อสูรพรางใจ

七修羅 #4

by 古靈, เบบี้นาคราช (Translator), กู่หลิง

หากมองย้อนกลับไปในอดีต ใครเล่าจะเชื่อว่าสกุลมู่หรงอันยิ่งใหญ่เกรียงไกร เป็นถึงหนึ่งในห้าตระกูลใหญ่ของยุทธภพมาวันนี้จะถึงคราวตกอับ นอกจากจะสูญสิ้นทุกสิ่งจนต้องยึดอาชีพชาวประมงเลี้ยงตัวแล้ว ชาวยุทธ์ทั้งหลายยังมองเมินพวกเขาราวกับไร้ตัวตน

แล้วก็คล้ายกับว่าสวรรค์จะเห็นใจพวกเขาผู้ยากจน มู่หรงอวี่ต้วน ลูกชายคนโตของสกุลมู่หรงจึงเป็นที่ถูกตาต้องใจของเศรษฐีอันดับหนึ่งจนอยากได้เขาเป็นเขยขวัญ ทว่ายังไม่ทันที่โชคลาภจะมาเยือน หญิงสาวผู้หนึ่งกลับมาปรากฏตัวพร้อมของสำคัญที่บ่งบอกว่านางคือคู่หมั้นของมู่หรงอวี่ต้วน

คำพูดเมื่อเอ่ยออกไปแล้วมิอาจดึงกลับคืนมา แม้จะเป็นคำสัญญาเมื่อนานแสนนาน ต่อให้สมาชิกใหม่ในบ้านจะเป็น ‘หญิงใบ้’ ก็เกรงว่าพวกเขาคงต้องรับตัวนางไว้!

Genres: China

256 pages, Paperback

First published August 12, 2009

About the author

Associated Names:
* 古靈
* กู่หลิง (Thai)

Reviews

[Curio Pun · Rating 4 out of 5]

ปกสวย แต่แอบรู้สึกว่าปกไม่ตรง
เรื่องนี้ชอบมากพอๆกะเรื่องแรก
นางเอกน่ารักเด้อ มากความสามารถเหลือเกิน มาเป็นเมียพี่เถอะ
นิสัยนางเอกนี่รีวิวด้วยดาวไม่ได้ เรื่องนี้รีวิวด้วยดาวไม่ได้ ต้องให้เงิบพอยท์ แต่เป็นความเงิบที่โอเค ชอบ555555555

[Nok Yung · Rating 3 out of 5]

ยังคงอ่านได้เรื่อยๆ สบายๆค่ะ นางเอกเป็นคนไม่ค่อยพูด เรียกว่าระหว่างพระเอกนางเอกใช้ใจสื่อถึงกันแทนคำพูดล่ะ 55

[Pitchayapa Siridejakul · Rating 4 out of 5]

ชอบเรื่องนี้ค่ะ ตัวละครหลักไม่ชอบพูดทั้งคู่ ประทับใจที่เข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดแต่เพราะใส่ใจ น่ารักมากๆค่ะ

[Lily 百合花 · Rating 3 out of 5]

ชื่อเรื่อง – อสูรพรางใจ ชุดวิวาห์อสูร (啞情一線牽 ชุด 七修罗)
ผู้แต่ง – กู่หลิง (古靈) เขียน เบบี้นาคราช แปล

ตัวละคร
โม่เยี่ยนซิน อายุ 17-18 ปี
มู่หรงอวี่ต้วน อายุ 24-25 ปี


รีวิวหลังอ่าน

เราอ่านข้ามมามาก 555+ เพราะเล่มนี้เป็นเล่มที่ 4 ของชุดวิวาห์อสูร จาก 5 เล่ม กำลังสงสัยว่ามีเจ็ดอสูร ทำไมมีแค่ 5 เล่มล่ะ แหะๆๆ อ่านแล้วก็อาจจะงงๆ ตอนเอ่ยถึงอสูรยิ้มนิดหน่อย แต่โดยรวมก็เข้าใจได้นะ

เล่มนี้เป็นเรื่องของอสูรใบ้ นางเอกของเรื่องพูดไม่ถึง 5 ประโยคอ่ะ เท่าที่อ่านมาทั้งเรื่อง ไม่ได้เป็นใบ้ แต่แค่ไม่ชอบพูดเท่านั้นเอง ขนาดพระเอกยังได้ยินเสียงพูดของนางเอกหลังคนอื่นอ่ะ

พระเอกนางเอกบทน้อยเหมือนกันนะ เกือบจะเป็นตัวประกอบแระ 555+ ตอนอ่านแรกๆ ก็งงๆ เพราะมีเอ่ยถึงมู่หรงทั้งตระกูลเลย ตอนอ่านต้องค่อยๆ นึกตามว่ามู่หรงนี้คือใครกัน ฮ่าๆๆ

อ่านแล้วสนุกดีนะ เพลินๆ แต่สำหรับเราเหมือนยังสนุกไม่สุดอ่ะ เหมือนอ่านเรื่องราวของครอบครัวมู่หรง 555+ ก็สนุกเพลินๆ ดีแหละ บอกไม่ถูกว่ายังไง

ชอบมากตรงความรักของพระนาง ไม่น่าเชื่อว่าจะสื่อสารกันเข้าใจ คนหนึ่งพูดน้อย อีกคนไม่พูดเลย แต่คุยกันด้วยสายตาเข้าใจ แม้แต่พี่ชายของนางเอก อสูรยิ้ม ยังงงเลย ฮ่าๆ ว่าสองคนนี้คุยกันยังไง

มู่หรงเยวี่ยเฟิงกับมู่หรงฮูหยินเป็นตัวละครที่ไม่ดีสุดๆ แบบว่าคนหนึ่งเพื่อตัวเองแล้ว ทำร้ายพี่น้องตัวเองได้แบบไม่สนใจใยดีเลย แต่พอตัวเองเดือดร้อน ก็วิ่งกลับมาหา ทั้งๆ ที่บอกว่าตัดขาดแยกครอบครัวกันแล้วแท้ๆ เหอๆๆ อ่านแล้วอยากดีดกระโหลกหลายๆ ทีเลย

ตอนช่วงที่มู่หรงอวี้ตวนไร้สตินั้น อ่านแล้วเศร้านะ คืออาการหนักมากอ่ะ อ่านแล้วสงสารครอบครัวมู่หรงเลยอ่ะ

ส่วนฉากสวีทกัน 555+ เกือบแระ เกือบจะมี แล้วก็โดนม่านบัง อดอ่านเลยเรา ฮ่าๆๆๆๆ

เดี๋ยวตามอ่านให้ครบชุดค่ะ พอดีเริ่มเล่มนี้ก่อน เพราะจองจากห้องสมุดแล้วได้มาก่อนใครเพื่อนเลย (คิวยาวเป็นสิบคิว จองหลายเดือน 555+) ก็เลยต้องอ่านก่อนนี่แหละ เดี๋ยวในหัวจะพยายามลำดับเรื่องให้เป็นไปตามลำดับนะ 555+

Start 14.31 น. Sun 15 Nov 2015
End 21.46 น. Sun 15 Nov 2015
Review Date 12.26 น. Mon 16 Nov 2015

[Sammm · Rating 5 out of 5]

Need to reread this (as it doesn't take much time), I remember liking some of the books from this series, and some just meh. Will rate it later. Ahhhh I remember this one as well! And I think perhaps the pain of the character in particular really stuck a core? It was spectacularly done, seeing that the main girl REALLY doesn't talk, and it was all shown through action. It was gut-wrenching to read through the part when the "routine" was broken, and you could really tell how those seemingly insignificant daily life moments were actually deeply cherished by the girl.

P.S.: At this point some people may feel a bit repetitiveness with the author's work; I can only say, at least she always brings in something interesting while using similar formats, which is a lot better than half of the stories I'm seeing out there. I will never get tired of a book with a character that's supremely good at cooking. =P

[Polyj · Rating 2 out of 5]

โม่เยี่ยนซิน - อสูรใบ้ ลูกสาวพญายมใบ้ จริงๆ พูดได้แต่ไม่ยอมพูด 3 ปีถึงจะหลุดมาซัก 1 ประโยค โอ้ววววว นึกไม่ออกว่าทนได้ยังไง

มู่หรงอวี่ต้วน - ชายหนุ่มหน้าตาธรรมดา คนสกุลมู่หรงที่เคยรุ่งเรืองแต่กลับกำลังตกอับ กลายเป็นชาวประมง

... อ่านเรื่องนี้แล้วค่อนข้างอึดอัดค่ะ เพราะนางเอกไม่พูด ทั้งเรื่องพูดไม่กี่ประโยค แล้วเรื่องมันดำเนินไปได้เพราะพระเอกพูดเองเออเองอยู่ฝ่ายเดียว มันทำใจเชื่อไม่ได้ว่าเขาคุยกันรู้เรื่องจริงเหรอเนี่ย ไม่ได้ใช้ภาษามือภาษาเขียนอะไรแทนด้วยนะ แค่มองตา กับพยักหน้า ส่ายหน้า ก็ล้วนแต่สื่อสารปรึกษาหารือเรื่องสำคัญกันได้หมด ... ยอมใจคู่นี้จริงๆค่ะ

ในชุดนี้น่าเรื่องนี้เราชอบน้อยสุดแล้วค่ะ

[M · Rating 4 out of 5]

เรื่องนี้สนุกกว่าอสูรเจ้าน้ำตาหลายระดับ น่าสนใจตรงที่นางเอกไม่พูด ติดที่ปูปมนางเอกไม่ยอมพูดไว้แต่ไม่เฉลย?!

นางเอกเรื่องนี้ได้ออกโรงเยอะ ชอบบ ชอบความโหด บรรยายเห็นภาพนางเอกเป็นการ์ตูนเลย 555 แนวเอ๋อๆ ลอยๆ พอถึงเวลาโหดแบบยะเยือก หน้านิ่ง เย็นชา แต่เขินละหน้าแดงอย่างเดียว 555 สรุปชอบคู่พี่น้องของพญายมพิษ กะยมใบ้

[Monaliz Juang · Rating 3 out of 5]

เล่มนี้พระเอกไม่ค่อยมีบทบาท ช่วยอะไรนางเอกไม่ค่อยได้
ส่วนนางเอกทั้งสวยทั้งเก่ง เสียอย่างเดียวไม่ค่อยชอบพูด
แล้วสาเหตุที่ไม่ชอบพูดก็แปลกเกิน เล่มนี้จึงชอบพูดแค่
สามถึงสี่ประโยค นอกนั้นพระเอกเป็นคนที่อ่านความคิดนาง
เอกเอา เพื่อแปลสารให้คนอื่นฟัง

[Eatjah Kah · Rating 4 out of 5]

คลิกอ่านตัวอย่าง
http://www.jamsai.com/uploads/product...

[หลังอ่านของน้ำฝน · Rating 4 out of 5]

หลังอ่านเพิ่มเติม : https://wp.me/p6yYEv-80