What do you think?
Rate this book
Zwermkoorts
324 pages, Kindle Edition
Published May 26, 2026
About the author
Kristien Dieltiens
49 books18 followersKristien Dieltiens kreeg een kunstzinnige en pedagogische opleiding. Zelf moeder van vijf kinderen werkt ze sinds 1974 intensief met kinderen, wat haar de inspiratie levert voor haar boeken.
Zij won in 2002 de Prijs van de Vlaamse Kinder- en Jeugdjury met haar eerste jeugdroman, Olrac.
Kristien Dieltiens in de Nederlandstalige Wikipedia
Kristien Dieltiens in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Kristien Dieltiens bij uitgeverij Clavis
Kristien Dieltiens had an artistic and pedagogical training. A mother of five children, she works extensively with children since 1974, which gives her the inspiration for her books.
She won de Prijs van de Vlaamse Kinder- en Jeugdjury (Prize of the Flemish Child and Youth Jury) in 2002 with her first youth novel, Olrac.
Zij won in 2002 de Prijs van de Vlaamse Kinder- en Jeugdjury met haar eerste jeugdroman, Olrac.
Kristien Dieltiens in de Nederlandstalige Wikipedia
Kristien Dieltiens in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Kristien Dieltiens bij uitgeverij Clavis
Kristien Dieltiens had an artistic and pedagogical training. A mother of five children, she works extensively with children since 1974, which gives her the inspiration for her books.
She won de Prijs van de Vlaamse Kinder- en Jeugdjury (Prize of the Flemish Child and Youth Jury) in 2002 with her first youth novel, Olrac.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
June 7, 2026
4/5 ⭐️ | prachtig geschreven, maar een zwaar verhaal. Het einde heeft me geraakt.
Ook fijn dat de pagina’s in her verleden donker waren en heden gewoon papier. Zo was het zeer goed onderscheiden welk deel je las!
Ook fijn dat de pagina’s in her verleden donker waren en heden gewoon papier. Zo was het zeer goed onderscheiden welk deel je las!
June 8, 2026
Boekrecensie: Zwermkoorts (Ondertitel: Een roadtrip met de dood op de hielen)
Auteur: Kristien Dieltiens
Beoordeling: 5 sterren
Waarom deze score: Het verhaal is ontzettend rauw, intens en confronterend, maar tegelijkertijd prachtig poëtisch geschreven. De combinatie van de onderhuidse spanning, de psychologische diepgang en de emotionele zoektocht van het hoofdpersonage maakt dit een indrukwekkend meesterwerk dat je niet meer loslaat en diep ontroert.
Perspectief en tijdsvorm: Eerste persoonsverteller (ik-perspectief vanuit Daisy). Het hele boek is geschreven in de verleden tijd, wat perfect aansluit bij de setting en het verhaal.
Samenvatting:
Zwermkoorts is een rauwe en psychologisch geladen New Adult roadtrip waarin de dood constant op de hielen zit. Het verhaal volgt Daisy tijdens een zinderende en beklemmende reis die zich afspeelt tegen de achtergrond van het grensgebied tussen de Verenigde Staten en Mexico en het broeierige zuiden. Daisy is op de vlucht voor haar verleden en voor zichzelf, terwijl ze worstelt met intense psychologische klachten, trauma's en dwangmatige gedachten. Het verhaal snijdt diepe, maatschappelijke en persoonlijke thema's aan, zoals overlevingsdrang, een giftige ouder-kindrelatie, traumaverwerkin, het misbruik van het geloof in de opvoeding en het terug vinden van jezelf. Het is een indrukwekkende en beklemmende zoektocht naar identiteit en heling, waarin getracht wordt oude patronen te verbreken om zo tot een 'derde geboorte' te komen.
Schrijfstijl:
De schrijfstijl van Kristien Dieltiens is toegankelijk, maar tegelijkertijd literair, dromerig en ontzettend poëtisch. Ze maakte gebruik van korte, krachtige en directe zinnen waarin geen woord te veel stond, waardoor de situations rauw en direct binnenkwamen. Haar stijl was zeer zintuiglijk; de broeierige hitte, de koorts en de geuren waren bijna tastbaar voor de lezer. De tekst bevatte prachtige Vlaamse smaakmakers die het verhaal een herkenbare, mooie cadans gaven. Daarnaast was de schrijfstijl rijk aan gelaagde metaforen en natuurbeelden zoals insecten in glazen potjes die naadloos aansloten bij het thema. Hoewel poëtische boeken soms traag kunnen aanvoelen, zorgde de unieke combinatie met de korte, functionele zinnen er hier juist voor dat de leeservaring krachtig werd versterkt en het tempo hoog bleef.
Verhaallijn:
De plot was opgebouwd als een psychologische slow-burner die startte met een onderhuidse spanning en versnelde naarmate de roadtrip vorderde. De structuur van het verhaal was heel slim gevisualiseerd door het gebruik van witte en grijze pagina's. De witte pagina's volgden het heden in een logische lijn van A naar Z, waarin Daisy de reis maakte in haar auto en in haar hoofd. De grijze pagina's toonden het verleden, waarin steeds meer 'slotjes' van haar geblokkeerde herinneringen afgingen. Deze flashbacks sprongen door de tijd en sloten aan bij de 28 genummerde locaties op de landkaart voorin het boek. Dit kris-kraspatroon weerspiegelde Daisy's mentale staat perfect. De realistische elementen uit de echte wereld, zoals specifieke politieke regels omtrent Amerika/Mexico en bekende, emotionele nummers die in de auto werden meegezongen maakten de verhaallijn ijzersterk en geloofwaardig.
Karakterontwikkeling:
Het hoofdpersonage Daisy was ontzettend diepgaand en realistisch uitgewerkt. Door het intieme ik-perspectief kroop je direct in haar hoofd en voelde het alsof je haar dagboek las. In het begin voelde ze bijna verdoofd door alles wat ze had meegemaakt, maar gedurende de roadtrip zag je haar transformatie. Ze zette zichzelf bewust in een situatie waarin ze haar verleden onder ogen móést zien—een vorm van exposure therapie. Haar worsteling met een gemiste jeugd, waarin ze nooit echt kind heeft kunnen zijn en nooit haar eigen weg heeft kunnen vinden, de strugeling door het verlenden in haar hoofd en haar uiteindelijke groei naar het vinden van zichzelf en rust, was prachtig en raakte me echt.
Thema’s en boodschap:
De centrale thema's waren traumaverwerking, sterfelijkheid, zelfbeschadiging, een vertroebeld zelfbeeld, zus en Broer band en de zoektocht naar een eigen identiteit. Het boek sneed daarnaast de schrijnende problematiek aan van kinderen die door het systeem glippen en niet op tijd gezien of gehoord worden. Ook de schaduwzijde van religie kwam effectief naar voren door het misbruik van gods woord binnen een giftige opvoeding. Het verhaal zette de lezer intens aan het denken over wat sommige mensen moeten doormaken en hoe wanhopig iemand kan zijn. De boodschap van hoop en zelfontdekking, waarbij het verleden uiteindelijk onder ogen werd gezien om te kunnen helen, was ontzettend krachtig uitgewerkt.
Emotionele impact:
Dit boek riep een constante, beklemmende spanning en diepe emoties op. Het voelde zo realistisch dat het bijna een waargebeurd verhaal had kunnen zijn, wat de impact erg confronterend maakte. Er zaten heftige, emotioneel belaste scènes in, maar de auteur koos haar woorden zo zorgvuldig dat je wel precies wist wat er aan de hand was, zonder dat je het als lezer in detail hoefde te herbeleven. De connectie met Daisy was intens, en de ontlading aan het einde van het boek was zo groot dat het mij echt heel emotioneel achterliet.
Sterke punten:
Het absolute sterkste punt was de unieke balans tussen de poëtische, dromerige schrijfstijl en de rauwe, snelle pacing. Ook de visuele en functionele vormgeving met de witte en grijze pagina's en de landkaart voorin was een groot pluspunt. De seksscènes waren subtiel en functioneel ingezet; ze droegen puur bij aan de beklemming en de heling binnen het verhaal. Tot slot was de manier waarop de zware thema's herkenbaar en feitelijk in de echte wereld waren geplaatst, zonder onnodige details, een prachtig staaltje schrijverschap.
Conclusie:
Zwermkoorts is een intense, adembenemende New Adult die een onuitwisbare indruk achterlaat. Het is geen boek voor iedereen vanwege de heftige en verontrustende thematiek, waar je als lezer tegen moet kunnen. Het is echter een absolute aanrader voor lezers die houden van confronterende, psychologische verhalen die zo diep en intens voelen dat ze waargebeurd overkomen. De literaire kwaliteit, de rake emoties en de sterke opbouw maken dit boek meer dan de moeite waard.
Leeservaring:
Mijn persoonlijke ervaring met het boek was ontzettend intens. Vanaf het begin, dat opende met een gewaardeerde triggerwarning en een intrigerende cover, werd ik volledig meegezogen in de roadtrip. Het voelde alsof ik zelf in de auto zat en de herinneringen met Daisy deelde. Wat mij het meest bijblijft is de bewondering voor hoe ze langzaam zichzelf begon terug te vinden. Van het einde werd ik echt heel emotioneel; het liet me echt in tranen achter. Dit is een verhaal dat nog een paar keer door mijn hoofd zal gaan en nog heel lang zal blijven nasidderen.
Ik heb dit boek als recensie-exemplaar gelezen, dit is mijn persoonlijke mening.
Auteur: Kristien Dieltiens
Beoordeling: 5 sterren
Waarom deze score: Het verhaal is ontzettend rauw, intens en confronterend, maar tegelijkertijd prachtig poëtisch geschreven. De combinatie van de onderhuidse spanning, de psychologische diepgang en de emotionele zoektocht van het hoofdpersonage maakt dit een indrukwekkend meesterwerk dat je niet meer loslaat en diep ontroert.
Perspectief en tijdsvorm: Eerste persoonsverteller (ik-perspectief vanuit Daisy). Het hele boek is geschreven in de verleden tijd, wat perfect aansluit bij de setting en het verhaal.
Samenvatting:
Zwermkoorts is een rauwe en psychologisch geladen New Adult roadtrip waarin de dood constant op de hielen zit. Het verhaal volgt Daisy tijdens een zinderende en beklemmende reis die zich afspeelt tegen de achtergrond van het grensgebied tussen de Verenigde Staten en Mexico en het broeierige zuiden. Daisy is op de vlucht voor haar verleden en voor zichzelf, terwijl ze worstelt met intense psychologische klachten, trauma's en dwangmatige gedachten. Het verhaal snijdt diepe, maatschappelijke en persoonlijke thema's aan, zoals overlevingsdrang, een giftige ouder-kindrelatie, traumaverwerkin, het misbruik van het geloof in de opvoeding en het terug vinden van jezelf. Het is een indrukwekkende en beklemmende zoektocht naar identiteit en heling, waarin getracht wordt oude patronen te verbreken om zo tot een 'derde geboorte' te komen.
Schrijfstijl:
De schrijfstijl van Kristien Dieltiens is toegankelijk, maar tegelijkertijd literair, dromerig en ontzettend poëtisch. Ze maakte gebruik van korte, krachtige en directe zinnen waarin geen woord te veel stond, waardoor de situations rauw en direct binnenkwamen. Haar stijl was zeer zintuiglijk; de broeierige hitte, de koorts en de geuren waren bijna tastbaar voor de lezer. De tekst bevatte prachtige Vlaamse smaakmakers die het verhaal een herkenbare, mooie cadans gaven. Daarnaast was de schrijfstijl rijk aan gelaagde metaforen en natuurbeelden zoals insecten in glazen potjes die naadloos aansloten bij het thema. Hoewel poëtische boeken soms traag kunnen aanvoelen, zorgde de unieke combinatie met de korte, functionele zinnen er hier juist voor dat de leeservaring krachtig werd versterkt en het tempo hoog bleef.
Verhaallijn:
De plot was opgebouwd als een psychologische slow-burner die startte met een onderhuidse spanning en versnelde naarmate de roadtrip vorderde. De structuur van het verhaal was heel slim gevisualiseerd door het gebruik van witte en grijze pagina's. De witte pagina's volgden het heden in een logische lijn van A naar Z, waarin Daisy de reis maakte in haar auto en in haar hoofd. De grijze pagina's toonden het verleden, waarin steeds meer 'slotjes' van haar geblokkeerde herinneringen afgingen. Deze flashbacks sprongen door de tijd en sloten aan bij de 28 genummerde locaties op de landkaart voorin het boek. Dit kris-kraspatroon weerspiegelde Daisy's mentale staat perfect. De realistische elementen uit de echte wereld, zoals specifieke politieke regels omtrent Amerika/Mexico en bekende, emotionele nummers die in de auto werden meegezongen maakten de verhaallijn ijzersterk en geloofwaardig.
Karakterontwikkeling:
Het hoofdpersonage Daisy was ontzettend diepgaand en realistisch uitgewerkt. Door het intieme ik-perspectief kroop je direct in haar hoofd en voelde het alsof je haar dagboek las. In het begin voelde ze bijna verdoofd door alles wat ze had meegemaakt, maar gedurende de roadtrip zag je haar transformatie. Ze zette zichzelf bewust in een situatie waarin ze haar verleden onder ogen móést zien—een vorm van exposure therapie. Haar worsteling met een gemiste jeugd, waarin ze nooit echt kind heeft kunnen zijn en nooit haar eigen weg heeft kunnen vinden, de strugeling door het verlenden in haar hoofd en haar uiteindelijke groei naar het vinden van zichzelf en rust, was prachtig en raakte me echt.
Thema’s en boodschap:
De centrale thema's waren traumaverwerking, sterfelijkheid, zelfbeschadiging, een vertroebeld zelfbeeld, zus en Broer band en de zoektocht naar een eigen identiteit. Het boek sneed daarnaast de schrijnende problematiek aan van kinderen die door het systeem glippen en niet op tijd gezien of gehoord worden. Ook de schaduwzijde van religie kwam effectief naar voren door het misbruik van gods woord binnen een giftige opvoeding. Het verhaal zette de lezer intens aan het denken over wat sommige mensen moeten doormaken en hoe wanhopig iemand kan zijn. De boodschap van hoop en zelfontdekking, waarbij het verleden uiteindelijk onder ogen werd gezien om te kunnen helen, was ontzettend krachtig uitgewerkt.
Emotionele impact:
Dit boek riep een constante, beklemmende spanning en diepe emoties op. Het voelde zo realistisch dat het bijna een waargebeurd verhaal had kunnen zijn, wat de impact erg confronterend maakte. Er zaten heftige, emotioneel belaste scènes in, maar de auteur koos haar woorden zo zorgvuldig dat je wel precies wist wat er aan de hand was, zonder dat je het als lezer in detail hoefde te herbeleven. De connectie met Daisy was intens, en de ontlading aan het einde van het boek was zo groot dat het mij echt heel emotioneel achterliet.
Sterke punten:
Het absolute sterkste punt was de unieke balans tussen de poëtische, dromerige schrijfstijl en de rauwe, snelle pacing. Ook de visuele en functionele vormgeving met de witte en grijze pagina's en de landkaart voorin was een groot pluspunt. De seksscènes waren subtiel en functioneel ingezet; ze droegen puur bij aan de beklemming en de heling binnen het verhaal. Tot slot was de manier waarop de zware thema's herkenbaar en feitelijk in de echte wereld waren geplaatst, zonder onnodige details, een prachtig staaltje schrijverschap.
Conclusie:
Zwermkoorts is een intense, adembenemende New Adult die een onuitwisbare indruk achterlaat. Het is geen boek voor iedereen vanwege de heftige en verontrustende thematiek, waar je als lezer tegen moet kunnen. Het is echter een absolute aanrader voor lezers die houden van confronterende, psychologische verhalen die zo diep en intens voelen dat ze waargebeurd overkomen. De literaire kwaliteit, de rake emoties en de sterke opbouw maken dit boek meer dan de moeite waard.
Leeservaring:
Mijn persoonlijke ervaring met het boek was ontzettend intens. Vanaf het begin, dat opende met een gewaardeerde triggerwarning en een intrigerende cover, werd ik volledig meegezogen in de roadtrip. Het voelde alsof ik zelf in de auto zat en de herinneringen met Daisy deelde. Wat mij het meest bijblijft is de bewondering voor hoe ze langzaam zichzelf begon terug te vinden. Van het einde werd ik echt heel emotioneel; het liet me echt in tranen achter. Dit is een verhaal dat nog een paar keer door mijn hoofd zal gaan en nog heel lang zal blijven nasidderen.
Ik heb dit boek als recensie-exemplaar gelezen, dit is mijn persoonlijke mening.
June 6, 2026
Recensie - Zwerm Koorts
De schrijfstijl van het boek moet ik even inkomen, het is wat poëtischer geschreven dan de meeste boeken die ik ken. Als je een beetje in de schrijfstijl bent gekomen pakt het boek je al wat meer.
Daisy die heeft een trauma, ze loopt al lange tijd bij een psycholoog maar we weten niet waarvoor. Dat lijkt een heel groot geheim te zijn, en ik ben erg benieuwd wat dat grote geheim is. Wat we wel weten is dat de namen van haar moeder en broertje niet genoemd mogen worden bij therapie.
Je leest ook terugblikken van het verleden, hier lees je hoe de band tussen haar moeder en broertje is. En je leest dat zowel Daisy als Willow (haar broertje) ziek lijken te zijn, hun moeder is de hele tijd bezig met dat ze veel niet mogen eten en veel medicatie moeten nemen. Mijn gevoel zegt dat ze die medicatie misschien niet nodig hebben, maar dat hun moeder hun ziek houd omdat dat aandacht oplevert van anderen… Zo vertrekken ze ook van plekken als mensen iets door krijgen, en wordt er rattengif gevonden in het bloed van Willow.
Daisy die gaat in dit boek op een roadtrip om erachter te komen waar haar trauma vandaan komt, en wat er met Willow en Pearl (haar moeder) is gebeurd. Je gaat mee in haar gedachten en ze schrijft ook veel op Memo blaadjes om een patroon te gaan zien. Dit aspect geeft wat mysterie aspecten wat ik heel erg leuk vind.
Verder in het boek lezen we een herinnering van Daisy, ze leert een vrouw kennen genaamd Rose. Zij komt op mij over als een heks, ze weet enorm veel van kruiden en doet meerdere vrouwelijke rituelen rondom de volle maan. Dit stuk zorgde ervoor dat ik kon levelen met Rose, wat heel erg fijn was💗. Ook omdat ik dit onderwerp helemaal niet verwacht had in het boek.
Ik ben blij dat ik door heb gelezen na wat twijfel of de schrijfstijl iets voor mij was, want ik heb me uiteindelijk goed vermaakt en het was super spannend!
Uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts en Boekencafé dankjewel voor dit recensie exemplaar!✨
De schrijfstijl van het boek moet ik even inkomen, het is wat poëtischer geschreven dan de meeste boeken die ik ken. Als je een beetje in de schrijfstijl bent gekomen pakt het boek je al wat meer.
Daisy die heeft een trauma, ze loopt al lange tijd bij een psycholoog maar we weten niet waarvoor. Dat lijkt een heel groot geheim te zijn, en ik ben erg benieuwd wat dat grote geheim is. Wat we wel weten is dat de namen van haar moeder en broertje niet genoemd mogen worden bij therapie.
Je leest ook terugblikken van het verleden, hier lees je hoe de band tussen haar moeder en broertje is. En je leest dat zowel Daisy als Willow (haar broertje) ziek lijken te zijn, hun moeder is de hele tijd bezig met dat ze veel niet mogen eten en veel medicatie moeten nemen. Mijn gevoel zegt dat ze die medicatie misschien niet nodig hebben, maar dat hun moeder hun ziek houd omdat dat aandacht oplevert van anderen… Zo vertrekken ze ook van plekken als mensen iets door krijgen, en wordt er rattengif gevonden in het bloed van Willow.
Daisy die gaat in dit boek op een roadtrip om erachter te komen waar haar trauma vandaan komt, en wat er met Willow en Pearl (haar moeder) is gebeurd. Je gaat mee in haar gedachten en ze schrijft ook veel op Memo blaadjes om een patroon te gaan zien. Dit aspect geeft wat mysterie aspecten wat ik heel erg leuk vind.
Verder in het boek lezen we een herinnering van Daisy, ze leert een vrouw kennen genaamd Rose. Zij komt op mij over als een heks, ze weet enorm veel van kruiden en doet meerdere vrouwelijke rituelen rondom de volle maan. Dit stuk zorgde ervoor dat ik kon levelen met Rose, wat heel erg fijn was💗. Ook omdat ik dit onderwerp helemaal niet verwacht had in het boek.
Ik ben blij dat ik door heb gelezen na wat twijfel of de schrijfstijl iets voor mij was, want ik heb me uiteindelijk goed vermaakt en het was super spannend!
Uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts en Boekencafé dankjewel voor dit recensie exemplaar!✨
May 28, 2026
Wat een indrukwekkend verhaal heeft Kristien Dieltens geschreven. Vanaf de eerste pagina voelde ik dat dit geen boek zou worden dat je zomaar even leest en daarna naast je neerlegt. Dit is een verhaal dat langzaam onder je huid kruipt, dat pijn doet, raakt en je tegelijk laat nadenken over trauma, loyaliteit en de blijvende impact van een jeugd waarin je nooit echt veilig bent geweest.
Wanneer de vierentwintigjarige Daisy het huis in Wichita erft van imker Saturnino — een Mexicaanse man die acht jaar eerder korte tijd haar buur was — wordt ze gedwongen terug te keren naar een verleden dat ze jarenlang probeerde weg te duwen. Acht jaar geleden kwam haar leven abrupt tot stilstand toen haar moeder en jongere broer Willow plots verdwenen, zonder afscheid. Sindsdien worstelt Daisy niet alleen met het gemis, maar ook met haar eigen geheugen dat haar in de steek lijkt te laten. De terugkeer naar Wichita voelt daardoor niet alleen als een fysieke reis, maar vooral als een emotionele confrontatie met alles wat ze jarenlang heeft proberen te vergeten.
Kristien Dieltens verstaat echt de kunst om haar lezers volledig in een verhaal te trekken. Haar schrijfstijl is beeldend, gevoelig en bij momenten bijna poëtisch, zonder ooit moeilijk te worden. Juist die combinatie samen met het plot zelf maakte dat ik voortdurend bleef verderlezen. De auteur gebruikt prachtige metaforen en symboliek om emoties tastbaar te maken. Thema’s als verandering, loslaten en jezelf (opnieuw) proberen herstellen keren voortdurend terug in het verhaal.
“Ik wilde mezelf terugtrekken uit gebeurtenissen. Wortels verwijderen, woekerend in de aarde, onkruid en overbodige wortels.”
De schrijfster laat met haar boek zien dat een mens, hoe beschadigd ook, langzaam opnieuw kan groeien. Dat herstel geen rechte lijn is, maar bestaat uit kleine stappen vooruit, momenten van inzicht en het voorzichtig herwinnen van controle over jezelf en je lichaam.
Van bij de start wordt duidelijk dat Daisy zwaar getraumatiseerd is door haar jeugd. Haar moeder, die haar kinderen gebruikte om aandacht en medelijden op te wekken, drukte een enorme stempel op hun leven. Via hoofdstukken in het verleden onthult de schijfster hoe Daisy en Willow zijn opgegroeid en hoe zij leerden om enkel de waarheid van hun moeder te geloven en uit te spreken. Dat maakte het verhaal niet alleen aangrijpend, maar soms ook bijzonder confronterend.
Die loyaliteit tegenover een moeder die hen zoveel schade heeft berokkend, vond ik misschien wel een van de opvallendste aspecten van het verhaal. Het laat zien hoe complex familiebanden kunnen zijn en hoe moeilijk het is om je los te maken van iemand van wie je tegelijk houdt en bang bent.
Dit is geen luchtig of gemakkelijk boek. Het behandelt zware thema’s en kruipt diep in je hoofd en hart. Toch voelde het nergens uitzichtloos aan. Integendeel: tussen alle pijn en gebroken herinneringen door schuilt ook hoop, herstel en de zoektocht naar een eigen identiteit.
Kristien Dieltens heeft me met dit verhaal volledig weten te raken. Een beklijvende, emotionele en bijzonder sterke roman die nog lang in mijn hoofd zal blijven nazinderen.
Wanneer de vierentwintigjarige Daisy het huis in Wichita erft van imker Saturnino — een Mexicaanse man die acht jaar eerder korte tijd haar buur was — wordt ze gedwongen terug te keren naar een verleden dat ze jarenlang probeerde weg te duwen. Acht jaar geleden kwam haar leven abrupt tot stilstand toen haar moeder en jongere broer Willow plots verdwenen, zonder afscheid. Sindsdien worstelt Daisy niet alleen met het gemis, maar ook met haar eigen geheugen dat haar in de steek lijkt te laten. De terugkeer naar Wichita voelt daardoor niet alleen als een fysieke reis, maar vooral als een emotionele confrontatie met alles wat ze jarenlang heeft proberen te vergeten.
Kristien Dieltens verstaat echt de kunst om haar lezers volledig in een verhaal te trekken. Haar schrijfstijl is beeldend, gevoelig en bij momenten bijna poëtisch, zonder ooit moeilijk te worden. Juist die combinatie samen met het plot zelf maakte dat ik voortdurend bleef verderlezen. De auteur gebruikt prachtige metaforen en symboliek om emoties tastbaar te maken. Thema’s als verandering, loslaten en jezelf (opnieuw) proberen herstellen keren voortdurend terug in het verhaal.
“Ik wilde mezelf terugtrekken uit gebeurtenissen. Wortels verwijderen, woekerend in de aarde, onkruid en overbodige wortels.”
De schrijfster laat met haar boek zien dat een mens, hoe beschadigd ook, langzaam opnieuw kan groeien. Dat herstel geen rechte lijn is, maar bestaat uit kleine stappen vooruit, momenten van inzicht en het voorzichtig herwinnen van controle over jezelf en je lichaam.
Van bij de start wordt duidelijk dat Daisy zwaar getraumatiseerd is door haar jeugd. Haar moeder, die haar kinderen gebruikte om aandacht en medelijden op te wekken, drukte een enorme stempel op hun leven. Via hoofdstukken in het verleden onthult de schijfster hoe Daisy en Willow zijn opgegroeid en hoe zij leerden om enkel de waarheid van hun moeder te geloven en uit te spreken. Dat maakte het verhaal niet alleen aangrijpend, maar soms ook bijzonder confronterend.
Die loyaliteit tegenover een moeder die hen zoveel schade heeft berokkend, vond ik misschien wel een van de opvallendste aspecten van het verhaal. Het laat zien hoe complex familiebanden kunnen zijn en hoe moeilijk het is om je los te maken van iemand van wie je tegelijk houdt en bang bent.
Dit is geen luchtig of gemakkelijk boek. Het behandelt zware thema’s en kruipt diep in je hoofd en hart. Toch voelde het nergens uitzichtloos aan. Integendeel: tussen alle pijn en gebroken herinneringen door schuilt ook hoop, herstel en de zoektocht naar een eigen identiteit.
Kristien Dieltens heeft me met dit verhaal volledig weten te raken. Een beklijvende, emotionele en bijzonder sterke roman die nog lang in mijn hoofd zal blijven nazinderen.
June 22, 2026
Ik keek heel erg uit naar dit boek en het stelde absoluut niet teleur! Een verhaal met een donker randje, dat afwisselt tussen heden en verleden en gaandeweg echt onder je vel kruipt. Dieltiens schrijft vlot en verbloemt niet. Alles is zoals het is en dat geeft dit verhaal net zoveel kracht. Hier en daar was het misschien net wat te expliciet voor mij, maar het droeg ook bij aan de beklemmende sfeer. De personages zaten goed in elkaar. Vooral Daisy was psychologisch zeer sterk uitgewerkt en de relatie met haar moeder gaf me soms kippenvel. Naar het einde toe vond ik het misschien een beetje langdradig worden, maar ik heb dit boek echt graag gelezen. Eentje die me nog lang zal bijblijven!
3,75✨️
3,75✨️
Displaying 1 - 5 of 5 reviews