Zorgouderschap past zelden in hokjes en nog minder in woorden die de lading dekken. Zorgen keren telkens terug, en wat voor de buitenwereld vanzelfsprekend lijkt, vraagt binnenskamers voortdurend afstemmen.
Dit boek zoekt geen oplossingen en reikt geen stappenplan aan. Het laat zien wat er gebeurt wanneer zorg geen fase blijkt, maar een manier van leven. Het brengt onder woorden wat vaak onuitgesproken blijft in gesprekken, dossiers en goedbedoelde adviezen.
Het groeide uit gedeelde ervaringen en werd geschreven met en voor zorgouders, en voor wie naast hen staat: familie, vrienden, collega’s, hulpverleners en beleidsmakers. Voor iedereen die wil begrijpen wat het vraagt om de zorg, die nooit helemaal stopt, anders vast te houden.
Want niemand kiest voor dit clubje.
Maar het helpt wel om te weten dat het bestaat en dat je er niet alleen in zit.
Ik vind jullie boek eigenlijk verplichte studie/bijscholing voor zorgverleners. Ik ga er eentje cadeau doen aan de geweldige psychologe van mijn kinderen en vragen of ze het uitleent (of ool cadeau doet 😉) aan haar collega's. Ik denk dat ik dit boek af en toe er terug eens ga bijhalen om me gesteund en begrepen te voelen. Jullie woorden zijn zo helend. 💜
Deze boodschap schreef ik hen. Ik denk dat elke zorgouder die dit leest, zich nooit zou begrepen zal voelen als nu. Elk woord, elke zin, elk hoofdstuk zou van ieder van ons kunnen komen... daarom doet het net zo deugd. Er zijn wel mensen die begrijpen wat we meemaken... Ook al zijn dit vreemden; het voelt zo dichtbij.
Dankjewel voor het maken van dit boek. Ik hoop zo dat deze boodschap zeer ver verspreid wordt en liefst niet alleen in België, maar hoe geweldig zou het niet zijn als dit boek vertaald wordt in zeer veel verschillende talen?