Ιστορίες από το εφιαλτικό μέλλον

Ανθολογία Επιστημονικής Φαντασίας Ιστορίες των εκδόσεων Ωρόρα #45

by Θωμάς Π. Μαστακούρης (Editor / Translator), Ward Moore (Contributor), John Varley (Contributor)

Ιστορίες από ένα αβέβαιο μέλλον στο οποίο παράξενες μηχανές εξουσιάζουν τη ζωή των ανθρώπων, προσφέροντάς τους πολλά, αλλά αφαιρώντας τους ακόμα και την ίδια την ψυχή τους. Ιστορίες για παράξενες εισβολές που προκαλούν τον πανικό και τη φυγή του κοπαδιού σε εκατομμύρια άτομα ή τα μετατρέπουν σε άβουλα και πειθήνια όντα.

Περιέχει:

Τζον Βάρλεϊ - Το Φάντασμα του Κάνσας
Ντέιμον Νάιτ - Σε Βλέπω
Ρέι Νέλσον - 8 το Πρωί
Άλις Τζόουνς - Έτσι τους Δημιούργησε
Γουορντ Μουρ - Λωτ
Τζέημς Μπάλαρντ - Υποσυνείδητα Μηνύματα

Genres: Science Fiction

235 pages, Mass Market Paperback

First published January 1, 1996

About the author

Ο Θωμάς Π. Μαστακούρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1962 και σπούδασε πολιτικές επιστήμες και νομικά. Είναι δικηγόρος, συγγραφέας και μεταφραστής. Έχει γράψει πολλά βιβλία και διηγήματα ηρωικής φαντασίας, επιστημονικής φαντασίας και μεταφυσικής, το παιχνίδι ρόλων στην ομηρική εποχή "Ζωντανά έπη", κι ένα παιδικό παραμύθι με τίτλο "Το αόρατο στέμμα της σοφίας". Εδώ και 10 χρόνια είναι υπεύθυνος της σειράς "Ανθολογία Επιστημονικής Φαντασίας" των εκδόσεων Ωρόρα που έχει φτάσει τα 70 βιβλία. Είναι τακτικός αρθρογράφος στο περιοδικό Τρίτο Μάτι και έχει μεταφράσει πάνω από 120 βιβλία, καθώς και πολιτικά άρθρα, ταινίες και δοκίμια.

Reviews

[George K. · Rating 4 out of 5]

Σεπτέμβριος του 2017 ήταν η τελευταία φορά που διάβασα κάποια ανθολογία των εκδόσεων Ωρόρα, και τώρα που το σκέφτομαι θα έπρεπε να διαβάζω συχνότερα, γιατί βρίσκει κανείς πολύ ωραίες και ψυχαγωγικές ιστορίες. Άλλωστε, στη συλλογή μου έχω καμιά τριανταριά συνολικά, ενώ αυτή είναι μόλις η όγδοη που διαβάζω. Τέλος πάντων, πότε δεν είναι αργά για να επανορθώσει κανείς. Ο συγκεκριμένος τόμος έχει να κάνει με την επιστημονική φαντασία (που τόσο πολύ έχω παραμελήσει τώρα τελευταία) και περιέχει έξι διηγήματα:

Το φάντασμα του Κάνσας, του Τζον Βάρλεϊ: Η μεγαλύτερη σε μέγεθος ιστορία της ανθολογίας, η οποία ουσιαστικά έχει να κάνει με την αθανασία. Τώρα κατά πόσο είναι ωραία η αθανασία του συγκεκριμένου διηγήματος, είναι ένα άλλο ζήτημα, το θέμα είναι όμως ότι ο άνθρωπος θέλει να ζήσει όσο γίνεται περισσότερο. Λοιπόν, η πλοκή είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και με κάποιες ωραίες εκπλήξεις εδώ και κει, ενώ οι αναγνώστες όλο και κάπως θα προβληματιστούν με τα θέματα που αγγίζει ο συγγραφέας. Όσον αφορά τη γραφή, μου φάνηκε πολύ καλή. Τίποτα το φοβερό και το τρομερό, αλλά κατά τη γνώμη μου πρόκειται για ένα πολύ καλό διήγημα επιστημονικής φαντασίας. 8.5/10

Σε βλέπω, του Ντέιμον Νάιτ: Κάπως περίεργα γραμμένο διήγημα, με κάποιες ενδιαφέρουσες και ιντριγκαδόρικες ιδέες, που δεν απέχουν και τόσο από τη σημερινή πραγματικότητα. Η αλήθεια είναι ότι η ιστορία άργησε λιγάκι να μου κινήσει το ενδιαφέρον και στην αρχή με μπέρδεψε κάπως, αλλά τελικά τη συμπάθησα. Η γραφή καλούτσικη, με ορισμένες ωραίες περιγραφές, αλλά μάλλον τίποτα το ιδιαίτερο. 7.5/10

Οκτώ το πρωί, του Ρέι Νέλσον: Το μικρό αυτό διήγημα αποτελεί τη βάση για τη φανταστική ταινία του Τζον Κάρπεντερ, με τον τίτλο "Ζουν ανάμεσά μας". Η κεντρική ιδέα του διηγήματος είναι εξαιρετικά ιντριγκαδόρικη και συναρπαστική, όμως σαν ιστορία μου φάνηκε κάπως απλοϊκά γραμμένη, χωρίς ιδιαίτερο βάθος. Η αλήθεια είναι ότι με μια τέτοια ιδέα ο συγγραφέας θα μπορούσε να γράψει κοτζάμ μυθιστόρημα, ή έστω μια μικρή νουβέλα, αλλά ίσως απλώς ήθελε να περάσει κάποια μηνύματα, με μια ιστορία δέκα σελίδων (με το ζόρι). Τουλάχιστον βρέθηκε ο Τζον Κάρπεντερ για να την απογειώσει! Μόνο και μόνο για την ιδέα, την έκπληξη στο τέλος και ότι αποτελεί τη βάση για μια φοβερή ταινία, γλιτώνει τα τρία αστεράκια: 7.5/10

Έτσι του δημιούργησε, της Άλις Τζόουνς: Η μοναδική γυναίκα της... παρέας, μας δίνει ένα εξαιρετικά καλογραμμένο, δυνατό και αρκετά σκοτεινό διήγημα, το οποίο προσφέρει κάμποση τροφή για σκέψη, όντας ταυτόχρονα ανοικτό σε διαφορετικές ερμηνείες σχετικά με τα θέματα που αγγίζει, ανάλογα και με τον τρόπο σκέψης που έχει ο κάθε αναγνώστης. Είναι από τα διηγήματα επιστημονικής φαντασίας που η αισιοδοξία κάνει αισθητή την... απουσία της. Διαβάστε το! 8.5/10

Λωτ, του Γουόρντ Μουρ: Ένα από τα δυο διηγήματα της ανθολογίας που θα τσιμπήσει πέντε αστεράκια (τεσσεράμισι για την ακρίβεια). Η ιστορία είναι εξαιρετικά καλογραμμένη και οξυδερκής, αφόρητα ρεαλιστική και πολυεπίπεδη, οριακά μπορεί να ανήκει στο είδος της επιστημονικής φαντασίας, λόγω της καταστροφής που αναγκάζει τους ανθρώπους να φύγουν από το Λος Άντζελες, όμως ασχολείται με θέματα που έχουν να κάνουν με τις ανθρώπινες σχέσεις και πώς κάτω από την πίεση των συνθηκών μπορεί αυτές να καταρρεύσουν, όντας ίσως εξαρχής προβληματικές. Οι περιγραφές, η όλη ατμόσφαιρα, οι χαρακτήρες, τα μηνύματα που περνάει σαν ιστορία, είναι νομίζω σε υψηλό επίπεδο ποιότητας. 9/10

Υποσυνείδητα μηνύματα, του Τζ. Γκ Μπάλαρντ: Ο Μπάλαρντ είναι ένας από τους Άγγλους συγγραφείς που εκτιμώ ιδιαίτερα για τις ιδέες και τα θέματα που αγγίζει μέσω των μυθιστορημάτων και των διηγημάτων του, αλλά και επειδή μέσω της σκληρής γραφής του μπορεί και δημιουργεί έντονα συναισθήματα και δυνατές εικόνες. Το συγκεκριμένο διήγημα νομίζω ότι αποτελεί ένα χαρακτηριστικό δείγμα γραφής και τρόπου σκέψης του συγγραφέα, ο οποίος οραματίστηκε ένα μέλλον κυνικό και κατά βάθος πολύ τρομακτικό, που δεν απέχει σχεδόν καθόλου από αυτά που ζούμε σήμερα. 9.5/10

Γενικά, πρόκειται για μια πάρα πολύ καλή ανθολογία επιστημονικής φαντασίας, που διακρίνεται για τον ρεαλισμό και την (έως έναν βαθμό) απαισιοδοξία των διηγημάτων της. Τα έξι διηγήματα του βιβλίου έχουν να προσφέρουν ιδέες, δυνατές εικόνες και έντονα συναισθήματα, καθώς επίσης και μπόλικη τροφή για σκέψη. Μάλλον πολύ δύσκολα θα βρει μια θέση στη δεκάδα με τις κορυφαίες ανθολογίες των εκδόσεων Ωρόρα, όπως και να'χει όμως το επίπεδο ποιότητας είναι πολύ καλό, και αυτό είναι που έχει σημασία.

Γενικός βαθμός: 8.5/10

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 5 out of 5]

Από ενδιαφέρουσες έως πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες. Ο Μπάλαρντ («Υποσυνείδητα Μηνύματα») είναι όπως πάντα εξαιρετικός, πολύ δυνατές εικόνες και συναισθήματα στα όρια του ψυχολογικού τρόμου. Το «Έτσι τους δημιούργησε» της Άλις Τζόουνς σπάει κόκαλα.