มันจักกะจี้หัวใจ อ่านสบายๆดูคนรักกันจีบกันน่ารักดี
สุดท้าย:
ดีใจที่อ่านจบ การฝืนความง่วงอ่านต่อไปของเราไม่เสียเปล่าเลย ได้พบความน่ารักของโค้ชโซ่ความก๋ากั่นขยันแอ๊วผู้ของยายลัลน์เป็นรางวัล ได้พบคนเลิกหนี แล้วหันมาสู้กับใจตัวเองได้สำเร็จ ข้อความ,โควทต่างๆที่นักเขียนสื่อมาในนิยายมันทัชใจนะ หลายประโยคมันปลอบประโลมหัวใจ และทำให้ได้ครุ่นคิด ตรึกตรองอะไรลึกซึ้ง ที่มากกว่าอ่านนิยายรัก^^
อ้อๆNCมีไม่เยอะแต่มี อยู่ช่วงท้ายๆนะ โค้ชโซ่สอนยัยลัลน์ยิงปืนท่านอน แบบว่าสอนไปสอนมาจากท่านอนกลายเป็น"จับเธอหันเข้าหัวเตียง..."อะค่ะ...กรี๊สสสส55555
โควทที่ชอบ: (เยอะเลย5555)
-"ศศิน ศิระโยธิน โค้ชผู้ฝึกสอนครับ" ตอนอ่านเจอประโยคนี้คือยิ้มตามเลย เท่มากกกก
-"เรากลับด้านซ้ายขวาของพระจันทร์ไม่ได้แต่เรากลับมุมมองได้
แค่เราเปลี่ยนมุมมอง เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ก็เป็นไปได้ขึ้นมา"
-"บางคน เขาอาจไม่เก่งที่จะพูดมันออกมา แต่เขาก็แสดงความรักด้วยวิธีอื่นมากมายไม่ใช่หรือไง เรามีหน้าที่แค่มองให้เห็นมันเท่านั้น"
-"บางครั้งเราไม่ได้ลุกขึ้นเพื่อเอาชนะใคร
แต่ลุกขึ้นมาเพื่อไม่ยอมให้ตัวเองหายไป
และนั่นอาจคือการเกิดใหม่อีกครั้ง"
ปล1.แล้วเราจำสับจริง ณาลัลน์กับฌาลินน์ เนี่ย55555
ปล2.เรื่องต่อไปเป็นเรื่องน้องซอลน้องสาวสุดรักสุดหวงของโค้ชโซ่ เจ้าของร้านเบเกอรี่ "เตาอบทำนองอุ่น"เห็นพระเอกแว้บๆละเหมือนจะเป็นไอ้หนุ่มหน้าหล่อวิศวกรพลังงานคนนั้น😆
"กูไม่ทำงานกับผู้หญิงคนนั้น"
"มีเขา ไม่มีกู มึงเลือก"
After:
"นี่มันแม่ของลูกชัดๆ"
"แค่นี้พี่ก็แทบจะเป็นทาสเธออยู่แล้ว"
"แฟนครับ ไอ้ปาร์คมันถามว่าทำไมเธอใจกว้างจัง"
"ชอบว่ะ"
"ถ้าไม่มีเธอตอนนี้พี่ก็คงไม่ได้กอดแฟนหรอก กอดลุงแซมอยู่"🐢
"ณาลัลน์เป็นเหรียญทองที่ภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตศศินแล้วครับ🏅"
.........อยากจะแหมมมมมมมมมมมมมมม5555555..............
#นัดนี้...มีความรัก
#อินเอวา
ระดับความแซ่บ:🌶️🌶️🌶️(แรกๆไม่เผ็ดมาเผ็ดปลายๆพอเผ็ดแล้วก็เผ็ดเลย)
ระดับความฟิน:🌚🌑🌘🌗🌖🌕(slowๆค่อยๆฟินขึ้นเรื่อยๆ)
โค้ชโซ่/โซ่/ศศิน🎯ลัลน์/ณาลัลน์
...เรื่องราวความรักแบบค่อยๆรักSlow burn ของโซ่/ศศิน อดีตนักกีฬายิงปืนทีมชาติคนเก่งที่อยู่ๆก็หายเงียบกริบไปจากวงการทิ้งไว้เพียงตำนานที่คนในวงการยังจดจำ -กับ-ลัลน์/ณาลัลน์นักกายภาพสาวสุดสดใสแห่ง "โอบละมุน" คลินิกกายภาพบำบัดที่ตั้งอยู่ใน"ธารชื่นชีวา"
ตอนแรกพระเอกก็มีกำแพงแหละตั้งแง่มีอคติไม่ชอบ ไม่อยากสุงสิงกับนางเอก ตามประสาคนมีเรื่องในใจที่ยังก้าวผ่านไปไม่ได้และเจ็บปวดกับมันอยู่เป็นสิบปี...แต่...เมื่อมีเหตุให้ต้องร่วมงานกันเพราะปาร์คเพื่อนรักขอร้อง(ปนข่มขู่ประชดประชัน55555)โซ่เลยต้องจำใจจำยอมมาเป็น"โค้ชโซ่"ช่วยฝึกนักกีฬายิงปืนรุ่นน้องลงแข่งขัน ส่วนณาลัลน์ก็ตัดสินใจรับงานจากพี่ปาร์กเพื่อนสนิทของพี่สาว เป็นงานที่ท้าทายความสามารถขึ้นอีกขั้นด้วยการมาเป็นนักกายภาพบำบัดให้ทีมนักกีฬายิงปืน
คนนึงก็หมดใจไม่อยากเอาอะไรแล้วชีวิตนี้ มาทำๆตามสัญญาให้จบๆไป ส่วนอีกคนก็ทั้งตื่นเต้นทั้งกังวลกับงานใหม่
คนนึงก็แข็งใส่ตั้งกำแพงไว้สูงปรี๊ดแผ่ไอสังหารรอบตัว ส่วนอีกคนก็อ่อนหวานสดใสเตรียมฆ้อนมาทลายกำแพง และเมื่อเจอกันบ่อยขึ้นจากไม่ชอบหน้า ก็อยากเจอบ่อยๆ อยากเจอทุกวัน ไม่มีอะไรก็หาเรื่องมาเจอ....สุดท้ายโค้ชโซ่คนเท่ก็พ่ายแพ้ต้านทานความสดใสและรอยยิ้มจริงใจของณาลัลน์ไม่ไหว โดนยิงตรงหัวใจ แพ้นำไปก่อนเลย5555555
"เขาไม่น่ารู้ตัวเลยว่าเผลอมีใจให้เธอแล้ว…
ตอนไม่รู้ก็ดีอยู่แล้วแท้ๆ พอได้รู้ทันความรู้สึกตัวเองเท่านั้นละ
แม่งเหมือนมันทะลักออกมาเลย"
[ความรู้สึก]
แรกๆอ่านหาว-อ่านหาว เกือบหลับแต่กลับมาได้ เกือบdnfไปหลายครั้งมากกกก เข้าใจคำว่าslow burnถ่องแท้ก็เล่มนี้เลย5555 แต่พอโค้ชโซ่รู้ตัวว่ามีใจ รู้ตัวว่าชอบนะ สนุกขึ้นเลย เอ็นดูเอ็นใจเสียงในหัวของโค้ชโซ่มากกก5555 พอรักกันก็อ่านสนุก มาดูคนเขาจีบกัน เป็นแฟนกัน จับมือกันแก้ปมปัญหาในใจ โดยส่วนตัวแม้เราจะไม่ค่อยเข้าใจปมในใจของโค้ชโซ่ที่ทำให้จับปืนไม่ได้เท่าไหร่(เราพอเข้าใจว่ามันอาจจะเป็นไปได้ที่คนที่กดดันตัวเองให้ทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งมากๆจนเครียดเกินไปจะสามารถกลายเป็นกลัวสิ่งนั้นไปเลยร่างกายจะมีปฏิกิริยาต่อต้านทุกครั้งที่หยิบปืนหรือได้ยินเสียงปืน
แต่มองในมุมเราเองเราไม่ค่อยคล้อยตามกับโรคที่โค้ชโซ่เป็น ไม่เออออกับสาเหตุและปัจจัยที่ทำให้เป็นนี้เท่าไหร่ /สั้นๆคือไม่ค่อยอินกับสาเหตุที่ทำให้โค้ชโซ่จับปืนไม่ได้ค่ะ เราเข้าไม่ถึงความรู้สึกนี้ เราคิดว่าปัญหาเกิดมาจากจิตปรุงแต่งของโค้ชโซ่เอง ) แต่เราชอบตอนลัลน์มาช่วยเยียวยาแฟน คอยฮีลใจ คอยให้กำลังใจ คอยปลุกใจ คอยยั่วแฟนนะ มันจักกะจี้หัวใจ อ่านสบายๆดูคนรักกันจีบกันน่ารักดี
สุดท้าย:
ดีใจที่อ่านจบ การฝืนความง่วงอ่านต่อไปของเราไม่เสียเปล่าเลย ได้พบความน่ารักของโค้ชโซ่ความก๋ากั่นขยันแอ๊วผู้ของยายลัลน์เป็นรางวัล ได้พบคนเลิกหนี แล้วหันมาสู้กับใจตัวเองได้สำเร็จ ข้อความ,โควทต่างๆที่นักเขียนสื่อมาในนิยายมันทัชใจนะ หลายประโยคมันปลอบประโลมหัวใจ และทำให้ได้ครุ่นคิด ตรึกตรองอะไรลึกซึ้ง ที่มากกว่าอ่านนิยายรัก^^
อ้อๆNCมีไม่เยอะแต่มี อยู่ช่วงท้ายๆนะ โค้ชโซ่สอนยัยลัลน์ยิงปืนท่านอน แบบว่าสอนไปสอนมาจากท่านอนกลายเป็น"จับเธอหันเข้าหัวเตียง..."อะค่ะ...กรี๊สสสส55555
โควทที่ชอบ: (เยอะเลย5555)
-"ศศิน ศิระโยธิน โค้ชผู้ฝึกสอนครับ" ตอนอ่านเจอประโยคนี้คือยิ้มตามเลย เท่มากกกก
-"เรากลับด้านซ้ายขวาของพระจันทร์ไม่ได้แต่เรากลับมุมมองได้
แค่เราเปลี่ยนมุมมอง เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ก็เป็นไปได้ขึ้นมา"
-"บางคน เขาอาจไม่เก่งที่จะพูดมันออกมา แต่เขาก็แสดงความรักด้วยวิธีอื่นมากมายไม่ใช่หรือไง เรามีหน้าที่แค่มองให้เห็นมันเท่านั้น"
-"บางครั้งเราไม่ได้ลุกขึ้นเพื่อเอาชนะใคร
แต่ลุกขึ้นมาเพื่อไม่ยอมให้ตัวเองหายไป
และนั่นอาจคือการเกิดใหม่อีกครั้ง"
ปล1.แล้วเราจำสับจริง ณาลัลน์กับฌาลินน์ เนี่ย55555
ปล2.เรื่องต่อไปเป็นเรื่องน้องซอลน้องสาวสุดรักสุดหวงของโค้ชโซ่ เจ้าของร้านเบเกอรี่ "เตาอบทำนองอุ่น"เห็นพระเอกแว้บๆละเหมือนจะเป็นไอ้หนุ่มหน้าหล่อวิศวกรพลังงานคนนั้น😆
May 30, 2026
ศศิน-พี่โซ่ อดีตนักยิงปืนทีมชาติ กับ ณาลัลน์ นักกายภาพบำบัด ... เธอคือผู้เยียวยาเขาให้หลุดพ้นจากความทุกข์ในใจ ... ความไม่ยอมแพ้ของเธอที่จะช่วยดึงเขาให้ออกจากความทรมาน .. ช่วยทำให้เขากลับยืนบนความฝันครั้งใหม่ ชัยชนะไม่ใช่มีเพียงในสนามแข่งขัน ... ชัยชนะในจิตใจตัวเองมันคือที่สุด
June 9, 2026
เรื่องนี้น่ารักมาก ฮอปหนักมาก ตอนแรกนักเขียนบอกว่าฉากหวานน้อย เราว่ามันมากเลยล่ะ นพอดีไปหมด อ่านแล้วเราเหมือนได้รับการเยียวยาไปพร้อมกับพระเอกเลย
โค้ชศศิน(โซ่) > อดีตนักกีฬายิงปืนทีมชาติ เคยได้รับเหรียญทองกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ ที่อยู่ดีๆ ก็หายตัวปจากหน้าวงการ
ณาลัลณ์ (ลัลณ์)> นักกายภาพสาวแห่งคลินิกโอบละมุน เป็นสาวที่รักสนใจ เธอไม่เพียงเป็นคนรักษาฟื้นฟูคนป่วย แต่เธอยังช่วยรักษาใจโค้ชโซ่ด้วย
ส่วนตัวเป็น big fans ของคุณอินเอวาอยู่แล้ว เรื่องนี้พอรู้ว่านางเอกเป็นนักกายภาพเหมือนตัวเองก็รู้สึกตื่นเต้นมาก แต่ตามสไตล์ของคุณอินเอวาที่ถ่ายทอดอาขีพของตัวละครออกมาได้ดีมาก เราซื้อ e-book ตั้งแต่ออกมาวันแรกเลย และอ่านยันเช้า นักเขียนบอกว่าเป็นหนึ่งในเรื่องที่ยาวที่สุดในบรรดานิยายทั้งหมด แต่เราว่าพออ่านจบแล้วอยากอ่านต่อ ไม่ยาวเลย อยากรู้เรื่องราวความน่ารักของคู่นี้อีก เดี๋ยวเรื่องถัดไปจะเป็นน้องสาวของโค้ชโซ่ จะรอติดตามนะคะ
โค้ชศศิน(โซ่) > อดีตนักกีฬายิงปืนทีมชาติ เคยได้รับเหรียญทองกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ ที่อยู่ดีๆ ก็หายตัวปจากหน้าวงการ
ณาลัลณ์ (ลัลณ์)> นักกายภาพสาวแห่งคลินิกโอบละมุน เป็นสาวที่รักสนใจ เธอไม่เพียงเป็นคนรักษาฟื้นฟูคนป่วย แต่เธอยังช่วยรักษาใจโค้ชโซ่ด้วย
ส่วนตัวเป็น big fans ของคุณอินเอวาอยู่แล้ว เรื่องนี้พอรู้ว่านางเอกเป็นนักกายภาพเหมือนตัวเองก็รู้สึกตื่นเต้นมาก แต่ตามสไตล์ของคุณอินเอวาที่ถ่ายทอดอาขีพของตัวละครออกมาได้ดีมาก เราซื้อ e-book ตั้งแต่ออกมาวันแรกเลย และอ่านยันเช้า นักเขียนบอกว่าเป็นหนึ่งในเรื่องที่ยาวที่สุดในบรรดานิยายทั้งหมด แต่เราว่าพออ่านจบแล้วอยากอ่านต่อ ไม่ยาวเลย อยากรู้เรื่องราวความน่ารักของคู่นี้อีก เดี๋ยวเรื่องถัดไปจะเป็นน้องสาวของโค้ชโซ่ จะรอติดตามนะคะ
Displaying 1 - 3 of 3 reviews