What do you think?
Rate this book
Gabinet doktora Spinozy
Tetsuro Omachi był kiedyś gwiazdą medycyny – błyskotliwym internistą z wielkimi sukcesami i świetlaną przyszłością. Teraz pracuje w małym szpitalu. Zrezygnował z prestiżu i ambicji, które go napędzały. Po tragicznej śmierci siostry postanawia zmienić swoje życie i zaopiekować się jej synem. Czy można jednak uciec od pytań, które nie dają spokoju?
Codzienność Omachiego to nie tylko kolejne przypadki medyczne, lecz także spotkania z pacjentami, które wystawiają na próbę jego przekonania o sensie leczenia, granicach medycyny i ludzkiej wytrzymałości. Gdy do zespołu dołącza młoda stażystka Mari Minami, pełna ideałów i wiary w naukę, Omachi musi na nowo zmierzyć się z własnymi wyborami i z tym, co naprawdę oznacza bycie lekarzem.
Zainspirowana filozofią Spinozy opowieść Sosuke Natsukawy łączy realizm pracy lekarza z czułą refleksją nad życiem, chorobą i stratą. To historia o tym, że nie wszystko da się naprawić, ale nawet w obliczu bezradności można odnaleźć sens, spokój i wdzięczność.
Poruszająca, pełna ciepła i refleksji opowieść o życiu, które nie zawsze daje odpowiedzi, lecz zawsze pokazuje, że człowiek ma wolność: wolność poszukiwania światła.
Codzienność Omachiego to nie tylko kolejne przypadki medyczne, lecz także spotkania z pacjentami, które wystawiają na próbę jego przekonania o sensie leczenia, granicach medycyny i ludzkiej wytrzymałości. Gdy do zespołu dołącza młoda stażystka Mari Minami, pełna ideałów i wiary w naukę, Omachi musi na nowo zmierzyć się z własnymi wyborami i z tym, co naprawdę oznacza bycie lekarzem.
Zainspirowana filozofią Spinozy opowieść Sosuke Natsukawy łączy realizm pracy lekarza z czułą refleksją nad życiem, chorobą i stratą. To historia o tym, że nie wszystko da się naprawić, ale nawet w obliczu bezradności można odnaleźć sens, spokój i wdzięczność.
Poruszająca, pełna ciepła i refleksji opowieść o życiu, które nie zawsze daje odpowiedzi, lecz zawsze pokazuje, że człowiek ma wolność: wolność poszukiwania światła.
384 pages, Hardcover
First published October 25, 2023
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 27 of 27 reviews
August 3, 2026
Czytało się przyjemnie, ale od połowy zaczęło być nużąco..
March 16, 2026
fantastyczna
Jestem naprawdę pozytywnie zaskoczona, bo początek wywołał we mnie mieszane uczucia.
Świetnie odbieram przemyślenia na temat zdrowia, choroby, szczęścia czy po prostu życia i codzienności. Zwraca uwagę na to co niewidziane czy na ludzkie ograniczenia. Autor będacy lekarzem mógł wprowadzić autentyczność w historii osadzonej w szpitalu i na uniwerku. Unikalność tła odbieram bardzo pozytywnie.
Książka skłania do mocnej refleksji i faktycznie pozwala złapać oddech. Świetny comfort book, może nie wzrusza, ale potrafi ukoić.
Jestem naprawdę pozytywnie zaskoczona, bo początek wywołał we mnie mieszane uczucia.
Świetnie odbieram przemyślenia na temat zdrowia, choroby, szczęścia czy po prostu życia i codzienności. Zwraca uwagę na to co niewidziane czy na ludzkie ograniczenia. Autor będacy lekarzem mógł wprowadzić autentyczność w historii osadzonej w szpitalu i na uniwerku. Unikalność tła odbieram bardzo pozytywnie.
Książka skłania do mocnej refleksji i faktycznie pozwala złapać oddech. Świetny comfort book, może nie wzrusza, ale potrafi ukoić.
July 25, 2026
"W końcu pacjent to też człowiek". Aż parsknęłam, kiedy przeczytałam to zdanie. Niby oczywistość, a tak łatwo o niej zapomnieć. Pacjent też człowiek, lekarz też człowiek, uczeń też człowiek, nauczyciel też człowiek - prosta prawda, która powinna być nadrzędną dla wszystkich. Ona właśnie wybrzmiewa w powieści "Gabinet doktora Spinozy".
Niespieszna opowieść o pracy lekarzy w małej przychodni w Kioto staje się opowieścią o wyborach życiowych i o zrozumieniu, czego tak naprawdę potrzebujemy, by nasza egzystencja była wystarczająca.
Tetsurō Omachi mógł budować swoją karierę w zawrotnym tempie, wspinać się po drabinie sukcesów zawodowych, uczyć innych, słowem - realizować się jako lekarz w blasku chwały. Zrezygnował z tego wszystkiego, by zająć się osieroconym siostrzeńcem. Mógł zamienić się w zgorzkniałego człowieka, rozpamiętującego dawne czasy i każdego dnia żałującego decyzji. Nikt wtedy nie byłby wygrany - ani chłopiec, ani pacjenci, ani sam Tetsurō. Wewnętrzna pokora pozwoliła mu cieszyć się tym, co ma, bez żalu, z uśmiechem (może czasami smutnym). Praca internisty w zespole złożonym z ciekawych osobników (mój ulubieniec to były psychiatra Junosuke Akishika) jest żmudna i niezbyt spektakularna. Wielu pacjentów to osoby wiekowe albo śmiertelnie chore, którymi trzeba się opiekować, a w stosownym momencie po prostu pozwolić odejść. To też sztuka - zrozumieć, że nie zawsze umiejętności lekarza wystarczą.
To specyficzna powieść. Prosta, czasem monotonna w opisach praktyk lekarskich. Tetsurō nie ma peleryny superbohatera, bywa zmęczony, po prostu jest człowiekiem (łasym na słodkości).
Sosuke Natsukawa w tej powieści o lekarzu uczy czytelnika, że wewnętrzna zgoda na to, jak toczy się nasze życie, to podstawa szczęścia.
Niespieszna opowieść o pracy lekarzy w małej przychodni w Kioto staje się opowieścią o wyborach życiowych i o zrozumieniu, czego tak naprawdę potrzebujemy, by nasza egzystencja była wystarczająca.
Tetsurō Omachi mógł budować swoją karierę w zawrotnym tempie, wspinać się po drabinie sukcesów zawodowych, uczyć innych, słowem - realizować się jako lekarz w blasku chwały. Zrezygnował z tego wszystkiego, by zająć się osieroconym siostrzeńcem. Mógł zamienić się w zgorzkniałego człowieka, rozpamiętującego dawne czasy i każdego dnia żałującego decyzji. Nikt wtedy nie byłby wygrany - ani chłopiec, ani pacjenci, ani sam Tetsurō. Wewnętrzna pokora pozwoliła mu cieszyć się tym, co ma, bez żalu, z uśmiechem (może czasami smutnym). Praca internisty w zespole złożonym z ciekawych osobników (mój ulubieniec to były psychiatra Junosuke Akishika) jest żmudna i niezbyt spektakularna. Wielu pacjentów to osoby wiekowe albo śmiertelnie chore, którymi trzeba się opiekować, a w stosownym momencie po prostu pozwolić odejść. To też sztuka - zrozumieć, że nie zawsze umiejętności lekarza wystarczą.
To specyficzna powieść. Prosta, czasem monotonna w opisach praktyk lekarskich. Tetsurō nie ma peleryny superbohatera, bywa zmęczony, po prostu jest człowiekiem (łasym na słodkości).
Sosuke Natsukawa w tej powieści o lekarzu uczy czytelnika, że wewnętrzna zgoda na to, jak toczy się nasze życie, to podstawa szczęścia.
August 20, 2026
🌿🩺 Gabinet doktora Spinozy Sōsuke Natsukawy to niezwykle spokojna, refleksyjna i pełna ciepła opowieść, która przypomina, że największe życiowe prawdy często kryją się w zwyczajnych chwilach. Autor zabiera czytelnika do niewielkiego szpitala w Kioto, gdzie codzienność lekarzy nie opiera się na spektakularnych operacjach czy dramatycznych zwrotach akcji, lecz na rozmowach, obecności i uważnym towarzyszeniu pacjentom w najtrudniejszych momentach ich życia. To książka, która nie próbuje szokować ani wywoływać emocji na siłę. Jej największą siłą jest subtelność oraz niezwykła umiejętność zatrzymywania czytelnika przy sprawach, o których na co dzień zbyt rzadko myślimy.
🌿🩺 Główny bohater, doktor Tetsuro Omachi, to postać, którą trudno zapomnieć. Kiedyś był cenionym lekarzem z wielkimi ambicjami, jednak osobista tragedia całkowicie odmieniła jego sposób patrzenia na życie. Sōsuke Natsukawa stworzył bohatera pełnego spokoju, empatii i pokory, który doskonale rozumie, że medycyna nie zawsze jest w stanie pokonać chorobę. Zamiast skupiać się wyłącznie na leczeniu ciała, stara się przede wszystkim dostrzegać człowieka oraz jego historię. Obserwowanie jego codziennych spotkań z pacjentami pozwala spojrzeć na zawód lekarza z zupełnie innej perspektywy, znacznie bardziej ludzkiej i pełnej zrozumienia.
🌿🩺 Bardzo spodobała mi się relacja między doktorem Omachim a młodą stażystką Mari Minami. Ich rozmowy nie dotyczą jedynie medycznych przypadków, lecz stają się okazją do rozważań nad sensem cierpienia, odpowiedzialnością lekarza i granicami ludzkich możliwości. Sōsuke Natsukawa w naturalny sposób zestawia doświadczenie z młodzieńczym idealizmem, pokazując, że żadna ze stron nie posiada wszystkich odpowiedzi. Dzięki temu książka zachęca do własnych przemyśleń i nie narzuca czytelnikowi jednego sposobu postrzegania świata.
🌿🩺 Ogromnym atutem tej powieści jest jej wyjątkowy klimat. Kioto zostało przedstawione z ogromną czułością, a spokojne uliczki, niewielkie gabinety, codzienne rytuały i otaczająca przyroda tworzą atmosferę sprzyjającą refleksji. Sōsuke Natsukawa pisze w niezwykle delikatny sposób, pozwalając wybrzmieć emocjom bez zbędnego patosu. Nawet najtrudniejsze tematy, takie jak śmierć, nieuleczalne choroby czy poczucie bezradności, przedstawione są z ogromnym wyczuciem. Dzięki temu lektura nie przytłacza, lecz pozostawia po sobie spokój i wewnętrzne wyciszenie.
ㅤ
🌿🩺 W książce szczególnie urzekło mnie to, że autor nie skupia się wyłącznie na medycynie. Filozoficzne rozważania inspirowane myślą Spinozy zostały wplecione w fabułę w bardzo naturalny sposób i skłaniają do zastanowienia się nad tym, czym jest wolność, szczęście oraz akceptacja tego, czego nie możemy zmienić. Sōsuke Natsukawa pokazuje, że siła człowieka nie zawsze polega na walce za wszelką cenę. Czasami największą odwagą jest przyjęcie rzeczywistości taką, jaka jest, i odnalezienie sensu nawet w najtrudniejszych doświadczeniach.
ㅤ
🌿🩺 Gabinet doktora Spinozy to piękna, mądra i niezwykle poruszająca powieść, która zostaje z czytelnikiem na długo po zakończeniu lektury. Sōsuke Natsukawa stworzył historię pełną empatii, życiowej mądrości i subtelnych emocji, przypominając, że największą wartością często okazuje się zwykła obecność drugiego człowieka. To książka, która nie daje prostych odpowiedzi, ale zachęca do zatrzymania się, spojrzenia na własne życie z większym spokojem i docenienia chwil, które na co dzień wydają się zupełnie zwyczajne. Z całego serca polecam ją wszystkim miłośnikom literatury refleksyjnej, która koi, wzrusza i pozostawia po sobie wyjątkowe poczucie wewnętrznego spokoju.
🌿🩺 Główny bohater, doktor Tetsuro Omachi, to postać, którą trudno zapomnieć. Kiedyś był cenionym lekarzem z wielkimi ambicjami, jednak osobista tragedia całkowicie odmieniła jego sposób patrzenia na życie. Sōsuke Natsukawa stworzył bohatera pełnego spokoju, empatii i pokory, który doskonale rozumie, że medycyna nie zawsze jest w stanie pokonać chorobę. Zamiast skupiać się wyłącznie na leczeniu ciała, stara się przede wszystkim dostrzegać człowieka oraz jego historię. Obserwowanie jego codziennych spotkań z pacjentami pozwala spojrzeć na zawód lekarza z zupełnie innej perspektywy, znacznie bardziej ludzkiej i pełnej zrozumienia.
🌿🩺 Bardzo spodobała mi się relacja między doktorem Omachim a młodą stażystką Mari Minami. Ich rozmowy nie dotyczą jedynie medycznych przypadków, lecz stają się okazją do rozważań nad sensem cierpienia, odpowiedzialnością lekarza i granicami ludzkich możliwości. Sōsuke Natsukawa w naturalny sposób zestawia doświadczenie z młodzieńczym idealizmem, pokazując, że żadna ze stron nie posiada wszystkich odpowiedzi. Dzięki temu książka zachęca do własnych przemyśleń i nie narzuca czytelnikowi jednego sposobu postrzegania świata.
🌿🩺 Ogromnym atutem tej powieści jest jej wyjątkowy klimat. Kioto zostało przedstawione z ogromną czułością, a spokojne uliczki, niewielkie gabinety, codzienne rytuały i otaczająca przyroda tworzą atmosferę sprzyjającą refleksji. Sōsuke Natsukawa pisze w niezwykle delikatny sposób, pozwalając wybrzmieć emocjom bez zbędnego patosu. Nawet najtrudniejsze tematy, takie jak śmierć, nieuleczalne choroby czy poczucie bezradności, przedstawione są z ogromnym wyczuciem. Dzięki temu lektura nie przytłacza, lecz pozostawia po sobie spokój i wewnętrzne wyciszenie.
ㅤ
🌿🩺 W książce szczególnie urzekło mnie to, że autor nie skupia się wyłącznie na medycynie. Filozoficzne rozważania inspirowane myślą Spinozy zostały wplecione w fabułę w bardzo naturalny sposób i skłaniają do zastanowienia się nad tym, czym jest wolność, szczęście oraz akceptacja tego, czego nie możemy zmienić. Sōsuke Natsukawa pokazuje, że siła człowieka nie zawsze polega na walce za wszelką cenę. Czasami największą odwagą jest przyjęcie rzeczywistości taką, jaka jest, i odnalezienie sensu nawet w najtrudniejszych doświadczeniach.
ㅤ
🌿🩺 Gabinet doktora Spinozy to piękna, mądra i niezwykle poruszająca powieść, która zostaje z czytelnikiem na długo po zakończeniu lektury. Sōsuke Natsukawa stworzył historię pełną empatii, życiowej mądrości i subtelnych emocji, przypominając, że największą wartością często okazuje się zwykła obecność drugiego człowieka. To książka, która nie daje prostych odpowiedzi, ale zachęca do zatrzymania się, spojrzenia na własne życie z większym spokojem i docenienia chwil, które na co dzień wydają się zupełnie zwyczajne. Z całego serca polecam ją wszystkim miłośnikom literatury refleksyjnej, która koi, wzrusza i pozostawia po sobie wyjątkowe poczucie wewnętrznego spokoju.
August 10, 2026
To pierwsza recenzja w ramach akcji Cosy Places, która rozpoczyna cykl postów poświęconych literaturze azjatyckiej. Zaczynamy naprawdę z wysokiego C, ponieważ ta książka okazała się dla mnie wyjątkowym doświadczeniem.
Tetsuro był niegdyś gwiazdą świata medycyny, jednak dziś pracuje w niewielkim szpitalu. Zrezygnował z prestiżu i zawodowych ambicji, które przez lata wyznaczały kierunek jego życia. Po tragicznej śmierci siostry postanawia zaopiekować się jej synem i odnaleźć nowy sens codzienności. Jego praca nie polega wyłącznie na diagnozowaniu i leczeniu kolejnych pacjentów. Każde spotkanie staje się okazją do refleksji nad granicami medycyny, ludzką wytrzymałością oraz tym, czym tak naprawdę jest troska o drugiego człowieka. Kiedy do zespołu dołącza młoda stażystka Matsuri, pełna wiary w naukę i medycznych ideałów, Tetsuro ponownie musi zmierzyć się z własnymi przekonaniami i odpowiedzieć sobie na pytanie, co naprawdę oznacza być lekarzem.
Najbardziej urzekło mnie to, że książka nie korzysta z realizmu magicznego, który często pojawia się we współczesnej literaturze japońskiej. Zamiast tego autor przedstawia codzienność niewielkiej kliniki, w której najważniejszy jest człowiek, a nie kolejny przypadek do odhaczenia. Tetsuro uważnie słucha swoich pacjentów, otacza ich troską, wsparciem i ogromną empatią. Szanuje ich decyzje i doskonale rozumie, czego od niego oczekują. Jest lekarzem z powołania, ale przede wszystkim pozostaje człowiekiem, który potrafi dostrzec emocje drugiej osoby i odpowiedzieć na jej potrzeby.
Bardzo spodobało mi się również to, że autor skupia się na kameralnej codzienności. Tetsuro odwiedza swoich pacjentów na rowerze, a także przyjmuje ich w niewielkiej klinice. Dzięki temu poznajemy wiele poruszających historii i obserwujemy relacje, które budowane są na zaufaniu oraz wzajemnym szacunku. To właśnie one stanowią serce tej powieści.
W książce znajdziemy również liczne nawiązania do filozofii, przede wszystkim do postaci Spinozy. Nadają one historii dodatkowej głębi i skłaniają do refleksji nad życiem, cierpieniem oraz przemijaniem. Styl autora jest oszczędny, spokojny i niezwykle subtelny. Pozostawia czytelnikowi wiele przestrzeni na własne przemyślenia dotyczące straty, choroby i ludzkich wyborów.
Przez całą lekturę towarzyszyło mi poczucie wyciszenia. Nie znajdziecie tutaj dynamicznej akcji ani spektakularnych zwrotów wydarzeń. To książka, która zachęca do zatrzymania się i spojrzenia na świat z większą uważnością. Szczególnie poruszył mnie sposób, w jaki autor oddaje bohaterom prawo do decydowania o własnym losie. Ich motywacje są niezwykle ludzkie i autentyczne, dzięki czemu trudno pozostać wobec nich obojętnym.
Komfortowym miejscem tej historii jest nie tylko sama klinika, ale przede wszystkim Tetsuro. To właśnie on wnosi do tej opowieści spokój, ciepło i poczucie bezpieczeństwa. Jego empatia oraz troska o pacjentów sprawiają, że trudno nie darzyć go sympatią.
To naprawdę wyjątkowa książka i nie potrafię wyobrazić sobie lepszego początku tej akcji. Pozwoliła mi na chwilę się zatrzymać, docenić miejsce, w którym jestem, oraz zastanowić się nad stratą, przemijaniem i prawem do odejścia na własnych warunkach. Z całego serca polecam Wam tę historię.
Tetsuro był niegdyś gwiazdą świata medycyny, jednak dziś pracuje w niewielkim szpitalu. Zrezygnował z prestiżu i zawodowych ambicji, które przez lata wyznaczały kierunek jego życia. Po tragicznej śmierci siostry postanawia zaopiekować się jej synem i odnaleźć nowy sens codzienności. Jego praca nie polega wyłącznie na diagnozowaniu i leczeniu kolejnych pacjentów. Każde spotkanie staje się okazją do refleksji nad granicami medycyny, ludzką wytrzymałością oraz tym, czym tak naprawdę jest troska o drugiego człowieka. Kiedy do zespołu dołącza młoda stażystka Matsuri, pełna wiary w naukę i medycznych ideałów, Tetsuro ponownie musi zmierzyć się z własnymi przekonaniami i odpowiedzieć sobie na pytanie, co naprawdę oznacza być lekarzem.
Najbardziej urzekło mnie to, że książka nie korzysta z realizmu magicznego, który często pojawia się we współczesnej literaturze japońskiej. Zamiast tego autor przedstawia codzienność niewielkiej kliniki, w której najważniejszy jest człowiek, a nie kolejny przypadek do odhaczenia. Tetsuro uważnie słucha swoich pacjentów, otacza ich troską, wsparciem i ogromną empatią. Szanuje ich decyzje i doskonale rozumie, czego od niego oczekują. Jest lekarzem z powołania, ale przede wszystkim pozostaje człowiekiem, który potrafi dostrzec emocje drugiej osoby i odpowiedzieć na jej potrzeby.
Bardzo spodobało mi się również to, że autor skupia się na kameralnej codzienności. Tetsuro odwiedza swoich pacjentów na rowerze, a także przyjmuje ich w niewielkiej klinice. Dzięki temu poznajemy wiele poruszających historii i obserwujemy relacje, które budowane są na zaufaniu oraz wzajemnym szacunku. To właśnie one stanowią serce tej powieści.
W książce znajdziemy również liczne nawiązania do filozofii, przede wszystkim do postaci Spinozy. Nadają one historii dodatkowej głębi i skłaniają do refleksji nad życiem, cierpieniem oraz przemijaniem. Styl autora jest oszczędny, spokojny i niezwykle subtelny. Pozostawia czytelnikowi wiele przestrzeni na własne przemyślenia dotyczące straty, choroby i ludzkich wyborów.
Przez całą lekturę towarzyszyło mi poczucie wyciszenia. Nie znajdziecie tutaj dynamicznej akcji ani spektakularnych zwrotów wydarzeń. To książka, która zachęca do zatrzymania się i spojrzenia na świat z większą uważnością. Szczególnie poruszył mnie sposób, w jaki autor oddaje bohaterom prawo do decydowania o własnym losie. Ich motywacje są niezwykle ludzkie i autentyczne, dzięki czemu trudno pozostać wobec nich obojętnym.
Komfortowym miejscem tej historii jest nie tylko sama klinika, ale przede wszystkim Tetsuro. To właśnie on wnosi do tej opowieści spokój, ciepło i poczucie bezpieczeństwa. Jego empatia oraz troska o pacjentów sprawiają, że trudno nie darzyć go sympatią.
To naprawdę wyjątkowa książka i nie potrafię wyobrazić sobie lepszego początku tej akcji. Pozwoliła mi na chwilę się zatrzymać, docenić miejsce, w którym jestem, oraz zastanowić się nad stratą, przemijaniem i prawem do odejścia na własnych warunkach. Z całego serca polecam Wam tę historię.
August 10, 2026
Współpraca recenzencka z Flow Books:
Czy każdy lekarz wyznaje inną filozofię leczenia? Myślę, że wielu z nas spotkało się z co najmniej kilkoma odmiennymi podejściami do pacjenta. Tetsuro słynie ze spokojnego usposobienia, dzięki czemu wszyscy czują się przy nim bezpiecznie. Pragnie on poznać odpowiedź na pytanie, czym tak naprawdę jest szczęście dla pacjenta i sprawić, aby każdy z nich czuł się zaopiekowany i mógł odejść w spokoju. „Gabinet doktora Spinozy” opowiada również o wielu rozterkach moralnych lekarzy i trudzie ich pracy. Historia uzmysławia nam, z jak wieloma wyrzeczeniami wiąże się ten zawód i jak wielkiej wytrzymałości psychicznej wymaga. Jednak sama fabuła była dla mnie niestety nużąca, schematyczna i powtarzalna. O filozofii Spinozy i jego postaci nie dowiedziałam się zbyt wiele – był on wspominany w książce zaledwie kilka razy. Mocno liczyłam na to, że relacja Tetsuro z synem jego siostry bardziej się rozwinie, lecz przez cały czas było mi po prostu szkoda tego młodego chłopca, który większość czasu przesiadywał sam w domu. Nie potrafiłam w pełni zżyć się z bohaterami, więc ich dalszy los był mi zupełnie obojętny. Uważam, że medyczne nazewnictwo nie było przystępnie wytłumaczone, co również odbierało mi przyjemność z czytania. Myślę, że znacznie lepiej zrozumiałyby tę książkę osoby z branży medycznej i być może więcej z niej wyciągnęły.
Czy każdy lekarz wyznaje inną filozofię leczenia? Myślę, że wielu z nas spotkało się z co najmniej kilkoma odmiennymi podejściami do pacjenta. Tetsuro słynie ze spokojnego usposobienia, dzięki czemu wszyscy czują się przy nim bezpiecznie. Pragnie on poznać odpowiedź na pytanie, czym tak naprawdę jest szczęście dla pacjenta i sprawić, aby każdy z nich czuł się zaopiekowany i mógł odejść w spokoju. „Gabinet doktora Spinozy” opowiada również o wielu rozterkach moralnych lekarzy i trudzie ich pracy. Historia uzmysławia nam, z jak wieloma wyrzeczeniami wiąże się ten zawód i jak wielkiej wytrzymałości psychicznej wymaga. Jednak sama fabuła była dla mnie niestety nużąca, schematyczna i powtarzalna. O filozofii Spinozy i jego postaci nie dowiedziałam się zbyt wiele – był on wspominany w książce zaledwie kilka razy. Mocno liczyłam na to, że relacja Tetsuro z synem jego siostry bardziej się rozwinie, lecz przez cały czas było mi po prostu szkoda tego młodego chłopca, który większość czasu przesiadywał sam w domu. Nie potrafiłam w pełni zżyć się z bohaterami, więc ich dalszy los był mi zupełnie obojętny. Uważam, że medyczne nazewnictwo nie było przystępnie wytłumaczone, co również odbierało mi przyjemność z czytania. Myślę, że znacznie lepiej zrozumiałyby tę książkę osoby z branży medycznej i być może więcej z niej wyciągnęły.
July 15, 2026
3.5
b ładna, ale bez większych zachwytów:)
b ładna, ale bez większych zachwytów:)
July 24, 2025
好比一部精彩的紙上日劇，充滿風情的景色描寫，恰好療癒的傳統糕點，還有從大學醫院來到京都小鎮醫院的恬淡主角。並透過醫師彼此和與病患的對話，帶來既是現實卻又溫柔的人生況味。
即使面對病痛與死亡，熟知人類和醫療的無力，也經歷大大小小的診療、手術及現實阻礙，然而故事透過「不是看病，而是看人」的深沉哲學，及由病患角度交出對生命無常的內在涵泳，進而使《史賓諾莎診療室》成為一部在輕盈觀感之下帶來深思，又予以讀者滿滿安全感的溫暖之作，我好喜歡。
即使面對病痛與死亡，熟知人類和醫療的無力，也經歷大大小小的診療、手術及現實阻礙，然而故事透過「不是看病，而是看人」的深沉哲學，及由病患角度交出對生命無常的內在涵泳，進而使《史賓諾莎診療室》成為一部在輕盈觀感之下帶來深思，又予以讀者滿滿安全感的溫暖之作，我好喜歡。
July 15, 2026
W cieniu bambusowego gaju, gdzie światło sączy się przez liście jak dawna mądrość, a powietrze pachnie deszczem i subtelną nutą matchy, otwiera się mały gabinet w Kioto. Tam właśnie, w rytmie powolnego oddechu szpitalnego korytarza, spotykamy doktora Tetsuro Omachiego – człowieka, który kiedyś gonił blask wielkiej kariery, a potem, jak jesienny liść opadający z drzewa, wybrał ciszę i troskę o to, co najważniejsze.
Sosuke Natsukawa, sam lekarz, pisze z tą samą delikatnością, z jaką mistrz ceremonii herbaty układa naczynia. Nie ma tu pośpiechu zachodnich dramatów medycznych, gdzie każdy przypadek musi eksplodować napięciem. Jest za to głęboki, azjatycki spokój – taki, który rodzi się z akceptacji przemijania. Doktor Omachi porzuca uniwersytecki splendor po śmierci siostry, by zaopiekować się siostrzeńcem Ryūnosuke. Przenosi się do skromnego szpitala, gdzie medycyna spotyka się nie tylko z chorobą, lecz także z ludzkim losem w jego najczystszej, najdelikatniejszej formie.
Każdy pacjent ma imię. Każde imię – historię. Doktor pamięta je wszystkie, jakby zbierał kamienie z rzeki czasu. W rozmowach z młodą, pełną ideałów stażystką Minami odsłania się powoli jego wewnętrzny świat – świat nasycony filozofią Barucha Spinozy. Spinoza, tak odległy kulturowo, staje się tu mostem: pomaga zrozumieć, że wolna wola nie polega na walce z przeznaczeniem, lecz na mądrym poddaniu się temu, co jest. Na dostrzeganiu światła nawet wtedy, gdy ciało słabnie.
Natsukawa nie unika trudnych tematów – śmierci, bezradności medycyny, zmęczenia lekarzy – ale czyni to z niezwykłą czułością. Sceny wizyt domowych u pacjentów terminalnych czy nagłego telefonu podczas spaceru z siostrzeńcem w lesie Tadasu nie szokują dramatyzmem. Zamiast tego budzą w nas cichą refleksję: czym jest prawdziwa obecność przy drugim człowieku? Czy lekarz leczy tylko ciało, czy przede wszystkim towarzyszy duszy w jej ostatniej wędrówce?
Książka płynie jak rzeka Kamo – spokojnie, lecz nieustannie. Cztery długie rozdziały przypominają pory roku: od wiosennego entuzjazmu młodej lekarki, przez letnią intensywność codziennych dyżurów, po jesienną mądrość akceptacji i zimową ciszę wewnętrznego spokoju. Autor maluje Kioto z miłością – wąskie uliczki, ukryte świątynie, ulubione słodycze doktora – jakby chciał powiedzieć: sens życia kryje się w szczegółach, w tym, co pozornie zwykłe.
Styl Natsukawy jest prosty, lecz pełen poetyckiej subtelności. Przekład Krzysztofa Olszewskiego oddaje tę japońską delikatność – każde zdanie wydaje się oddychać. Nie ma tu tanich zwrotów akcji ani fałszywych emocji. Jest za to autentyczna empatia, ciepło relacji między lekarzami, którzy dbają o siebie nawzajem, oraz głęboka pokora wobec tego, czego nie da się naprawić.
„Gabinet doktora Spinozy” to książka, która daje ukojenie w świecie, który zbyt często krzyczy. Uczy, że wolność nie zawsze oznacza zmianę wszystkiego wokół, ale zmianę sposobu patrzenia. Że nawet w obliczu nieuleczalnej choroby można odnaleźć wdzięczność. Że prawdziwa medycyna i prawdziwe życie zaczynają się tam, gdzie kończy się ambicja, a zaczyna obecność.
Jeśli szukacie lektury, która nie porwie Was wirami fabuły, lecz otuli jak miękki szal w chłodny kiotowski wieczór – sięgnijcie po nią! Zostanie z Wami długo, spokojna, mądra i głęboko ludzka.
Polecam z całego serca!
Niech towarzyszy Wam w chwilach, gdy potrzebujecie przypomnienia, że nawet w najzwyklejszym dniu kryje się światło…
Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @flow_books (współpraca reklamowa) 🩷.
Sosuke Natsukawa, sam lekarz, pisze z tą samą delikatnością, z jaką mistrz ceremonii herbaty układa naczynia. Nie ma tu pośpiechu zachodnich dramatów medycznych, gdzie każdy przypadek musi eksplodować napięciem. Jest za to głęboki, azjatycki spokój – taki, który rodzi się z akceptacji przemijania. Doktor Omachi porzuca uniwersytecki splendor po śmierci siostry, by zaopiekować się siostrzeńcem Ryūnosuke. Przenosi się do skromnego szpitala, gdzie medycyna spotyka się nie tylko z chorobą, lecz także z ludzkim losem w jego najczystszej, najdelikatniejszej formie.
Każdy pacjent ma imię. Każde imię – historię. Doktor pamięta je wszystkie, jakby zbierał kamienie z rzeki czasu. W rozmowach z młodą, pełną ideałów stażystką Minami odsłania się powoli jego wewnętrzny świat – świat nasycony filozofią Barucha Spinozy. Spinoza, tak odległy kulturowo, staje się tu mostem: pomaga zrozumieć, że wolna wola nie polega na walce z przeznaczeniem, lecz na mądrym poddaniu się temu, co jest. Na dostrzeganiu światła nawet wtedy, gdy ciało słabnie.
Natsukawa nie unika trudnych tematów – śmierci, bezradności medycyny, zmęczenia lekarzy – ale czyni to z niezwykłą czułością. Sceny wizyt domowych u pacjentów terminalnych czy nagłego telefonu podczas spaceru z siostrzeńcem w lesie Tadasu nie szokują dramatyzmem. Zamiast tego budzą w nas cichą refleksję: czym jest prawdziwa obecność przy drugim człowieku? Czy lekarz leczy tylko ciało, czy przede wszystkim towarzyszy duszy w jej ostatniej wędrówce?
Książka płynie jak rzeka Kamo – spokojnie, lecz nieustannie. Cztery długie rozdziały przypominają pory roku: od wiosennego entuzjazmu młodej lekarki, przez letnią intensywność codziennych dyżurów, po jesienną mądrość akceptacji i zimową ciszę wewnętrznego spokoju. Autor maluje Kioto z miłością – wąskie uliczki, ukryte świątynie, ulubione słodycze doktora – jakby chciał powiedzieć: sens życia kryje się w szczegółach, w tym, co pozornie zwykłe.
Styl Natsukawy jest prosty, lecz pełen poetyckiej subtelności. Przekład Krzysztofa Olszewskiego oddaje tę japońską delikatność – każde zdanie wydaje się oddychać. Nie ma tu tanich zwrotów akcji ani fałszywych emocji. Jest za to autentyczna empatia, ciepło relacji między lekarzami, którzy dbają o siebie nawzajem, oraz głęboka pokora wobec tego, czego nie da się naprawić.
„Gabinet doktora Spinozy” to książka, która daje ukojenie w świecie, który zbyt często krzyczy. Uczy, że wolność nie zawsze oznacza zmianę wszystkiego wokół, ale zmianę sposobu patrzenia. Że nawet w obliczu nieuleczalnej choroby można odnaleźć wdzięczność. Że prawdziwa medycyna i prawdziwe życie zaczynają się tam, gdzie kończy się ambicja, a zaczyna obecność.
Jeśli szukacie lektury, która nie porwie Was wirami fabuły, lecz otuli jak miękki szal w chłodny kiotowski wieczór – sięgnijcie po nią! Zostanie z Wami długo, spokojna, mądra i głęboko ludzka.
Polecam z całego serca!
Niech towarzyszy Wam w chwilach, gdy potrzebujecie przypomnienia, że nawet w najzwyklejszym dniu kryje się światło…
Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @flow_books (współpraca reklamowa) 🩷.
July 22, 2026
✨️Kto i za co pokocha?
Ta książka jest wspaniała i nie mieści się w mojej głowie, że można jej nie pokochać. Po pierwsze, jeśli lubisz literaturę japońską, to już samo to sprawi, że obdarzysz tę powieść sympatią. Po drugie, jeżeli jesteś fanką/em książek z wątkami medycznymi, to witaj w domu. Po trzecie, jeżeli cenisz sobie literaturę piękną, to miłość do "Gabinetu doktora Spinozy" masz jak w banku. To pięknie napisana historia, w której przeplatają się tematy życia oraz śmierci, do których Natsukawa podchodzi z wielkim szacunkiem.
Pokochasz za postać doktora Tetsuro Omachi, empatycznego i zaangażowanego w swoją pracę wybitnego, a przy tym bardzo skromnego lekarza.
✨️Czy ja pokochałam?
Bardzo i jestem szczerze zachwycona tą powieścią. Czytałam dwie poprzednie książki autora z serii "O kocie...", ale to jest zupełnie inny kaliber. Sosuke Natsukawa pisząc tę książkę, korzystał z własnego, dwudziestoletniego doświadczenia pracy lekarza. I to widać i to czuć. Bo kiedy na tapet brany jest jakiś medyczny przypadek, to jest on potraktowany z profesjonalizmem i wnikliwością, ale co najważniejsze, to my jako czytelnicy nie zostaliśmy zalani trudną medyczną terminologią. Mam wrażenie, że w takich momentach dla autora, odbiorca książki jest równy pacjentowi, któremu należy w sposób jasny wytłumaczyć, o co w danej chorobie chodzi.
Ta książka łączy literaturę piękną, nieco refleksyjną, nieco filozoficzną (nie ma nudy!) z literaturą medyczną. W tej drugiej odnajdzie się każdy laik będący ciekaw różnorodnych zagadnień związanych z funkcjonowaniem szpitala i w ogóle z opieką nad pacjentem (głównie poruszane są tu aspekty pracy gastroenterologa), ponieważ zostały one przedstawione w sposób bardzo przystępny i obrazowy.
Pokochałam tę książkę za to, że jest klarownym i konsekwentnym obrazem lekarza-empatycznego profesjonalisty i lekarza-zwykłego człowieka, który po tragicznej śmierci siostry musiał zrezygnować z dalszego rozwijania kariery, aby zająć się siostrzeńcem. Praca w małym szpitalu daje mu satysfakcję, a on sam jest wzorem do naśladowania dla kolegów i koleżanek po fachu. Tetsuro wielokrotnie zadaje sobie pytania natury filozoficznej dotyczące życia i śmierci oraz granic gdzie kończy się sens dalszego leczenia, a zaczyna akceptacja tego, co nieuchronne.
✨️Czy polecam?
Nie mam wątpliwości co do tej polecajki. To spokojnie poprowadzona, refleksyjna, ale też bardzo autentyczna opowieść o pracy lekarza, o bezsilności, trudnych wyborach i ciągłym zawieszeniu między tym, co moralnie etyczne a decyzjami pacjentów. Wbrew tej trudnej tematyce, ta powieść jest niezwykle ciepła i dająca ukojenie.
“Bez względu na to, jak bardzo rozwija się medycyna, nie sprawia ona, że ludzie stają się silniejsi. Technologia nie ma mocy, by pokonać ludzki smutek. Odwagi i otuchu nie mozna przepisać w aptece. Marzymy o szczęściu, chcemy mieć je w zasięgu rąk, a ono znika w jednej chwili, bezpowrotnie unicestwione z powodu okrucieństw tego świata. To, co możemy zrobić, polega na czymś zupełnie innym [...] Chodzi o to, żeby włożyć płaszcz sąsiadowi drżącemu z zimna w ciemności”*
*cytat pochodzi z książki “Gabinet doktora Spinozy” Sosuke Natsukawa wyd. Flow books
Ta książka jest wspaniała i nie mieści się w mojej głowie, że można jej nie pokochać. Po pierwsze, jeśli lubisz literaturę japońską, to już samo to sprawi, że obdarzysz tę powieść sympatią. Po drugie, jeżeli jesteś fanką/em książek z wątkami medycznymi, to witaj w domu. Po trzecie, jeżeli cenisz sobie literaturę piękną, to miłość do "Gabinetu doktora Spinozy" masz jak w banku. To pięknie napisana historia, w której przeplatają się tematy życia oraz śmierci, do których Natsukawa podchodzi z wielkim szacunkiem.
Pokochasz za postać doktora Tetsuro Omachi, empatycznego i zaangażowanego w swoją pracę wybitnego, a przy tym bardzo skromnego lekarza.
✨️Czy ja pokochałam?
Bardzo i jestem szczerze zachwycona tą powieścią. Czytałam dwie poprzednie książki autora z serii "O kocie...", ale to jest zupełnie inny kaliber. Sosuke Natsukawa pisząc tę książkę, korzystał z własnego, dwudziestoletniego doświadczenia pracy lekarza. I to widać i to czuć. Bo kiedy na tapet brany jest jakiś medyczny przypadek, to jest on potraktowany z profesjonalizmem i wnikliwością, ale co najważniejsze, to my jako czytelnicy nie zostaliśmy zalani trudną medyczną terminologią. Mam wrażenie, że w takich momentach dla autora, odbiorca książki jest równy pacjentowi, któremu należy w sposób jasny wytłumaczyć, o co w danej chorobie chodzi.
Ta książka łączy literaturę piękną, nieco refleksyjną, nieco filozoficzną (nie ma nudy!) z literaturą medyczną. W tej drugiej odnajdzie się każdy laik będący ciekaw różnorodnych zagadnień związanych z funkcjonowaniem szpitala i w ogóle z opieką nad pacjentem (głównie poruszane są tu aspekty pracy gastroenterologa), ponieważ zostały one przedstawione w sposób bardzo przystępny i obrazowy.
Pokochałam tę książkę za to, że jest klarownym i konsekwentnym obrazem lekarza-empatycznego profesjonalisty i lekarza-zwykłego człowieka, który po tragicznej śmierci siostry musiał zrezygnować z dalszego rozwijania kariery, aby zająć się siostrzeńcem. Praca w małym szpitalu daje mu satysfakcję, a on sam jest wzorem do naśladowania dla kolegów i koleżanek po fachu. Tetsuro wielokrotnie zadaje sobie pytania natury filozoficznej dotyczące życia i śmierci oraz granic gdzie kończy się sens dalszego leczenia, a zaczyna akceptacja tego, co nieuchronne.
✨️Czy polecam?
Nie mam wątpliwości co do tej polecajki. To spokojnie poprowadzona, refleksyjna, ale też bardzo autentyczna opowieść o pracy lekarza, o bezsilności, trudnych wyborach i ciągłym zawieszeniu między tym, co moralnie etyczne a decyzjami pacjentów. Wbrew tej trudnej tematyce, ta powieść jest niezwykle ciepła i dająca ukojenie.
“Bez względu na to, jak bardzo rozwija się medycyna, nie sprawia ona, że ludzie stają się silniejsi. Technologia nie ma mocy, by pokonać ludzki smutek. Odwagi i otuchu nie mozna przepisać w aptece. Marzymy o szczęściu, chcemy mieć je w zasięgu rąk, a ono znika w jednej chwili, bezpowrotnie unicestwione z powodu okrucieństw tego świata. To, co możemy zrobić, polega na czymś zupełnie innym [...] Chodzi o to, żeby włożyć płaszcz sąsiadowi drżącemu z zimna w ciemności”*
*cytat pochodzi z książki “Gabinet doktora Spinozy” Sosuke Natsukawa wyd. Flow books
Review of advance copy received from Indie Reviewers
"Gabinet doktora Spinozy" - Sosuke Natsukawa (Wydawnictwo Flow Books)
"Nawet jeśli choroba jest nieuleczalna, nawet jeśli pozostało niewiele czasu, ludzie nadal mogą żyć szczęśliwie."
Tetsuro Omachi, niegdyś utalentowany lekarz z obiecującą karierą, po rodzinnej tragedii porzuca zawodowe ambicje i podejmuje pracę w niewielkim szpitalu, jednocześnie wychowując osieroconego siostrzeńca. Spotkania z pacjentami oraz współpraca z pełną ideałów stażystką sprawiają, że zaczyna na nowo zastanawiać się nad sensem medycyny, cierpienia i własnych życiowych wyborów.
Medycyna to temat, po który w popkulturze sięgam bardzo rzadko. Poza serialem „Hoży doktorzy” właściwie nie miałem z nim większej styczności, a już szczególnie w kontekście japońskiej kultury pracy. Tym większym powiewem świeżości okazała się historia Tetsuro. To jedna z tych książek, które czyta się z przyjemnością od pierwszej do ostatniej strony. Cztery przedstawione opowieści nie wywołały u mnie łez, ale pozostawiły po sobie melancholię i skłoniły do refleksji nad ulotnością życia. Przez lata gromadzimy ludzi, wspomnienia i doświadczenia, aż nagle przychodzi chwila, w której wszystko się zmienia i jakoś trzeba nauczyć się żyć dalej. Szczególnie wątki dotyczące śmierci osób starszych i schorowanych skłoniły mnie do przemyśleń na temat przeżywania żałoby.
Kiedy zmarł mój dziadek, który nie był już samodzielny i przeżył więcej niż wynosi średnia długość życia w Polsce, nie odczuwałem przede wszystkim smutku. Miał za sobą długie życie, a śmierć jest przecież nieuniknioną częścią ludzkiego losu. „Gabinet doktora Spinozy” sprawił jednak, że zacząłem zastanawiać się nie tyle nad samym odchodzeniem, ile nad tym, co po nas zostaje. Było to dla mnie doświadczenie wręcz terapeutyczne, pozwalające spojrzeć na własne życie z większym dystansem.
Tetsuro Omachi to bohater, którego zapamiętam na długo jako jednego z najlepiej napisanych protagonistów w japońskiej literaturze, jaką miałem okazję poznać. Jest niezwykle autentyczny i łatwo zrozumieć, dlaczego niektóre jego cechy chciałoby się naśladować. Pewnym problemem okazała się natomiast liczba pozostałych postaci. W zależności od relacji bohaterowie zwracają się do siebie raz imieniem, raz nazwiskiem, przez co łatwo się pogubić. Chętnie zobaczyłbym na początku książki krótki spis postaci. Dodatkowo sam Omachi bywa nazywany „Machim”, co początkowo również wprowadzało mnie w konsternację.
Nie czytałem jeszcze „O kocie, który ratował książki”, ale po lekturze tej powieści wiem, że będzie to jedna z moich najbliższych książkowych decyzji. Nowa książka Natsukawy to piękna, ciepła i melancholijna opowieść, która angażuje emocjonalnie i skłania do przemyśleń. Po zamknięciu ostatniej strony miałem poczucie, że był to bardzo wartościowy czas i lektura, która w pewnym stopniu mnie wzbogaciła. Z przyjemnością polecam „Gabinet doktora Spinozy” wszystkim miłośnikom literatury japońskiej oraz spokojnych, refleksyjnych historii.
PS. Spinoza nie jest bohaterem tej powieści. To autentyczny filozof, a jego sposób myślenia wyraźnie pobrzmiewa w podejściu Tetsuro Omachiego do życia i swoich pacjentów.
"Nawet jeśli choroba jest nieuleczalna, nawet jeśli pozostało niewiele czasu, ludzie nadal mogą żyć szczęśliwie."
Tetsuro Omachi, niegdyś utalentowany lekarz z obiecującą karierą, po rodzinnej tragedii porzuca zawodowe ambicje i podejmuje pracę w niewielkim szpitalu, jednocześnie wychowując osieroconego siostrzeńca. Spotkania z pacjentami oraz współpraca z pełną ideałów stażystką sprawiają, że zaczyna na nowo zastanawiać się nad sensem medycyny, cierpienia i własnych życiowych wyborów.
Medycyna to temat, po który w popkulturze sięgam bardzo rzadko. Poza serialem „Hoży doktorzy” właściwie nie miałem z nim większej styczności, a już szczególnie w kontekście japońskiej kultury pracy. Tym większym powiewem świeżości okazała się historia Tetsuro. To jedna z tych książek, które czyta się z przyjemnością od pierwszej do ostatniej strony. Cztery przedstawione opowieści nie wywołały u mnie łez, ale pozostawiły po sobie melancholię i skłoniły do refleksji nad ulotnością życia. Przez lata gromadzimy ludzi, wspomnienia i doświadczenia, aż nagle przychodzi chwila, w której wszystko się zmienia i jakoś trzeba nauczyć się żyć dalej. Szczególnie wątki dotyczące śmierci osób starszych i schorowanych skłoniły mnie do przemyśleń na temat przeżywania żałoby.
Kiedy zmarł mój dziadek, który nie był już samodzielny i przeżył więcej niż wynosi średnia długość życia w Polsce, nie odczuwałem przede wszystkim smutku. Miał za sobą długie życie, a śmierć jest przecież nieuniknioną częścią ludzkiego losu. „Gabinet doktora Spinozy” sprawił jednak, że zacząłem zastanawiać się nie tyle nad samym odchodzeniem, ile nad tym, co po nas zostaje. Było to dla mnie doświadczenie wręcz terapeutyczne, pozwalające spojrzeć na własne życie z większym dystansem.
Tetsuro Omachi to bohater, którego zapamiętam na długo jako jednego z najlepiej napisanych protagonistów w japońskiej literaturze, jaką miałem okazję poznać. Jest niezwykle autentyczny i łatwo zrozumieć, dlaczego niektóre jego cechy chciałoby się naśladować. Pewnym problemem okazała się natomiast liczba pozostałych postaci. W zależności od relacji bohaterowie zwracają się do siebie raz imieniem, raz nazwiskiem, przez co łatwo się pogubić. Chętnie zobaczyłbym na początku książki krótki spis postaci. Dodatkowo sam Omachi bywa nazywany „Machim”, co początkowo również wprowadzało mnie w konsternację.
Nie czytałem jeszcze „O kocie, który ratował książki”, ale po lekturze tej powieści wiem, że będzie to jedna z moich najbliższych książkowych decyzji. Nowa książka Natsukawy to piękna, ciepła i melancholijna opowieść, która angażuje emocjonalnie i skłania do przemyśleń. Po zamknięciu ostatniej strony miałem poczucie, że był to bardzo wartościowy czas i lektura, która w pewnym stopniu mnie wzbogaciła. Z przyjemnością polecam „Gabinet doktora Spinozy” wszystkim miłośnikom literatury japońskiej oraz spokojnych, refleksyjnych historii.
PS. Spinoza nie jest bohaterem tej powieści. To autentyczny filozof, a jego sposób myślenia wyraźnie pobrzmiewa w podejściu Tetsuro Omachiego do życia i swoich pacjentów.
July 16, 2026
Tetsuro Omachi zamiast sławy wybrał życie na uboczu. Słynny niegdyś gastroenterolog zrezygnował z pracy na uniwersytecie, żeby pracować w małym szpitalu. Do takiej decyzji skłoniła go tragiczna śmierć siostry, która osierociła małego chłopca. Od tamtej pory Tetsuro przejął rolę opiekuna i potrzebował więcej czasu i przestrzeni na zajmowanie się dzieckiem.
Mogłoby się wydawać, że bohater nie był szczęśliwy z takiego obrotu sprawy. Jednak okazuje się, że wcale tak nie było. Doktor odnalazł się w nowej rzeczywistości i nadal był wspaniałym specjalistą. Dbał o to, aby każdy pacjent był odpowiednio zaopiekowany. Wcześniej na uczelni działał naukowo, a pacjenci byli „materiałem naukowym”. Skłania to czytelnika do refleksji nad tym, czy większe dobro dla świata można uzyskać, skupiając się na ogóle, czy może jednak warto poświęcić uwagę każdej pojedynczej jednostce. Ta książka nie pozostawia jednoznacznej odpowiedzi, a sam bohater wielokrotnie się nad tym zastanawia.
„Gabinet doktora Spinozy” pozwala zatrzymać się na chwilę przy każdym pacjencie, dostrzec go i wysłuchać. Ta książka jest pełna ciepła i czułości wobec osób, którym często nie można już pomóc.
Ten tytuł został niezwykle pięknie napisany i jest pełen mądrych oraz cennych życiowych lekcji, a jednocześnie nie jest przesadnie filozoficzny. Daje przestrzeń do przeżywania życia na swój sposób i cieszenia się nim w każdej sytuacji. Spędziłam kilka wspaniałych wieczorów z tą książką i na długo jeszcze pozostanie ona w moim sercu.
Polecam!
Mogłoby się wydawać, że bohater nie był szczęśliwy z takiego obrotu sprawy. Jednak okazuje się, że wcale tak nie było. Doktor odnalazł się w nowej rzeczywistości i nadal był wspaniałym specjalistą. Dbał o to, aby każdy pacjent był odpowiednio zaopiekowany. Wcześniej na uczelni działał naukowo, a pacjenci byli „materiałem naukowym”. Skłania to czytelnika do refleksji nad tym, czy większe dobro dla świata można uzyskać, skupiając się na ogóle, czy może jednak warto poświęcić uwagę każdej pojedynczej jednostce. Ta książka nie pozostawia jednoznacznej odpowiedzi, a sam bohater wielokrotnie się nad tym zastanawia.
„Gabinet doktora Spinozy” pozwala zatrzymać się na chwilę przy każdym pacjencie, dostrzec go i wysłuchać. Ta książka jest pełna ciepła i czułości wobec osób, którym często nie można już pomóc.
Ten tytuł został niezwykle pięknie napisany i jest pełen mądrych oraz cennych życiowych lekcji, a jednocześnie nie jest przesadnie filozoficzny. Daje przestrzeń do przeżywania życia na swój sposób i cieszenia się nim w każdej sytuacji. Spędziłam kilka wspaniałych wieczorów z tą książką i na długo jeszcze pozostanie ona w moim sercu.
Polecam!
July 18, 2026
Czy w życiu ważniejsza jest ilość czy jakość? To pytanie towarzyszyło mi przez całą lekturę tej książki.
Główny bohater rezygnuje z prestiżowej pracy w dużym szpitalu i wybiera niewielką placówkę, aby móc zaopiekować się swoim siostrzeńcem. To właśnie ta decyzja sprawia, że zaczyna dostrzegać coś, o czym tak łatwo zapominamy, że nie zawsze wyścig szczurów, kolejne sukcesy i praca na akord są tym, co naprawdę daje poczucie spełnienia.
Doktor Omachi poświęca swoim pacjentom czas, uwagę i szacunek, a to często okazuje się cenniejsze niż najlepsze leczenie. A pacjenci odwdzięczają mu się jak mogą, czasami dokonując różnych wyborów.
To piękna, spokojna opowieść o życiu, chorobie i czasie, który każdemu z nas został dany. Pokazuje, że nie wszystko da się naprawić i nie na wszystko mamy wpływ. Ale nawet wtedy można odnaleźć w sobie spokój, nauczyć się wdzięczności i doceniać każdą chwilę.
Najbardziej poruszył mnie moment, gdy starsza pacjentka mówi doktorowi, że wkrótce umrze. A on z niezwykłym spokojem odpowiada: „W porządku, po prostu proszę się nie spieszyć.” To jedno zdanie zostało ze mną na długo. Jest w nim tyle czułości, akceptacji i nadziei, że trudno o nim zapomnieć.
To nie jest książka pełna spektakularnych zwrotów akcji. To historia, która płynie spokojnie i zostawia czytelnika z ważnymi pytaniami o to, jak chcemy przeżyć własne życie. I właśnie za tę mądrość oraz ciepło bardzo ją doceniam. No i też jestem łasuchem jak główny bohater :)
Moja ocena: 8/10
Główny bohater rezygnuje z prestiżowej pracy w dużym szpitalu i wybiera niewielką placówkę, aby móc zaopiekować się swoim siostrzeńcem. To właśnie ta decyzja sprawia, że zaczyna dostrzegać coś, o czym tak łatwo zapominamy, że nie zawsze wyścig szczurów, kolejne sukcesy i praca na akord są tym, co naprawdę daje poczucie spełnienia.
Doktor Omachi poświęca swoim pacjentom czas, uwagę i szacunek, a to często okazuje się cenniejsze niż najlepsze leczenie. A pacjenci odwdzięczają mu się jak mogą, czasami dokonując różnych wyborów.
To piękna, spokojna opowieść o życiu, chorobie i czasie, który każdemu z nas został dany. Pokazuje, że nie wszystko da się naprawić i nie na wszystko mamy wpływ. Ale nawet wtedy można odnaleźć w sobie spokój, nauczyć się wdzięczności i doceniać każdą chwilę.
Najbardziej poruszył mnie moment, gdy starsza pacjentka mówi doktorowi, że wkrótce umrze. A on z niezwykłym spokojem odpowiada: „W porządku, po prostu proszę się nie spieszyć.” To jedno zdanie zostało ze mną na długo. Jest w nim tyle czułości, akceptacji i nadziei, że trudno o nim zapomnieć.
To nie jest książka pełna spektakularnych zwrotów akcji. To historia, która płynie spokojnie i zostawia czytelnika z ważnymi pytaniami o to, jak chcemy przeżyć własne życie. I właśnie za tę mądrość oraz ciepło bardzo ją doceniam. No i też jestem łasuchem jak główny bohater :)
Moja ocena: 8/10
August 11, 2026
2,5 / 5 ⭐️
Sięgając po tę pozycję byłam bardzo dobrze nastawiona po pierwsze dlatego, że jest to moja pierwsza styczność z literaturą japońską, a po drugie - jest to książka związana z medycyną, którą sie interesuję! Nie miałam jakoś dużych oczekiwań, więc stwierdziłam, co będzie to będzie.
Z początku historia Tetsurõ całkiem mi się podobała, jednak czekałam na jakiś rozwój akcji, gdyż cały czas czytaliśmy o zwykłym dniu mężczyzny w pracy. Czy się doczekałam? Niestety nie.. Przez większość książki mamy opisaną pracę lekarza, który z profesjonalnego uniwersytetu przeniósł się do małego szpitala, gdzie zajmuje się pacjentami. Czy było to na tyle wciągające, że rzeczywiście chciałam sięgać po tę książkę i czytać dalej? Nie za bardzo. Z jednej strony bardzo fajnie było poznać jak wygląda procedura leczenia, wystawianie diagnozy czy nawet operacje, jednak z drugiej strony brakowało jakiegoś większego zwrotu akcji, który zachęcałby do dalszego czytania. Mimo wszystko znalazłam kilka plusów! Podobało mi się pokazanie realii podejmowania trudnych decyzji, a dokładniej to, że nie zawsze musimy wybierać tę drogę, która z pozoru wydaje się najlepsza. Bohater wybiera pracę w małym szpitalu na uboczach miasta, zamiast stacjonowania w prestiżowym uniwersytecie w centrum Kioto. Swoją drogą w książce pojawia się wiele miejsc z tego miasta, więc naprawdę można się wiele o nim dowiedzieć!
Podsumowując niestety książka ta w nie trafiła do mnie tak jakbym tego chciała, jednak nie oznacza to, że była zła. Przestawia wiele ważnych wartości i myślę, że wielu osobom by się spodobała! 💚
[ współpraca barterowa z wydawnictwem FlowBooks ]
Sięgając po tę pozycję byłam bardzo dobrze nastawiona po pierwsze dlatego, że jest to moja pierwsza styczność z literaturą japońską, a po drugie - jest to książka związana z medycyną, którą sie interesuję! Nie miałam jakoś dużych oczekiwań, więc stwierdziłam, co będzie to będzie.
Z początku historia Tetsurõ całkiem mi się podobała, jednak czekałam na jakiś rozwój akcji, gdyż cały czas czytaliśmy o zwykłym dniu mężczyzny w pracy. Czy się doczekałam? Niestety nie.. Przez większość książki mamy opisaną pracę lekarza, który z profesjonalnego uniwersytetu przeniósł się do małego szpitala, gdzie zajmuje się pacjentami. Czy było to na tyle wciągające, że rzeczywiście chciałam sięgać po tę książkę i czytać dalej? Nie za bardzo. Z jednej strony bardzo fajnie było poznać jak wygląda procedura leczenia, wystawianie diagnozy czy nawet operacje, jednak z drugiej strony brakowało jakiegoś większego zwrotu akcji, który zachęcałby do dalszego czytania. Mimo wszystko znalazłam kilka plusów! Podobało mi się pokazanie realii podejmowania trudnych decyzji, a dokładniej to, że nie zawsze musimy wybierać tę drogę, która z pozoru wydaje się najlepsza. Bohater wybiera pracę w małym szpitalu na uboczach miasta, zamiast stacjonowania w prestiżowym uniwersytecie w centrum Kioto. Swoją drogą w książce pojawia się wiele miejsc z tego miasta, więc naprawdę można się wiele o nim dowiedzieć!
Podsumowując niestety książka ta w nie trafiła do mnie tak jakbym tego chciała, jednak nie oznacza to, że była zła. Przestawia wiele ważnych wartości i myślę, że wielu osobom by się spodobała! 💚
[ współpraca barterowa z wydawnictwem FlowBooks ]
July 31, 2026
4.5/5
Ta opowieść całuje w czółko i otula kocykiem. Proza Sosuke Natsukawy jest ogromnie delikatna, spokojna i ciepła. Pomimo że w samej książce nie brakuje trudnych tematów takich jak śmierć, autor podchodzi do nich z łagodnością i akceptacją. Za to uwielbiam azjatycką literaturę. Mają w sobie tę balsamiczną moc, którą rzadko spotykam w literaturze zachodniej.
Główne miejsce wydarzeń - Szpital Harada, jest trochę jak świątynia. A Tetsurō to uzdolniony lekarz i poniekąd filozof. Od bohaterów i fabuły bije niezwykła doza empatii i pokory, a zdanie „W końcu pacjent to też człowiek” zostanie ze mną na długo. „Gabinet doktora Spinozy” uczy wdzięczności i daje ukojenie w pędzącym, głośnym świecie.
Ta opowieść całuje w czółko i otula kocykiem. Proza Sosuke Natsukawy jest ogromnie delikatna, spokojna i ciepła. Pomimo że w samej książce nie brakuje trudnych tematów takich jak śmierć, autor podchodzi do nich z łagodnością i akceptacją. Za to uwielbiam azjatycką literaturę. Mają w sobie tę balsamiczną moc, którą rzadko spotykam w literaturze zachodniej.
Główne miejsce wydarzeń - Szpital Harada, jest trochę jak świątynia. A Tetsurō to uzdolniony lekarz i poniekąd filozof. Od bohaterów i fabuły bije niezwykła doza empatii i pokory, a zdanie „W końcu pacjent to też człowiek” zostanie ze mną na długo. „Gabinet doktora Spinozy” uczy wdzięczności i daje ukojenie w pędzącym, głośnym świecie.
Review of advance copy received from Publisher
Piękna, spokojna i kojąca powieść o tym, co w życiu naprawdę ważne – rodzinie, powołaniu i wyborach, które nas kształtują.
Młody, utalentowany lekarz Tetsuro rezygnuje z kariery, by po śmierci siostry zaopiekować się siostrzeńcem. Zamiast zawodowych ambicji wybiera rodzinę i pomoc lokalnej społeczności, odnajdując w tym spełnienie i sens.
To historia, która przypomina, że szczęście często kryje się w prostych, codziennych chwilach. Pełna ciepła, mądrości i refleksji. Z całego serca polecam.
Młody, utalentowany lekarz Tetsuro rezygnuje z kariery, by po śmierci siostry zaopiekować się siostrzeńcem. Zamiast zawodowych ambicji wybiera rodzinę i pomoc lokalnej społeczności, odnajdując w tym spełnienie i sens.
To historia, która przypomina, że szczęście często kryje się w prostych, codziennych chwilach. Pełna ciepła, mądrości i refleksji. Z całego serca polecam.
August 24, 2026
Dowiedziałem się o tej pozycji od pewnego influencera na Instagramie. Same pozytywne opinie przekonały mnie do zakupu i przeczytania tej powieści. Jest to moja pierwsza pozycja autorstwa azjatyckiego pisarza i mogę spokojnie powiedzieć, że nie ostatnia. Powieść czyta się bardzo dobrze, momentami chwyta za serce, czasami można się pośmiać. Uważam, że jest to warta przeczytania lektura szczególnie dla młodych adeptów sztuki medycznej - pozwala spojrzeć na pracę lekarza oraz medycynę z troszkę innej perspektywy, na którą nie mamy czasu w codziennym życiu. Polecam!
August 26, 2026
Nie porwała mnie ta opowieść.
Taki średniaczek, fabuła tradycyjnie dla japońskich autorów toczy się niespiesznie, zabrakło mi tu obserwacji codzienności. Próbuje być miejscami głębokie o umieraniu i roli lekarza w życiu pacjenta ale średnio to wychodzi, mimo to bardzo wartościowy był dla mnie jeden akapit z końca książki. Natomiast jest to pierwsza moja przeczytana powieść, w której bardzo dobrze widać klasowość i hierarchiczność społeczeństwa, podział na role i presje z tym związana.
Taki średniaczek, fabuła tradycyjnie dla japońskich autorów toczy się niespiesznie, zabrakło mi tu obserwacji codzienności. Próbuje być miejscami głębokie o umieraniu i roli lekarza w życiu pacjenta ale średnio to wychodzi, mimo to bardzo wartościowy był dla mnie jeden akapit z końca książki. Natomiast jest to pierwsza moja przeczytana powieść, w której bardzo dobrze widać klasowość i hierarchiczność społeczeństwa, podział na role i presje z tym związana.
July 24, 2026
mialam dość wysokie oczekiwania, ale się zawiodłam, byly pojedyncze momenty, które mnie w jakiś sposób urzekły, ale tyle mogę powiwdziec, miałam wrażenie, że natsukawa skupił się bardziej na szczegółowym opisie cukierków zamiast na refleksjach filozoficznych, ale cóż… więcej przemyśleń przekażę w recenzji na ig już niedługo !!
February 7, 2025
和菓子が食べたくなった。夏川さんは、ほんとに優しい人なんだろうな。そして、こういう医療者がマジョリティの病院で死にたい
November 30, 2025
A heartwarming and inspiring book on medical treatment (techniques vs philosophy), meaning of life, death & dying, as well as how to have hope in difficult life situations.
January 8, 2026
讀起來舒服、流暢，卻在幾個瞬間讓人紅了眼眶。
這本書讓人深刻感受到人類的渺小。我們自詡萬物之靈，但在老病死與天災面前，往往無力阻擋，也無法總是把命救回來。
比起執著於「救活」，如何協助一個人「好好活著、好好離開」，或許才是更重要的課題。
這種不強求、順應時間與自然的態度，讀來很有佛教哲理的味道。
這本書讓人深刻感受到人類的渺小。我們自詡萬物之靈，但在老病死與天災面前，往往無力阻擋，也無法總是把命救回來。
比起執著於「救活」，如何協助一個人「好好活著、好好離開」，或許才是更重要的課題。
這種不強求、順應時間與自然的態度，讀來很有佛教哲理的味道。
June 18, 2026
3.6⭐️
August 14, 2026
3.75/5
Displaying 1 - 27 of 27 reviews