Tunnelvisie - Kind van de 'Maasbach sekte' is het rauwe, razend spannende en onthullende verhaal van Danny Grootveld. Hij groeide op in de familie Maasbach, binnen de gesloten gemeenschap rond zijn charismatische maar controlerende oom, de tv-dominee die zijn jeugd vormde en zijn identiteit probeerde te breken.
Op het eerste gezicht lijkt Danny het ideale, brave, toegewijde kerkkind: gehoorzaam en dienstbaar in een wereld waarin twijfel zonde is en volledige overgave de norm. Binnen de sektarische The Blessing Family worden manipulatie, geestelijke onderdrukking en extreme loyaliteit vermomd als liefde, gehoorzaamheid en 'goddelijke roeping'. Jarenlang hoort Danny dezelfde dwingende boodschap: Danny moet dood. Er mag niks van Danny overblijven. Alleen dan ben je goed genoeg.
Wanneer hij als jongvolwassene voor het eerst voelt dat er iets fundamenteel mis is, begint een zware innerlijke strijd. Pas als hij samen met zijn vrouw, ouders en grootouders wordt geëxcommuniceerd uit de beweging, ontstaat er ruimte om te zien hoe diep de schade werkelijk zit.
In Tunnelvisie biedt Danny als eerste en enige familielid van Maasbach een unieke inkijk in de gesloten wereld van God, geld en macht. Hij vertelt openhartig over de duistere dynamiek binnen de beweging, over de prijs die hij en zijn dierbaren betaalden, en over de lange, vaak pijnlijke weg naar vrijheid. Van de verstikkende controle in zijn jeugd tot zijn carrière als tv-maker en spreker: dit is het verhaal van iemand die leerde kijken voorbij angst en indoctrinatie.
Veronique las 'Tunnelvisie' geschreven door Danny Grootveld.
Haar mening lees je hieronder. ⬇️
Aan de buitenkant lijkt Danny Grootveld het perfecte kerkkind: gehoorzaam, toegewijd en overtuigd van zijn geloof. Maar achter de gesloten deuren van de Maasbach-familie groeit hij op in een wereld waar controle, angst en blinde gehoorzaamheid de dienst uitmaken. Twijfelen mag niet, jezelf zijn al helemaal niet.
Jarenlang leeft Danny met de boodschap dat hij zichzelf volledig moet wegcijferen om goed genoeg te zijn. Pas wanneer hij samen met zijn vrouw, ouders en grootouders uit de beweging wordt gezet, begint hij te beseffen hoe diep de invloed van die wereld op zijn leven is geweest.
In 'Tunnelvisie' vertelt Danny openhartig zijn indrukwekkende verhaal. Hij neemt je mee achter de schermen van een gesloten gemeenschap waar geloof, macht en manipulatie hand in hand gaan. Het is een persoonlijk, aangrijpend en soms schokkend verhaal over losbreken uit een verstikkend systeem, het terugvinden van jezelf en de lange weg naar vrijheid.
In Huize Koukleum worden waargebeurde verhalen altijd met veel interesse gelezen en toen ik dit boek zag, was mijn interesse meteen gewekt. Ik las eerder al boeken over sekten en ik vind het altijd boeiend hoe iemand in dit leven terecht komt. Danny wordt in 1987 geboren. Hij groeit op met het geloof van de Maasbach-familie.
Hij vertelt openhartig en eerlijk zijn verhaal. Hoe hij opgroeit en hierbij ook het gevoel heeft dat hij op zijn plek is. Maar er ontstaat steeds meer wregel. Zijn oom David Maasbach en diens broer John zijn manipulatief en ik krijg tijdens het lezen regelmatig de kriebels. Niemand mag succesvoller of beter zijn dan hun. Zoals regelmatig gezegd werd 'Danny moet dood, Danny moet helemaal dood'. Hierbij vroeg ik me werkelijk af hoe mensen zo kunnen denken. Maar het is duidelijk dat de broers Maasbach heilig van zichzelf overtuigd zijn.
Danny laat ook duidelijk zien dat hij eigenlijk pas nadat hij uit de Maasbach sekte gezet is, helder krijgt dat het een sekte is en dat kan ik best begrijpen. Hij is hier mee opgegroeid en weet dus niet beter. Ook laat hij mailwisseling zien, waarbij je als buitenstaander al meteen voelt dit klopt niet, maar waarbij Maasbach door manipulatie steeds weer op de ontvanger inpraat en ik als lezer kon begrijpen waarom Danny dit geloofde.
Des te verder Danny opklom in het Maasbach imperium, des te groter werd de druk, de manipulatie en het in de kiem smoren van zijn eigen wil. Danny mocht niks meer voor zichzelf willen, geen dromen, geluk of ambities. Alles moest in het teken van Maasbach staan.
Ezra, zijn vrouw, zag naar mijn gevoel eerder in wat Maasbach voor invloed had en dat Danny volledig afhankelijk was hiervan. Gelukkig hebben Danny en Ezra elkaar terug gevonden. Ze lijken me een bijzonder sterk koppel die nu met beide voeten op de grond staan.
In een waargebeurd gverhaal vind ik het altijd een extra pluspunt als er een fotokatern aanwezig is. Dit is in dit boek ook het geval en hierdoor gaat het verhaal nog veel meer leven.
Het is niet alleen een verhaal over een sekte maar vooral ook over familie, trouw, loyaliteit en familiebanden. Het laat duidelijk zien dat, op het moment dat je in de sekte zit, je niet in de gaten hebt dat je gemanipuleerd wordt.
Het is een verhaal wat leest als een thriller en waarbij dingen gebeuren die te bizar voor woorden zijn. Dit boek bewijst dat het echte leven soms bizarder is dan de spannendste fictie.
Dit boek ontvingen wij van Growing Stories. Dit beïnvloedt onze mening niet.
Danny schrijft open, reflectief en zonder opsmuk, waardoor je moeiteloos blijft lezen. Gisteren gekocht, vandaag uitgelezen. Ik stapte er niet helemaal blanco in: ik maakte zelf bijna tien jaar deel uit van deze gemeenschap (achteraf gezien een sekte) en het verlaten ervan was zeer ingrijpend. Dat in woorden vatten en aan een ander uitleggen vind ik vaak moeilijk. Dat maakte het boek extra herkenbaar, pijnlijk en verrassend troostend.
Wat ik bijzonder vond, is hoe hij de pijn en het verdriet niet verzacht, maar tegelijk ruimte houdt voor nuance: de ‘daders’ worden niet los gezien van het systeem waarin zij zelf zijn gevormd — alsof ook zij in een kooitje geboren zijn.
Ook de manier waarop hij schrijft over het opnieuw opbouwen van een identiteit na excommunicatie (creëren), over verantwoordelijkheid en eigenaarschap, vond ik sterk. De uitspraak “Birds born in a cage think flying is an illness” kwam meermaals bij me op tijdens het lezen. Een citaat waaruit ik toentertijd veel troost putte.
Dank Danny, voor de dappere daad deze hersenspinsels te delen.
Heel indrukwekkend en tegelijk treurig. Het enge is dat ik het vaak eens ben met Maasbach toen ik tijdens het lezen wat rondklikte op zijn YouTube. Dit bewijst maar weer dat je iemand niet moet beoordelen op zijn woorden maar op de vruchten die hij draagt, tenslotte zei Jezus al dat er valse profeten zouden komen en David Maasbach is er zeker 1!
3,5⭐️ Wat doen mensen elkaar toch vreselijke dingen aan onder de noemer ‘kerk zijn’ en religie.
Allereerst: wat een moedige schrijver om al deze verhalen te delen. Je wordt door de schrijfstijl het boek in gezogen, daardoor leest het vlot.
Ik had graag nog meer gelezen over het herstel proces van de schrijver nadat hij uit de Maasbach sekte weg was. Naar mijn idee bleef dat stuk van het boek nogal een abstract verslag. En misschien is dat proces ook nog zoveel gaande dat de schrijver daarover een paar jaar nog over schrijft.
Indrukwekkend, interessant, erg goed geschreven. En bijzonder dat het geen cynisch boek is geworden, maar een boek van mensen die hun geloof hebben behouden.