Poppino prebudenie, ku ktorému nikdy nemalo dôjsť, má ničivé a ďalekosiahle dôsledky, vydurí zo spánku prastaré sily a Casteela s Kieranom premení tak, že to prekvapí aj sudičky. Ale to je, aspoň zatiaľ, ich najmenšia starosť.
A PROROCTVÁ
Krvavá koruna síce padla, no zo zeme povstáva niečo oveľa horšie, niečo, s čím doteraz ešte nebojovali. Veľký sprisahanec z tela a ohňa sa vracia do ríše smrteľníkov a túži po jedinom. Musia zastaviť prvotného boha smrti, skôr než sa mu podarí získať plnú silu, a to nebude ľahké. Aj oslabený dokáže napáchať veľa zla. A jeho moc je nepredstaviteľná.
SA ZAČÍNAJÚ PLNIŤ.
Na pleciach im leží budúcnosť ríš, nie sú v tom však sami. Bohovia sa prebúdzajú a skrývajú vlastné krvavé tajomstvá. Napriek tomu všetkému musia naprávať rozvrátenú ríšu, pričom každé ich rozhodnutie, či už minulé, alebo súčasné, môže zničiť nielen všetko, za čo doteraz bojovali, ale aj samotné puto, ktoré ich spája.
LEBO MOCNÁ BYTOSŤ, ZVESTOVATEĽKA A NOSITEĽKA SMRTI A SKAZY, POVSTALA.
Hey Guys! Please note: I don't send out ARCs for review. If you're interested in reviewing a book of mine before release date, please contact the appropriate publisher. I also do NOT check my Goodreads email.
To email me, please use the below addy. jenniferlarmentrout@live.com
# 1 New York Times and # 1 International Bestselling author Jennifer lives in Charles Town, West Virginia. All the rumors you’ve heard about her state aren’t true. When she’s not hard at work writing. she spends her time reading, watching really bad zombie movies, pretending to write, hanging out with her husband and her Jack Russell Loki. In early 2015, Jennifer was diagnosed with retinitis pigmentosa, a group of rare genetic disorders that involve a breakdown and death of cells in the retina, eventually resulting in loss of vision, among other complications. Due to this diagnosis, educating people on the varying degrees of blindness has become of passion of hers, right alongside writing, which she plans to do as long as she can.
Her dreams of becoming an author started in algebra class, where she spent most of her time writing short stories….which explains her dismal grades in math. Jennifer writes young adult paranormal, science fiction, fantasy, and contemporary romance. She is published with Tor, HarperCollins Avon and William Morrow, Entangled Teen and Brazen, Disney/Hyperion and Harlequin Teen. Her Wicked Series has been optioned by PassionFlix. Jennifer has won numerous awards, including the 2013 Reviewers Choice Award for Wait for You, the 2015 Editor’s Pick for Fall With Me, and the 2014/2015 Moerser-Jugendbuch- Jury award for Obsidian. Her young adult romantic suspense novel DON’T LOOK BACK was a 2014 nominated Best in Young Adult Fiction by YALSA. Her adult romantic suspense novel TILL DEATH was a Amazon Editor’s Pick and iBook Book of the Month. Her young adult contemporary THE PROBLEM WITH FOREVER is a 2017 RITA Award Winner in Young Adult Fiction. She also writes Adult and New Adult contemporary and paranormal romance under the name J. Lynn. She is published by Entangled Brazen and HarperCollins.
She is the owner of ApollyCon and The Origin Event, the successful annual events that features over hundred bestselling authors in Young Adult, New Adult, and Adult Fiction, panels, parties, and more.
Gdy ktoś proponuje Ci patronat nad ukochaną serią co mówisz? No oczywiście, że tak... ale nie jeśli książka ma zmarnowany potencjał.
Poppy wciąż jest pogrążona w stazie, a Casteel i Kieran robią wszystko co tylko mogą żeby nie zwariować. Cas nie jest w stanie opuścić boku swojej ukochanej. Jednak Poppy sama musi mierzyć się ze swoimi demonami i Kolisem który na wszystkie sposoby próbuję ją zdobyć dla siebie. Nawet jeśli się mu nie uda to wciąż wisi nad nimi pytanie. Czy jeśli kobieta się obudzi wciąż będzie sobą, czy może nie będzie pamiętała, ani siebie ani innych?
Moim głównym zarzutem jest to, że jest to część która mogłabym zamknąć się max w trzystu stronach. A mamy sześćset . Co się zadziało, że mamy ją tak rozwleczoną? Mamy tu bardzo dużo rozmów głównych bohaterów, przemyśleń, wewnętrznych walk ze sobą i ogólnie nie przeszkadza mi to jeśli dostajemy jakieś nowe informację. W tym tomie praktycznie dostawaliśmy same powtórzenia i informację które już wiemy, nie tylko z tej serii ale i z serii ,,Z ciała i Ognia", którą tak naprawdę musimy przeczytać, żeby dowiedzieć się o co tak naprawdę tu chodzi. Więc nie widzę potrzeby kolejny raz rozpisywać się na dwieście stron o tym samym. Było to bardzo przytłaczające i nurzące.
Do postaci Poppy nie mam żadnych zarzutów. Kobieta jest w nowej sytuacji nie wie jak się odnaleźć. Oczywiście zadaje ogrom pytań które mogłyby wykończyć każdego normalnego człowieka, ale wciąż niezmiennie jest postacią którą da się lubić, jest impulsywna ale dobra i rozsądna za co bardzo ją cenie. Natomiast to wszystko co kochałam w Casie teraz sprawia, że działa mi na nerwy. Cas z zawadiackiego, aroganckiego księcia z ciętym językiem stał się Casem ,,ja samiec, ty samica, ty moja, ja twój". Ogólnie te teksty są romantyczne i ogromnie słodkie. Ale nie w momencie, kiedy mężczyzna nie potrafi normalnie myśleć, ani odpowiadać logicznie na pytania tylko cały czas jest jeden temat i nawiązania do jednej czynności. Tak mnie to denerwowało. Chyba, że autorka CELOWO tak zaczęła go kreować wtedy brawo, dobra robota.
Jeśli chodzi o akcję to tak jak wspomniałam wcześniej była bardzo rozwleczona i pomimo tego, że naprawdę sporo się działo to nie miało, to tak fajnego ciągu. Samo to że Poppy przez 80% książki spała działało mi na nerwy. Jakby ok, w momencie kiedy spała działy się rzeczy. Ale te rzeczy mogły się dziać na pięćdziesięciu stronach!
Ale żeby nie było, że jestem jakąś hejterkom tej książki, no nie bo w końcu dałam cztery gwiazdki. Bardzo szybko się ją czyta i dostaliśmy tu dużo ciekawych motywów, spojrzenie na nowy świat, postać którą kocham z innej książki autorki. (Jak się pojawiła to aż wierzgałam nogami w zachwycie i czekam na ciąg dalszy jego historii.) No i ostatecznie akcja się rozkręciła. Ale czemu dopiero na stu ostatnich stronach!
Ja rozumiem, że wydawnictwo podzieliło tę książkę na dwa osobne tomy bo jedne sam w sobie byłby fizycznie za duży i ciężko byłoby to czytać, ale nie zmienia to faktu, że autorka już za bardzo przeciąga tą serię. Pomimo tego, że ja ją kochałam, kocham i będę kochać to wreszcie dorosłam do tego, żeby przyznać, że tego po prostu jest już za dużo. Jakby spoko dostajemy więcej czasu z bohaterami, których kochamy ale przez to, że to się tak rozwleka to oni zamiast zyskiwać, boje się, że zaczną tracić w moich oczach. A nie chce żeby tak było bo ja naprawdę, tak NAPRAWDĘ lubię ten świat i bohaterów.
Dlatego nie mogłam przyjąć patronatu choć uwielbiam książki Jennifer. Gdybym dała jej moje logo miałabym wyrzuty sumienia, że polecam wam książkę do której mam aż tyle ALE.
Jednakże SZCZERZE czekam na cześć drugą i wierzę w to, że ten finał będzie epicki i da nam to czego od samego początku oczekujemy od tej serii.
Tutaj nie ma fabuły tylko gadanina, która do nikąd nie prowadzi. Zmarnowany czas. Szkoda, że tak mało Reavera i Millicent, bo oni ciekawili mnie najbardziej. Postać Casteela stała się irytująca. Nie wiem czy będę mieć siłę psychiczną, żeby przeczytać 2 część xd
Krew i Popiół to moja seria życia, ukochałam ją sobie od pierwszych stron i naprawdę mam do niej ogromny sentyment. Kocham tych bohaterów, kocham ten świat ALE ten tom rozwalił mnie na łopatki.
Z początku byłam zachwycona, jakie tory obrała historia. Podczas gdy Poppy przebywała w stazie, miałam wrażenie, że autorka nareszcie wypełnia wszystkie stworzone luki fabularne. Ogromnie mnie to cieszyło, ponieważ jestem prostym czlowiekiem i w końcu dostałam odpowiedzi wprost - jasne i klarowne. Mamy tutaj również nawiazania do serii "Upadek i Gniew", które nadają historii dodatkowego wymiaru! Bardzo podobał mi sie koncept otwierania portalu prowadzącego do innych światów i w ogóle całej narracji, że istnieją inne kontynenty. No ale o ile w tym kontekście byłam zachwycona, tak niestety stopniowo pojawiał się niesmak.
Casteel jest moim pierwszym książkowym mężem, kochałam typa za jego osobowość i niezmiernie brakowało mi go podczas czekania na ten tom. Jestem ogromnie zawiedziona, w jaki sposób Jennifer kształtuje jego osobowość w tym tomie - chociaż powinnam powiedziec jego brak osobowości.
Chłop stoczył sie tutaj najniżej jak sie da. Jego zachowanie ogranicza sie do seksualnych podtekstów, toksycznej zazdrości i fukania na wszystko co sie rusza. No nie tak zapamiętałam mojego ulubionego faceta. Jest mi strasznie przykro, że na każdą wzmiankę o jego obecności mialam obrzydzenie na twarzy.
No ale wracając - książka zachwycała mnie do momentu pograzonej Poppy w stazie. Przez ten czas dowiedziałam sie naprawdę wielu informacji i zwyczajnie cieszyłam sie książką oraz powrotem do tego świata. Fabuła przyspieszyła, ukazując kierunek w jakim będzie sie dalej toczyć. Byłam ogromnie zainteresowana!
Poppy wybudziła sie ze stazy i czar prysł. Dosłownie mogłabym wywalić caly środek ksiazki, zostawiając początek i samą końcówkę. Ogromny kredyt uznania za pomysł, w którym tom został podzielony na części. Fabuła pogalopowała naprawdę epicko i nieco ociepliła wizerunek całokształtu tego tomu. Ciesze sie, bo naprawdę bylam o krok aby porzucić tą serie a takie słowa z moich ust uważam, ze wiele znaczą, bo kto mnie zna wie, jak bardzo kocham tą serię.
I to jest chyba najbardziej chaotyczna recenzja jaką napisałam, ale musiałam to wszystko zebrać na świeżo i wyrazić swoje emocje xD
This entire review has been hidden because of spoilers.
Bardzo czekałam na tę książkę. BARDZO. Chciałam poznać dalszy ciąg ich przygód, bo naprawdę podobał mi się świat wykreowany w tej historii.
I naprawdę uczciwie przebrnęłam przez prawie 500 stron. Dalej już nie dałam rady. Niestety.
Przez ponad połowę książki DOSŁOWNIE NIC SIĘ NIE DZIEJE. Absolutnie nic. Głupie, rozwleczone opisy. Lanie wody i powtarzanie w kółko tego samego. Bohaterowie zachowują się kompletnie nielogicznie i niekonsekwentnie. Nawet postacie, które wcześniej lubiłam, zaczęły mnie po prostu irytować.
A potem wiecie co?
POTEM POPPY, KURWA, TRAFIA DO WSPÓŁCZESNEGO ŚWIATA ZE SMARTFONAMI I SŁUCHAWKAMI.
CO?!
Tragedia. Przepraszam, ale tego się po prostu nie da czytać.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Tomów tego uniwersum jest już sporo, zwłaszcza jeśli uwzględnimy cykl o Seraphenie i Nyktosie, ale każdy kolejny dostarcza mi nowych wrażeń. Tak było i tym razem!😊 Poppy jest pogrążona w stazie i wszyscy z niecierpliwością czekają na jej wybudzenie. Czym lub kim się okaże? Czy będzie pamiętać swoją przeszłość i swoich bliskich? Casteel, oprócz trudnego oczekiwania, musi mierzyć się z samodzielnym rządzeniem królestwem. Na szczęście ma kilku lojalnych pomocników, ale sytuacja staje się coraz bardziej napięta. No i jeszcze ten jeden, wielki problem. Prawdziwy Pierwotny Śmierci musi zostać powstrzymany. Ale jak to zrobić, kiedy Poppy śpi, Casteel i Kieran odkrywają w sobie dziwne moce, bogowie się wybudzają, a nawet Duchy Losu nie mogą przewidzieć konsekwencji każdego najmniejszego kroku bohaterów? Cóż, będzie się działo!😊
Widać, że zbliżamy się już do końca serii, bo coraz więcej tajemnic wychodzi na jaw, coraz więcej elementów świata możemy (wraz z bohaterami) zrozumieć i coraz bardziej niebezpiecznie się robi. Pierwsza część książki to powolne wybudzanie się Poppy, które jest jak sen - dzięki jej perspektywie dostajemy zlepek wspomnień i zdarzeń od zarania dziejów, łączymy kropki i szukamy sensu w całej tej poszarpanej linii czasu. Podobał mi się sposób opisania tych zdarzeń, a raczej tego stanu, naprawdę dobrze został oddany chaos i dezorientacja Penellaphe. Dosłownie mogliśmy poczuć jej ból, jej starania i wysiłek, aby nie zatracić siebie i walczyć z głosami w jej głowie.
Równocześnie w królestwie nie dzieje się dobrze. Sytuacja jest niepewna, a kolejne wampry giną w podejrzanych okolicznościach. Trzeba podjąć decyzje i ktoś musi się odważyć to zrobić.
Największym zaskoczeniem był jednak gigantyczny plot twist w pewnym momencie.😁 Nie zdradzę, co to, ale osoby, które będą to czytać, na pewno zorientują się, o czym mówię. Jeśli książka już za Wami, koniecznie podzielcie się ze mną swoimi odczuciami, bo ja byłam W SZOKU.😅 Ale chyba raczej pozytywnym.😁
Jeśli chodzi o relacje - w tym tomie nie było tak dużo tego nasycenia miłością, co w poprzednich. Może dlatego, że przez część książki Poppy spała, a potem nie miała czasu na amory.😁 Również uważam to za plus. Jest jednak jeden element, którego jestem bardzo ciekawa, a mianowicie połączenie Poppy z Casteelem i Kieranem i to, co z niego wyniknie.😉
Już teraz wiem, że kontynuacja będzie szalona, ciekawa i niebezpieczna i naprawdę nie mogę się jej doczekać! Obyśmy dostali ją jak najszybciej. Tu zostawiam 8,5/10 i niezmiennie polecam Wam tę serię!😍
Pewnie już mnie znacie i wiecie, że jestem strasznie uparta i kończę serie, które kiedyś zaczęłam. Naprawdę musiałaby mnie książka mocno rozczarować, żebym nie dokończyła całości. Przygoda z Jennifer L Armentrout była naprawdę różna, od zachwytów i przebierania nogami gdy czekałam na kolejny tom. Jednak były też momenty, że zastanawiałam się, po co ja to czytam i czy mam ochotę sięgać po kolejne tomy. Ostatnio miał premierę ostatni tom przygód Poppy i Casteela, co prawda podzielony na dwie części i na drugą jeszcze musimy trochę poczekać, ale już jesteśmy krok od zakończenia. I tu już mam pierwszy zgrzyt. Rozumiem dlaczego wydawnictwo Muza zdecydowało się podzielić ten tom na dwie części, od pierwszego tomu serii Z krwi i popiołu, czcionka była mała i każdy kolejny tom był coraz bardziej obszerny, dlatego podzielenie tego tomu wydaje się zrozumiałe. Zarazem wyszło to tak, jakby ”Pierwotna z krwi i kości” była preludium finału, strasznie nudnym preludium. Muszę ominąć to co się dzieje w tej książce, by nie rzucać spoilerami, ale czytanie po raz kolejnym jak Poppy śpi, tak mnie wymęczyło, że byłam bliska od DNF. W książce minęło zaledwie sześć dni, a ja czułam się jakby spała latami a ja ciągle o jednym i tym samym czytam. A dokładnie dwa lata, bo wtedy został wydany poprzedni tom, gdzie Poppy zasnęła. Na plus za to mogę zaliczyć zmianę głównej bohaterki. Chociaż jestem pewna, że nie każdemu się ta zmiana spodoba. Z Panny, która była chroniona przed wszystkim, w tym przed wiedzą, nagle stała się wszechwiedząca i potężna, że nie potrzebuje już niczyjej pomocy. Coraz bardziej staje się podobna do swojej przodkini, która doczekała się swojej własnej serii, której nie udało mi się dokończyć przed sięgnięciem po ten tom, nad czym ubolewam. Do tego był w tej historii pewien motyw, który wydawał mi się naprawdę od czapy. Nie mogłam go zrozumieć i to był ten kluczowy moment, gdzie chciałam rzucić książką. Jednak tego nie zrobiłam, dokończyłam i czekam na ostatnią część. A na obronę tego motywu, który wydaje się nie na miejscu, powiem tylko, że autorka umieściła tam postać z jednotomówki, którą napisała jakiś czas temu. Czy polecam? Fanom zdecydowanie tak, jeśli jeszcze nie znacie Poppy i Casteela to może poczekacie, aż wyjdzie całość, by przeczytać całość na raz, czyli trzynaście książek....
Zdecydowanie najgorsza część, fabuły brak - cała akcja dzieje się w tym samym miejscu pomijając niektóre sceny. Przegadana, wszystko można by upchać na 50 stronach. Casteel niesamowicie irytujący - mam wrażenie że autorka zmieniła jego charakter na bardziej infantylny i niedojrzały. Nie da się go słuchać. Dodatkowo zdecydowanie na minus wyniesienie Kierana i Casteela do rangi Pierwotnych czy może nawet Przedwiecznych. Już bez przesady - wszyscy robią się zdecydowanie zbyt mocni, a tak naprawdę to dopiero początek. W tym momencie jedyne zakończenie jakie mnie chyba usatysfakcjonuje to odebranie mocy trzem głównym postaciom a juź zwłaszcza Casteelowi. Czekam na powrót Serapheny i Nyktosa, ich postaci są o wiele lepiej napisane. Wolałabym aby to oni ostatecznie na koniec pozostali parą rządzącą ale tak się zapewne nie stanie 🥲 Serie tak czy inaczej przeczytam do końca.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Seria "Z krwi i popiołu" to moja guilty pleasure. Nie jest idealna, a im dalej tym robi się męcząca i trochę przegadana, ale to i tak nie odbiera mi radości z czytania tego. Czekałam na to, ale jednocześnie się bałam, co będzie dalej.
Jak ja nie znoszę dzielenia książek na części, zupełnie nie rozumiem takich zabiegów. W końcu "Zrodzona z krwi i popiołu" ma ponad 1000 stron i się dało, wiec czemu tutaj tego nie było, nie ogarniam. Ja chcę poznać całość na raz, a teraz muszę czekać jak się wreszcie rozkręciło 😅.
Ta część w większości jest przegadana, no sorki ale jest. Nic za bardzo się tutaj nie dzieje, wszyscy czekają na powrót Poppy, ale nie wiadomo kiedy on nastąpi i czy będzie taka jak wcześniej. Większość rozdziałów jest z perspektywy Cassa i ok, lubię jego rozmyślania, ale ile tak można. Wiemy z poprzednich części, że jego miłość jest wielka, ale tutaj czasami miałam wrażenie, że wręcz toksyczna. Liczy się dla niego tylko ona, nic innego. Teraz mając nową moc, jego wybuchowy charakter nie działa na jego korzyść. Dla niej spalił by cały świat. Dobrze, że stopuje go jedno, jej uczucia do ludzi.
Brakowało mi tutaj głosu rozsądku, czyli Kierana. Został odstawiony na boczny tor, szkoda. Wprowadzał on balans i logikę, nie rządziły nim emocje i przez to podpadł. Ale miał rację, ktoś musiał. W końcu to nie była jego decyzja, tylko Poppy. Teraz między nim, a Cassem czuć dystans, niewypowiedziane słowa, urazę, ale dla Poppy będą grać szczęśliwą rodzinkę.
Jeżeli chodzi o samą akcje, za wiele do przodu się nie ruszyła. Ale wiem jedno, zbliża się koniec świata jakiego znali. Szykuje się coś nowego. Ale pozostają starzy wrogowie, a budzą się nowi. Czy proroctwo się spełni??? Niedługo się przekonamy.
Przeczytałam, czasami przemęczyłam, czasami się powkurzałam, ale ogólnie cieszę się, że to przeczytałam. Powoli zbliżamy się do końca, a ja chcę go poznać.
Tak blisko końca a my dalej chuja wiemy…. czuję że głowa mi wybuchnie jak w tej ostatniej części nagle autorka spróbuje wyjaśnić stworzony przez siebie świat (lub tego nie zrobi i cała idea świata fantasy straci sens bo używanie ‚bogów’ do wyjaśniania dziur w fabule jest całkiem żałosne) Ale mimo sceptycyzmu to bawiłam się dobrze nawet kiedy książka się dłużyła, ale chyba to już po prostu styl autorki więc wiedziałam na co się piszę.
„Nawet w świecie pełnym magii, pradawnych tajemnic i potęgi, której nie sposób pojąć, najważniejsze pozostają więzi, które łączą nas z tymi, których kochamy”. „Pierwotna krwi i kości” Jennifer L. Armentrout Na tę historię przyszło nam długo czekać, dlatego powrót do świata Poppy, Casteela i Kierana był dla mnie czymś, na co naprawdę czekałam. Uwielbiam tę serię, jej bohaterów, niebezpieczeństwa, z którymi muszą się mierzyć, oraz relacje, które sprawiają, że tak trudno się z nimi rozstać. Tym razem jednak nie wszystko poszło tak, jak sobie wyobrażałam. Choć cieszę się, że ponownie mogłam zanurzyć się w tym świecie, nie obyło się bez frustracji i pewnego niedosytu. Poppy w końcu budzi się ze stazy, ale jej przebudzenie przynosi konsekwencje, których nikt nie mógł przewidzieć. Astendencja zmienia nie tylko ją samą, lecz także Casteela i Kierana. Tymczasem upadek Krwawej Korony wcale nie oznacza końca niebezpieczeństw. Na horyzoncie pojawia się bowiem znacznie większe zagrożenie — Pierwotny Śmierci, którego potęga nawet bez cielesnej formy potrafi siać prawdziwe spustoszenie. Stawka rośnie, a bohaterowie muszą zmierzyć się z rzeczywistością, która może zmienić wszystko, co do tej pory znali. Muszę przyznać, że początek tej książki był dla mnie naprawdę trudny. Długa przerwa między tomami sprawiła, że nie potrafiłam od razu odnaleźć się w wydarzeniach. Informacje z poprzednich części mieszały mi się z tymi, które poznaliśmy w cyklu „Z ciała i ognia”, przez co momentami czułam się zwyczajnie zagubiona. Zamiast od razu dać się porwać historii, próbowałam przypomnieć sobie poszczególne wydarzenia i poukładać je w głowie. Nie ukrywam, że byłam tym mocno sfrustrowana, bo chciałam cieszyć się lekturą, a nie zastanawiać się, czy na pewno pamiętam wszystkie istotne szczegóły. Początkowo akcja rozwijała się dość powoli. Poppy, pogrążona w stazie, sama nie do końca rozumiała, co się z nią dzieje, co jest prawdą, a co jedynie wytworem jej umysłu. Pojawiało się sporo informacji, które nie zawsze potrafiłam od razu połączyć w logiczną całość. Z czasem jednak zaczęły nabierać znaczenia, a kiedy Poppy w końcu się obudziła, poczułam, że historia powoli odzyskuje właściwy rytm. Wydarzenia nabrały tempa, wcześniejsze wątki zaczęły wracać do mojej pamięci, a ja wreszcie mogłam mocniej zaangażować się w to, co działo się na kartach powieści. Mimo to miałam nadzieję, że dostanę nieco więcej. Owszem, otrzymujemy odpowiedzi na wiele pytań, a tajemnice, które od dawna przewijały się w historii, w końcu zaczynają się wyjaśniać. Problem w tym, że sposób przedstawienia niektórych informacji momentami wydawał mi się chaotyczny. Kolejne fakty pojawiały się jeden po drugim, a ja zamiast czerpać pełną satysfakcję z odkrywania prawdy, musiałam zatrzymywać się, by uporządkować sobie wszystko w głowie. Zabrakło mi odrobiny większej płynności, dzięki której mogłabym w pełni docenić wagę tych odkryć. Największy niedosyt pozostawiły jednak relacje między bohaterami. I mówię to jako osoba, która naprawdę uwielbia tę trójkę! Poppy i Casteel nadal mają w sobie to coś. Ich chemia, wzajemne przekomarzania i sposób, w jaki na siebie oddziałują, wciąż potrafią wywołać uśmiech na mojej twarzy. Uwielbiam ich razem i nie zamierzam tego ukrywać. Jednocześnie miałam poczucie, że ich relacja nie otrzymała tyle przestrzeni, na ile liczyłam. Oczywiście nie zabrakło scen dla dorosłych, ale momentami miałam wrażenie, że to właśnie one zajmują miejsce, które można było wykorzystać na pogłębienie ich więzi, rozmowy czy pokazanie, jak zmieniają się pod wpływem wydarzeń, przez które przechodzą. Znowu dostajemy niezależną, pełną charakteru Poppy i nadopiekuńczego Casteela, których dobrze znamy z poprzednich tomów. Nadal ich uwielbiam, ale chciałam zobaczyć coś więcej, czegoś nowego, co pozwoliłoby mi jeszcze mocniej poczuć ich relację. A Kieran? Zdecydowanie było go dla mnie za mało! I tutaj mój książkowy zachwyt nad tą postacią daje o sobie znać najmocniej. Uwielbiam jego charakter, spokój i to, jak doskonale potrafi odnaleźć się między Poppy a Casteelem. Jest głosem rozsądku, kiedy emocje biorą górę, i kimś, kto potrafi spojrzeć na sytuację z innej perspektywy. Dla mnie to nie tylko ważny bohater, ale również ktoś, kto nadaje całej tej relacji wyjątkową równowagę. Dlatego tak bardzo bolał mnie rozłam między nim a Casteelem. Ich więź ma dla mnie ogromne znaczenie i trudno było mi patrzeć na to, jak zmieniają się ich relacje. Mam ogromną nadzieję, że w kolejnej części dostaniemy więcej wspólnych momentów tej dwójki, a ich przyjaźń odnajdzie właściwe tory. Naprawdę potrzebuję więcej Kierana, jego rozsądku, ciętego języka i obecności, bez której ta historia nie jest dla mnie taka sama! Czy mimo tych wszystkich zastrzeżeń żałuję, że sięgnęłam po tę książkę? Absolutnie nie! Choć nie była to część idealna i nie spełniła wszystkich moich oczekiwań, nadal czułam radość z powrotu do bohaterów, których zdążyłam naprawdę polubić. Były momenty frustracji, chwilami brakowało mi emocjonalnej głębi, a niektóre wątki chciałabym zobaczyć poprowadzone inaczej. Mimo wszystko historia potrafiła mnie wciągnąć na tyle, że przeczytałam ją w zaledwie dwa wieczory. A to chyba najlepszy dowód na to, że mimo drobnych potknięć wciąż coś mnie do tego świata przyciąga. Nie każda książka musi być idealna, żeby nadal zajmować szczególne miejsce w naszym sercu. Czasami wystarczy spotkać ukochanych bohaterów, ponownie poczuć tę znajomą atmosferę i przypomnieć sobie, dlaczego tak bardzo zależy nam na ich dalszych losach. „Pierwotna krwi i kości” pozostawiła mnie z pewnym niedosytem, ale również z ogromną ciekawością tego, co wydarzy się dalej. Nadal kibicuję Poppy i Casteelowi, nadal uwielbiam Kierana i nadal chcę więcej! Mam nadzieję, że kolejna część przyniesie mi nie tylko odpowiedzi na kolejne pytania, lecz także więcej emocjonalnych momentów, pogłębionych relacji i tej wyjątkowej więzi między bohaterami, za którą tak bardzo pokochałam tę serię. Bo choć tym razem trochę ponarzekałam, jedno pozostaje niezmienne: ja po prostu nie jestem jeszcze gotowa, żeby pożegnać się z tym światem!
Gdy Poppy przebudza się ze stazy, granica między życiem a śmiercią zostaje przekroczona, a konsekwencje okazują się znacznie poważniejsze, niż ktokolwiek mógł przewidzieć. Pradawne moce budzą się z uśpienia, a Casteel i Kieran przechodzą przemiany, które mogą na zawsze odmienić ich losy. Upadek Krwawej Korony nie przynosi upragnionego spokoju, lecz odsłania zagrożenie znacznie potężniejsze od wszystkiego, z czym mierzyli się dotychczas. Poppy i jej sprzymierzeńcy muszą stanąć do walki z prawdziwym Pierwotnym Śmierci, zanim ten odzyska pełnię swojej mocy.
Pierwotna Krwi i Kości miała wszelkie predyspozycje, by stać się emocjonującym, pełnym napięcia punktem kulminacyjnym długiej historii, ale niestety zamiast dostać angażującą fabułę, zostałam przytłoczona rozwlekłą narracją, powtarzalnymi dialogami i przesadną skłonnością autorki do przeciągania scen, które dawno zdążyły już wybrzmieć lub powinny było wybrzmieć dawno temu, zostawiając mnie z ciągłą frustracją.
Największym problemem dla mnie było tempo, a właściwie jego brak. Cały czas czułam się jakby autorka przygotowywała mnie na coś wielkiego, co nigdy nie dochodziło do skutku. Zamiast konkretów były kolejne rozmowy, wewnętrzne rozterki i powracające motywy, które niewiele wnosiły do rozwoju wydarzeń. Oczywiście, w tak rozbudowanym świecie potrzebne są momenty oddechu i humoru, ale tutaj granica między rozwijaniem historii a niepotrzebnym jej rozwlekaniem zupełnie zaginęła w akcji. Wątki konkurują ze sobą o uwagę, a informacji jest albo w nadmiarze albo wcale, bo toną pod wynurzeniami. Odniosłam wrażenie, że historia próbowała pomieścić zbyt wiele naraz, nie poświęcając niczemu wystarczająco dużo miejsca, i nie wiedziała, co zrobić z pewnymi wątkami i relacjami, które sama stworzyła — po prostu je porzuciła albo niepotrzebnie skomplikowała.
Jestem fanką tej serii, i choć poprzednie części nie były idealne i były zdecydowanie przegadane, to i tak dobrze się przy nich bawiłam i lubiłam się z bohaterami. Tutaj niestety nic mi nie zagrało.
Moja ulubiona seria wiec nawet jeżeli byla to mega przegana czesc i akcja rozgrywają sie dopiero na ostatnich 100 stronach z 600 to i tak buja nic mnje nje zmusi zeby nie lubic tej serii. Jedyne co mnie zastanawia to co się stanie z tym dziwnym trójkątem ja myślałam ze to bedzue koniec tego ale beka i tak jeżeli w kolejnej czesci to sie rozwinie oczywiście Cas czyli moj ulubiony maz książkowy sory dla wszystkich ale tego człowieka nie da sie pobić ten typ ma wywalone we wszystko w królestwo przyjaciół rodzinę tym bardziej byleby Poppy byla happy potrzebujemy wiecej takich facetow czekam na 2 czesc i mam nadzieję zs ta seria nigdy sje nie skończy uwielbiam ich❤️❤️❤️❤️❤️❤️
Podział tej książki na części to jedna wielka pomyłka. Mam wrażenie że w ciągu tych 600 stron nic się nie wydarzyło.
Cas jest tak irytująca postacią, że mam ochotę zrobić mu kilku godzinne kazanie 😂 Kieran stracił swój humor i pazur, a Poppy, cóż przespała połowę książki 😅