What do you think?
Rate this book
你的夏天還好嗎?
你的夏天還好嗎？
年輕的心，我想這樣問候你，
謝謝你記得我，謝謝你對我說謝謝，
雖然有點遲到了，但我想我做得很好，
只要撐過這個夏天，我就再也不會徬徨或孤獨了……
★人氣韓團CORTIS成員Juhoon金主訓也在讀她的作品！★
★最擅長寫痛的天才小說家金愛爛，是你現在開始要記得的名字★
渴望被愛，甘願被利用的人；
想要過上精緻的生活，卻不知道會犧牲什麼的人；
孤苦無依的人、離鄉背井的人、眾叛親離的人，
在這個粗魯的時代，金愛爛正在長久且直白地凝視著我們……
被譽為「現代社會生態觀察員」的韓國作家金愛爛，在第三部短篇小說集《你的夏天還好嗎？》裡，深度刻畫了渴望美好生活的煎熬姿態。
即使現在的生活充滿苦澀，我也不想露出失敗者的表情，我相信屬於我的幸福，一定就在不遠的前方——
★跨越國界的共鳴，全世界的讀者們齊聲吶喊——
「這是一本你推薦給誰，誰都會說好看的書。」 ——台灣讀者E
「主角們的故事，就像我自己的故事，就像我身邊那些被稱為『88萬韓元世代』的人們的故事。沒有人像我一樣喜歡金愛爛！」——韓國讀者이정진
「感謝金愛爛，讓我時隔二十年重新愛上了文學。它們無比真實，卻又讓我心痛不已，潸然淚下。書中的人物彷彿仍鮮活地存在於某個地方。」——韓國讀者s********9
「金愛爛或許是我的精神媽咪，我在她的文字搖籃裡感到十分安心和安慰。看她的書需要一點勇氣。」——中國讀者吧啦咘吧
「她太擅長寫痛了。還擅長寫受辱的自尊，寫都市的貧困。邊緣的人，畸零的愛，破銅爛鐵的生活裡也有一閃而過的金色幻影。」——中國讀者曼仔
年輕的心，我想這樣問候你，
謝謝你記得我，謝謝你對我說謝謝，
雖然有點遲到了，但我想我做得很好，
只要撐過這個夏天，我就再也不會徬徨或孤獨了……
★人氣韓團CORTIS成員Juhoon金主訓也在讀她的作品！★
★最擅長寫痛的天才小說家金愛爛，是你現在開始要記得的名字★
渴望被愛，甘願被利用的人；
想要過上精緻的生活，卻不知道會犧牲什麼的人；
孤苦無依的人、離鄉背井的人、眾叛親離的人，
在這個粗魯的時代，金愛爛正在長久且直白地凝視著我們……
被譽為「現代社會生態觀察員」的韓國作家金愛爛，在第三部短篇小說集《你的夏天還好嗎？》裡，深度刻畫了渴望美好生活的煎熬姿態。
即使現在的生活充滿苦澀，我也不想露出失敗者的表情，我相信屬於我的幸福，一定就在不遠的前方——
★跨越國界的共鳴，全世界的讀者們齊聲吶喊——
「這是一本你推薦給誰，誰都會說好看的書。」 ——台灣讀者E
「主角們的故事，就像我自己的故事，就像我身邊那些被稱為『88萬韓元世代』的人們的故事。沒有人像我一樣喜歡金愛爛！」——韓國讀者이정진
「感謝金愛爛，讓我時隔二十年重新愛上了文學。它們無比真實，卻又讓我心痛不已，潸然淚下。書中的人物彷彿仍鮮活地存在於某個地方。」——韓國讀者s********9
「金愛爛或許是我的精神媽咪，我在她的文字搖籃裡感到十分安心和安慰。看她的書需要一點勇氣。」——中國讀者吧啦咘吧
「她太擅長寫痛了。還擅長寫受辱的自尊，寫都市的貧困。邊緣的人，畸零的愛，破銅爛鐵的生活裡也有一閃而過的金色幻影。」——中國讀者曼仔
280 pages, Paperback
First published January 1, 2012
About the author
Kim Ae-ran
38 books129 followersAE-RAN KIM was born in Incheon, South Korea, the youngest of three daughters. She has won the Hankook Ilbo Literary Award, Kim Yu-jeong Literary Award, Lee Hyo-seok Literary Award, and the Prix de l'Inaperçu, among others, for her short fiction and collections. My Brilliant Life is her first novel.
Associated Names:
* Kim Ae-ran
* 김애란 (Korean Profile)
* คิมแอรัน (Thai Profile)
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 90 reviews
May 4, 2025
Sin dudas queda entre mis antologías de cuentos favoritas. Ninguno de los 8 decepciona o decae, cada uno tiene su encanto y también está muy bien curado el tono. Más allá de que no hay temas o personajes que se repitan, la atmósfera parece ser la misma.
Lo recomiendo sin dudas y al cuento “Goliats en el agua” lo releeré todas las veces que sea necesario.
Lo recomiendo sin dudas y al cuento “Goliats en el agua” lo releeré todas las veces que sea necesario.
August 14, 2026
En los ocho relatos que reúne “Estela de condensación” de Kim Ae-ran, sus personajes transitan por una vida llena de crudeza, la penuria y la precariedad es su día a día. Todo parece indicar que la mala suerte les persigue, que pese a su voluntad de avanzar, de superar las crueldades que la vida parece tener siempre deparadas para ellos, esta nunca dejará de apretar un poco más el nudo con el que les ata el cuello.
“Estela de condensación” es una de esas raras exenciones dentro de las colecciones de relatos donde todos mantienen un nivel parecido. Creo que la razón no es solo que cada uno funciona increíblemente bien por separado, sino que juntos forman un todo que aumenta la buena sensación que te dejan. Que los relatos te despierten sentimientos similares no quiere decir que sean parecidos, porque realmente todos son muy diferentes, pero muestran a personajes presos de un sistema que los está matando poco a poco, y aunque cada uno lo vive dentro de su propio contexto, el monstruo no deja de ser el mismo.
Entre las páginas de la obra de Ae-ran nos encontraremos personajes muy diversos: una mujer solitaria se ve obligada a participar en un programa de televisión por contentar al hombre del que lleva años enamorada; una pareja se muda a un ruinoso bloque de pisos en el que no paran de entrar insectos; una madre y su hijo se ven atrapados en su piso a causa de unas lluvias torrenciales que lo inundan todo y no cesan; una taxista despreciado por su familia; una limpiadora de los cuartos de baño femeninos en un aeropuerto que recibe el desprecio y la indiferencia de las personas que los usan; una mujer desea ahorrar dinero, pero también gastarlo en cosas que le hagan sentirse mejor; dos amigas que mientras viajan descubren que, pese a su unión, son muy diferentes, y una profesora arrepentida por un error del pasado.
Algunos de los temas que toca son los vínculos afectivos, las diferencias de clases, la presión social, el arrepentimiento o la muerte, pero los que destacan, pues son el hilo conductor de todas las historias, son la soledad y la precariedad. Todos los personajes se hallan en un momento complicado de su vida, la soledad se ha apoderado de ellos. Algunos son rechazados, condenados a estar solos, otros se apartan por miedo a salir heridos, pero también existe un tercer grupo, esos que incluso rodeados de gente no se sienten comprendidos, y saben que las diferencias de sus mundos son insalvables para que el vínculo pueda ser real.
.
Esta inmensa soledad guarda una estrecha relación con la precariedad que todos los personajes sufren. El matrimonio que no puede huir de una casa en ruinas porque no tiene dinero, la familia que no es rescatada de un barrio humilde y es dada por perdida, por ser menos importante o la limpiadora que es tratada con desdén y sufre humillaciones en un trabajo mal pagado y por el que encima debe sentirse agradecida, son algunos de los ejemplos, pero todos se encuentran en la misma encrucijada, la falta de recursos limitan sus decisiones, empeoran su vida.
Me ha sorprendido encontrar en algunos de estos relatos incluso un puntito grotesco. La decadencia se encuentra en cada rincón de estas páginas y en algunos cuentos se mezcla con momentos incómodos, de esos que te ponen la piel de gallina. Además, es tan real la pobreza que sufren las personas en este sistema tan brutal, donde el pobre no tiene nada y está condenado a no tenerlo nunca, para que los pocos ricos disfruten de excesos, que se siente un acierto mezclar ese terror tan real y, por desgracia, demasiado familiar, con un posible horror ambiental. No todos los relatos tienen ese toque, pero los que lo tienen son una delicia.
Si tuviera que elegir favoritos entre estos ocho relatos, serían sin lugar a dudas “Insectos”, el relato del matrimonio sin recursos y “Goliats en el agua”, donde una familia se ve atrapada y abandonada ante una catástrofe. Ae-ran Kim es de esas autoras que ya me inspiraba cosas buenas antes de leerla, tenía la certeza de que sería una autora para mí, que me iba a encantar, y ha sido todo un gustazo confirmar que las impresiones eran acertadas. Todo pinta a que puede convertirse en una de mis autoras coreanas de cabecera, junto a otras como Han Kang, Kim Hye-jin o Bora Chung, o al menos eso espero.
“Estela de condensación” es una de esas raras exenciones dentro de las colecciones de relatos donde todos mantienen un nivel parecido. Creo que la razón no es solo que cada uno funciona increíblemente bien por separado, sino que juntos forman un todo que aumenta la buena sensación que te dejan. Que los relatos te despierten sentimientos similares no quiere decir que sean parecidos, porque realmente todos son muy diferentes, pero muestran a personajes presos de un sistema que los está matando poco a poco, y aunque cada uno lo vive dentro de su propio contexto, el monstruo no deja de ser el mismo.
Entre las páginas de la obra de Ae-ran nos encontraremos personajes muy diversos: una mujer solitaria se ve obligada a participar en un programa de televisión por contentar al hombre del que lleva años enamorada; una pareja se muda a un ruinoso bloque de pisos en el que no paran de entrar insectos; una madre y su hijo se ven atrapados en su piso a causa de unas lluvias torrenciales que lo inundan todo y no cesan; una taxista despreciado por su familia; una limpiadora de los cuartos de baño femeninos en un aeropuerto que recibe el desprecio y la indiferencia de las personas que los usan; una mujer desea ahorrar dinero, pero también gastarlo en cosas que le hagan sentirse mejor; dos amigas que mientras viajan descubren que, pese a su unión, son muy diferentes, y una profesora arrepentida por un error del pasado.
Algunos de los temas que toca son los vínculos afectivos, las diferencias de clases, la presión social, el arrepentimiento o la muerte, pero los que destacan, pues son el hilo conductor de todas las historias, son la soledad y la precariedad. Todos los personajes se hallan en un momento complicado de su vida, la soledad se ha apoderado de ellos. Algunos son rechazados, condenados a estar solos, otros se apartan por miedo a salir heridos, pero también existe un tercer grupo, esos que incluso rodeados de gente no se sienten comprendidos, y saben que las diferencias de sus mundos son insalvables para que el vínculo pueda ser real.
.
Esta inmensa soledad guarda una estrecha relación con la precariedad que todos los personajes sufren. El matrimonio que no puede huir de una casa en ruinas porque no tiene dinero, la familia que no es rescatada de un barrio humilde y es dada por perdida, por ser menos importante o la limpiadora que es tratada con desdén y sufre humillaciones en un trabajo mal pagado y por el que encima debe sentirse agradecida, son algunos de los ejemplos, pero todos se encuentran en la misma encrucijada, la falta de recursos limitan sus decisiones, empeoran su vida.
Me ha sorprendido encontrar en algunos de estos relatos incluso un puntito grotesco. La decadencia se encuentra en cada rincón de estas páginas y en algunos cuentos se mezcla con momentos incómodos, de esos que te ponen la piel de gallina. Además, es tan real la pobreza que sufren las personas en este sistema tan brutal, donde el pobre no tiene nada y está condenado a no tenerlo nunca, para que los pocos ricos disfruten de excesos, que se siente un acierto mezclar ese terror tan real y, por desgracia, demasiado familiar, con un posible horror ambiental. No todos los relatos tienen ese toque, pero los que lo tienen son una delicia.
Si tuviera que elegir favoritos entre estos ocho relatos, serían sin lugar a dudas “Insectos”, el relato del matrimonio sin recursos y “Goliats en el agua”, donde una familia se ve atrapada y abandonada ante una catástrofe. Ae-ran Kim es de esas autoras que ya me inspiraba cosas buenas antes de leerla, tenía la certeza de que sería una autora para mí, que me iba a encantar, y ha sido todo un gustazo confirmar que las impresiones eran acertadas. Todo pinta a que puede convertirse en una de mis autoras coreanas de cabecera, junto a otras como Han Kang, Kim Hye-jin o Bora Chung, o al menos eso espero.
June 1, 2019
我的天终于在gr上找到了，中文名是《你的夏天 还好吗》
《你的夏天 还好吗？》瞧瞧多么文艺清新的一句话，然而看完整本书我觉得全书明明传达的是“你活着还好吗？”🙃这个问题包含着对“对受够生活的苦你的提问。”
第一篇《你的夏天还好吗》没看完我就不禁惊叹好好看看，胖胖女生对大学里学长的暗恋倾心，好甜啊小女生患得患失的心思，并且最后的结局直接从通俗爱情小说的高度上升人性以及生活的思考。属于会让你回味悠长的那种。
最后我被暗恋的学长拉着凑人数去拍摄吃面包热狗的广告，胖胖的我穿着紧身拉拉队的服装去衬托旁边大胃王主角美女，硬着头皮拍完气呼呼的走了，学长抓着离去我的手腕匆匆说着抱歉和感激的话。最后作者写到这个被抓着手腕的疼痛猛然让女主想到一次溺水大力抓救自己人胳膊的力量！对于学长前面也还有铺垫，学长也是事业不顺，手腕都被他抓青的巨大力量跟自己之前求生时抓别人胳膊的力量有什么区别呢，溺水的自己那么努力的想活下去对吧，谋生活都不容易。想到之前在《纽约客》还是《巴黎评论》看过一篇什么年度反正什么优秀中短篇小说。里面也是讲到离开北爱尔兰来伦敦生活工作的女主，客居异乡努力奋斗工作但仍然对这个城市没有归属感。她非常羡慕自己看见的地铁里面脚踝有青筋的女人，觉得她们好像有了在这个城市立足某种强大自信的标志似的。就是“脚踝有青筋”的描写反复写了几次。这个和这里面“手腕被抓痛”其实有异曲同工之妙，都是努力生活的痕迹😭
第一篇还有甜甜部分，譬如这种女主被问到喜欢什么样的男性，她说喜欢能察觉自己从人群中离开的人“知道自己不在了”。因为学长有一次就发现了，学长还要她“抬起头走路”，后面就真的完全都是！！！！！！！！每个主角都是吃够生活苦，所有痛苦不幸都是没钱。下面是我之前记录的：
读第一篇原本以为是那种小女人甜酸的小说，偏向江国香织的短篇集，后来一读，这韩国作家是不是生活的有些拮据坎坷不太平那种，完全没有江国香织的小资。
读到第四篇，三篇都涉及住房强拆，第二篇是廉租房周边施工噪音各种虫子不堪其扰结尾更是暗示了他们婚姻的触礁。想到了鲁迅的“人必生活着，爱才有所依附”，第三篇个人觉得很带意识流的感觉，也是房子被要求强拆父亲游行抗议出意外死了，女主和母亲变成钉子户强守孤岛的房子，缺钱少粮母亲病重死了，外面发洪水女主奋力求生（这篇不太懂）第四篇主题跟房子无关，但里面涉及一个小情节也是因为男主的原因他和母亲的房屋出现产权纠纷问题，导致很怂的男主只得另谋出路来到首尔，房子被夺走男主更加羞耻回家。
读完发现她的风格都是这种现实主义哦，物质对情节的推动力更强，比起同类小说那种注重人与人关系对边缘人物的理解包容的主题。还有一点她写的真的很？怎么说，譬如写父亲母亲死了的情节，就直接很中立没有正面过多的描写，更没有侧面烘托，读者就好像读社会新闻一样，这种不过分煽情，不强制性控制读者情感取向的写作方式好好。
好，回到现在，我把后面全看完了，真的女主写的还不是一般那种怎么怎么穷过日子，写的好像她有这种经历似的，第一次看这么底层的作家😂但也不像啊，或许写的好？我觉得这作家过过这么穷的日子么。后面几篇又继续有这种影子了。
《一天的轴》机场中年清洁工阿姨的一天，没耐心看完。《角质层》和《尼克塔酒店》是连一起承接的故事，前面是第一人称，后面是第三人称，插叙女主也是各种生活的苦大学拼命打工各种兼职。最后女主和闺蜜两个人一起旅行结尾吵架了，好像我去年去重庆那次啊hhhhh
最后一篇简直非常的惨，翻译有的混混不好理解，反正从农村来首尔复读考大学给一起学习过的姐姐一封信，写信的主人公我，后来工作也不顺，家里后来发生一些意外欠下巨额债务，我都活得生不由己于是和家里断传销了联系。后来又被前男友拉去传销，划重点！我第一次前排围观传销受害者实录😂😂😂😂😂😂“我”还把大学兼职做老师时的学生非故意骗进去了，那个学生是那种依赖喜欢“我”的那种，这学生最后自杀未遂变成植物人，那学生进去的时候“我”出来了，最后说住在一个没人知道的社区，家里也断了联系，生活在对那个学生的愧疚之中。
如果知道全本书都是写人物对现实生活的挣扎我估计都不想看，还好人情冷漠说话刻薄这种反倒还好没有什么。虽然有的读的有点绕口，或多或少打动引起人共鸣的句子还是不少的，原文应该很好看！这么多年来第一次读韩国作家写的书，上一本还是《那小子真帅》，给韩国作家额外打一星，很难得的作品啊。估计也没有看的下一本其他作家了吧。
《你的夏天 还好吗？》瞧瞧多么文艺清新的一句话，然而看完整本书我觉得全书明明传达的是“你活着还好吗？”🙃这个问题包含着对“对受够生活的苦你的提问。”
第一篇《你的夏天还好吗》没看完我就不禁惊叹好好看看，胖胖女生对大学里学长的暗恋倾心，好甜啊小女生患得患失的心思，并且最后的结局直接从通俗爱情小说的高度上升人性以及生活的思考。属于会让你回味悠长的那种。
最后我被暗恋的学长拉着凑人数去拍摄吃面包热狗的广告，胖胖的我穿着紧身拉拉队的服装去衬托旁边大胃王主角美女，硬着头皮拍完气呼呼的走了，学长抓着离去我的手腕匆匆说着抱歉和感激的话。最后作者写到这个被抓着手腕的疼痛猛然让女主想到一次溺水大力抓救自己人胳膊的力量！对于学长前面也还有铺垫，学长也是事业不顺，手腕都被他抓青的巨大力量跟自己之前求生时抓别人胳膊的力量有什么区别呢，溺水的自己那么努力的想活下去对吧，谋生活都不容易。想到之前在《纽约客》还是《巴黎评论》看过一篇什么年度反正什么优秀中短篇小说。里面也是讲到离开北爱尔兰来伦敦生活工作的女主，客居异乡努力奋斗工作但仍然对这个城市没有归属感。她非常羡慕自己看见的地铁里面脚踝有青筋的女人，觉得她们好像有了在这个城市立足某种强大自信的标志似的。就是“脚踝有青筋”的描写反复写了几次。这个和这里面“手腕被抓痛”其实有异曲同工之妙，都是努力生活的痕迹😭
第一篇还有甜甜部分，譬如这种女主被问到喜欢什么样的男性，她说喜欢能察觉自己从人群中离开的人“知道自己不在了”。因为学长有一次就发现了，学长还要她“抬起头走路”，后面就真的完全都是！！！！！！！！每个主角都是吃够生活苦，所有痛苦不幸都是没钱。下面是我之前记录的：
读第一篇原本以为是那种小女人甜酸的小说，偏向江国香织的短篇集，后来一读，这韩国作家是不是生活的有些拮据坎坷不太平那种，完全没有江国香织的小资。
读到第四篇，三篇都涉及住房强拆，第二篇是廉租房周边施工噪音各种虫子不堪其扰结尾更是暗示了他们婚姻的触礁。想到了鲁迅的“人必生活着，爱才有所依附”，第三篇个人觉得很带意识流的感觉，也是房子被要求强拆父亲游行抗议出意外死了，女主和母亲变成钉子户强守孤岛的房子，缺钱少粮母亲病重死了，外面发洪水女主奋力求生（这篇不太懂）第四篇主题跟房子无关，但里面涉及一个小情节也是因为男主的原因他和母亲的房屋出现产权纠纷问题，导致很怂的男主只得另谋出路来到首尔，房子被夺走男主更加羞耻回家。
读完发现她的风格都是这种现实主义哦，物质对情节的推动力更强，比起同类小说那种注重人与人关系对边缘人物的理解包容的主题。还有一点她写的真的很？怎么说，譬如写父亲母亲死了的情节，就直接很中立没有正面过多的描写，更没有侧面烘托，读者就好像读社会新闻一样，这种不过分煽情，不强制性控制读者情感取向的写作方式好好。
好，回到现在，我把后面全看完了，真的女主写的还不是一般那种怎么怎么穷过日子，写的好像她有这种经历似的，第一次看这么底层的作家😂但也不像啊，或许写的好？我觉得这作家过过这么穷的日子么。后面几篇又继续有这种影子了。
《一天的轴》机场中年清洁工阿姨的一天，没耐心看完。《角质层》和《尼克塔酒店》是连一起承接的故事，前面是第一人称，后面是第三人称，插叙女主也是各种生活的苦大学拼命打工各种兼职。最后女主和闺蜜两个人一起旅行结尾吵架了，好像我去年去重庆那次啊hhhhh
最后一篇简直非常的惨，翻译有的混混不好理解，反正从农村来首尔复读考大学给一起学习过的姐姐一封信，写信的主人公我，后来工作也不顺，家里后来发生一些意外欠下巨额债务，我都活得生不由己于是和家里断传销了联系。后来又被前男友拉去传销，划重点！我第一次前排围观传销受害者实录😂😂😂😂😂😂“我”还把大学兼职做老师时的学生非故意骗进去了，那个学生是那种依赖喜欢“我”的那种，这学生最后自杀未遂变成植物人，那学生进去的时候“我”出来了，最后说住在一个没人知道的社区，家里也断了联系，生活在对那个学生的愧疚之中。
如果知道全本书都是写人物对现实生活的挣扎我估计都不想看，还好人情冷漠说话刻薄这种反倒还好没有什么。虽然有的读的有点绕口，或多或少打动引起人共鸣的句子还是不少的，原文应该很好看！这么多年来第一次读韩国作家写的书，上一本还是《那小子真帅》，给韩国作家额外打一星，很难得的作品啊。估计也没有看的下一本其他作家了吧。
December 30, 2021
韩国短篇集，最喜欢角质层和三十岁。
也曾经追求过“精致”生活，到头来发现不符合我的生活习惯所以放弃。至今还留着搬了五六次家也舍不得扔的冲动消费后的物品作为给自己的提醒。
也会闪过几个片段，后悔之前做过的决定会怎样影响其他人的命运，能够和主人公共情。
推荐！
也曾经追求过“精致”生活，到头来发现不符合我的生活习惯所以放弃。至今还留着搬了五六次家也舍不得扔的冲动消费后的物品作为给自己的提醒。
也会闪过几个片段，后悔之前做过的决定会怎样影响其他人的命运，能够和主人公共情。
推荐！
November 25, 2022
행복에 대한 욕망이 하염없이 지연되는 비행운의 현실을 정직하게 성찰한다. p. 347
April 28, 2025
3.5
El libro cuenta con 8 relatos cortos y ninguno te deja con buen sabor de boca. El hilo conductor son los desheredados de la sociedad, el lumpen, los antihéroes y personajes que maltratan y/o son maltratados por su entorno. La pobreza, la traición, la decepción, el no poder contar con nadie y sentirse solo ante la adversidad, son recurrentes... pero también el esforzarse por intentar sobrevivir y abrirse paso.
Ninguno de los relatos se llama por cierto "estela de condensación" pero ese concepto se menciona en el relato 5 que es el que transcurre en el aeropuerto. El listado de relatos son:
1. ¿Como va tu verano? (una chica que accede a hacerle el favor que el chico que le gusta le pide que le haga para sacarle de un apuro en su trabajo... y le cuesta demasiado caro).
2. Insectos (una mujer se muda con su pareja a un apartamento en condiciones algo insalubres y allí se queda embarazada).
3. Goliats en el agua (el más surrealista y poco creíble) de nuevo miseria y una lluvia inacabable que parece que va a causar el fin del mundo y el diluvio universal.
4. La noche de allí, la canción de aquí (un taxista de manos sudorosas que su familia desprecia con razón).
5. El eje del día (una mujer de la limpieza que trabaja en un aeropuerto tiene una alopecia por estrés que le crea la ingratitud de su hijo que está en la cárcel y al que tuvo que criar sola con mucho esfuerzo)
6. Cutículas (reflexión sobre las exigencias estéticas especialmente en las mujeres)
7. Hotel Neak Ta (dos amigas viajan a Tailandia... y les cuesta su amistad)
8. Treinta años (estafas piramidales en las que personas desesperadas no dudan en abusar de otros que confiaban en ellos).
Te lo recomiendo si quieres cortarte las venas y perder la esperanza en la humanidad jajajjaa
El libro cuenta con 8 relatos cortos y ninguno te deja con buen sabor de boca. El hilo conductor son los desheredados de la sociedad, el lumpen, los antihéroes y personajes que maltratan y/o son maltratados por su entorno. La pobreza, la traición, la decepción, el no poder contar con nadie y sentirse solo ante la adversidad, son recurrentes... pero también el esforzarse por intentar sobrevivir y abrirse paso.
Ninguno de los relatos se llama por cierto "estela de condensación" pero ese concepto se menciona en el relato 5 que es el que transcurre en el aeropuerto. El listado de relatos son:
1. ¿Como va tu verano? (una chica que accede a hacerle el favor que el chico que le gusta le pide que le haga para sacarle de un apuro en su trabajo... y le cuesta demasiado caro).
2. Insectos (una mujer se muda con su pareja a un apartamento en condiciones algo insalubres y allí se queda embarazada).
3. Goliats en el agua (el más surrealista y poco creíble) de nuevo miseria y una lluvia inacabable que parece que va a causar el fin del mundo y el diluvio universal.
4. La noche de allí, la canción de aquí (un taxista de manos sudorosas que su familia desprecia con razón).
5. El eje del día (una mujer de la limpieza que trabaja en un aeropuerto tiene una alopecia por estrés que le crea la ingratitud de su hijo que está en la cárcel y al que tuvo que criar sola con mucho esfuerzo)
6. Cutículas (reflexión sobre las exigencias estéticas especialmente en las mujeres)
7. Hotel Neak Ta (dos amigas viajan a Tailandia... y les cuesta su amistad)
8. Treinta años (estafas piramidales en las que personas desesperadas no dudan en abusar de otros que confiaban en ellos).
Te lo recomiendo si quieres cortarte las venas y perder la esperanza en la humanidad jajajjaa
September 12, 2025
Tenía muchísimas ganas de leer este libro o cualquiera de la editorial, por qué dejadme deciros que tienen cada joya...
Últimamente más que por modas y novedades, me estoy dejando guiar por lo que de verdad yo, mi mente y mi alma necesitan.
Todos deberíamos a veces pararnos y escuchar lo que nosotros mismos necesitamos en lugar de dejarnos llevar por las olas de las multitudes.
Después de esto quiero empezaros a hablar del libro.
Está dividido en varias partes que son 8 relatos.
En casa uno de ellos, el o los protagonistas nos expondrán de forma natural su vida cotidiana.
Si esperas mensajes mascados y tenerlo todo hecho, este tipo de libros no es para ti. Y, es que no es que solo saques un mensaje de cada relato, que sí lo haces, pero más bien el verdadero viaje es sumergirse en cada uno de ellos con los ojos cerrados dando un salto de fe.
Me he emocionado con algunos, enfadado con otros y sobre todo me ha revuelto de un modo que sin duda creo esta autora pretendía.
Hablando de ella, quiero recalcar la exquisitez y fluidez de su pluma. Leerla es un placer similar al de escuchar una historia en labios de un amigo.
Creo que pocas veces he leído algo escrito de este modo y por eso ella, la autora, ya me ha cautivado.
Cómo dato, este libro pertenece a la colección de libros coreanos de la editorial, pero tiene muchas otras lineas que os recomiendo bichear y curiosear.
Sin duda a veces lo que no sabes que necesitas llega en el momento en el que más lo requieres y este libro ha sido como un abrazo que me hacía falta desde hacía mucho 💜
Últimamente más que por modas y novedades, me estoy dejando guiar por lo que de verdad yo, mi mente y mi alma necesitan.
Todos deberíamos a veces pararnos y escuchar lo que nosotros mismos necesitamos en lugar de dejarnos llevar por las olas de las multitudes.
Después de esto quiero empezaros a hablar del libro.
Está dividido en varias partes que son 8 relatos.
En casa uno de ellos, el o los protagonistas nos expondrán de forma natural su vida cotidiana.
Si esperas mensajes mascados y tenerlo todo hecho, este tipo de libros no es para ti. Y, es que no es que solo saques un mensaje de cada relato, que sí lo haces, pero más bien el verdadero viaje es sumergirse en cada uno de ellos con los ojos cerrados dando un salto de fe.
Me he emocionado con algunos, enfadado con otros y sobre todo me ha revuelto de un modo que sin duda creo esta autora pretendía.
Hablando de ella, quiero recalcar la exquisitez y fluidez de su pluma. Leerla es un placer similar al de escuchar una historia en labios de un amigo.
Creo que pocas veces he leído algo escrito de este modo y por eso ella, la autora, ya me ha cautivado.
Cómo dato, este libro pertenece a la colección de libros coreanos de la editorial, pero tiene muchas otras lineas que os recomiendo bichear y curiosear.
Sin duda a veces lo que no sabes que necesitas llega en el momento en el que más lo requieres y este libro ha sido como un abrazo que me hacía falta desde hacía mucho 💜
June 29, 2023
Unfinished.
November 3, 2024
漂亮的文字，残忍的现实
终于在这个南半球燥热又潮湿的夏天读完了这本韩国文学，也是我读的第一本韩国文学。我太喜欢她的文字了，精致得如同洋娃娃，但是漂亮文字的底下是残忍的现实，这个洋娃娃背在后面的手上握着还在滴血的刀子。序言里很精确地概括了这几个短篇故事，“八个如热带鱼一样残忍而发光的故事”。
金爱烂会把下雨天形容为天空与地面在用盲文笔谈，清晨摩托车的声音在她笔下是“寒冬时节的猎狗急促地喘息”，而挤在小巷子里的人早起上班前打开窗户闻到的垃圾袋的味道则是“昨天夜里辗转反侧的城市阴沉着脸、伸懒腰时散发的口臭”。这些文字会让我想起张爱玲。
但是她的笔下并不是只有华丽的辞藻，文学对于金爱烂是“对人和世界的态度或心情”。她用这八个故事让你看到或者切身感受到不同的平静生活下翻滚的不安和恐惧，就像是拽着你从洒满阳关碧蓝的海面沉入黝黑的有着各种不明生物的海底，并且告诉你“祈祷具有世上最卑贱的色彩，破旧不堪的肮脏色彩“。
最喜欢或者印象最深的有三篇。
《虫子》里的小情侣因为房价和经济压力不得已住进了悬崖边上的蔷薇公寓，一开始的岁月静好变成了被无处不在的虫子包围的恐惧。刚搬家或者刚买房的人都能感受到最初“我”的快乐和“把它装饰得漂漂亮亮的欲望”。不只是把房子打扮漂亮，也有冲着未来的美好向往。但这一切，都在日复一日的经济压力和鸡毛蒜皮中被消磨殆尽，尤其是“我”还意外怀了孕。这对于很多打拼中的年轻人来说都是苦大于甜，成年人的崩溃总是在一瞬间，结局的戛然而止，犹如无数人压抑着的尖叫。
《水中的歌利亚》以类似圣经的文字开头，写了一个末世的故事。”淫雨不断，西瓜索然无味……世界渐趋无聊的日子"。这篇对于不会游泳且惧水的人读来，简直犹如恐怖小说。母亲和“我”在洪水泛滥之际被困在没有水电没有救援的公寓，困住我们的不只有水，还有回忆和父亲突然离世带来的无措。母亲变得歇斯底里，最后母亲成了一具包裹着胶布的尸体，而“我”甚至没法好好见她最后一面。
最后一篇《三十岁》读来太让人难受了，为什么最后受苦的都是好人。在给姐姐的信中写了研究生毕业的“我”因为专业冷门而前途无望，曾经的美好愿景和天不怕地不怕的斗志都成了消逝的海市蜃楼，最后因生活所迫加入了传销。“二十多岁的时候，不管我做什么，都感觉是个过程。现在呢，似乎一切都是结果，让人焦虑。”明晃晃写出了现代年轻人的不安。故事的结尾，就像书里写的，“如果谁问过我是否努力地生活过，我可以回答，是的。我不知道自己怎么会沦落到这个地步。”
终于在这个南半球燥热又潮湿的夏天读完了这本韩国文学，也是我读的第一本韩国文学。我太喜欢她的文字了，精致得如同洋娃娃，但是漂亮文字的底下是残忍的现实，这个洋娃娃背在后面的手上握着还在滴血的刀子。序言里很精确地概括了这几个短篇故事，“八个如热带鱼一样残忍而发光的故事”。
金爱烂会把下雨天形容为天空与地面在用盲文笔谈，清晨摩托车的声音在她笔下是“寒冬时节的猎狗急促地喘息”，而挤在小巷子里的人早起上班前打开窗户闻到的垃圾袋的味道则是“昨天夜里辗转反侧的城市阴沉着脸、伸懒腰时散发的口臭”。这些文字会让我想起张爱玲。
但是她的笔下并不是只有华丽的辞藻，文学对于金爱烂是“对人和世界的态度或心情”。她用这八个故事让你看到或者切身感受到不同的平静生活下翻滚的不安和恐惧，就像是拽着你从洒满阳关碧蓝的海面沉入黝黑的有着各种不明生物的海底，并且告诉你“祈祷具有世上最卑贱的色彩，破旧不堪的肮脏色彩“。
最喜欢或者印象最深的有三篇。
《虫子》里的小情侣因为房价和经济压力不得已住进了悬崖边上的蔷薇公寓，一开始的岁月静好变成了被无处不在的虫子包围的恐惧。刚搬家或者刚买房的人都能感受到最初“我”的快乐和“把它装饰得漂漂亮亮的欲望”。不只是把房子打扮漂亮，也有冲着未来的美好向往。但这一切，都在日复一日的经济压力和鸡毛蒜皮中被消磨殆尽，尤其是“我”还意外怀了孕。这对于很多打拼中的年轻人来说都是苦大于甜，成年人的崩溃总是在一瞬间，结局的戛然而止，犹如无数人压抑着的尖叫。
《水中的歌利亚》以类似圣经的文字开头，写了一个末世的故事。”淫雨不断，西瓜索然无味……世界渐趋无聊的日子"。这篇对于不会游泳且惧水的人读来，简直犹如恐怖小说。母亲和“我”在洪水泛滥之际被困在没有水电没有救援的公寓，困住我们的不只有水，还有回忆和父亲突然离世带来的无措。母亲变得歇斯底里，最后母亲成了一具包裹着胶布的尸体，而“我”甚至没法好好见她最后一面。
最后一篇《三十岁》读来太让人难受了，为什么最后受苦的都是好人。在给姐姐的信中写了研究生毕业的“我”因为专业冷门而前途无望，曾经的美好愿景和天不怕地不怕的斗志都成了消逝的海市蜃楼，最后因生活所迫加入了传销。“二十多岁的时候，不管我做什么，都感觉是个过程。现在呢，似乎一切都是结果，让人焦虑。”明晃晃写出了现代年轻人的不安。故事的结尾，就像书里写的，“如果谁问过我是否努力地生活过，我可以回答，是的。我不知道自己怎么会沦落到这个地步。”
February 28, 2024
写得很好，比起情节，我更喜欢这篇的布局
基底是“一场意料之中的暗恋失败”，而后很丝滑地接上了另一件童年往事，这是由前期看似是闲笔的“朋友葬礼”带出来的意外之喜。是为喘不过气的当下，开了一个时间的口子，继而更深入地去刻画孤独以及“被发现不在场”的渴望。那个已经不在人世的朋友比心心念念的前辈，更有力，更温暖，比臆想更实在的是：一条带着指甲印、凝着血珠、青一块紫一块的胳膊
《角质层》——用费尽心力维护的美甲，撬开眼前的啤酒罐铝盖
金爱烂的才气有，但并不很重，她更多的是韧劲。这本书就是作为她对生活有足量观察的一种回报。她的遣词造句不是天生丽质型的，但读起来也远算不上拙劣，只是有赘余，读久了也可以算是风格的一种
她小说里的人物，都像是被生活熬煮过的，精华给了不断回望的过去，通体只剩一股软烂的劲。但我并不想评判这样的人，因为我自己也有点儿。他们不是怨怼，并没有在跟生活置气，只是在生自己的气而已。我一直觉得，只要自己愿意，过着错漏百出的生活，做一个永远负值的人，也并不是一件可恶的事。不允许自己在困局里打转，不允许停滞，不允许伤心，其实才是真正的残忍。总的来说，金爱烂的小说里，有着我不讨厌的垂头丧气
读她的小说常有一种在看裸体的错觉，就这样，一具具白花花汗涔涔的，横陈在我跟前。它们并不好看，也不艺术，拒绝被解读出什么思想性。有的只是原始的体温、汗渍、呼吸以及血液在奔流的声音
基底是“一场意料之中的暗恋失败”，而后很丝滑地接上了另一件童年往事，这是由前期看似是闲笔的“朋友葬礼”带出来的意外之喜。是为喘不过气的当下，开了一个时间的口子，继而更深入地去刻画孤独以及“被发现不在场”的渴望。那个已经不在人世的朋友比心心念念的前辈，更有力，更温暖，比臆想更实在的是：一条带着指甲印、凝着血珠、青一块紫一块的胳膊
《角质层》——用费尽心力维护的美甲，撬开眼前的啤酒罐铝盖
金爱烂的才气有，但并不很重，她更多的是韧劲。这本书就是作为她对生活有足量观察的一种回报。她的遣词造句不是天生丽质型的，但读起来也远算不上拙劣，只是有赘余，读久了也可以算是风格的一种
她小说里的人物，都像是被生活熬煮过的，精华给了不断回望的过去，通体只剩一股软烂的劲。但我并不想评判这样的人，因为我自己也有点儿。他们不是怨怼，并没有在跟生活置气，只是在生自己的气而已。我一直觉得，只要自己愿意，过着错漏百出的生活，做一个永远负值的人，也并不是一件可恶的事。不允许自己在困局里打转，不允许停滞，不允许伤心，其实才是真正的残忍。总的来说，金爱烂的小说里，有着我不讨厌的垂头丧气
读她的小说常有一种在看裸体的错觉，就这样，一具具白花花汗涔涔的，横陈在我跟前。它们并不好看，也不艺术，拒绝被解读出什么思想性。有的只是原始的体温、汗渍、呼吸以及血液在奔流的声音
March 24, 2013
"힘든 것은 불행이 아니라 행복을 기다리는 것이다."
비행운에 수록된 단편에 등장하는 모든 주인공들의 공통점이라면 인생에서 아직 기성화되지 못한 또는 안정화되지 못한 젊은이들의 불안과 고독 그리고 방황에서 이어지는 불행의 실타래 아니 행복을 기다리는 끝없는 막막함을 다소 무섭게 보여준다. 세상에 나만이 겪는 이 힘듦 그리고 누구도 알기 어려운 고립감을 보여주는 김애란의 "비행운"은 또래의 독자들에게 연대감과 공감을 하게 한다. 소설을 통한 김애란식 힐링 메시지이다. '아프냐? 나도 아프다. 혹은 아팠다.'
비행운에 수록된 단편에 등장하는 모든 주인공들의 공통점이라면 인생에서 아직 기성화되지 못한 또는 안정화되지 못한 젊은이들의 불안과 고독 그리고 방황에서 이어지는 불행의 실타래 아니 행복을 기다리는 끝없는 막막함을 다소 무섭게 보여준다. 세상에 나만이 겪는 이 힘듦 그리고 누구도 알기 어려운 고립감을 보여주는 김애란의 "비행운"은 또래의 독자들에게 연대감과 공감을 하게 한다. 소설을 통한 김애란식 힐링 메시지이다. '아프냐? 나도 아프다. 혹은 아팠다.'
January 6, 2024
这本书真的给我一种很难评的感觉…一方面觉得她把人间疾苦写得很精准，揭露那些让人不愿意承认的细节（最后一篇尤其好），另一方面总觉得文字中隐隐的顾影自怜，甚至过分执迷于细节。但还是四星推荐，难得读到这样到肉的描写和比喻。
May 11, 2025
🍀 Estela de condensación 🐛
Llevo un tiempo sin subir porque la vida se ha interpuesto, al igual que le ocurre a los personajes de esta colección de relatos 👀
¿Habéis visto qué bien hilo?
Es difícil hacer una reseña de un libro de relatos cortos, cada uno se merece su propio comentario, así que aparte de mi opinión general, os daré una frase sobre cada uno 🧳🌳🐛
Son independientes, pero siguen un mismo tema: el peligro del capitalismo. En general, podéis sacar muchísimo del libro, es genial para comentarlo con gente (como yo en el club de lectura 🤭) o simplemente reflexionar sobre distintos temas. La verdad es que lo recomiendo mucho parar abrir debates, además de que el estilo es buenísimo: muy realista y directo.
En cuanto a los relatos:
1. Sobre el dolor que causamos sin querer y del que nos damos cuenta tarde 📺
2. Sobre la especulación inmobiliaria y la destrucción de la naturaleza, incluida la humana en cierto sentido (mi favorito, pero si no os gustan los bichos lo vais a pasar fatal) 🐛
3. Sobre cómo la naturaleza puede ser impredecible, violenta y revelarse 🌳
4. Sobre las relaciones familiares, los prejuicios y el intentar arreglarlo demasiado tarde 🚖
5. Sobre cómo apreciar lo bonito dentro de lo cruel, desagradable o feo ✈️
6. Sobre cómo las opiniones y la presión social hacen que tomemos decisiones que nos hacen más mal que bien 💅
7. Sobre las relaciones de amistad, cómo el dinero puede romperlas fácilmente y cómo nos sigue obsesionado en el más allá 🧳
8. Sobre cómo el sistema capitalista funciona como una secta de la que es imposible escapar 📮
Si estas frases que me acabo de inventar os llaman la atención, os animo a leerlo. Creo que está claro el tema común: el capitalismo como fuerza casi titánica que va creando muros cada vez más difíciles de derrumbar 🧱
¿Cuál os llama más la atención? ¿Qué opináis de estos temas? Os animo a reflexionar sobre ello, como digo este libro es perfecto para abrir debate y dejarte pensando 💬💭
Llevo un tiempo sin subir porque la vida se ha interpuesto, al igual que le ocurre a los personajes de esta colección de relatos 👀
¿Habéis visto qué bien hilo?
Es difícil hacer una reseña de un libro de relatos cortos, cada uno se merece su propio comentario, así que aparte de mi opinión general, os daré una frase sobre cada uno 🧳🌳🐛
Son independientes, pero siguen un mismo tema: el peligro del capitalismo. En general, podéis sacar muchísimo del libro, es genial para comentarlo con gente (como yo en el club de lectura 🤭) o simplemente reflexionar sobre distintos temas. La verdad es que lo recomiendo mucho parar abrir debates, además de que el estilo es buenísimo: muy realista y directo.
En cuanto a los relatos:
1. Sobre el dolor que causamos sin querer y del que nos damos cuenta tarde 📺
2. Sobre la especulación inmobiliaria y la destrucción de la naturaleza, incluida la humana en cierto sentido (mi favorito, pero si no os gustan los bichos lo vais a pasar fatal) 🐛
3. Sobre cómo la naturaleza puede ser impredecible, violenta y revelarse 🌳
4. Sobre las relaciones familiares, los prejuicios y el intentar arreglarlo demasiado tarde 🚖
5. Sobre cómo apreciar lo bonito dentro de lo cruel, desagradable o feo ✈️
6. Sobre cómo las opiniones y la presión social hacen que tomemos decisiones que nos hacen más mal que bien 💅
7. Sobre las relaciones de amistad, cómo el dinero puede romperlas fácilmente y cómo nos sigue obsesionado en el más allá 🧳
8. Sobre cómo el sistema capitalista funciona como una secta de la que es imposible escapar 📮
Si estas frases que me acabo de inventar os llaman la atención, os animo a leerlo. Creo que está claro el tema común: el capitalismo como fuerza casi titánica que va creando muros cada vez más difíciles de derrumbar 🧱
¿Cuál os llama más la atención? ¿Qué opináis de estos temas? Os animo a reflexionar sobre ello, como digo este libro es perfecto para abrir debate y dejarte pensando 💬💭
March 8, 2020
"힘든 것은 불행이 아니라 행복을 기다리는 것이다."
“Những gian truân, khó khăn mà ta phải đối mặt không phải là cái gì đó bất hạnh, mà chỉ là những chặng đường trên hành trình chờ đợi, trông mong những trái ngọt hanh phúc đó thôi!”
.
Vào khoảnh khắc đầu tiên ánh mắt mình chạm vào cuốn sách này, để rồi tới lúc cầm cuốn sách lên, đọc vài dòng tóm tắt ở bìa sau, và mãi cho tới tận khi đọc sáng câu chuyện nhỏ thứ hai trong cuốn sách này, mình vẫn luôn luôn đinh ninh rằng đây là một cuốn tiểu thuyết tình yêu lãng mạn và khắc khoải thông thường.
Nhưng mình đã lầm!
Tác phẩm này của nhà văn Kim Ae-ran là một sự tổng hợp những câu chuyện của những người trẻ trong độ tuổi từ đôi mươi đến ngấp nghé nửa ba chục. Những tình huống của từng mảnh đời xuất hiện tỏng cuốn sách này, có lẽ chỉ trong mười năm nữa thôi mình cũng sẽ khó tránh được việc trải qua. Từng nhân vật chính trong tuyển tập truyện ngắn này là từng người trẻ đang vô cùng rối bời, hoang mang và ngập ngừng va vấp, đối mặt với những cuộc lang thang bất tận, những biến cố, ẩn số rình rập người trẻ trên con đường tìm kiếm và định hình bản ngã của chính mình. Họ mang trong mình sự bất ổn và cũng có phần nào đó bất hạnh của những người trẻ chưa thực sự trưởng thành đã bị ném vào xã hội, khiến cho họ dần trở nên mơ hồ, nghi hoặc về chính lý tưởng, hoài bão của bản thân.
Dẫu vậy, độc giả vẫn có thể nhận thấy rằng, hiện hữu trong những người trẻ ấy luôn có một niềm lạc quan, một lối suy nghĩ tích cực nhất định mà chỉ có ở độ tuổi ấy, rằng cuối cùng rồi tất cả khó khan cũng sẽ như một tảng đá ven đường mà chúng ta sẽ gạt sang một bên để bước tiếp mà thôi, rằng sớm muộn thì chúng ta cũng sẽ đạt được lý tưởng của mình mà thôi.
Gác lại cảm xúc hụt hẫng có phần chưng hửng phút ban đầu, mình đã có một trải nghiệm đa dạng và khá trọn vẹn với tác phẩm này của Kim Ae-ran.
Quả là một ngòi bút chưa từng khiến mình thất vọng!
“Những gian truân, khó khăn mà ta phải đối mặt không phải là cái gì đó bất hạnh, mà chỉ là những chặng đường trên hành trình chờ đợi, trông mong những trái ngọt hanh phúc đó thôi!”
.
Vào khoảnh khắc đầu tiên ánh mắt mình chạm vào cuốn sách này, để rồi tới lúc cầm cuốn sách lên, đọc vài dòng tóm tắt ở bìa sau, và mãi cho tới tận khi đọc sáng câu chuyện nhỏ thứ hai trong cuốn sách này, mình vẫn luôn luôn đinh ninh rằng đây là một cuốn tiểu thuyết tình yêu lãng mạn và khắc khoải thông thường.
Nhưng mình đã lầm!
Tác phẩm này của nhà văn Kim Ae-ran là một sự tổng hợp những câu chuyện của những người trẻ trong độ tuổi từ đôi mươi đến ngấp nghé nửa ba chục. Những tình huống của từng mảnh đời xuất hiện tỏng cuốn sách này, có lẽ chỉ trong mười năm nữa thôi mình cũng sẽ khó tránh được việc trải qua. Từng nhân vật chính trong tuyển tập truyện ngắn này là từng người trẻ đang vô cùng rối bời, hoang mang và ngập ngừng va vấp, đối mặt với những cuộc lang thang bất tận, những biến cố, ẩn số rình rập người trẻ trên con đường tìm kiếm và định hình bản ngã của chính mình. Họ mang trong mình sự bất ổn và cũng có phần nào đó bất hạnh của những người trẻ chưa thực sự trưởng thành đã bị ném vào xã hội, khiến cho họ dần trở nên mơ hồ, nghi hoặc về chính lý tưởng, hoài bão của bản thân.
Dẫu vậy, độc giả vẫn có thể nhận thấy rằng, hiện hữu trong những người trẻ ấy luôn có một niềm lạc quan, một lối suy nghĩ tích cực nhất định mà chỉ có ở độ tuổi ấy, rằng cuối cùng rồi tất cả khó khan cũng sẽ như một tảng đá ven đường mà chúng ta sẽ gạt sang một bên để bước tiếp mà thôi, rằng sớm muộn thì chúng ta cũng sẽ đạt được lý tưởng của mình mà thôi.
Gác lại cảm xúc hụt hẫng có phần chưng hửng phút ban đầu, mình đã có một trải nghiệm đa dạng và khá trọn vẹn với tác phẩm này của Kim Ae-ran.
Quả là một ngòi bút chưa từng khiến mình thất vọng!
May 26, 2025
🌦️Each story held a tender ache, and somehow, it all made me feel seen in the softest, saddest way🌦️
The first story, 𝘏𝘰𝘸 𝘐𝘴 𝘠𝘰𝘶𝘳 𝘚𝘶𝘮𝘮𝘦𝘳? (너의 여름은 어떠니), instantly became my favorite. It pulled me back to memories of my first love (which is also my first heartbreak). When that relationship ended (well, more like when he ended it), I cried for days. At the time, I didn’t even understand why it hurt so much. We barely knew each other. But looking back, I realize I had woven him into my sense of self, and when he left, it felt like I was being rejected entirely. That tender, innocent hope of being seen for the first time and then losing that version of myself was exactly what the story captured.
Other stories that stayed with me were 𝘕𝘪𝘨𝘩𝘵 𝘖𝘷𝘦𝘳 𝘛𝘩𝘦𝘳𝘦, 𝘢 𝘚𝘰𝘯𝘨 𝘖𝘷𝘦𝘳 𝘏𝘦𝘳𝘦 (그곳에 밤 여기에 노래) and 𝘊𝘶𝘵𝘪𝘤𝘭𝘦 (큐티클). The former made me think deeply about love and grief. The image of Yong-dae softly repeating, “Is it far from here?” was so quietly heartbreaking that I had to pause. It reminded me to love fiercely and be kind like it’s the last chance we have. And then for 𝘊𝘶𝘵𝘪𝘤𝘭𝘦, Kim Ae-ran’s ability to turn something as awkward as armpit sweat into a reflection on vanity was hilarious and brilliant.
While the constant sense of gloom across some stories felt too heavy at times, what kept me grounded was the dual meaning in the title. Apart from contrail (飛行雲), the second meaning of misfortune (非幸運) suggests that the sadness in these lives isn't anyone’s fault. It’s just the randomness of being human. And if sadness is just bad luck, maybe one day we’ll be lucky again.
The first story, 𝘏𝘰𝘸 𝘐𝘴 𝘠𝘰𝘶𝘳 𝘚𝘶𝘮𝘮𝘦𝘳? (너의 여름은 어떠니), instantly became my favorite. It pulled me back to memories of my first love (which is also my first heartbreak). When that relationship ended (well, more like when he ended it), I cried for days. At the time, I didn’t even understand why it hurt so much. We barely knew each other. But looking back, I realize I had woven him into my sense of self, and when he left, it felt like I was being rejected entirely. That tender, innocent hope of being seen for the first time and then losing that version of myself was exactly what the story captured.
Other stories that stayed with me were 𝘕𝘪𝘨𝘩𝘵 𝘖𝘷𝘦𝘳 𝘛𝘩𝘦𝘳𝘦, 𝘢 𝘚𝘰𝘯𝘨 𝘖𝘷𝘦𝘳 𝘏𝘦𝘳𝘦 (그곳에 밤 여기에 노래) and 𝘊𝘶𝘵𝘪𝘤𝘭𝘦 (큐티클). The former made me think deeply about love and grief. The image of Yong-dae softly repeating, “Is it far from here?” was so quietly heartbreaking that I had to pause. It reminded me to love fiercely and be kind like it’s the last chance we have. And then for 𝘊𝘶𝘵𝘪𝘤𝘭𝘦, Kim Ae-ran’s ability to turn something as awkward as armpit sweat into a reflection on vanity was hilarious and brilliant.
While the constant sense of gloom across some stories felt too heavy at times, what kept me grounded was the dual meaning in the title. Apart from contrail (飛行雲), the second meaning of misfortune (非幸運) suggests that the sadness in these lives isn't anyone’s fault. It’s just the randomness of being human. And if sadness is just bad luck, maybe one day we’ll be lucky again.
March 10, 2023
昨晚一直看到12点多，把最后一篇《三十岁》看完，口吻是一个在二十多岁误入传销组织的女孩给自己的友人姐姐写的信，语气由一开始的平静的自我剖析和对生活的质问，转到后面求救式的呐喊和呻吟。看到最后我长叹一口气，总以为前面的几篇已经足够压抑，没想到最后一篇才是致命一击。
金爱烂用一种类似于意识流的写作方式，总是上一段还在讲述故事的开端，下一段就进入了主人公的内心独白，过去和未来掺杂在一起，反复跳跃几次，让我一度很想放弃这本书，是我的文学素养不够根本读不懂了。
这是一本短篇小说集，里面的八个故事大多是以女性视角的方式写作，描绘了她们在爱情、亲情、友情、婚姻和工作方面面对的现实和绝境。除了有两篇描写了很深刻的绝望，是底层人的苦难，伴随着死亡和疾病的突然侵袭，让人猝不及防地丧失曾经赖以维系的一切。那似乎跟我的生活非常遥远，我没有见识过贫民窟的样子，没有经历过生命最残酷的挣扎，也大概不会走到如此这般的田地。所以我对此没有直击心灵的共鸣感，只是在读到那些椎心泣血的句子时，也不禁深深哀悼着故事中人物的苦痛。
大概是其他的几篇更加让我有真实的刺痛感。这些人物的设定都是平凡普通的小女生，发生的故事都是稀松平常的生活，怀揣着细腻敏感的小心思，怕被人看透又想有人能懂，小心翼翼如履薄冰地与人相处，哪怕是亲近的朋友，所有这些纠结的自我曲折总能让我有一种似曾相识的熟悉感，似乎某一个瞬间就在我的身上发生过。她们每个人有每个人的困境，远远算不上苦难，但是所有微不足道的美好似乎都会一点一点地破碎，如流沙逝于手心，越握越紧，越紧越无法把握，最后默默接受一切的消亡。如同《尼克塔酒店》里面的那一段，“她们已经不再年轻。前不久她们还在虚张声势地开着玩笑，感觉春天的世界稍显散漫。可是某一天睁开眼睛，却发现自己变成了平庸之辈。一事无成，而且怀揣着今后也可能永远没有起色的焦虑。她们正在失去自己最夺目的东西。” 风会带走季节，人们也总要接受岁月的掠夺，努力活着的意义也只是成为一个普通人罢了。成为一个普通人大概也已然是足够的幸福。
金爱烂用一种类似于意识流的写作方式，总是上一段还在讲述故事的开端，下一段就进入了主人公的内心独白，过去和未来掺杂在一起，反复跳跃几次，让我一度很想放弃这本书，是我的文学素养不够根本读不懂了。
这是一本短篇小说集，里面的八个故事大多是以女性视角的方式写作，描绘了她们在爱情、亲情、友情、婚姻和工作方面面对的现实和绝境。除了有两篇描写了很深刻的绝望，是底层人的苦难，伴随着死亡和疾病的突然侵袭，让人猝不及防地丧失曾经赖以维系的一切。那似乎跟我的生活非常遥远，我没有见识过贫民窟的样子，没有经历过生命最残酷的挣扎，也大概不会走到如此这般的田地。所以我对此没有直击心灵的共鸣感，只是在读到那些椎心泣血的句子时，也不禁深深哀悼着故事中人物的苦痛。
大概是其他的几篇更加让我有真实的刺痛感。这些人物的设定都是平凡普通的小女生，发生的故事都是稀松平常的生活，怀揣着细腻敏感的小心思，怕被人看透又想有人能懂，小心翼翼如履薄冰地与人相处，哪怕是亲近的朋友，所有这些纠结的自我曲折总能让我有一种似曾相识的熟悉感，似乎某一个瞬间就在我的身上发生过。她们每个人有每个人的困境，远远算不上苦难，但是所有微不足道的美好似乎都会一点一点地破碎，如流沙逝于手心，越握越紧，越紧越无法把握，最后默默接受一切的消亡。如同《尼克塔酒店》里面的那一段，“她们已经不再年轻。前不久她们还在虚张声势地开着玩笑，感觉春天的世界稍显散漫。可是某一天睁开眼睛，却发现自己变成了平庸之辈。一事无成，而且怀揣着今后也可能永远没有起色的焦虑。她们正在失去自己最夺目的东西。” 风会带走季节，人们也总要接受岁月的掠夺，努力活着的意义也只是成为一个普通人罢了。成为一个普通人大概也已然是足够的幸福。
August 23, 2026
Me ha gustado mucho, y no precisamente por que sean relatos superhappys y sanadores, si no todo lo contrario, son desasosegantes, algunos con mas inquietud que otros, pero lo que si es seguro es que no te dejan indiferente. Algunos son relatos cotidianos, y crees que son rutinarios, pero se les puede sacar una vuelta de hoja que te deja con el culo torcido.
Aquí no hay finales felices. Solo un poco de rutina a veces dramática y a veces triste que te hace ver situaciones fuera de lo normal en Corea, alejadas de lo idílico que a veces nos hacen ver.
Me ha gustado mucho el estilo de la escritora, seguiré leyéndola seguro.
Mis relatos favoritos: Insectos, Goliats en el agua, Hotel Neak ta y Treinta años. Aunque creo que de todos se puede sacar una pequeña moraleja y tienen algo diferente.
Aquí no hay finales felices. Solo un poco de rutina a veces dramática y a veces triste que te hace ver situaciones fuera de lo normal en Corea, alejadas de lo idílico que a veces nos hacen ver.
Me ha gustado mucho el estilo de la escritora, seguiré leyéndola seguro.
Mis relatos favoritos: Insectos, Goliats en el agua, Hotel Neak ta y Treinta años. Aunque creo que de todos se puede sacar una pequeña moraleja y tienen algo diferente.
September 28, 2024
No doubt that Kim Ae-ran is a good writer. I am often amazed by how accurate her language is to describe a feeling, an experience. It is a collection of short novels, all of which seem to be set in a dark, unsettling tone. Her stories develop gradually with the emotions building up, but end abruptly, before reaching a breaking point. All of these uncomfortable feeling when reading this book is like experiencing a monsoon season, 湿哒哒, 黏腻腻.
July 28, 2026
姐姐，早会成为往昔的今天，此时此刻就愣愣地矗立在我的面前。读着读着，我心中的姐姐变成了这本书神圣的作者，变成了金爱烂女士。姐姐真的像孕育了这个世界，不仅书里充斥着黏腻的肢体的意象，人的肢体、虫的触须、浑水的血肉——姐姐还像对自己的身体一样感受着世界上密集的触感，勇敢的敏感。
很多生活的场景，细小的困境都让我想到洪尚秀，但是金爱烂的作品涉及的人物之广真的让人称奇！每翻到新的一篇小说都感叹，一个人怎么能容纳三倍的年龄、三倍的社会身份、三倍的生命经验。
这本书的文字让我一下子回到了文字故乡：做一个不恰当的类比，比起tarjei呈现出空乏的哲人化的bleakness of life，我更欣赏这篇作品因为她看到了活生生的人、活生生的困境，感觉到痛苦。可能我生命中许许多多这样失之交臂的人：在自贡许许多多的矿山中一座小土坡的顶端，和我一起躺在潮湿的床铺上，搭着喜庆的十个春节前的被褥，差点嫁给了开着面包车拉货的男人的小姨。疯了的男人女人，穷着在人生中爬行的男人女人，他们有自足的幸福不该是被我拿来写作的悲剧。但每每想到他们，想到自己，我都有一种说不出的内疚。
很多生活的场景，细小的困境都让我想到洪尚秀，但是金爱烂的作品涉及的人物之广真的让人称奇！每翻到新的一篇小说都感叹，一个人怎么能容纳三倍的年龄、三倍的社会身份、三倍的生命经验。
这本书的文字让我一下子回到了文字故乡：做一个不恰当的类比，比起tarjei呈现出空乏的哲人化的bleakness of life，我更欣赏这篇作品因为她看到了活生生的人、活生生的困境，感觉到痛苦。可能我生命中许许多多这样失之交臂的人：在自贡许许多多的矿山中一座小土坡的顶端，和我一起躺在潮湿的床铺上，搭着喜庆的十个春节前的被褥，差点嫁给了开着面包车拉货的男人的小姨。疯了的男人女人，穷着在人生中爬行的男人女人，他们有自足的幸福不该是被我拿来写作的悲剧。但每每想到他们，想到自己，我都有一种说不出的内疚。
December 18, 2024
从来没有被短篇小说这么打动过，而且是每一篇，每一段。很喜欢作者在大部分作品里对都市人与房屋的关系的描写，从而扩展到房屋与城区、人与城市，然后那么顺的把现代人生活在社会里的无奈苦涩孤独像诗一样吟唱了出来。
她的短篇篇幅不长，却有惊人的丰厚的时空感，我跟着作者的笔触在四维空间里穿梭移动，那些痛苦无奈好像也被“时间的跨度”影响了，这些感觉更深沉，更久远，更残酷了。
在大部分作品里，作者甚至还深入讨论了我们和死亡，世界，生命的关系，并且每一次探究都深入人心。
天呐，作者是个什么样的人呀？一定拥有极强的洞察力、共情能力。她也许饱尝生活的苦涩，却又可以如此勇敢的把生活里这么残忍，这么让人不敢多想的一面写出来，真是当代的文学英雄。
她的短篇篇幅不长，却有惊人的丰厚的时空感，我跟着作者的笔触在四维空间里穿梭移动，那些痛苦无奈好像也被“时间的跨度”影响了，这些感觉更深沉，更久远，更残酷了。
在大部分作品里，作者甚至还深入讨论了我们和死亡，世界，生命的关系，并且每一次探究都深入人心。
天呐，作者是个什么样的人呀？一定拥有极强的洞察力、共情能力。她也许饱尝生活的苦涩，却又可以如此勇敢的把生活里这么残忍，这么让人不敢多想的一面写出来，真是当代的文学英雄。
March 10, 2025
Creo que la editorial hace un gran esfuerzo para que la literatura asiática llegue a nosotros. Pero he leído ya varios títulos de Quaterni, y las traducciones son regulares. Los idiomas y las culturas son muy diferentes, y no todo se puede reproducir de forma literal. Es una pena porque hay pocas editoriales que nos acerquen Asia a través de su literatura, cosa que agradezco muchísimo.
March 19, 2025
Read it in Chinese. I really really liked the first short story, and it kept me going though I started to lose interest halfway through. Her short stories are very Chekhov-like with an intensive attention to mundane characters, the nobodies, and with her admirable patience in articulating them. If the book does not find an English translator, at least the first short story should.
May 11, 2026
can't help comparing Kim Ae-ran with Han Kang, Ae-ran's writing is less fictional. when the subject is very painful to read/think, fiction can somehow reduce the pain by abstracting the suffocating reality.
That being said, immersing myself in the stories was extremely painful, I could almost smell the world in the book.
That being said, immersing myself in the stories was extremely painful, I could almost smell the world in the book.
January 17, 2021
背景基本上都是首尔潮湿闷热的夏天。细节非常生动，摄人心魄。最后的结尾都是悬而未决。其他的写作手法我不懂。水中的歌利亚一篇是男性视角，结果是略逊一筹。下面主观总结一下：有讲离职的年轻人被爱慕的学长骗去当大胃王节目的陪衬。有抑郁敏感的孕妇凌晨一点在垃圾堆中找婚戒时突然临盆。有拆迁房中的年轻人淹在洪水中挣扎着试图搬运母亲的遗体。有中年丧偶的落魄的士司机载到自己飞黄腾达的同龄侄子时的尴尬。有儿子入狱的丧偶清洁工中秋节加班的孤独。有虚荣年轻人渐渐陷入消费陷阱。有亲密好友相约出游却逐渐疏远和厌恶。有贫困毕业生陷入传销组织又脱身后不知所措的绝望。
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 24, 2023
Gutting!
Series of short stories that leave you jarred at the plot's sheer creativity but also literary depth- this was the first book I've ever read in Korean and I must say, I was pleasantly surprised.
Series of short stories that leave you jarred at the plot's sheer creativity but also literary depth- this was the first book I've ever read in Korean and I must say, I was pleasantly surprised.
January 10, 2025
看到很多读者推荐韩女作家金爱烂的《你的夏天还好吗》- 被高估的作品。她的短片小说心理描写到位，容易让人产生共鸣，最喜欢第一篇《你的夏天还好吗》，讲述一名青春期女生暗恋前辈，在接到前辈让他参加拍摄任务时所表现出的兴奋，到最后发现小丑竟是我自己，被前辈利用，小心翼翼的爱，却遍体鳞伤。此外还很喜欢《虫子》，因为自己也是母亲所以特别能够理解怀孕时的敏感，焦虑的情绪和不安全感，非常真实和写实。《角质层》看的感觉像是凑数的。。
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 19, 2025
作者非常会描写。故事一篇比一篇灰暗。第三篇甚至有濒死感。是没办法连续看的书，看一篇要缓半天，literally half a day。如果能回到过去，我可能会选择不去看的一本书。苦难太真实太具体了。有一些，是压得心里无处诉说的难过。像是20分钟的短剧，截取了每个人生活里的几个镜头。是来自社会真实的苦难。对于心思敏感细腻善于共情的读者来说，这样的描写带给人绝望。好在故事的结局是开放式的，给人一点希望和余地。
整本书直到全部读完，才能长舒一口气。
整本书直到全部读完，才能长舒一口气。
June 16, 2025
My very first 金爱烂！Summer is the time to read this. Incredibly perceptive and keen - I haven’t resonated with so many different things in a book for a while! Can’t wait to read more of her. I’m pretty sure she will become another shelter for me in September :)
July 22, 2025
Me gustan mucho todos los libros de relatos de Kim Ae-ran, al leerlos tengo la sensación de que se abren a mundos perfectamente complejos y que cada pequeña historia podría ser perfectamente un libro o una vida
September 4, 2025
Instantáneas de un momento cualquiera de la vida, no tiene que ser el más importante, ni el que define tu carácter ni nada de eso. Un instante anodino en una vida finita. No debe ser fácil relatar algo tan sencillo.
Displaying 1 - 30 of 90 reviews