Ο χορός των ψευδαισθήσεων

by Dimitris Stefanakis, Δημήτρης Στεφανάκης

8 Νοεμβρίου 2011. Ο Αλέξανδρος Σάντσας ή Αλεκίνος δίνει τέλος στη ζωή του διχάζοντας μια ολόκληρη χώρα που βρίσκεται ήδη σε κρίση. Ο Μάνος Πιερίδης, μέλος μιας παρέας στην οποία ανήκε ο αυτόχειρας, αναθυμάται στιγμές από την κοινή τους ζωή στη δεκαετία του ενενήντα. Η μνήμη του ψηλαφεί τα ανέμελα χρόνια της νιότης, τον ανεκπλήρωτο έρωτά του για την Έλια, τη νεαρή δασκάλα χορού, την πολυκύμαντη φιλία του με τον Σέργιο. Μέσα από μικρά και μεγάλα επεισόδια που οδηγούν στο σήμερα αναδεικνύεται το ψηφιδωτό χαρακτήρων ενός λαού που χόρεψε στον ρυθμό των ψευδαισθήσεων προτού βυθιστεί σε μια απρόσμενη περιπέτεια.

Ένα μυθιστόρημα για τη δοκιμασία της ζωής και του έρωτα με φόντο την πολύκροτη κρίση.

280 pages, Paperback

First published April 2, 2015

About the author

Dimitris Stefanakis (Greek: Δημήτρης Στεφανάκης) is a fiction writer and translator.
In 2011 his novel Days of Alexandria (Greek: Μέρες Αλεξάνδρειας; Spanish: Los días de Alejandría ; French: Jours d'Alexandrie) was awarded the French "Prix Méditerranée étranger" and the ""International Cavafy Award for prose."
He has translated contemporary literature (Saul Bellow, John Updike, Margaret Atwood, E.M. Forster, Joseph Brodsky) into Greek.

Reviews

[Infada Spain · Rating 5 out of 5]

Το νέο βιβλίο του Δημήτρη Στεφανάκη μετράει πέντε μέρες κυκλοφορίας κι εγώ μόλις έκλεισα την τελευταία του σελίδα θέλοντας απεγνωσμένα να διαβάσω κι άλλο!
Είναι αλήθεια ότι από τη στιγμή που θ' αγαπήσεις τη γραφή ενός συγγραφέα, την αγαπάς για πάντα. Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με τον Δημήτρη Στεφανάκη...ό,τι βήματα κι αν μας δείξει, είναι απολύτως σίγουρο ότι θα λικνιστούμε στο ρυθμό του. Πέρα, λοιπόν, από το εμφανέστατο κίνητρο να διαβάσει κανείς το βιβλίο, που είναι η αγάπη για το χορό, υπάρχει και η οξυδερκής ματιά του συγγραφέα πάνω στο θέμα της κρίσης, κυρίως σε εκείνο το κομμάτι της που αγγίζει τις ζωές των περισσότερων από μας-τα αναπάντητα γιατί και τα πώς. Αν υπολογίσει κανείς και το δέλεαρ του ανεκπλήρωτου αέναου έρωτα και της λυκοφιλίας (που τόσο ανθεί στην εποχή μας) με φόντο τα φοιτητικά χρόνια της δεκαετίας του '90 και τις τρελαμένες διαδρομές της "ασυνάρτητης νιότης" μας (του Στεφανάκη ο όρος), ε τότε είναι κατανοητή η έλξη που ασκεί το βιβλίο πάνω μας! Έλξη που χρειάστηκε πολύ από τη δύναμή μου για ν' αποκοπώ από τα πλοκάμια της και ν' αφήσω πίσω μου τον Μάνο και την Έλια, τους εμπνευσμένους ήρωες του Στεφανάκη.

[Marbook_gr · Rating 5 out of 5]

Υπέροχο!!! Ανυπομονώ να διαβάσω και αλλα έργα του!!

[Ιωάννα · Rating 4 out of 5]

3.5

[Tassos Bog · Rating 5 out of 5]

Το καλύτερο βιβλίο που διάβασα μέχρι στιγμής για φέτος. Αν και διστακτικός καθώς κάποια άλλα βιβλία του κ. Στεφανακη δεν με είχαν ενθουσιάσει είχα τις επιφυλάξεις μου. Τ ο βιβλίο αυτό από την αρχή σε κερδίζει με τον τρόπο γραφής του που ρέει πραγματικά ανεμπόδιστα και σε παρασύρει μέχρι το τέλος. Μια παρέα φίλων που ζει και σπουδάζει στην Αθήνα, ζει την ζωή της χορεύοντας. Διαβάζοντας το σε πιάνει νοσταλγία για τα δικά σου φοιτητικά χρόνια για τα στέκια στην Αθήνα που σε κάποια έχεις βρεθεί και γενικά ήταν γεμάτο γνώριμες εικόνες από την Αθήνα. Ένα βιβλίο γεμάτο αλήθειες για τις φιλίες και τους έρωτες που άλλοτε διαρκούν και άλλοτε όχι, έτσι είναι η ζωή εξάλλου. Πραγματικά αξίζει κάποιος να το διαβάσει!

[Danai Mandalidou · Rating 3 out of 5]

Γυναικεία γραφή, ναι. Αλλά τόσο τόσο ρομαντικοοοο. Πολύ ωραία ιδέα. Ωραία εποχή. Νοσταλγικες περιγραφες. Περιμενα μια ιστορια αυτοκτονίας με λίγο έρωτα. Τελικά ήταν μια ιστορια έρωτα με λίγο αυτοκτονία, λίγο κρίση, και λίγο υπέροχη ηθογραφία ανθρώπων δηλητηριασμένων από φιλοδοξίες.
Νομίζω πως η «καλοί vs κακοί» προσεγγιση που είχε το βιβλίο λίγο με χαλασε, αλλά ταυτόχρονα την έβρισκα με την κατασκευή και εξέλιξη του Σεργιου σε καιροσκόπο δικηγόρο-λαμόγιο. Κλισε, θα λέγαμε, εικόνα της κοινωνίας για μια αδηφάγα ελιτ, αλλά μπορεί απλά να μου έφταιγε το POV του τόσο ηθικού και αντικαπιταλιστη πρωταγωνιστη μας. Γενικά ο Στεφανακης δεν δυσκολεύτηκε στην δημιουργία ρόλων και ακολούθησε το μοτίβο: the good, the bad and the victim. Α! And the girl, προφανώς. Γιατί τι νοσταλγικά 90s θα είχαμε χωρίς Αυτήν;
Πάντως σαν βιβλίο με μετέφερε και με ταξίδεψε οπως προσδοκούσα.