Ντόπιοι και ξένοι, μόνιμοι κάτοικοι και περαστικοί επισκέπτες, πρόσωπα νεανικά και ηλικιωμένα, διασταυρώνονται κάτω από τον ίδιο ουρανό, σε διαφορετικά μέρη της χώρας. Κοινός παρονομαστής αυτής της πολυφωνικής ανθρωπογεωγραφίας είναι ο γλυκόπικρα σαρκαστικός τόνος, που άλλοτε ρητά και άλλοτε υπαινικτικά αναδεικνύει το βαθύτερο διακύβευμα πίσω από τα γεγονότα. Μέσα από ετερόκλητες ιστορίες διάσπαρτες ανά την επικράτεια, οι Θεριστές αναζητούν τα υλικά που συνθέτουν το συλλογικό βίωμα του ελληνικού θέρους: την προσμονή, τη διάψευση, την ένταση και τον ασίγαστο νόστο για το καλοκαίρι που πάντα περιμένουμε να επιστρέψει.
Ο Ζαχαρίας Μαυροειδής σπούδασε αρχιτεκτονική στη Θεσσαλονίκη, θέατρο στη Μαδρίτη και κινηματογράφο στην Αθήνα και την Κούβα. Έχει σκηνοθετήσει τις ταινίες Το καλοκαίρι της Κάρμεν (2023), Απόστρατος (2019), Ο ξεναγός (2011) και το ντοκιμαντέρ Στο σώμα της (2018). Το 2014 εκδόθηκε το πρώτο του μυθιστόρημα Εφτά ψυχές στο στόμα από τις εκδόσεις Polaris. Έχει συμμετάσχει στις συλλογικές εκδόσεις Τι μας μαθαίνει η τέχνη (εκδόσεις ΦΡΜΚ, 2020, επιμ. Κατερίνα Ηλιοπούλου), Η χαμένη λεωφόρος του ελληνικού σινεμά (εκδόσεις Νεφέλη, 2019, επιμ. Αφροδίτη Νικολαΐδου) και Θηρασιά IV (Τα πράγματα, 2024, επιμ. Καλλιρρόη Παλυβού) και Η τέχνη της πραγματικότητας, πέρα από την παρατήρηση (Εκδόσεις Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, 2024, επιμ. Ορέστης Ανδρεαδάκης).
Σαράντα δύο μικρές, καλοκαιρινές ιστορίες απλωμένες σε διαφορετικές γωνιές της Ελλάδας. Ήρωες μόνιμοι κάτοικοι κ περαστικοί ταξιδιώτες, νέοι κ ηλικιωμένοι, μορφωμένοι κ μη, πλούσιοι κ φτωχοί, συνθέτουν ένα πολυφωνικό μωσαϊκό της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας. Όλοι αναζητούν, με τον δικό τους τρόπο, την ελευθερία του καλοκαιριού και κυνηγούν εκείνο που έχουν χαράξει μέσα τους ως την ιδανική εκδοχή του έρωτα, της ζωής ή της ευτυχίας.
Οι ιστορίες λειτουργούν σαν μικρά pixels που μία μία, αποκαλύπτουν μια μεγαλύτερη εικόνα, μια εικόνα πολυδιάστατη, όπου η εξωτερική πραγματικότητα συναντά την εσωτερικότητα κ τη διαρκή ανθρώπινη αναζήτηση. Με λόγο ώριμο, περιεκτικό, σφιχτοδεμένο, λιτό κ ουσιαστικό, το βιβλίο αφήνει στον αναγνώστη μια γλυκόπικρη επίγευση, που ισορροπεί ανάμεσα στον νόστο κ την ελπίδα.
Κι όταν γυρίσεις κ την τελευταία σελίδα, θα αναρωτηθείς ποια από αυτές τις ιστορίες ήταν πραγματικά των άλλων κ ποια χωρίς να το καταλάβεις ήταν και δική σου?
Όλες οι εικόνες που έχουμε από ένα καλοκαίρι στο χωριό, στο νησί, στη γιαγιά.
Μικρές καταγραφές. Δεν είναι διηγήματα. Είναι καταγραφές. Γραμμένες με πιο ωραία γλώσσα. Αλλά πλοκή δεν έχει. Ίσως γιατί η ραστώνη του καλοκαιριου δεν είχε χώρο για περιπέτειες.
Φαινομενικά είναι ένα απλό θέμα,αλλά η γραφή το πηγαίνει σε άλλο επίπεδο και εκεί είναι που σε κερδίζει ο Μαυροειδής! Μπράβο!Εικόνες κινηματογραφικές και γραφή ξεχωριστή!
Ένα αρκετά ευχάριστο ανάγνωσμα που μέσα από τις ιστορίες του καταφέρνει να μεταφέρει πολύ όμορφα την αίσθηση του ελληνικού καλοκαιριού. Παρουσιάζει εικόνες, στιγμές και καταστάσεις γνώριμες, με πολλές από τις οποίες ο αναγνώστης μπορεί εύκολα να ταυτιστεί.
Αυτό που προσωπικά μου έλειψε ήταν λίγη περισσότερη ανάπτυξη σε ορισμένες ιστορίες, καθώς κάποιες θα ήθελα να διαρκούν λίγο περισσότερο. Επίσης, από τη στιγμή που τα κεφάλαια είναι χωρισμένα ανά τόπο, όπως Χαλκιδική, Νάξος κ.ά., θα ήθελα να αναδεικνύονται περισσότερο τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και η ατμόσφαιρα κάθε προορισμού. Νομίζω ότι αυτό θα έκανε ακόμη πιο έντονη την αίσθηση του ταξιδιού από μέρος σε μέρος.
Συνολικά, ένα όμορφο ανάγνωσμα, γεμάτο εικόνες ελληνικού καλοκαιριού, που διαβάζεται πολύ ευχάριστα και αφήνει μια γλυκιά, νοσταλγική διάθεση.
42 μικρότατες ιστορίες του ελληνικού καλοκαιριού, όχι απαραίτητα νησιωτικού, αλλά σίγουρα επαρχιακού με κορίτσια, αγόρια, πατεράδες, μητέρες και όλων των ειδών τους συγγενείς. Σφιχτές ιστορίες με νοηματικό ορίζοντα και οργανικό περιεχόμενο - ίσως κάπου φαίνεται μια κομψευόμενη διάθεση, αλλά αυτό όποιον τον πειράζει τον πειράζει. Αξίζει την ανάγνωση.
ενδιαφέροντα διηγήματα αν και κάποια δεν τα κατάλαβα κυριολεκτικά και μεταφορικά. η γλώσσα σε κάποια κοφτή,λακωνική και σε κάποια λογοτεχνίζουσα . παρών ,παρελθόν λίγο ανακατεμένα μου φάνηκαν.
Αναζωογονητικά σφηνάκια θέρους από παντός λογής ανθρώπους, από κάθε μονοπάτι της ζωής. Δροσερό, δροσιστικό, queer, συνιστάται η ανάγνωση του κάτω από αρμυρίκι με πόδια χωμένα στην άμμο για το elevated experience.