Se fossi in te...

by Julien Green

Qui n'a rèvé d'échapper à un moi trop connu, et le plus souvent inconfortable, pour entrer dans la peau d'un autre, qu'on s'imagine forcément plus fort et plus heureux ? Ce pouvoir est donné à Fabien. Nouveau Protée, il peut devenir qui lui plaît, corps et âme. Alors commence le grand voyage de la connaissance, car pouvoir ètre un autre, c'est avoir à sa disposition tous les ètres. Fabien découvre la beauté, l'intelligence, la richesse. Il peut devenir à son gré le meurtrier, le héros, le penseur, l'amoureux. Le seul domaine que son aventure lui interdit par définition, c'est l'innocence. Et Fabien mourra, redevenu lui-mème, sous le poids de tant de sentiments et de destinées traversés.
Paru en 1947, Si j'étais vous... est à la fois un grand mythe romanesque à placer dans la descendance de Dr Jekill et Mr Hyde, et une réflexion tendue, douloureuse, sur l'éternelle insatisfaction de l'individu prisonnier d'un destin.

Genres: Novels, France, Fiction

296 pages, Paperback

First published January 1, 1949

About the author

Julien Green was an American writer, who authored several novels, including Léviathan and Each in His Own Darkness. He wrote primarily in French.

Reviews

[yelenska · Rating 2 out of 5]

2.5*
J'ai beaucoup aimé le début, puis je me suis vachement ennuyée juste après le fameux pacte. Puis a commencé la deuxième partie avec des nouveaux personnages. J'ai eu alors un regain d'intérêt, et de la curiosité de voir comment cela allait être relié au personnage principal. J'ai trouvé cette partie de l'histoire sympathique mais un peu longuette (quoique, pas autant que la première partie). L'idée c'est que quelqu'un de beau n'est pas forcément heureux et peut être un peu trop simplet, à contraster avec l'homme dont il a pris le corps juste avant qui est un auteur et traducteur tourmenté mais qui s'intéresse à tous les détails qui l'entourent. J'aime bien la fin où l'on retrouve ce côté mystérieux des premières cinquante pages.

[Stephen Durrant · Rating 3 out of 5]

I have mixed feelings about this novel--of course, everything I read successfully in French gets a little boost in my ratings, since I still struggle with the language. Anyway, the novel deals with a wish nearly all of us have had at one time or another: gee, it would sure be nice to be someone else, at least for a while. Well, this happens in this novel, thanks to some help from a dark Satanic figure named M. Bittomart. The result is not too surprising: our protagonist discovers that everyone has problems, including even (surprise?) good-looking people. Okay! Nevertheless, I was getting into the story when suddenly Part 1 ended and Part 2 began with a whole new cast of characters and a typical story of an unhappy family with a tyrannical, hypocrite father. Then my only interest became when and how the two stories would converge. Well, they did, eventually, but not entirely to my satisfaction. At least I finished with a slight sigh of relief and more-or-less understood the sometimes tangled tale. Anyway, Julien Green was an American who was born in France, wrote mainly in French, and became a member of the famous Académie Francaise, so he does have some admirers, especially of his multi-volume diary. The latter will have to wait until I can shift my soul, through some Bittomartish hocus focus, into the body and mind of a far faster reader of French.

[Manuel Taboada · Rating 5 out of 5]

El protagonista de esta novela, Fabien, obtiene una fórmula que le permite cambiar de cuerpo y de personalidad. Eternamente insatisfecho, comenzará a hacer uso de la misma y descubrirá el peligro que entraña. Posiblemente es la mejor novela de Julien Green, muy bien escrita (como todas las suyas) y con el habitual reparto de personajes angustiados, atrapados en el pecado y viviendo en atmósferas opresivas. Hacia la mitad de la novela, el autor provoca un radical cambio de cámara hacia otro personaje que se convierte por unos capítulos en protagonista hasta que se produce el ineludible choque con Fabien.

[Luke Dailey · Rating 3 out of 5]

Such a disappointing ending for such a potentially cool concept. So freaking lame I’m angry.

[John Kemp · Rating 2 out of 5]

A rather unsatisfying novel about metempsychosis, which starts with an interesting premise but rather runs out of plot- or indeed point. The ability to inhabit another person's identity is preeminently what novelists are supposed to do after all, though Green seems to have missed this suggestive parallel. Can any of us truly be said to exist as individuals, or are we rather the recipients of a script dictated by our past history, which we are generally too idle or cowed to question? This is maybe one of the ideas bubbling in the background of what might have been an entertaining Gidean sotie, but soon lapses into a fairly tame fantasy, whose moral is perhaps that the happiness of others is generally illusory. A diffuse, occasionally charming, Catholic sensibility pervades the novel, though its main character seems to act without any discernible scruple and does not finally achieve much in the way of insight either. There is surely a much more interesting and thoughtful novel to be written on this theme.

[Katie Lynn · Rating 3 out of 5]

I'm wavering between a 3 or 4 star rating. I couldn't predict what would happen next; always refreshing in a novel. But there could have been more depth and development. It seemed like every time he became someone else, he was eager to get out right away. But perhaps that was just one of his character flaws? Overall, it was an interesting read that I enjoyed.

[Carla · Rating 5 out of 5]

Este fue unos de los primeros libros que leí del autor y unos de los primeros libros que tuve en mi biblioteca. Su historia es increíble pero a la vez triste.
El protagonista, Fabien, tiene la habilidad de cambiar de cuerpo y se sumergirá en varios de ellas, descubrirá las historias de cada uno de los individuos hasta que llegará con el último haciéndole experimentar algo fuera en común.

[Mohammad Sheydaee · Rating 1 out of 5]

ترجمه کتاب ضعیف به نظر می‌رسد. هرچند با متن اصلی تطبیق نداده ام. متن کتاب هم آنچنان اش دهان سوزی نیست. هرچند ترجمه پارازیت های ز ادب در طول کتاب می‌اندازد.
لینک طاقچه
https://taaghche.com/book/8835/%D9%85...

[Ailin · Rating 1 out of 5]

افتضاح

[Mohammad farhadpour · Rating 2 out of 5]

I even don’t finish this book, the story doesn’t involve you.

[Gaetan Gillet · Rating 2 out of 5]

Entre 2 et 3, le début est prometteur mais ça se perd en route ..

[Jeanfrance Jean · Rating 3 out of 5]

Quelques longueurs dommage

[Valerio Amanti · Rating 2 out of 5]

Con uno stile molto classico, che mantiene tutta una sua austera bellezza, il libro porta avanti una idea molto interessante, ma sviluppata in modo molto altalenante.
Nella prima parte seguiamo il protagonista che passa da una persona all'altra con una velocità che non mi aspettavo, rende un po' difficile capire dove vuole andare a parare.
Anche se la descrizione dell'interiorità del protagonista è resa sempre in un modo molto interessante e mai banale. Riesce davvero a realizzare un mimesi dei pensieri del protagonista che si mescolano in con quelli dell'"ospite" in un modo che risulta davvero naturale.
La seconda parte sarebbe molto interessante, se non fosse per le prime 40 pagine che formano di fatto una lunghissima introduzione, e sono la sezione più noiosa del libro.
Comunquesono rimasto positivamente colpito dall'introspezione di tanti personaggi che è gestita in modo magistrale, anche in mancanza della possibilità di fare molto spazio a ciascuno.

[Mh3n · Rating 5 out of 5]

به» لکه‌ای از جوهر که روی خشک‌کن بود خیره‌شد،‌ مثل آن‌که قرار بود این لکه جوابِ سؤالش را بدهد. لکه‌ای با شکل غیرعادی که آدم را به فکر سایة یک دستِ بدون شست می‌انداخت و وقتی که خوب به آن نگاه می‌کردی خیال می‌کردی که حرکت می‌کند. حرکتی هرچند مختصر، از راست به چپ. فابین چند روز پیش هم متوجه این قضیه شده بود. انگشتان دراز و باریک از یک حرص به‌خصوص حکایت می‌کرد. به دست یک دزد شباهت داشت،‌ ولی دزدی که چیزی غیر از پول و طلا دزدیده باشد.
فابین زمزمه کرد: «دزد باد.» آن‌گاه بلندتر تکرار کرد: «دزد باد، ‌ دزد باد.» و بعد بدون توقف نوشت:
او را دزد باد می‌نامیدند چون‌که با وجود کوششی که می‌کرد، هرگز موفقیتی به دست نمی‌آورد. چشمان درشتی شبیه به بچه‌گوزن داشت. چشمانی که از هم خیلی فاصله داشتند و موهای مشکی که دائماً به روی پیشانیش می‌ریخت و مثل پر نرم و درخشان بود. هر از گاهی شروع به خواندن آوازهایی می‌کرد که کلماتش معنی نداشت ولی دست آخر کسانی که آن کلمات را می‌شنیدند ناراحت می‌شدند.
پدرش از او می‌پرسید: «این چرندیات را از کدام جهنم دره‌ای می‌آوری؟» و او جواب می‌داد: «من دنبال آن‌ها نمی‌گردم، ‌باد هوا وقتی که از برج‌های کلیسا گذر می‌کند آن‌ها را برایم می‌آورد.» آن‌وقت پدرش دست دراز می‌کرد که به او سیلی بزند، ولی دزد باد خیلی چابک‌تر از آن بود که بتوانند گیرش بیندازند و در می‌رفت و دیگر تا شب کسی او را نمی‌دید».

[scott]

in english though (Harper, New York 1950)