Yoeri van Haaften en Annemarie Litjens vormden het perfecte bloeiende carrières, wonen in het buitenland, een prachtig verbouwd huis en twee kinderen van twee en drie. Dan stapt Annemarie uit het leven. Yoeri gaat op zoek naar antwoorden om haar dood te verklaren en haar verborgen depressie te begrijpen. Die hartverscheurende antwoorden vindt hij in teksten op haar computer en in haar vele afscheidsbrieven, waar ze uitgebreid vertelt over haar gitzwarte gedachten en de overweging om niet verder te leven. In een van haar afscheidsbrieven vraagt ze Yoeri mentale gezondheid bespreekbaar te maken. Iets wat ze zelf nooit heeft gekund. Hij besluit hun gezamenlijke verhaal op te schrijven, inclusief Annemaries brieven en dagboekfragmenten. 'Een schrijnend en liefdevol verhaal over hoe depressie iedereen kan treffen.' Robbert Rodenburg 'Een hartverscheurend eerlijk relaas. Een boek dat je niet meer loslaat.' Coen Verbraak
Een ontzettend verdrietig verhaal met zo'n belangrijke boodschap. Ik vind het heel knap hoe Yoeri de kracht heeft kunnen opbrengen om dit boek op papier te zetten. Hij geeft een heel intiem kijkje in zijn leven met Annemarie en hoe de ziekte in haar hoofd zich meester van haar gemaakt heeft. Ik had het echt heel zwaar tijdens het lezen en huilde veel, omdat het me zo raakte. Het verhaal zorgt op bepaalde punten bij mij voor herkenning en dan met name over hoe Annemarie als persoon was en hoe het is om een jonge vrouw te zijn in deze moderne wereld. De eenzaamheid die een depressie met zich meebrengt - voor zowel degene die eraan lijdt als de mensen om diegene heen - droop van de pagina's en dat gevoel weer ervaren vond ik lastig. Ik denk dat het voor een ieder (niet alleen voor de mensen die al op enige wijze met het onderwerp te maken hebben) goed is om dit verhaal te lezen, ter bewustwording van hoe een geestelijke ziekte eruit kan zien. Een onzichtbare ziekte: depressie kun je aan de buitenkant vaak niet zien.
Ik maak een diepe buiging voor Yoeri dat hij zijn verhaal zo nuchter, rauw en intiem heeft gedeeld. Het had me in zijn greep en de onomwonden schrijfstijl las ontzettend vlot. Ik hoop dat dit boek mensen verder kan helpen en dat het een gesprek opent waardoor we weer dichterbij elkaar kunnen komen. Normaal gesproken geef ik non-fictie boeken geen beoordeling, omdat het ergens een beetje misplaatst voelt om een ''echt'' verhaal te beoordelen met sterren. Maar voor dit boek wil ik wel een uitzondering maken, omdat het me zo raakte en ik het heel belangrijk vind dat veel mensen dit zullen lezen.
Ik zal nog vaak aan dit verhaal en de nabestaanden van Annemarie denken. Ik wens ze sterkte, want rouw is er voor altijd, en alle goeds in de toekomst.
Zeer indrukwekkend, verdrietig en confronterend boek... De rationele stijl van schrijven en voorlezen maakt dat het te lezen is zonder overspoeld te worden. Een pijnlijk contrast met de inhoud van de brieven... Mooi hoe je als lezer mee wordt genomen in de zoektocht naar het 'waarom'. En het leren leven met wat er is...
Wauw! Ik had de aflevering over Annemarie gezien van het programma ‘De dag dat…’. Ik vind het proces van haar laatste maanden bijzonder en eerlijk omschreven. In minder dan twee dagen uitgelezen, kon het niet wegleggen.
Hartverscheurend. Ik heb het boek geluisterd, ingesproken door Yoeri zelf. Daardoor komen het verhaal en de voorgelezen dagboek fragmenten en persoonlijke berichten misschien nog wel harder binnen. Verdrietig, rauw, ongelofelijk maar ook met zo’n belangrijke boodschap.
Bedankt! Ik was net als je zoontje ook 3. Helemaal nu ik zelf een kind van 3 heb, was ik erg benieuwd naar je beschrijving van de 3 jarige belevingswereld en impact. De eerste dagen, weken, vakantie.
Daarnaast heeft het boek me waardevol inzicht gegeven in het proces, voor zowel moeder als vader, de duale werkelijkheid, hoe dat eruit ziet als iemands geest zo met zichzelf aan de haal gaat. Eeuwig zonde.
Pijnlijk, ontroerend en intens verdrietig verhaal. ik kon dit boek niet wegleggen. En die psycholoog die hoort nooit meer het beroep uit te oefenen. Ik had wel veel moeite met dat er nog veel dingen open werden gehouden. Ik moet nog steeds bijkomen van dit verhaal…
Wat een dapper, kwetsbaar en verdrietig boek. Bijzonder hoe Yoeri (en Annemarie via haar brieven) zo een inkijkje geven in de beleving van depressie en suicidaliteit, heel waardevol.
Moet er even van bijkomen. De liefde, urgentie, (wan)hoop en onmacht zijn voelbaar en de reflectie is zo mooi verwoord. Depressie vormt de rode draad: een realiteit die meer aandacht verdient en waarover verteld moet worden. Indrukwekkend!