Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ Μπροστά στις στήλες του Ναού να τους διδάσκη, κι επάνω τους βαθιά ν' απλώνεται σκιά. Στον νου Του κιόλας ανοιχτό το μνήμα χάσκει -περνούν Λευΐτες μεταφέροντας ασκιά. Τούς λέει πώς τον λαμπρό Ναό θα τον γκρεμίσουν -κι η τελευταία πέτρα κάτω θα ριχτή. Της πόλης όλοι οι δρόμοι μ' αίμα θα γεμίσουν, για πάντα μια πληγή θα μένη ολανοιχτή. Κι αλλοίμονο, τούς λέει, γι' αυτούς που δεν θα φύγουν, κάθε καρδιά με θάρρος πρέπει να οπλιστή. Το λάβαρο με τον αητό στα ρέπια μπήγουν. Στο πλήθος βλέπει τον αυριανό ληστή. Σεισμοί θα 'ρθουν, τούς λέει, λιμοί, πολέμοι κι όμως, το τέλος θά ναι πάντοτε πολύ μακριά. Προσέξτε μόνο σαν θα βασιλέψη ο Τρόμος, σαν θα σταθή μες στου μυαλού σας τη στεριά. [Από την έκδοση]
Χορταστική ποιητική συλλογή που δομικά κινείται από ομοικατάληκτο έμμετρο ύφος μέχρι πεζό, και θεματικά απλώνεται από την αρχαιότητα στον τρόμο και από τη θρησκευτική φιλοσοφία στην εμπειρία του στρατού. Σε τέτοια έκταση ποικιλίας αναπόφευκτα κάποια μου άρεσαν περισσότερο από κάποια άλλα. Ξεχώρισα: Το ανησυχητικό πεζό Πετραχήλι, το αρχαϊκής ψυχής Ο παλαιός τρόπος, το λιγκοτικό πεζό Η Απόκοσμη αίθουσα κινηματογράφου, και πάνω από όλα το εμβληματικό μακροσκελές ποίημα Το Τείχος, που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι γραμμένο από τον Robert Howard.